Κώστα Δεσπότη , υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστή στη διαχείριση Αρ. 124/97 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ν.
- Μιχάλη Βλαδιμήρου, ως διαχειριστή της περιουσίας της Melek Ali Riza, στη διαχείριση Αρ.647/2008 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας κ.α., Αριθμός Αίτησης: 123/2013, 11/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A73 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ.Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αριθμός Αίτησης: 123/2013 Αναφορικά με την περιουσία του αποβιώσαντα ALI OMER SADIK Mεταξύ: Κώστα Δεσπότη, υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστή στη διαχείριση Αρ. 124/97 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας Αιτητή και Μιχάλη Βλαδιμήρου, ως διαχειριστή της περιουσίας της Melek Ali Riza, στη διαχείριση Αρ.647/2008 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας Nejla Ali Riza Elhamiye ALI Αντώνη Δημητρίου, ως διαχειριστή της περιουσίας της Emmete Omer Sadik στη διαχείριση 156/68 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας Καθ΄ ων η Αίτηση 11 Μαρτίου 2014 Εμφανίσεις: Για Aιτητή: Γ.Πάτσαλου (κα) για Χρίστος Πουτζιουρής και Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Καθ΄ ου η Αίτηση 1: κ.Μ.Βλαδιμήρου Για Καθ΄ ου η Αίτηση 2: κ.Μ.Παναγιώτου και κ.Γ.Αργυρίδης για κ. Δώρο Κακουλλή Για Καθ΄ ου η Αίτηση 3: κ.Ι.Ροκόπος Για Καθ΄ου η Αίτηση 4: Γ.Πάτσαλου (κα) για Δημητρίου & Δημητρίου ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, καταχωρίστηκε από το διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα Ali Omer Sadik τέως από τα Περβόλια Λάρνακας. Γράμματα διαχείρισης παραχωρήθηκαν στον Αιτητή στη Διαχείριση 124/77 Ε.Δ. Λάρνακας. Η Αίτηση απευθύνθηκε σε τέσσερα πρόσωπα που σύμφωνα με την Ενορκη Δήλωση του Διαχειριστή που συνοδεύει την Αίτηση προέβαλαν ισχυρισμούς ότι είναι νόμιμοι κληρονόμοι του αποβιώσαντα. Με την Αίτηση ζητείται όπως το Δικαστήριο αποφασίσει ποια είναι τα πρόσωπα τα δικαιούμενα σε κληρονομικό μερίδιο στην περιουσία του αποβιώσαντα ή και ποιοι είναι οι νόμιμοι κληρονόμοι του αποβιώσαντα και με ποια ιδιότητα έκαστος, έτσι ώστε ο Αιτητής να μπορέσει να προβεί στη διανομή της περιουσίας του όπως ορίζει ο Νόμος. Μεταφέρω αυτούσια την παράγρ. 12 της Ενορκης Δήλωσης του διαχειριστή όπου περιγράφονται οι αξιώσεις: «(α) Ο Εναγόμενος - Καθ΄ ου η αίτηση 1 Μιχάλης Βλαδιμήρου, ως διαχειριστής της περιουσίας της Melek Ali Riza στη διαχείριση 647/2008 του Ε.Δ. Λευκωσίας, ισχυρίζεται ότι η αποβιώσασα Melek ήταν η νόμιμη σύζυγος του «Ali» μέχρι την ημερομηνία του θανάτου του. Το ζήτημα λοιπόν που αναφύεται στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το κατά πόσο ο «Ali» απέθανε έγγαμος και αν ναι κατά πόσο η συγκεκριμένη αποβιώσασα στην οποία αφορά η αναφερθείσα διαχείριση ήταν όντως η νόμιμη σύζυγος του «Ali» κατά τον χρόνο του θανάτου του τελευταίου. (β) Η Nejla Ali Riza, με αριθμό πολιτικής ταυτότηας 024732, από το Πέργαμος, ισχυρίζεται ότι [είναι] νόμιμη εξ υιοθεσίας θυγατέρα του «Ali» και της συζύγου του Melek Ali Riza δυνάμει διατάγματος υιοθεσίας του Τουρκικού Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 25/6/
- Το ζήτημα εδώ είναι το κατά πόσο έγινε πράγματι η ισχυριζόμενη υιοθεσία από τον «Ali» και την σύζυγο του. (γ) Η Elhamiye Ali, από τα Περβόλια, Λάρνακας, με αριθμό ταυτότητας 533748 και ημερομηνία γέννησης 19/6/1958 ισχυρίζεται ότι είναι θυγατέρα του «Ali». Τα ζητήματα εδώ είναι αν όντως ο «Ali» είναι ο βιολογικός της πατέρας και ποία η νομική σχέση της μητέρας της με τον «Ali». Αν αυτή ήταν η νόμιμη σύζυγος του «Ali» το θέμα τελειώνει εκεί, αν όμως δεν ήταν αναφύεται και το πρόσθετο ζήτημα κατά πόσο υπήρξε νομικά έγκυρη αναγνώριση της από τον «Ali». (δ) Σε περίπτωση αποτυχίας απόδειξης της ιδιότητας του κληρονόμου υπό των πιο πάνω διεκδικούντων, τότε τα κληρονομικά μερίδια της περιουσίας του «Ali» θα καταλήξουν στον Εναγόμενο - καθ΄ ου η αίτηση 4, ως διαχειριστή της περιουσίας της Emmete Omer Sadik.» Η Emmete ήταν αδελφή του Ali και προαποβίωσε αυτού. Η Emmete είχε παιδιά. Ο Ali είχε και ένα αδελφό τον Ahmet Omer Sadik ο οποίος επίσης προαποβίωσε του Ali. Ο Ahmet δεν είχε παιδιά. Το ζήτημα το οποίο ηγέρθηκε και επί του οποίου τα μέρη ζήτησαν να αγορεύσουν ήταν κατά πόσο τα επίδικα ζητήματα μπορούσαν να επιλυθούν σε διαδικασία με εναρκτήρια κλήση κάτω από το άρθρο 53 του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου, Κεφ.
- Οι δικηγόροι του καθ΄ ου η αίτηση 2 και ο καθ΄ ου η αίτηση 1 καταχώρησαν από κοινού γραπτή αγόρευση υποστηρίζοντας ότι τα ζητήματα μπορούν να επιλυθούν στην παρούσα διαδικασία. Ο Αιτητής, παρά την πρωτοβουλία καταχώρησης της εναρκτήριας κλήσης, ανέφερε, μέσω του δικηγόρου του, πως δεν θα ελάμβανε θέση. Οι δικηγόροι των Καθ΄ ων η Αίτηση 3 και 4 ανάφεραν ότι θα αποδέχονταν ότι ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο. Το άρθρο 53
(1)του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου, Κεφ. 189, προνοεί ότι: «Προσωπικοί αντιπρόσωποι ή οποιοσδήποτε από αυτούς, πιστωτές, κληροδόχοι ή οι πλησιέστεροι συγγενείς, ή πρόσωπα που αξιώνουν μέσω των εν λόγω πιστωτών ή δικαιούχων με εκχώρηση ή με άλλο τρόπο, δύνανται να ζητήσουν από το Δικαστήριο με εναρκτήρια κλήση (originating summons) την επίλυση, χωρίς διαχείριση της κληρονομιάς σε Δικαστήριο, οποιουδήποτε από τα πιο κάτω ζητήματα ή θέματα: (α) οποιοδήποτε ζήτημα που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα συμφέροντα του προσώπου που αξιώνει ότι είναι πιστωτής, κληροδόχος, ο πλησιέστερος συγγενής ή εκ του νόμου κληρονόμος (β) τη διακρίβωση οποιασδήποτε τάξης πιστωτών, κληροδόχων, πλησιέστερων συγγενών ή άλλων ... (ζ) την επίλυση οποιουδήποτε ζητήματος που προκύπτει κατά τη διαχείριση της κληρονομιάς.» Στην Αναφορικά με τον Παναγιώτη Ευστρατίου
(1997)1 (Β) ΑΑΔ 751, 754 γίνεται μνεία στους Ηalsbury's Laws of England, 4η Εκδ., Τόμος 17, παραγρ. 780, σελ. 414 και Τόμος 37, σελ. 84 και αναφέρεται ότι η ουσία τους είναι ότι ο ενδεδειγμένος δικονομικός τρόπος επίλυσης κληρονομικών διαφορών, περιλαμβανομένης και της αναγνώρισης κληρονομικών δικαιωμάτων, είναι η αγωγή. Γίνεται αναφορά στη διάκριση μεταξύ κληρονομικών θεμάτων contentious και non-contentious και πως αυτή η διάκριση υφίσταται και στο δικό μας δίκαιο όπως στο Αγγλικό. Παρά το ότι το Εφετείο δεν συμφώνησε με τη θέση ότι η πρωτογενής αίτηση παρέχει το ορθό δικονομικό μέσο για επίλυση μόνο κληρονομικών θεμάτων στα οποία δεν υπάρχει αμφισβήτηση (non-contentious business) έκρινε πως τα εγειρόμενα ζητήματα εκφεύγαν των ορίων του άρθρου 53 και ενέπιπταν εντός της εμβέλειας του ένδικου μέσου της αγωγής. Τα βασικά εγειρόμενα ζητήματα ήταν απόφαση ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι αιτητές ήταν συγγενείς και κληρονόμοι του αποβιώσαντα και ότι ο διαχειριστής είχε διοριστεί συνεπεία δόλου ή ψευδών δηλώσεων του. Το πρώτο ζήτημα είναι το ίδιο με τα ζητήματα που εγείρονται στην παρούσα διαδικασία. Αποφασίστηκε πως τα εγερθέντα θέματα μπορούσαν να διερευνηθούν και επιλυθούν μόνο με το ένδικο μέσο της αγωγής. Περαιτέρω πως η διαδικασία δεν μπορούσε να διασωθεί με το μηχανισμό της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αφού δεν επρόκειτο για παρατυπία στον τύπο της αγωγής αλλά λανθασμένης έναρξης της διαδικασίας η οποία επέφερε ακυρότητα. Στην αγόρευση των δικηγόρων του Καθ΄ ου η Αίτηση 2 και του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 υποβάλλεται ότι η Ευστρατίου αποφασίστηκε στη βάση του δεύτερου ζητήματος ότι ο διαχειριστής είχε διοριστεί συνεπεία δόλου ή ψευδών δηλώσεων του, ζήτημα που δέχονται πως θα έπρεπε να είχε εγερθεί με αγωγή. Είμαι της άποψης πως η απόφαση του Εφετείου είναι ξεκάθαρη πως τα εγερθέντα θέματα, που ασφαλώς περιελάμβανε και το πρώτο ζήτημα, μπορούσαν να διερευνηθούν και επιλυθούν μόνο με το ένδικο μέσο της αγωγής. Στην Wortham κ.α. v. Tσίμον κ.α.
(2001)1 (Β) ΑΑΔ 1442, που αναφέρθηκε στην αγόρευση των δικηγόρων, το ζήτημα ήταν διαφορετικής φύσης. Ο αποβιώσας είχε αφήσει διαθήκη με κληροδοτήματα. Ο καθορισμός του ύψους των κληροδοτημάτων και/ή κληρονομικών μεριδίων εκάστου των κληροδόχων και των κληρονόμων του αποβιώσαντος αποφασίστηκε πως μπορούσε να εξεταστεί σε εναρκτήρια κλήση που καταχωρίστηκε δυνάμει του άρθρου 53. Στους Halsbury's Laws of England, 4η Εκδ., Τόμος 17
(1976), παράγραφος 1450, σελ. 750 - 751, αναφέρονται τα εξής: «An action for general administration may be begun by writ or originating summons in any case where a grant of representation has already been obtained. A writ is normally appropriate where there is likely to be a substantial dispute of fact or where fraud or breach of trust or tortious intermeddling is alleged or where a release is to be set aside. An originating summons is appropriate for construing a document and in other cases where there is unlikely to be a substantial dispute of fact». Είμαι της άποψης πως όπου ένα πρόσωπο ισχυρίζεται ότι είναι νόμιμος κληρονόμος αποβιώσαντα, είτε μαζί με άλλους ή κατ΄ αποκλεισμό άλλων, και υπάρχει αμφισβήτηση των γεγονότων που θα τεκμηρίωναν τους ισχυρισμούς του και υπάρχει διαχείριση της περιουσίας του αποβιώσαντα στο Δικαστήριο, η ορθή δικονομική οδός για διεκδίκηση του δικαιώματος του είναι η καταχώρηση αγωγής κατά του διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα (βλ. Malachtou v. Armefti
(1987)1 CLR 207, 213 (γρ.24-26)). Λαμβάνοντας υπόψη ότι στην παρούσα περίπτωση οι διεκδικήσεις του κάθε προσώπου που αναφέρεται στην Ενορκη Δήλωση αμφισβητούνται από τους υπόλοιπους, και ο καθένας θα επιζητήσει την προσκόμιση μαρτυρίας για να πείσει το Δικαστήριο για τους ισχυρισμούς του, η επίλυση των ζητημάτων στη βάση της παρ.(β) του άρθρου 53
(1)για διακρίβωση πλησιέστερων συγγενών δεν προσφέρεται. Η αγωγή προσφέρεται ως διαδικασία εξεύρεσης των πραγματικών περιστάσεων και η καταλληλότερη όταν υπάρχουν αντικρουόμενες θέσεις ως προς τα αληθινά γεγονότα. Ως εκ των ανωτέρω καταλήγω ότι η παρούσα διαδικασία δεν προσφέρεται και δεν είναι η κατάλληλη για επίλυση των επίδικων ζητημάτων που εγείρονται. Κατά συνέπεια η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα να καταβληθούν από την περιουσία. (Υπ.)........................ Χ.Μαλαχτός /ΚΣ Π.Ε.Δ. /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο