Φουκαρίδης και Σια Λτδ ν. Θέμης Θωμά, Αρ. Αγωγής: 3996/2012, 31/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A109 Αρ. Αγωγής: 3996/2012 Μεταξύ: Φουκαρίδης και Σια Λτδ Εναγόντων και Θέμης Θωμά Εναγόμενου Αίτηση ημερομηνίας 7.1.2014 για ασφάλεια εξόδων 31 Μαρτίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες/Καθ΄ων η Αίτηση: κα Λέχνου δια Λουκή Γ. Λουκαϊδη Για Εναγόμενο/Αιτητή: κα Παπαγαπίου δια Χρυστάλλα Θωμά ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Στις 7.1.2014 ο Εναγόμενος/Αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία ζητά διάταγμα που να διατάζει τους Εναγόμενους/Καθ' ων η Αίτηση να καταθέσει ποσό €5.000 ως εγγύηση και/ή ασφάλεια για τα έξοδα του Εναγόμενου/Αιτητή και διάταγμα που να αναστέλλει κάθε διαδικασία της αγωγής μέχρι την κατάθεση της εγγύησης (στο εξής η «Αίτηση», ο «Αιτητής» και οι «Καθ' ων η Αίτηση» αντίστοιχα). Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ίδιας ημερομηνίας του κ. Θέμη Θωμά, Εναγόμενου, ο οποίος αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο μοναδικός διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση είναι πρόσωπο το οποίο τελεί υπό πτώχευση και επομένως σε περίπτωση που η αγωγή απορριφθεί με έξοδα υπέρ του δεν θα μπορέσει να τα ανακτήσει εφόσον ο διευθυντής δεν διαθέτει κανένα περιουσιακό στοιχείο επ΄ ονόματι του. Αναφέρει δε ότι, λαμβάνοντας υπόψη το ύψος της απαίτησης τις ήδη δοθείσες αναβολές τις πιθανότητες επιτυχίας του ως Εναγόμενου και τα ήδη επιδικασθέντα υπέρ του έξοδα, μέχρι την αποπεράτωση της διαδικασίας της αγωγής τα συνολικά έξοδα θα ανέλθουν περί τις €5.
- Προσθέτει επίσης ότι έχει πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας στην υπόθεση και αυτό φαίνεται και από την υπεράσπιση του. Τέλος αναφέρει ότι τόσο η Ενάγουσα εταιρεία όσο και ο μοναδικός διευθυντής της δεν διαθέτει οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο αφού η εταιρεία δεν διεξάγει εργασίες και ή υποαπασχολείται. Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.1-9, Δ.60, Θ1-6 και Δ.64, Θ1-2, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, στο άρθρο 179 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, στο άρθρο 125 του Περί Πτώχευσης Νόμου, Κεφ. 5 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησε ένσταση στην Αίτηση στις 13.3.
- Η ένσταση δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση αλλά αναφέρει ότι τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται προκύπτουν από τα δικόγραφα. Οι λόγοι ένστασης που προβάλλονται είναι εν συντομία οι ακόλουθοι: (α) Κανένα Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να διατάσσει Κυπριακή εταιρεία που έχει την έδρα της στην Κύπρο να καταθέτει χρήματα ως εγγύηση ή ασφάλεια για έξοδα εναγόμενου. (β) Η νομική βάση που επικαλείται ο Αιτητής δεν στηρίζει νομικά τα διατάγματα που επιδιώκει. (γ) Οι Ενάγοντες είναι εταιρεία με ξεχωριστή νομική προσωπικότητα από τους διευθυντές ή μετόχους της και δεν τελεί υπό πτώχευση. Παρενθετικά αναφέρω ότι η ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα. Οι οδηγίες του Δικαστηρίου ήταν όπως η ένσταση καταχωρηθεί μέχρι τις 10.3.2014 αλλά οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν την ένσταση τους στις 13.3.
- Το θέμα αυτό εγέρθηκε από τον συνήγορο του Αιτητή κατά την ακρόαση της Αίτησης στις 24.3.
- Η συνήγορος των Καθ΄ων η Αίτηση υπέβαλλε τότε προφορικό αίτημα όπως ο χρόνος καταχώρησης της ένστασης παραταθεί μέχρι τις 13.3.2014 και το Δικαστήριο, αφού έκρινε ότι η καθυστέρηση αυτή δεν επηρέασε δυσμενών τον Αιτητή ενέκρινε το αίτημα. Κατά την ακρόαση, η πλευρά του Αιτητή υιοθέτησε το κείμενο γραπτής αγόρευσης το οποίο έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και η πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση περιορίστηκε στην υιοθέτηση των λόγων ένστασης που προβάλλει. Νομικές Αρχές και Ανάλυση Ο Αιτητής βασίζει, μεταξύ άλλων, την Αίτηση του στη Δ.60 Θ.1-6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Εξετάζοντας τις διατάξεις της Δ.60, οι Θεσμού 1 και 2 δεν είναι σχετικοί αφού ρυθμίζουν και εφαρμόζονται σε περιπτώσεις όπου ο καθ΄ου η αίτηση έχει τη συνήθη διαμονή του εκτός της Κύπρου ή χώρας κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Θεσμός 3 της Δ.60 επίσης δεν τυγχάνει εφαρμογής. Έρχομαι τώρα στη Δ.60, Θ.4 η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «If it appears that a person suing is not the real plaintiff but is merely suing as nominal plaintiff in somebody else's interests then such person may, at any stage of the action, be required to give security for costs on the grounds of insolvency or poverty.» Στην παρούσα περίπτωση, οι Ενάγοντες και Καθ΄ ων η Αίτηση είναι Κυπριακή εταιρεία περιορισμένης ευθύνης. Δεν υπάρχει ισχυρισμός, ούτε στην Έκθεση Απαίτησης, ούτε στην Υπεράσπιση ούτε και στην υπό κρίση Αίτηση ότι οι Ενάγοντες δεν είναι οι πραγματικοί ενάγοντες αλλά ενάγουν μόνο κατ' όνομα και ενεργούν για τα συμφέροντα άλλου προσώπου. Με αυτό το δεδομένο, θεωρώ ότι ούτε η Δ.60 Θ.4 μπορεί να αποτελέσει δικαιοδοτική βάση για την Αίτηση. Οι Θεσμοί 5 και 6 της Δ.60 είναι ρυθμιστικής φύσεως και εφαρμόζονται σε περιπτώσεις όπου το Δικαστήριο έχει ήδη ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης διατάγματος για παροχή ασφάλειας εξόδων. Θεωρώ ότι τα πιο πάνω είναι αρκετά για να κρίνουν την τύχη της παρούσας Αίτησης. Όμως, επειδή η πλευρά του Αιτητή επιμένει ιδιαίτερα τόσο στην Αίτηση και την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει όσο και στην αγόρευση της κατά την ακρόαση, θα αναφερθώ και στον ισχυρισμό τους ότι ο μοναδικός διευθυντής των Εναγόντων είναι πτωχεύσας. Ακόμα και αν αυτό είναι αλήθεια, μια εταιρεία περιορισμένης ευθύνης έχει ξεχωριστή νομική προσωπικότητα από οποιοδήποτε αξιωματούχο ή μέτοχο της. Αν η αγωγή επιτύχει, η Ενάγουσα εταιρεία θα είναι το μόνο πρόσωπο που θα έχει δικαίωμα σε θεραπεία. Εάν η αγωγή αποτύχει και επιδικαστούν έξοδα υπέρ του Εναγόμενου, αυτός θα έχει το δικαίωμα να τα διεκδικήσει μόνο από την Ενάγουσα εταιρεία. Η περιουσιακή κατάσταση του διευθυντή ή οποιουδήποτε άλλου αξιωματούχου ή μετόχου της θα ήταν τελείως άσχετη και, εν πάση περιπτώσει, ο Εναγόμενος δεν θα νομιμοποιείτο να στραφεί εναντίον οποιουδήποτε άλλου πέραν της ίδιας της εταιρείας για την ανάκτηση των εξόδων αυτών. Κατάληξη Με δεδομένα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Σε σχέση με τα έξοδα θα ισχύσει ο συνήθης κανόνας και έτσι αυτά επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων/Καθ΄ων η Αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου/Αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα θα είναι καταβλητέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο