ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. Δρ ΦΥΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ κ.α., Αρ.Αγωγής 628/2013, 6/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A65 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ.Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ.Αγωγής 628/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσα και Δρ ΦΥΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ Εναγόμενος ------ Αρ.Αγωγής 629/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσα και 1. ΧΑΪΚΕ ΠΟΙΗΤΗ 2. Δρ ΦΥΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ Εναγόμενοι ------ Αρ.Αγωγής 630/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσα και Δρ ΦΥΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ Εναγόμενος Αρ.Αγωγής 631/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσα και Δρ ΦΥΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ Εναγόμενος ------------ Αρ.Αγωγής 632/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσα και Δρ ΦΥΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ Εναγόμενος ------------ Αίτηση ημερ. 4.12.2013 Ημερ.: 6.3.2014 Για τους Εναγόμενους - Αιτητές: Δρ Φ.Ποιητής Για την Ενάγουσα - Καθ΄ ης η Αίτηση: κ.Α.Αναγνώστου για Χάρης Κυριακίδης ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αγωγή 628/13 αφορά γραπτή συμφωνία δανείου ημερ. 27.2.2008 για ποσό €890.000 από την Ενάγουσα Τράπεζα προς τον Εναγόμενο Φύτο Ποιητή, εξασφαλισμένου με τρεις υποθήκες Υ1232/08 (Α΄ υποθήκη) ημερ. 28.2.2008, Υ8005/08 (Β' υποθήκη) ημερ. 1.12.2008 και Υ6311/10 (Β΄υποθήκη) ημερ. 27.4.2010. Ο σχετικός λογαριασμός τερματίστηκε, όπως αναφέρεται στην Εκθεση Απαίτησης, την «1.6.2012 και 26.6.2012». Αξιώνεται ποσό €871.526,79 πλέον τόκους, διάταγμα εκποίησης των υποθηκών και έξοδα. Η αγωγή 630/13 αφορά τους ίδιους διάδικους και συμφωνία δανείου ή πιστωτικών διευκολύνσεων ημερ. 25.11.2008 για ποσό €225.000 από την Τράπεζα προς τον Φ.Ποιητή εξασφαλισμένων με τις ίδιες τρεις υποθήκες. Ο σχετικός λογαριασμός τερματίστηκε, όπως αναφέρεται στην Εκθεση Απαίτησης, την «1.6.2012 και 26.6.2012». Αξιώνεται ποσό €209.638,19 πλέον τόκους, διάταγμα εκποίησης των ίδιων υποθηκών και έξοδα. Η αγωγή 631/13 αφορά τους ίδιους διάδικους και συμφωνία δανείου ή πιστωτικών διευκολύνσεων ημερ. 27.2.2008 για ποσό €85.000 εξασφαλισμένων με τις ίδιες τρεις υποθήκες. Ο σχετικός λογαριασμός τερματίστηκε, όπως αναφέρεται στην Εκθεση Απαίτησης, την «1.6.2012 και 26.6.2012». Αξιώνεται ποσό €88.845,09 πλέον τόκους, διάταγμα εκποίησης των ίδιων υποθηκών και έξοδα. Η αγωγή 632/13 αφορά και πάλιν τους ίδιους διάδικους και συμφωνία πιστωτικής κάρτας με όριο €10.000. Ο λογαριασμός της κάρτας τερματίστηκε, όπως αναφέρεται στην Εκθεση Απαίτησης, την 2.8.2012. Αξιώνεται ποσό €6.044,62 πλέον τόκους και έξοδα. Τέλος η αγωγή 629/13 αφορά τους ίδιους διαδίκους και μια ακόμη εναγόμενη. Η Τράπεζα με γραπτή συμφωνία ημερ. 26.3.2009 δάνεισε στην Εναγόμενη 1 €200.000 τη εγγυήση του Φ.Ποιητή, εδώ Εναγόμενου 2. Το δάνειο ήταν περαιτέρω εξασφαλισμένο με υποθήκη περιουσίας του Φ.Ποιητή Υ1252/09 (Α΄ υποθήκη). Ο σχετικός λογαριασμός τερματίστηκε, όπως αναφέρεται στην Εκθεση Απαίτησης, την «1.6.2012 και 26.6.2012». Αξιώνεται ποσό €270.737,06 πλέον τόκους, διάταγμα εκποίησης των υποθηκών και έξοδα. Σημειώνεται πως η Υ1252/09 (Α' υποθήκη) αφορά την ίδια ακίνητη περιουσία με την Υ6311/10 (Β' υποθήκη). Επίσης η Υ1232/08 (Α' υποθήκη) αφορά την ίδια ακίνητη περιουσία με την Υ8005/08 (Β' υποθήκη). Στις τέσσερεις από τις πέντε αγωγές, αυτές που αφορούν μόνο τον Φ.Ποιητή ως Εναγόμενο, οι Εκθέσεις Υπεράσπισης είναι πανομοιότυπες. Ο Εναγόμενος αρνείται την αγωγή στην ολότητα της. Δικογραφείται ότι η αγωγή βασίζεται επί απάτης, δόλου, εκβιασμού, εικονικότητας, ψευδών και κακόβουλων δηλώσεων και πράξεων και παραπλανήσεως. Εγείρονται διάφορα ζητήματα και παρατίθενται λεπτομέρειες. Γίνεται άρνηση του τερματισμού που η Τράπεζα επικαλείται. Ο Εναγόμενος αρνείται ότι έλαβε είτε την επιστολή της 1.6.2012 είτε αυτή της 26.6.2012. Ανταπαιτούνται σε κάθε αγωγή αποζημιώσεις για δυσφήμιση σε σχέση με αριθμό επιστολών της Τράπεζας και ακόμη τιμωρητικές αποζημιώσεις. Η Εκθεση Υπεράσπισης στην αγωγή 629/13, όπου αποκαλύπτεται πως η Εναγόμενη 1 είναι η σύζυγος του Φ.Ποιητή διαφέρει περιθωριακά. Στις σελίδες 10 - 12 υπάρχουν περαιτέρω Λεπτομέρειες απάτης ή και εκβιασμού της Τράπεζας, οι δε αποζημιώσεις που ανταξιώνονται για δυσφήμιση είναι σε μεγαλύτερη κλίμακα. Καταχωρίστηκε σε όλες τις αγωγές Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση και όλες βρίσκονται στο στάδιο των οδηγιών. Με την υπό κρίση Αίτηση οι Εναγόμενοι εξαιτούνται τη συνένωση των πιο πάνω αγωγών. Η Αίτηση συνοδεύεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 4.12.2013 του Φ.Ποιητή, η οποία δεν προσθέτει κάτι το ουσιαστικό αφού τα γεγονότα πάνω στα οποία εδράζεται η Αίτηση εμφαίνονται στο φάκελο της δικογραφίας. Είναι γι΄ αυτό που τέτοιες αιτήσεις για συνένωση δεν είναι αναγκαίο να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση (Δ.48, θ.9 (
- e)). Η Τράπεζα καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης που συνοδεύεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 19.2.2014 του Μιχάλη Στυλιανού, υπαλλήλου της. Ούτε και με αυτή την Ενορκη Δήλωση αναδεικνύεται κάτι το οποίο δεν προκύπτει από το φάκελο. Οι διάδικοι παρουσίασαν γραπτές αγορεύσεις. Η γραπτή αγόρευση των Εναγομένων πλαισιώνεται από τρεις ένορκες δηλώσεις. Όπως κατέστηκε σαφές κατά τη συζήτηση της Αίτησης αυτές δεν θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη. Η Αίτηση βασίζεται στη Δ.14 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που προνοεί ότι: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο ή από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περιέχουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που εγείρονται στις αγωγές αυτές, έτσι που να καθίσταται επιθυμητό οι αγωγές να πρέπει να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο δικαστής, δύναται να διατάξει τη συνένωση τους.» Στην Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ ν. Apak Agro Industries κ.α.
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1721, 1726-7 αναφέρεται ότι : «Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος.» Στην Ττοφής Κυριάκου & Υιός Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Υπόθ. αρ. 1656/2007, ημερ. 4.6.2010, αναφέρθηκε ότι: «Τόσο από το λεκτικό του ιδίου του Καν.2 της Δ.14 όσο και από την ερμηνεία που δόθηκε σε αυτόν στην πιο πάνω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Μενελάου & άλλης ν. Ξενοφώντος
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 371] αλλά και άλλη νομολογία, φαίνεται ότι το όλο θέμα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο μάλιστα έχει και το δικαίωμα να διατάξει αν όχι την πλήρη συνένωση έστω και μερική, αν με αυτό τον τρόπο ικανοποιείται ότι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της δικαιοσύνης». Στη Μενελάου αναφέρθηκε ότι: «Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία και έτσι να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. . η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Διάταξης 14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση». Η βασική θέση της Τράπεζας, όπως αναπτύσσεται στη γραπτή αγόρευση των δικηγόρων της, είναι πως αυτή παραχώρησε στους Εναγόμενους διαφορετικές, αυτόνομες και ανεξάρτητες μεταξύ τους τραπεζικές διευκολύνσεις δυνάμει διαφορετικών συμφωνιών, με διαφορετικούς όρους, οι οποίες έγιναν σε διαφορετικές ημερομηνίες και οι οποίες έτυχαν διαφορετικού χειρισμού, ανάλογου των συμβατικών όρων της κάθε συμφωνίας. Η κάθε μια από τις συμφωνίες διέπεται από τους δικούς της ξεχωριστούς και αυθύπαρκτους όρους, οι οποίοι διέπουν και τη λειτουργία των αντίστοιχων λογαριασμών που η Τράπεζα άνοιξε για την κάθε διευκόλυνση ξεχωριστά. Περαιτέρω, σημειώνεται ότι το γεγονός πως οι υποθήκες που εξασφαλίζουν τις διευκολύνσεις είναι οι ίδιες δεν αποτελεί ζήτημα τέτοιας σημασίας και σπουδαιότητας, σε συνάρτηση με τα υπόλοιπα νομικά και πραγματικά ζητήματα που εγείρονται σε αυτές, εφόσον, σε τελευταία ανάλυση, οι εξασφαλίσεις δόθηκαν στα πλαίσια διαφορετικών και ανεξάρτητων μεταξύ τους συμφωνιών. Εισηγούνται, εν κατακλείδι, πως δεν υφίστανται κοινά νομικά ή πραγματικά ζητήματα προς εκδίκαση τέτοιας σημασίας ώστε να μπορούσαν οι αγωγές να συνενωθούν. Η Δ.14 θ.1 αναφέρεται ρητά στις αξιώσεις στις αγωγές. Αυτό σημαίνει πως δεν είναι επιτρεπτό αγωγές που δεν έχουν κοινά ζητήματα νόμου ή πραγματικού γεγονότος να συνενωθούν απλά και μόνο γιατί οι υπερασπίσεις ή οι ανταπαιτήσεις, όταν υπάρχουν, εγείρουν ζητήματα κοινά, ξένα όμως προς τις αξιώσεις. ΄Οτι οι Εναγόμενοι εγείρουν ανταξιώσεις για δυσφήμιση δεν θα ήταν αφ΄ εαυτού λόγος για συνένωση των αγωγών. Στην Samata Enterprises Ltd. v. Σταύρου
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1876, 1878 αναφέρθηκε πως το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Αναμφίβολα όμως η έκθεση υπεράσπισης έχει τη σημασία της όχι για να προσδώσει τη βάση για συνένωση των αγωγών αλλά γιατί μπορεί με παραδοχές που γίνονται να περιορίσει τα νομικά και πραγματικά ζητήματα που εγείρονται στις αξιώσεις. Ο τρόπος που οι Εναγόμενοι αντιμετωπίζουν τις αξιώσεις είναι σχετικός, δηλαδή κατά πόσο στη μια ή την άλλη αγωγή παραδέχονται ή αμφισβητούν τις ίδιες ή άλλες παραμέτρους των αξιώσεων. Οι πέντε αγωγές αφορούν συμφωνίες τραπεζικών διευκολύνσεων, δανείων, τρεχουμένων λογαριασμών και πιστωτικής κάρτας. Η επιτυχία της αξίωσης σε κάθε αγωγή εδράζεται στην εγκυρότητα της εκάστοτε συμφωνίας και απόδειξης του οφειλομένου στην Τράπεζα ποσού. Η εγκυρότητα μιας συμφωνίας είναι νομικό ζήτημα και είναι το ίδιο σε κάθε αγωγή, κρινόμενο βέβαια με βάση τα γεγονότα της κάθε περίπτωσης. Με τις Εκθέσεις Υπεράσπισης υπάρχει άρνηση της υπόθεσης της Τράπεζας στην ολότητά της. Εφόσον οι συμφωνίες δεν γίνονται παραδεκτές ως έγκυρες και δεσμευτικές, η εγκυρότητα και δεσμευτικότητα τους παραμένει επίδικο ζήτημα κοινό σε όλες τις αγωγές. Στις τέσσερεις από τις πέντε υποθέσεις (εκτός της 632/13 όπου ο τερματισμός ακολούθησε σύντομα μετά) ο τερματισμός του σχετικού λογαριασμού έγινε, όπως αναφέρεται στις Εκθέσεις Απαίτησης, την «1.6.2012 και 26.6.2012». Δεν διαφαίνεται από τα στοιχεία που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου κατά πόσο πρόκειται για μια επιστολή κάθε φορά στην οποία αναφέρονται και οι τέσσερεις περιπτώσεις, αλλά έστω κι αν όχι, η χρονική σύμπτωση καταδεικνύει πως η Τράπεζα αντιμετώπιζε τις περιπτώσεις πέραν από λογαριασμούς και με αναφορά στον πελάτη της και την εν γένει συμπεριφορά του έναντι των υποχρεώσεων του και αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν πρέπει να υποβαθμίζεται. Εφόσον με τις Εκθέσεις Υπεράσπισης υπάρχει άρνηση λήψης των επιστολών η Τράπεζα θα πρέπει, κατά τη δίκη, να τεκμηριώσει ότι αυτές απεστάλησαν δεόντως και ότι οι συμφωνίες τερματίστηκαν, εγχείρημα που περιλαμβάνει νομικά ζητήματα κοινά σε όλες τις περιπτώσεις. Δεν διαφαίνεται κατά πόσο όλες οι περιπτώσεις αφορούν το ίδιο κατάστημα της τράπεζας και αν οι μάρτυρες από πλευράς τράπεζας θα είναι οι ίδιοι σε όλες ή έστω κάποιοι μάρτυρες είναι μάρτυρες σε δύο, τρεις ή περισσότερες από τις αγωγές. Αναμφίβολα όμως η μαρτυρία της υπεράσπισης σε κάθε υπόθεση θα είναι κατά το πλείστον κοινή και εφόσον οι αγωγές συνενωθούν θα ακουστεί μια μόνο φορά. Η καταχώρηση των πέντε αγωγών δεν συνιστά κατάχρηση των διαδικασιών (βλ. Τσακλίδης ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ
(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 1031), όμως, οι πέντε υποθέσεις θα μπορούσαν να καταχωριστούν ως μια αγωγή. Παρενθετικά αναφέρω πως αυτό από μόνο του συνηγορεί ότι η συνεκδίκαση των αγωγών είναι πρόσφορη και εξυπηρετεί τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Στην Τσακλίδης (σελ.1034) αναφέρθηκε, απορρίπτοντας την εισήγηση του εφεσείοντα, εναντίον του οποίου είχαν καταχωριστεί τρεις αγωγές από την εφεσίβλητη τράπεζα, για κατάχρηση των διαδικασιών ότι: «... ο ίδιος ο εφεσείων δεν προέβη σε κανένα διάβημα ενώπιον του Δικαστηρίου για τη συνένωση των τριών αγωγών, αν έκρινε πως με τέτοια συνένωση η διαδικασία θα λειτουργούσε προς το συμφέρον του, και το ευρύτερο συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης». Είμαι της άποψης πως το Εφετείο δεν θα προέβαινε στην αναφορά αυτή εάν η συνένωση των αγωγών δεν ήταν μια πρόσφορη οδός την οποία ο εφεσείων είχε παραλείψει να προωθήσει. Η Δ.14 θ.2 επιτρέπει τη συνένωση ακόμα και όταν οι ενάγοντες ή και οι εναγόμενοι στις αγωγές δεν είναι οι ίδιοι. Αναμφίβολα όταν υφίσταται ταύτιση των διαδίκων η συνένωση είναι πιο πρόσφορη (βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and others
(1975)1 C.L.R. 410) γιατί ελλείπουν δυσκολίες που αναφύονται όταν υφίστανται διαφορετικοί διάδικοι. Η Εναγόμενη 1 στην αγωγή 629/13 θα μπορούσε βάσιμα να είχε θέσει ζήτημα πως θα ήταν γι΄ αυτή άδικο η μια και μοναδική αγωγή που την αφορά να συνενωθεί με άλλες τέσσερεις στις οποίες δεν είναι διάδικος. Όμως, όχι μόνο δεν εγείρει τέτοιο ζήτημα αλλά είναι και αιτήτρια στην Αίτηση, εκπροσωπούμενη από τον Εναγόμενο 2 που είναι δικηγόρος. Καταλήγω πως ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις της Δ.14 θ.2 και είναι πρόδηλο πως η συνένωση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Θα υπάρξει μεγάλη εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου. Η εκδίκαση των συνενωμένων αγωγών θα είναι πιο χρονοβόρα από την εκδίκαση μιας οποιασδήποτε από αυτές ξεχωριστά, όμως αναμφίβολα ο χρόνος που θα αναλωθεί θα είναι ασύγκριτα μικρότερος από το σύνολο του χρόνου που θα χρειαζόταν αν η κάθε μια εκδικαζόταν ξεχωριστά. Ως εκ των ανωτέρω εκδίδεται διάταγμα συνένωσης των αγωγών 628 - 632/2013. Η αρχαιότερη, που είναι και στη μεγαλύτερη κλίμακα, θα είναι η οδηγός. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων και εναντίον της Ενάγουσας, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της εκδίκασης των συνενωμένων αγωγών. (Υπ.)....................... Χ.Μαλαχτός Π.Ε.Δ. /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο