ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ ν. BEST WAY ESTATES LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 398/2011, 21/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A94 Αρ. Αγωγής: 398/2011 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ Εναγόντων και
- BEST WAY ESTATES LIMITED
- ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΖΟΥΡΙΔΗΣ Εναγόμενων Αίτηση ημερομηνίας 18.5.2012 για περαιτέρω και καλύτερη αποκάλυψη εγγράφων 21 Μαρτίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση: κα Ραφαήλ για Φράγκος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (κ. Αγαθοκλέους για ν΄ ακούσει απόφαση) Για Εναγόμενους/Αιτητές: κ. Δημητριάδης για Ανδρέας Χρ. Δημητριάδης ΔΕΠΕ (κα Κούννα για ν΄ ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγικά Στις 9.1.2012, στην παρούσα αγωγή, εκδόθηκαν εκ συμφώνου εκατέρωθεν διατάγματα με τα οποία οι Ενάγοντες και οι Εναγόμενοι διατάχθηκαν να αποκαλύψουν ενόρκως όλα τα έγγραφα τα οποία είχαν στην κατοχή, φύλαξη ή έλεγχο τους εν σχέση με την υπόθεση. Η πλευρά των Εναγόντων, σε συμμόρφωση με το εκδοθέν διάταγμα αποκάλυψης, καταχώρησε ένορκη δήλωση του κ. Μιχάλη Στυλιανού ημερομηνίας 13.1.
- Στην ένορκη δήλωση, ο ενόρκως δηλών, αναφέρθηκε σε αριθμό εγγράφων τα οποία περιέγραψε και αποκάλυψε. Ανέφερε επίσης ότι πέραν των εγγράφων αυτών δεν έχει στην κατοχή του οποιοδήποτε άλλο «συμβόλαιο, λογαριασμό, απόδειξη πληρωμής, απόδειξη είσπραξης, επιστολή, σημείωμα, χαρτί ή γραφόμενο ή οποιοδήποτε αντίγραφο οποιουδήποτε τέτοιου εγγράφου ή οποιοδήποτε άλλο έγγραφο σχετικό με τα εγειρόμενα ζητήματα στην έκθεση απαιτήσεως ή οιαδήποτε εξ αυτών». Στις 18.5.2012, οι Εναγόμενοι καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση (στο εξής η «Αίτηση») με την οποία ζητούν: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Ενάγοντες όπως μέσα σε 30 ημέρες από την έκδοση του διατάγματος ετοιμάσουν και επιδώσουν στους Αιτητές περαιτέρω και καλύτερο κατάλογο εγγράφων που έχουν ή είχαν στην κατοχή, έλεγχο ή εξουσία τους αναφορικά με τα πιο κάτω έγγραφα: (α) Παραστατικά κάθε δοσοληψίας χωριστά. Β. Οποιαδήποτε άλλη διαταγή που το Δικαστήριο θα κρίνει δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Γ. Τα έξοδα της αίτησης πλέον ΦΠΑ.» Η Αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.28 Θ. 2 & 11, και Δ.48 Θ. 1, 2, 3 και 4 στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου καθώς και στη διακριτική του ευχέρεια. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Ευστάθιου Ζουρίδη, Εναγόμενου 2 στην αγωγή ο οποίος αναφέρει ότι οι Ενάγοντες, στην ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων που καταχώρησαν παρέλειψαν να αποκαλύψουν λεπτομερή κατάλογο των παραστατικών κάθε δοσοληψίας και ότι η αποκάλυψη των παραστατικών αυτών είναι απαραίτητη για να μπορέσουν οι Εναγόμενοι να ελέγξουν τη νομιμότητα και εγκυρότητα των δοσοληψιών και πράξεων μεταξύ της πρωτοφειλέτιδας εταιρείας και των Εναγόντων. Αναφέρει επίσης ότι η συμβουλή που έλαβε από τους δικηγόρους του είναι ότι οι Ενάγοντες όφειλαν να αποκαλύψουν τα έγγραφα αυτά τα οποία αφορούν ουσιώδη γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η απαίτηση των Εναγόντων και τα οποία οι Εναγόμενοι αμφισβητούν. Προσθέτει ότι η μη αποκάλυψη τους συνιστά περιφρόνηση του διατάγματος του Δικαστηρίου. Οι Ενάγοντες έφεραν ένσταση στην Αίτηση και οι λόγοι ένστασης που προβάλλουν περιλαμβάνουν το ότι η Αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, αντικανονική, παράτυπη και καταχρηστική, ότι δεν δύναται να στηριχθεί στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας ή σε οποιοδήποτε άλλο νομοθέτημα, ενώ η αιτούμενη θεραπεία είναι δυσνόητη και μη αντιληπτή και δεν αποτελεί θεραπεία η οποία να μπορεί να λάβει τη μορφή διατάγματος προς συμμόρφωση. Η ένσταση των Εναγόντων υποστηρίζεται με τη σειρά της από ένορκη δήλωση του κ. Μιχάλη Στυλιανού ο οποίος αναφέρει ότι οι Ενάγοντες αδυνατούν να κατανοήσουν τι είναι τα «παραστατικά κάθε δοσοληψίας ξεχωριστά» των οποίων ζητούν την αποκάλυψη οι Εναγόμενοι. Αναφέρει επίσης ότι η Αίτηση στερείται νομικού ερείσματος και ότι οι Ενάγοντες έχουν ήδη προβεί σε πλήρη αποκάλυψη όλων των εγγράφων που είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα και με τα οποία προτίθενται να στοιχειοθετήσουν την απαίτηση τους. Προσθέτει ότι αν οι Εναγόμενοι επιδιώκουν την αποκάλυψη επιπρόσθετων εγγράφων η παρούσα δεν είναι η ενδεδειγμένη διαδικασία και οι Εναγόμενοι δεν έχουν εξειδικεύσει ποια έγγραφα ή κατηγορία εγγράφων επιζητούν να αποκαλυφθεί, ποια η σχετικότητα τους με τα επίδικα ζητήματα και γιατί η αποκάλυψη τους είναι αναγκαία. Κατόπιν αίτησης των Εναγομένων, αντεξετάστηκε ενόρκως ο κ. Μιχάλης Στυλιανού επί του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεως του. Θα αναφερθώ στην αντεξέταση του και τη σημασία που της αποδίδω κατωτέρω. Νομικές αρχές Η Δ.28 Θ.11 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών προνοεί τα ακόλουθα: The Court or a Judge may, on the application of any party to a cause or matter at any time, and whether an affidavit of documents shall or shall not have already been ordered or made, make an order requiring any other party to state by affidavit whether any particular document or documents or any class or classes of documents specified or indicated in the application, is or are, or has or have at any time been, in his possession, custody or power; and, if not then in his possession, custody or power, when he parted with the same and what has become thereof. Such application shall be made on an affidavit stating that in the belief of the deponent the party against whom the application is made has, or has at some time had in his possession, custody or power, the particular document or documents or the class or classes of documents specified or indicated in the application, and that they relate to the matters in question in the cause or matter, or to some or one of them. Επομένως, πριν το Δικαστήριο αποφασίσει κατά πόσο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς ικανοποίηση του αιτήματος των Εναγομένων πρέπει να ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που καθορίζει η Δ.28 Θ.
- Συγκεκριμένα, στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση πρέπει ο ενόρκως δηλών να δηλώνει την πεποίθηση του ότι το άλλο μέρος είχε ή έχει στην κατοχή, φύλαξη ή έλεγχο του τα περαιτέρω έγγραφα των οποίων επιζητείται η αποκάλυψη, και τα οποία πρέπει να καθορίζονται ή υποδεικνύονται στην Αίτηση, καθώς και την πεποίθηση του ότι τα έγγραφα αυτά είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα ή μέρος των επιδίκων θεμάτων. Στην TBF (Cyprus) Ltd κ.α. ν Εμπορικής Μελετών Σχεδιασμού και Επιχειρηματικού Κεφαλαίου Ανώνυμης Εταιρείας κ.α.
(2001)1(Α) Α.Α.Δ.153, το Εφετείο αναλύοντας τον σκοπό της Δ.28 Θ.11 κατέληξε ότι οι πρόνοιες του συγκεκριμένου θεσμού μπορούν να χρησιμοποιηθούν εφόσον διαταγή για γενική αποκάλυψη που εκδόθηκε στη βάση της Δ.28 Θ.1 δεν επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα διότι δεν αποκαλύφθηκαν συγκεκριμένα έγγραφα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, διάδικος έχει τη δυνατότητα να ζητήσει την αποκάλυψη των εγγράφων αυτών για να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Στην απόφαση του, το Εφετείο επεσήμανε ότι η Δ.28 Θ.11 ταυτίζεται με την Αγγλική Order 19, Rule 19A
(3)καθώς και στον τρόπο που το Αγγλικό Δικαστήριο προσεγγίζει αιτήματα που υποβάλλονται σε αυτή τη βάση. Έκανε δε ειδική αναφορά στην υπόθεση Astra-Nat Production v Neo-Αrt Productions
(1928)W.N. 218, από την οποία παρέθεσε το ακόλουθο απόσπασμα: «Τhe present application was one under Order XXXI, rule 19 A
(3), which gave power to the Court to order discovery of a particular document or class of documents where a prima facie case was made out that the original affidavit of documents of the party against whom the application was made was insufficient. [U]pon an application under the Order and rule, it was necessary for the applicant to displace the oath of the party on the other side, at any rate to this extent, by making a prima facie case that there were in existence some documents which were relevant to the matters in issue in the action which had not been included in the other party's affidavit of documents.» Στην απόφαση του, το Εφετείο επικρότησε επίσης την ερμηνεία που αποδόθηκε στον όρο «relevant» στην υπόθεση The National Bank of Greece SA. v Mitsides & Anor
(1962)C.L.R. 40: «"Relevant" meant something which contained information either directly or indirectly enabling the party seeking discovery either to advance his own case or to damage that of his adversary, or which might fairly lead to a train of inquiry which might have either of those consequences.» Η προϋπόθεση όπως τα έγγραφα για τα οποία επιζητείται η περαιτέρω αποκάλυψη είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα τονίζεται και στο σύγγραμμα The Annual Practice του 1958, όπου στη σελίδα 725 αναφέρεται ότι για την έκδοση τέτοιου διατάγματος απαιτείται η απόδειξη εκ πρώτης όψεως της σχετικότητας αλλά και κατοχής των εγγράφων των οποίων ζητείται η αποκάλυψη. Ανάλυση Στρέφομαι τώρα στην υπό κρίση Αίτηση και διαπιστώνω ότι το αίτημα είναι γενικό και δεν εξειδικεύεται ποιας συγκεκριμένης τραπεζικής πράξης ή «δοσοληψίας» υπάρχει αμφισβήτηση. Σημειώνω ότι στην ένορκη δήλωση αποκάλυψης των Εναγόντων περιλαμβάνεται και κατάσταση του επίδικου λογαριασμού. Όμως οι Εναγόμενοι δεν επεδίωξαν την επιθεώρηση του εγγράφου αυτού ώστε να συγκεκριμενοποιήσουν ποιες πράξεις που καταγράφονται σε αυτήν αμφισβητούν. Το γεγονός αυτό, κατά την άποψη μου συνηγορεί ότι η Αίτηση αποσκοπεί σε αλίευση μαρτυρίας, κάτι που αντιβαίνει του σκοπού της σχετικής διάταξης και της νομολογίας και βεβαίως δεν επιτρέπεται[1]. Όπως έχω ήδη αναφέρει, ο κ. Μιχάλης Στυλιανού αντεξετάστηκε από τους Εναγόμενους/Αιτητές σε σχέση με το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του. Από την αντεξέταση του, σημειώνω ότι ουσιαστικά ερωτήθηκε αναφορικά με την γενική πρακτική των Εναγόντων στη διαχείριση λογαριασμών των πελατών τους. Οι ερωτήσεις που του υπεβλήθηκαν αφορούσαν την τραπεζική διαδικασία σε περιπτώσεις καταθέσεων, πληρωμών και χρεώσεων. Ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι οι χρεώσεις τόκων σε λογαριασμούς γίνονται αυτόματα από το ηλεκτρονικό σύστημα των Εναγόντων και δεν εκδίδεται ειδική απόδειξη, ότι μεταφορές μεταξύ λογαριασμών του ίδιου πελάτη επίσης γίνονται ηλεκτρονικά και ότι σε κάποιες περιπτώσεις καταθέσεων εκδίδεται deposit slip και ότι όταν εκδίδονται τέτοια deposit slips αντίγραφα κρατούνται στη τράπεζα. Για τους σκοπούς της παρούσας Αίτησης, θεωρώ σημαντικό το ότι οι ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στον ενόρκως δηλούντα αφορούσαν, όπως είπα, την πρακτική της τράπεζας γενικά και όχι τη διαχείριση του επίδικου λογαριασμού. Τονίζω επίσης ότι δεν ερωτήθηκε καθόλου αναφορικά με τα «παραστατικά κάθε δοσοληψίας» που είναι και το αντικείμενο της υπό κρίση Αίτησης. Δεν ερωτήθηκε αν γνωρίζει τι είναι αυτά τα «παραστατικά», αν υπάρχουν τέτοια έγγραφα σε σχέση με τον επίδικο λογαριασμό ή αν τέτοια έγγραφα βρίσκονται στην κατοχή, φύλαξη ή έλεγχο των Εναγόντων. Επιπρόσθετα, στην ένορκη δήλωση του ο ενόρκως δηλών ανέφερε ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν στην κατοχή τους οποιαδήποτε άλλα έγγραφα που σχετίζονται με τα επίδικα ζητήματα πέραν αυτών που έχουν ήδη αποκαλύψει. Αυτό δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση. Επομένως, κρίνω ότι η αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα δεν ήταν βοηθητική για τους Εναγόμενους αφού δεν είχε άμεση σχέση με τα ζητούμενα Διατάγματα. Πέραν των πιο πάνω, θεωρώ ότι τα Διατάγματα που επιδιώκουν οι Εναγόμενοι με την παρούσα Αίτηση δεν μπορούν να εκδοθούν και για άλλο ένα λόγο. Οι Εναγόμενοι επιζητούν διάταγμα αποκάλυψης των «παραστατικών κάθε δοσοληψίας». Δεν υπάρχει ερμηνεία του όρου αυτού, ούτε σε οποιοδήποτε νομοθέτημα ούτε και στη νομολογία. Οι ίδιοι οι Εναγόμενοι τα περιγράφουν με διάφορους όρους. Στην Αίτηση τα περιγράφουν σαν «παραστατικά» ενώ κατά την αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα κ. Μιχάλη Στυλιανού αναφέρθηκαν σε αυτά ως vouchers και ως deposit slips. Τα Δικαστικά Διατάγματα πρέπει να διατυπώνονται με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ώστε να μην υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία αναφορικά με το περιεχόμενο και το αντικείμενο τους. Οι πρόνοιες τους πρέπει να είναι ρητές και ξεκάθαρες[2]. Η ασάφεια του περιεχομένου του αιτούμενου Διατάγματος καθιστά ανεπίτρεπτη την έκδοση του. Κατάληξη Για τους πιο πάνω λόγους η Αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων/Καθ΄ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων/Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Επαρχιακός Δικαστής [1] Board v Thomas Hedley & Co Ltd
(1951)2 All E.R. 431 [2] Iberian Trust Ltd v Founders Trust and Investment Co Ltd
(1932)All E.R. 176 (Repr.), P.A. Thomas &; Co and Others v Mould and Others
(1668)1 All E.R. 963, Δρόσος Μιχαηλίδης v. Margita Μιχαηλίδου Poliakova Έφεση αρ. 22/2009 ημερ. 24.2.11 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο