N.D.M.S. HADJINICOLA BROS LTD ν. RODICA ODAJIU, Αρ. Αγωγής: 4496/13, 13/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A82 Αρ. Αγωγής: 4496/13 Μεταξύ: N.D.M.S. HADJINICOLA BROS LTD Εναγόντων και RODICA ODAJIU Εναγόμενης Αίτηση ημερομηνίας 17.6.2013 για έκδοση συνοπτικής απόφασης 13 Μαρτίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κος Μιλτιάδης Βιολάρης για Κλεόπας & Κλεόπας Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενη: κος Νίκος Ανδρέου ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες καταχώρησαν στις 18.12.2012 ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα με το οποίο αξιώνουν εναντίον της Εναγόμενης: «(Α) Ευρώ 28.000 δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου και/ή συναλλαγματικής και/ή γραμματίου και/ή γραπτής συμφωνίας και/ή άλλως πως. (Β) Τόκο προς 9% επί του ως άνω υπό (Α) ποσού από 1.7.2012 μέχρι τελικής εξόφλησης. (Γ) Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία θεωρήσει το Δικαστήριο εύλογη και/ή δίκαια υπό τις περιστάσεις. (Δ) Έξοδα και ΦΠΑ.» Η Εναγόμενη καταχώρησε εμφάνιση στις 10.5.
- Στις 17.6.2013 οι Ενάγοντες καταχώρησαν την παρούσα αίτηση (στο εξής η «Αίτηση») με την οποία ζητούν: «
- Συνοπτική απόφαση εναντίον της Εναγόμενης ως το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο απαίτησης για το λόγο ότι η Εναγόμενη στερείται υπεράσπισης.
- Τα έξοδα της παρούσας αίτησης.» Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.18 Θ.1, 2, 3, 4, 5, 8 και 9, Δ.48 Θ.1, 2, 3, 4, 8, 9, 11, 12 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Νίκου Νικολάου, ο οποίος βρίσκεται στην υπηρεσία των Εναγόντων και ο οποίος δηλώνει ότι γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της αγωγής και έχει στην κατοχή του έγγραφα και επιστολές που είναι σχετικά με την αγωγή. Αναφέρει επίσης ότι η Εναγόμενη στις 25.4.2012 υπέγραψε γραμμάτιο συνήθους τύπου προς όφελος των Εναγόντων, αντίγραφο του οποίου επισυνάπτει, για ποσό €30.000, στην παρουσία δύο μαρτύρων (ένας εκ των οποίων είναι ο ίδιος). Συνεχίζει λέγοντας ότι σύμφωνα με τους όρους του γραμματίου, η Εναγόμενη είχε υποχρέωση να καταβάλλει κάθε μήνα ποσό €1000 από 1.5.2012 μέχρι τελικής εξόφλησης. Το γραμμάτιο, όπως λέει, προνοούσε την χρέωση τόκου προς 9% ετησίως ως επίσης και για την πληρωμή από την Εναγόμενη όλων των δικαστικών και δικηγορικών εξόδων σε περίπτωση λήψης δικαστικών μέτρων εναντίον της για παράβαση των όρων του. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλών, η Εναγόμενη κατέβαλλε έναντι του ποσού του γραμματίου τις δόσεις για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο 2012 προς €1000 έκαστη και ότι παραμένει οφειλόμενο το ποσό των €28.000 το οποίο παραλείπει να εξοφλήσει παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις του ενόρκως δηλούντα. Συμπληρώνει ότι η Εναγόμενη δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή και ζητά την έκδοση απόφασης υπέρ των Εναγόντων ως η απαίτηση. Η Εναγόμενη καταχώρησε ένσταση στην Αίτηση η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της ιδίας. Οι λόγοι ένστασης της Εναγόμενης είναι οι ακόλουθοι: «
- Η ως άνω Αίτησης καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, αναρμόδιο Δικαστήριο, στερούμενο δικαιοδοσίας να εκδικάσει την υπόθεση.
- Ουδέποτε έχει ληφθεί το ποσό των €30.000,00 σεντ τοις μετρητοίς αλλά σαν αντάλλαγμα εμπορικής εύνοιας για το κατάστημα που ενοικίασε η Εναγόμενη - Καθ΄ης η Αίτηση, στη Λεωφ. Μακαρίου Γ'13 στην Αγία Νάπα.
- Οι ιδιοκτήτες ζήτησαν από την Εναγόμενη το ποσό των €30.000,00 σεντ σαν αέρα γι΄αυτό και ζήτησαν την υπογραφή γραμματίου. Ουδέποτε δόθηκε το ποσό των €30.000,00 σεντ τοις μετρητοίς στην Εναγόμενη.» Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της ίδιας της Εναγόμενης η οποία επαναλαμβάνει ουσιαστικά τους τρεις λόγους ένστασης. Προσθέτει δε ότι οι Ενάγοντες της ζήτησαν το ποσό των €30.000 σαν «αέρα» για την ενοικίαση του εν λόγω καταστήματος επιπρόσθετα προς το ενοίκιο που καταβάλλει για το κατάστημα αυτό και αυτό έγινε γιατί το κατάστημα υπάγεται στο ενοικιοστάσιο και δεν δικαιούνται οι ιδιοκτήτες «αέρα» για αυτό. Πριν προχωρήσω στην παράθεση των νομικών αρχών που διέπουν αιτήσεις αυτής της φύσεως, παρενθετικά αναφέρω ότι αν και η αγωγή είχε αρχικά καταχωρηθεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, στις 31.10.2013 η αγωγή παραπέμφθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας δυνάμει του άρθρου 60
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60ως το κατά τόπον αρμόδιο Δικαστήριο. Επομένως ο πρώτος λόγος ένστασης τηw Εναγομένης στην Αίτηση δεν υφίσταται πλέον. Η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης πηγάζει από τη Δ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συγκεκριμένα, η Δ.18 Θ.1(α) προνοεί τα ακόλουθα: «Where the defendant appears to a writ of summons specially indorsed under Order 2, Rule 6, the plaintiff may on affidavit made by himself, or by any other person who can swear positively to the facts, verifying the cause of action, and the amount claimed (if any), and stating that in his belief there is no defence to the action, apply for judgment for the amount so indorsed, together with interest (if any), or for the recovery of the land (with or without rent), or for the delivering up of a specific chattel, as the case may be, and costs. And judgment for the plaintiff may be given thereupon, unless the defendant shall satisfy the Court that he has a good defence to the action on the merits, or disclose such facts as may be deemed sufficient to entitle him to defend. Επομένως, οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται σωρευτικά ώστε το Δικαστήριο να έχει δικαιοδοσία να εκδώσει απόφαση συνοπτικά είναι οι ακόλουθες: (α) το κλητήριο ένταλμα πρέπει να είναι ειδικά οπισθογραφημένο, (β) ο εναγόμενος πρέπει να έχει εμφανιστεί στη διαδικασία, και (γ) η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης πρέπει να γίνεται από τον ενάγοντα ή από πρόσωπο που μπορεί να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα και που να μπορεί να επαληθεύσει το αγώγιμο δικαίωμα και το ποσό που απαιτείται και να δηλώνει ότι εξ όσων πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή[1]. Εάν πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το βάρος μετατοπίζεται στους ώμους του εναγόμενου να δείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να θεωρηθούν ικανοποιητικά ώστε να του δώσουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί την αγωγή[2]. Στην παρούσα περίπτωση, όπως προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου και έχω ήδη αναφέρει, το κλητήριο ένταλμα της αγωγής είναι ειδικώς οπισθογραφημένο και η Εναγόμενη έχει εμφανιστεί στη διαδικασία. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, βρίσκω ότι και αυτή ικανοποιείται αφού η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση στην οποία ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι είναι υπάλληλος των Εναγόντων και δεόντως εξουσιοδοτημένος από αυτούς, ότι χειρίζεται την παρούσα υπόθεση και γνωρίζει τα γεγονότα προσωπικά, από έγγραφα και επιστολές που κατέχει και από πληροφορίες που έχει λάβει από τους Ενάγοντες. Επιπρόσθετα, ήταν παρών στην υπογραφή του επίδικου γραμματίου και ήταν ένας από τους μάρτυρες των υπογραφών ενώ γνωρίζει ότι υπάρχει το οφειλόμενο ποσό, το οποίο και επιβεβαιώνει, αφού ο ίδιος επικοινώνησε επανειλημμένα με την Εναγόμενη από τον Ιούλιο 2012 και της ζήτησε την καταβολή του. Επιπρόσθετα των πιο πάνω, σημειώνω ότι ούτε η Εναγόμενη αμφισβητεί στην ένσταση της ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.18 Θ1(α). Με αυτά τα δεδομένα, θεωρώ ότι το βάρος έχει μετατοπιστεί στους ώμους της Εναγόμενης η οποία όφειλε να δείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να της δίνουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί. Σύμφωνα με τη νομολογία, η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση πρέπει να περιέχει τέτοιες λεπτομέρειες που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς για ύπαρξη καλής υπεράσπισης[3]. Στην υπόθεση Trands Middle East Trading (T.M.E.T) v Abdul Aziz Tlais
(1991)1 Α.Α.Δ.239, αναφέρθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Η βασική αρχή που προκύπτει τόσο από τις Κυπριακές όσο και τις Αγγλικές αποφάσεις είναι ότι συνοπτική απόφαση πρέπει να εκδίδεται μόνο όπου είναι αναμφίβολο ότι ο εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. Όπου όμως δίδει στην ένορκη του δήλωση αρκετές λεπτομέρειες που να δείχνουν την ύπαρξη καλόπιστης υπεράσπισης ή να εγείρουν θέμα σε απάντηση της απαιτήσεως που θα πρέπει να εκδικάζεται ή όπου ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει καλή και ουσιαστική υπεράσπιση ή αποκαλύπτει τέτοια γεγονότα που μπορούν να κριθούν ως αρκετά για να του δώσουν το δικαίωμα να προβάλλει την υπεράσπιση του, τότε πρέπει να δίδεται τέτοιο δικαίωμα για υπεράσπιση. Έτσι είναι μόνο σε καθαρές περιπτώσεις που μπορεί το Δικαστήριο να στερήσει διάδικο από του να προβάλει την υπεράσπιση του ενώπιον του Δικαστηρίου γιατί σε διαφορετική περίπτωση τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε άρνηση δικαιοσύνης προς τον επηρεαζόμενο διάδικο». Επιπρόσθετα, στην Λαζάρου κ.α. ν Μακεδόνας
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 817, αναφέρθηκε ότι: «Έχει λεχθεί δικαστικά ότι όπου η υπεράσπιση μπορεί να περιγραφεί ως κάτι περισσότερο από σκιώδης αλλά λιγότερο από πιθανή, θα πρέπει να δίδεται άδεια για υπεράσπιση.» Σύμφωνα με το άρθρο 78 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149: «"Γραμμάτιο συνήθους τύπου" είναι γραπτή υπόσχεση, που παρέχεται από ένα πρόσωπο σε άλλο, υπογράφεται από το πρόσωπο που την παρέχει στην παρουσία δύο τουλάχιστο μαρτύρων ικανών προς το συμβάλλεσθαι, για πληρωμή, σε πρώτη ζήτηση ή σε ορισμένο χρόνο ή σε προσδιορίσιμο μέλλοντα χρόνο προς πρόσωπο το οποίο ορίζεται στο γραμμάτιο, ποσού χρημάτων, πλέον τόκο που ορίζεται σε αυτό κατά ανώτατο όριο προς εννέα τοις εκατό κατ' έτος και, σε περίπτωση λήψης δικαστικών μέτρων επ' αυτού, τα συναφή έξοδα, και αναφέρει την αντιπαροχή για την οποία παρέχεται η υπόσχεση.» Το επίδικο γραμμάτιο, αντίγραφο του οποίου επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου αφού διαπιστώνω ότι πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 78 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.
- Σημειώνω επίσης ότι ούτε η Εναγόμενη αμφισβητεί στην ένσταση της ότι το επίδικο γραμμάτιο είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου. Επομένως, και εφόσον πρόκειται για γραμμάτιο συνήθους τύπου, οι μόνες υπερασπίσεις που μπορεί να προβάλλει η Εναγόμενοι προβλέπονται στο άρθρο 80 του Κεφ. 149[4] το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «Σε κάθε δικαστικό μέτρο που λήφθηκε βάσει γραμματίου συνήθους τύπου, το περιεχόμενο του εν λόγω γραμματίου συνιστά αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που εκτίθενται σε αυτό. Νοείται ότι σε οποιοδήποτε τέτοιο δικαστικό μέτρο, αποτελεί επαρκή υπεράσπιση το γεγονός ότι η υπογραφή του οφειλέτη χρέους ή άλλου που υπόγραψε το γραμμάτιο δεν είναι στην πραγματικότητα η υπογραφή του, ή ότι η έκδοση του γραμματίου επιτεύχθηκε συνεπεία εξαναγκασμού ή απάτης ή υπό περιστάσεις που ανάγονται σε εξαναγκασμό ή απάτη.» Η Εναγόμενη, στην ένσταση της, δεν προωθεί καμία από τις υπερασπίσεις του άρθρου 80 του Κεφ.
- Στην απουσία γεγονότων που να στοιχειοθετούν μια από τις αποδεκτές υπερασπίσεις που προνοούνται ρητά στο άρθρο 80 του Κεφ. 149, το περιεχόμενο του γραμματίου αποτελεί αμάχητο τεκμήριο αλήθειας των όσων αναφέρονται σε αυτό. Οι αναφορές της Εναγόμενης στην ένορκη της δήλωση ότι δεν έλαβε το ποσό του γραμματίου σε μετρητά όπως αναφέρεται σε αυτό δεν συνιστά υπεράσπιση αλλά ούτε και αποτελεί αποδεκτή μαρτυρία σε απαίτηση βασισμένη σε γραμμάτιο συνήθους τύπου. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την Keziban Raif v Enver Dervish (ανωτέρω): «...the fact that no cash passed from the plaintiff to the [defendant] at the time - a fact never disputed by the plaintiff in this case - is, we think, inadmissible in law (in view of the provisions of section 80) against a bond in customary form, duly signed and delivered.» Κρίνω επομένως ότι η Εναγόμενη δεν έχει αποσείσει το βάρος περί της ύπαρξης καλόπιστης υπεράσπισης και δεν έχει καταδείξει ότι υπάρχουν γεγονότα που πρέπει να της επιτρέψουν να προβάλλει την υπεράσπιση της στην αγωγή. Καταλήγω ότι δικαιολογείται η έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον της Εναγόμενης, ως η αξίωση των Εναγόντων. Εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον της Εναγομένης για ποσό €28.000 πλέον τόκο προς 9% ετησίως επί του ποσού αυτού από 1.7.2012 μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τέλος, έχω διαπιστώσει ότι το γραμμάτιο συνήθους τύπου που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση δεν είναι χαρτοσημασμένο. Δίδονται οδηγίες όπως η παρούσα απόφαση μη συνταχθεί εκτός εάν χαρτοσημανθεί δεόντως το εν λόγω γραμμάτιο. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Επαρχιακός Δικαστής [1] Spyros Stavrinides v Ceskoslavenska Obchondi Banka S.A
(1972)1 C.L.R. 130 [2] Σχετικές, μεταξύ άλλων, οι Kyprianides v Ioannou
(1996)1 C.L.R. 265, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν Χ''Νέστωρος
(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε) 204, CYEMS Co Ltd v The Central Co-operative Industries Co. Ltd
(1982)1 C.L.R. 897 [3] Σχετικές, μεταξύ άλλων, οι Hermes Insurance Co Ltd v Theodorides
(1983)1 C.L.R. 333, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν Χ''Νέστωρος (ανωτέρω) [4] Raif v Dervish
(1971)1 C.L.R. 158, Χριστοφόρου κ.α. ν Paneuropean Insurance Co Ltd
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1644 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο