← Κύπρος

ΛΕΩΝΙΔΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ κ.α. ν. PANGETHRION OUTDOOR LIVING LTD κ.α., Πολιτική Αγωγή Αρ.: 2560/2013, 27/2/2014

ΛΕΩΝΙΔΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ κ.α. ν. PANGETHRION OUTDOOR LIVING LTD κ.α., Πολιτική Αγωγή Αρ.: 2560/2013, 27/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A54 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή Αρ.: 2560/2013

  1. ΛΕΩΝΙΔΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ
  2. ΜΑΡΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
  3. ΣΤΕΛΙΟΥ ΤΕΜΕΤΖΙΑΝ Ενάγοντες / Αιτητές - και -
  4. PANGETHRION OUTDOOR LIVING LTD
  5. ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
  6. ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
  7. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΥΠΡΗ Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση ------------------- Ημερομηνία: 27/02/2014 Αίτηση Για Προσωρινά Απαγορευτικά Διατάγματα ημερομηνίας 10/07/2013 Επιστρεπτέα Προσωρινά Απαγορευτικά Διατάγματα ημερομηνίας 10/07/2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για τους Ενάγοντες / Αιτητές: κ. Κ. Καντούνας Για την Εναγομένους / Καθ' ων η Αίτηση: κ. Α. Γ. Ιωαννίδης --------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Το Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα της παρούσας αγωγής, σφραγίστηκε και εκδόθηκε με την καταχώριση της, στις 10/07/
  8. Την ίδια ημέρα, οι Ενάγοντες / Αιτητές αποτάθηκαν στο Δικαστήριο και στα πλαίσια σχετικής γραπτής Αίτησης τους (στο εξής καλούμενη η «Αίτηση για Απαγορευτικά Διατάγματα»), πέτυχαν εναντίον των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση, μονομερώς, την έκδοση ενδιάμεσων απαγορευτικών διαταγμάτων (στο εξής καλούμενα «τα Προσωρινά Απαγορευτικά Διατάγματα»). Σημειώνεται ότι, στις 10/07/2013, το Δικαστήριο, έκρινε ότι δικαιολογείτο η έκδοση των διαταγμάτων ως οι παράγραφοι Γ, Δ, ΣΤ και Ζ της Αίτησης (διαφοροποιώντας σε κάποιο βαθμό, μόνο το διάταγμα της παραγράφου ΣΤ), στην απουσία της άλλης πλευράς και ενέκρινε, μερικώς, την Αίτηση, ορίζοντας τα αιτητικά των παραγράφων Α, Β και Ε για επίδοση στους Εναγομένους / Καθ' ων η Αίτηση. Η Αίτηση για Απαγορευτικά Διατάγματα, υποστηρίχτηκε από την ένορκη δήλωση του κ. Λεωνίδα Γεωργιάδη, που είναι ο Ενάγοντας 1 στην παρούσα Αγωγή, καθώς επίσης και από την ένορκη δήλωση του κ. Μιχάλη Λοΐζίδη, που είναι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, Χημικός Μηχανικός και Μηχανικός Περιβάλλοντος. Οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση, αφού έλαβαν γνώση της παρούσας Αγωγής, της Αίτησης για Απαγορευτικά Διατάγματα και των Προσωρινών Απαγορευτικών Διαταγμάτων, εμφανίστηκαν στην διαδικασία και στις 25/07/2013 καταχώρησαν Ειδοποίηση αναφορικά με την Ένσταση τους στην Αίτηση για Απαγορευτικά Διατάγματα και την οριστικοποίηση των Προσωρινών Απαγορευτικών Διαταγμάτων (στο εξής καλούμενη «η Ένσταση στην Αίτηση για Απαγορευτικά Διατάγματα»). Την Ένσταση των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση στην Αίτηση για Απαγορευτικά Διατάγματα, συνοδεύει και υποστηρίζει η ένορκη δήλωση του κ. Γιώργου Χαραλάμπους, που είναι ο Εναγόμενος 3 / Καθ' ου η Αίτηση στην παρούσα Αγωγή, καθώς επίσης και η ένορκη δήλωση του κ. Πανίκου Νικολαΐδη, που είναι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, Μηχανικός Περιβάλλοντος. Το πραγματικό υπόβαθρο των γεγονότων ολοκληρώνεται με τα όσα καταγράφονται σε συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1, κ. Λεωνίδα Γεωργιάδη που καταχωρήθηκε, εκ μέρους των Εναγόντων / Αιτητών, μετά από άδεια του Δικαστηρίου, στις 27/01/
  9. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Η Αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 Άρθρο 32, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς στην Δ.48, κ. κ. 1 έως 8, Δ.39, κ. 1, στο Σύνταγμα άρθρα 9, 15, 16 και 23, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στους Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμους και Κανονισμούς, στον Περί Κέντρων Αναψυχής (Άδειες Εκπομπής Ήχου) Νόμο και Κανονισμούς και στις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση του κ. Λεωνίδα Γεωργιάδη ημερομηνίας 10/07/2013, που είναι ο Ενάγοντας 1 στην παρούσα Αγωγή, στην οποία, σε γενικές γραμμές, αναφέρονται τα ακόλουθα: I. Και οι τρείς Ενάγοντες «έχουν» διαμέρισμα στην παραθαλάσσια πολυκατοικία «Καστέλλα 2» που βρίσκεται στην Οδό Πιαλέ Πασά 39 (στο εξής καλούμενη «η Πολυκατοικία»), στην Πόλη της Λάρνακας. Ο Ενάγοντας 3 έχει την μόνιμη κατοικία του στο Διαμέρισμα υπ' αριθμόν 243 της Πολυκατοικίας, ενώ οι Ενάγοντες 1 και 2 «διατηρούν» εξοχική κατοικία στο Διαμέρισμα υπ' αριθμόν 213 της Πολυκατοικίας και το οποίο επισκέπτονται κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. II. Μπροστά από την Πολυκατοικία βρίσκεται η παραλία με την ονομασία «Καστέλλα» την διαχείριση της οποίας έχει η Εναγομένη 1 εταιρεία. Οι Εναγόμενοι 2, 3 και 4 είναι οι διευθυντές της Εναγομένης 1, ενώ ο Εναγόμενος 3 κατέχει σ' αυτήν και το αξίωμα του γραμματέα. Περαιτέρω, οι Εναγόμενοι 2, 3 και 4, είναι και οι ιδιοκτήτες / μέτοχοι της Εναγομένης
  10. III. Από τον Ιούνιο του 2011, η ποιότητα ζωής των Εναγόντων έχει επηρεαστεί αρνητικά από την οχληρία που δημιουργείται από τον τρόπο που οι Εναγόμενοι διαχειρίζονται και λειτουργούν την παραλία «Καστέλλα». Το πρόβλημα δεν προέκυψε από το γεγονός ότι τοποθετήθηκαν στην παραλία ομπρέλες, κρεβατάκια κ.τ.λ., αλλά από το ότι μετατράπηκε η παραλία σε αναψυκτήριο / μπαρ / μουσικοχορευτικός χώρος. Οι Ενάγοντες έχουν ανεγείρει μόνιμο υποστατικό (κιόσκι) εξυπηρέτησης του κοινού ακριβώς μπροστά από τον χώρο παρκινγκ της Πολυκατοικίας και 25 μ. δίπλα από τα διαμερίσματα των Εναγόντων, επί του οποίου οι Εναγόμενοι έχουν μόνιμα αναρτήσει μεγάφωνα από τα οποία μεταδίδουν δυνατή μουσική, από ενωρίς το πρωί η ώρα 09:00 π. μ. - 10:00 π. μ., μέχρι ενωρίς το βράδυ, η ώρα 08:00 μ. μ. - 09:00 μ. μ., χωρίς διακοπή, ούτε το μεσημέρι. Είναι η μετάδοση της μουσικής από τα μεγάφωνα που αποτελούσε την κύρια πηγή οχληρίας και ενόχλησης όλων των Εναγόντων. IV. Οι Εναγόμενοι λειτουργούν την παραλία ωσάν να είναι ολοήμερη υπαίθρια δισκοθήκη. Η διαχείριση της παραλίας από τους Εναγομένους περιλαμβάνει την οργάνωση πάρτι παραλίας με DJ's ή και ζωντανά συγκροτήματα συναυλιών, διαγωνισμών, επιδείξεων μόδας κτλ. Προς υποστήριξη αυτού του ισχυρισμού, παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο τα Τεκμήρια 2 και 3, που είναι σχετικές με τα προαναφερόμενα διαφημίσεις των Εναγομένων. Οργανώνονται από τους Εναγομένους στην παραλία ζωντανές μουσικές παραστάσεις, μετάδοση ζωντανών ραδιοφωνικών εκπομπών καθώς και άλλες εκδηλώσεις που δημιουργούν απίστευτη οχληρία καθώς σερβίρουν και αλκοολούχα ποτά στους θαμώνες τους. Προς τεκμηρίωση του εν λόγω ισχυρισμού, παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο τα Τεκμήρια 6, 7 και 8, που είναι φωτογραφίες από τις ισχυριζόμενες διοργανωθείσες εκδηλώσεις. V. Οι Εναγόμενοι δεν έχουν εξασφαλίσει οποιαδήποτε άδεια χρήσης μεγαφώνων. Ως «ένοικοι ιδιοκτήτες», οι Ενάγοντες, έχουν κατά καιρούς κάνει γραπτά και προφορικά παράπονα και καταγγελίες στον Δήμο, Έπαρχο, Κ. Ο. Τ., Αστυνομία, καθώς και στο Αρχηγείο Αστυνομίας Κύπρου. Από παντού έλαβαν διαβεβαιώσεις για λήψη μέτρων για τερματισμό της οχληρίας, πλην όμως μέχρι και την καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης, δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. VI. Δύο βδομάδες πριν την καταχώρηση της παρούσας Αγωγής και της υπό εξέταση Αίτησης, δηλαδή τέλη του μηνός Ιουνίου του έτους 2013, η κατάσταση «χειροτέρεψε δραματικά», με την μόνιμη εγκατάσταση τεσσάρων μεταλλικών πυλώνων (3 μ. ύψος) κατά μήκος του παραλιακού μετώπου επί των οποίων οι Εναγόμενοι τοποθέτησαν μεγάλης ισχύος μεγάφωνα από τα οποία άρχισαν επίσης να μεταδίδουν μουσική, «πλην όμως πλέον εκκωφαντική». Προς τεκμηρίωση του εν λόγω ισχυρισμού τους, οι Ενάγοντες παρουσίασαν στο Δικαστήριο σχετικές φωτογραφίες, τα Τεκμήρια 9, 10 και
  11. Αυτό κατά τους Ενάγοντες άλλαξε τα δεδομένα δραματικά. Παρόλο ότι προηγουμένως προκαλείτο ανεπίτρεπτη οχληρία, η οποία καθιστούσε τη ζωή των Εναγόντων πάρα πολύ δύσκολη και δυσάρεστη, με την λειτουργία των νέων μεγαφώνων πάνω στους πυλώνες, η διαβίωση στα διαμερίσματα των Εναγόντων έγινε αφόρητη. Η μουσική είναι εκκωφαντική σε βαθμό που δεν μπορούν να ησυχάσουν, ούτε να μιλήσουν ήρεμα μεταξύ τους μέσα στο σπίτι, ούτε βεβαίως να ξεκουραστούν και να κοιμηθούν ακόμη και με όλα τα παράθυρα των διαμερισμάτων τους κλειστά, έστω και με ωτοασπίδες. Οι Ενάγοντες αναγκάζονται να κρατούν όλα τα παράθυρα κλειστά καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας. Έστω και με διπλά τζάμια, ο θόρυβος είναι συνεχής. Δεν μπορούν να καθίσουν στο μπαλκόνι από τον θόρυβο και δυσκολεύονται όταν έχουν φιλοξενούμενους. Κάποιες ημέρες πριν από την καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης, λειτουργούσαν μόνο τα δύο από τα τέσσερα καινούρια μεγάφωνα. VII. Αμέσως μόλις προέκυψε η νέα αυτή κατάσταση, οι Ενάγοντες αναζήτησαν δικηγόρο για να δουν πως θα μπορούσαν να κινηθούν οι ίδιοι εναντίον των Εναγομένων ενόψει της απραξίας τους κράτους. Ο δικηγόρος τους, τους συμβούλευσε να προβούν σε επιστημονικές μετρήσεις του ήχου και γι' αυτό ανέθεσαν στον Δρ. Μιχάλη Λοϊζίδη, Χημικό Μηχανικό και Μηχανικό Περιβάλλοντος να προβεί σε σχετικές μετρήσεις. Τούτο μπορούσε να γίνει το ενωρίτερο, από της ανάθεσης σ' αυτόν της σχετικής εργασίας, την Κυριακή 07 Ιουλίου του έτους
  12. Η δε σχετική έκθεση του Δρ. Μιχάλη Λοϊζίδη θα μπορούσε να ήταν έτοιμη δύο ημέρες μετά. VIII. Εκτός από την μουσική, σχεδόν καθημερινά, από τις 07:00 π. μ. - 07:30 π. μ. και για μια περίπου ώρα, οι Εναγόμενοι οργώνουν όλη την παραλία που διαχειρίζονται με την χρήση θορυβώδους τρακτέρ, σαν να «βρίσκονται σε αγροτική περιοχή». Το τρακτέρ αυτό οι Εναγόμενοι το παρκάρουν μόνιμα επί της παραλίας μπροστά στην κοινή θέα από τα διαμερίσματα των Εναγόντων. Επιπρόσθετα, κάθε Κυριακή πρωί, οι Εναγόμενοι χρησιμοποιούν ταυτόχρονα και δεύτερο, μεγαλύτερο τρακτέρ, που επαυξάνει την όχληση και επεμβαίνουν επί της ακτογραμμής με επιπρόσθετο αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται το βάδισμα καθώς βουλιάζουν τα πόδια των διερχομένων μέχρι τον αστράγαλο. Το δεύτερο τρακτέρ, οι Ενάγοντες το παρκάρουν συνήθως στον παρακείμενο δημόσιο χώρο στο ψαρολίμανο σε χώρο που έχουν φυτευτεί καλλωπιστικά φυτά (δηλαδή εκτός οδοστρώματος). Προς τεκμηρίωση των εν λόγω ισχυρισμών τους, οι Ενάγοντες παρουσίασαν στο Δικαστήριο τα Τεκμήρια 4 και
  13. Πέραν της οχληρίας, η συνεχής επέμβαση (όργωμα, κτένισμα) επί της άμμου της παραλίας θέτει σε κίνδυνο τα εκκολαπτόμενα αυγά προστατευόμενων χελωνών. Στην συγκεκριμένη παραλία έρχονται χελώνες για να γεννήσουν και μόλις μερικές ημέρες πριν την καταχώριση της εξεταζόμενης Αίτησης (την 1 Ιουλίου του έτους 2013), πράσινη χελώνα εναπέθεσε τα αυγά της μεταξύ των κρεβατιών και επέστρεψε στην θάλασσα. Το τμήμα Αλιείας τοποθέτησε προστατευτικό κάλυμμα, το οποίο αργότερα εξαφανίστηκε και η τοποθεσία οργώθηκε από τους Εναγομένους όπως γίνεται συνήθως. Προς τεκμηρίωση του προαναφερόμενου ισχυρισμού τους οι Ενάγοντες παρουσίασαν στο Δικαστήριο το Τεκμήριο
  14. IX. Επίσης, οι Εναγόμενοι, έχουν εγκαταστήσει φωτισμό επί της παραλίας και κάποια φώτα είναι στραμμένα προς την Πολυκατοικία με αποτέλεσμα να δημιουργείται έντονη λάμψη μέσα στα μάτια των Εναγόντων, καθ' όλη την διάρκεια της νύκτας και να είναι δυσάρεστο να κάθονται οι Ενάγοντες ακόμη και το βράδυ στην βεράντα τους. X. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, οι Ενάγοντες δεν μπορούν να απολαύσουν τα σπίτια τους. Οι Ενάγοντες 1 και 2 το εξοχικό τους. Ο Ενάγοντας 3 την μόνιμη κατοικία του. Ο Ενάγοντας 1 που εργάζεται από το σπίτι την Παρασκευή, δεν μπορεί να εργαστεί και γενικά, οι Ενάγοντες δεν μπορούν να ηρεμήσουν, να ξεκουραστούν, να μιλήσουν, να απολαύσουν την βεράντα τους, ούτε το βράδυ. Αναγκάζονται να έχουν κλειστά τα παράθυρα όλη την ημέρα, χωρίς να μπορούν να τα ανοίξουν για να αναπνεύσουν καθαρό αέρα της θάλασσας. Γι' αυτό τον λόγο ζητούν να σταματήσει η μετάδοση μουσικής και να αφαιρεθούν οι πυλώνες, όλα τα μεγάφωνα, ο νυκτερινός φωτισμός και το τρακτέρ. XI. Σχέδιο της περιοχής όπου βρίσκεται η Πολυκατοικία και η παραλία «Καστέλλα», επίσης παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο από τους Ενάγοντες, ήτοι το Τεκμήριο
  15. Η Αίτηση συνοδεύεται περαιτέρω από την ένορκο δήλωση του Δρ. Μιχάλη Λοΐζίδη ημερομηνίας 10/07/2013, που είναι κατά τους ισχυρισμούς του Χημικός Μηχανικός και Μηχανικός Περιβάλλοντος, στην οποία, σε γενικές γραμμές, αναφέρονται τα ακόλουθα: I. Του ανατέθηκε από τους Ενάγοντες, - μέσω της εταιρείας που αυτός εργάζεται -, η εκπόνηση μελέτης υπό την ιδιότητα του ως Χημικός Μηχανικός και Μηχανικός Περιβάλλοντος αναφορικά με το παράπονο τους που αφορά την αίσθηση έντονης αρνητικής παρέμβασης στην ποιότητα ζωής τους από την χρήση μουσικής από την Εναγομένη 1 στον χώρο που αυτή διαχειρίζεται στην παραλία «Καστέλλα» στην Λάρνακα. II. Συγκεκριμένα, οι Ενάγοντες έθεσαν σ' αυτόν θέμα όχλησης τους από την εκπομπή μουσικής καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας, με ιδιαίτερη έμφαση στις ώρες μεσημβρινής κοινής ησυχίας, τον πολύ πρωινό και θορυβώδη καθαρισμό της παραλίας από ειδικό μηχάνημα, όπως και τις συχνές εκδηλώσεις που οργανώνει η εν λόγω εταιρεία με πολύ δυνατή μουσική. III. Η μελέτη του εστιάστηκε στην ποσοτική διερεύνηση των παραπόνων για θόρυβο εντός ωρών κοινής ησυχίας, όπως και την διερεύνηση σε ποιοτικό επίπεδο όλων των άλλων θεμάτων δυνητικού επηρεασμού των κατοίκων της Πολυκατοικίας. IV. Για την επιτόπια διερεύνηση και στοιχειοθέτηση του θέματος με την διεξαγωγή των απαιτούμενων μετρήσεων, έκανε δύο επισκέψεις στον χώρο της Πολυκατοικίας. Η πρώτη επίσκεψη έγινε στις 07/07/2013 από τις 12:30 μ. μ. έως τις 14:30 μ. μ. Η δεύτερη επίσκεψη έγινε την ίδια ημέρα για την κάλυψη των απογευματινών ωρών δυνητικής όχλησης, από τις 15:30 μ. μ. έως τις 17:30 μ. μ. V. Κατά τις επιτόπιες επισκέψεις του, έκανε κατ' αρχήν διερεύνηση του ευρύτερου ακουστικού περιβάλλοντος της περιοχής και τις παρατηρήσεις και τα ευρήματα του σε σχέση μ' αυτό, τα καταγράφει και περιγράφει στην ένορκο του δήλωση. Στην συνέχεια προέβηκε σε σειρά ηχομετρήσεων από τους καταλληλότερους υπό τις περιστάσεις χώρους και σημεία, με στόχο την διερεύνηση του βαθμού επιβάρυνσης των Εναγόντων από την «δυνητική πηγή όχλησης», μέσα από λεπτομερή καταγραφή της έντασης των ηχητικών εκπομπών από την πηγή θορύβου προς τους Ενάγοντες. VI. Βάσει των καταγγελιών των Εναγόντων, εστίασε την μελέτη του στην διερεύνηση του κατά πόσο οι Ενάγοντες και οι οικογένειες τους όντως βρίσκονται εκτεθειμένοι, επί καθημερινής βάσης, σε συνθήκες οι οποίες στοιχειοθετούν όχληση τους από την χρήση / εκπομπή μουσικής, από τις ηχητικές εκπομπές, από τα μηχανήματα καθαρισμού της άμμου της παραλίας και από τις συχνές εκδηλώσεις με την χρήση πολύ δυνατής μουσικής από πλευράς της Εναγομένης
  16. Ως προς αυτά, ο κ. Λοϊζίδης, καταγράφει και αναλύει στην εν λόγω ένορκο του δήλωση τα παράπονα που έλαβε και την διερεύνηση στην οποία ο ίδιος προέβηκε. VII. Κατά την διάρκεια της επιτόπιας επίσκεψης του στα διαμερίσματα των Εναγόντων, παρατήρησε και κατέγραψε μέσω ειδικού οργάνου μέτρησης, την ένταση των ηχητικών εκπομπών από το «υποστατικό» των Εναγομένων. Διεξήγε μετρήσεις και κατά την διάρκεια της λειτουργίας του ηχητικού συστήματος που λειτουργεί από την επιχείρηση της η Εναγομένη 1, αλλά και όταν αυτό δεν λειτουργούσε. Έκανε πολλαπλές μετρήσεις στο πλαίσιο της ενδελεχούς διερεύνησης του θέματος τις οποίες και καταγράφει. Ακολούθως περιγράφει από ποια σημεία κατέγραψε τις μετρήσεις αυτές και αναλύει τα συμπεράσματα του. VIII. Αναφέρεται στα διεθνή κριτήρια και πρότυπα εκτίμησης της όχλησης, στις διεθνείς μεθόδους εκτίμησης του βαθμού όχλησης και στο τι υιοθετείται διεθνώς ως αποδεκτό επίπεδο θορύβου στις κατοικημένες περιοχές. IX. Τόσο τα αποτελέσματα των ηχομετρήσεων, όσο και οι επιτόπιες παρατηρήσεις του, συνέκλιναν στο συμπέρασμα ότι η συνεισφορά των απωλειών μουσικής από το ηχητικό σύστημα της Εναγομένης 1 που διαχειρίζεται την παραλία «Καστέλλα» προς τους Ενάγοντες, ένοικους της Πολυκατοικίας, συνιστά πρόβλημα πολύ υψηλής όχλησης. Πού είναι, βάσει των διεθνών κριτηρίων και προτύπων, η ανώτατη κατηγορία δραστηριότητας ηχητικής όχλησης. Ακόμη και αν υποτεθεί, ισχυρίζεται, ότι οι χρήστες των μεγαφώνων αυτών, περιόριζαν την ένταση τους στο ελάχιστο και πάλι θα υπήρχε όχληση πέραν το επιτρεπτού ορίου, τουλάχιστον διπλάσια. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν ένσταση στην υπό εξέταση Αίτηση εγείροντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης: I. Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια (clean hands) και/ή απέκρυψαν και/ή παραποίησαν ουσιώδη γεγονότα που θα επηρέαζαν αποφασιστικά την κρίση του Δικαστηρίου στη μη έκδοση των μονομερών προσωρινών διαταγμάτων ή τουλάχιστον σε διαταγή για επίδοση της αίτησης και/ή δεν έχουν προβεί σε πλήρη και δίκαιη αποκάλυψη όλων των πραγματικών ουσιωδών γεγονότων (uberrima fides/full and frank disclosure). α) Συγκεκριμένα οι Αιτητές παραποίησαν και/ή δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο ότι τα τεκμήρια που επισυνάπτουν στην ένορκη δήλωση του κ. Γεωργιάδη με αριθμούς 2, 3, 6, 7 και 8 είναι φωτογραφίες και διαφημίσεις από εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα τον Ιούλιο του 2012 στην εν λόγω παραλία και οι οποίες είναι αναρτημένες στον προσωπικό λογαριασμό των Εναγομένων στο «Facebook» έκτοτε, από όπου οι Ενάγοντες τις έλαβαν, τις μεγέθυναν και παραποίησαν ούτως ώστε να μην περιληφθεί η ημερομηνία τούτων στα αντίγραφα που κατέθεσαν ως τεκμήρια στην Αίτηση τους, στην προσπάθεια τους να κατασκευάσουν το παντελώς υπό τις περιστάσεις ανύπαρκτο στοιχείο του κατ' επείγοντος και/ή άλλως πως. β) Περαιτέρω οι Αιτητές απέκρυψαν και/ή αποσιώπησαν το γεγονός ότι καμιά εκδήλωση, πάρτι παραλίας με Dj's, ζωντανά συγκροτήματα, συναυλίες ή οτιδήποτε άλλο τέτοιο δεν έχει λάβει χώρα από το καλοκαίρι του 2012 στην εν λόγω παραλία «Καστέλα» την οποία διαχειρίζονται οι Εναγόμενοι 1, στην προσπάθεια τους να μην εξαλείψουν από μόνοι τους το στοιχείο του κατ' επείγοντος - a priori και να παρουσιάσουν στο Δικαστήριο ότι δήθεν η κατάσταση στην εν λόγω παραλία είναι τραγική και/ή απαράδεκτη. II. Οι Αιτητές δεν έχουν στοιχειοθετήσει το κατ' επείγον του αιτήματος κατά παρέκκλιση του Άρθρου 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 για χορήγηση θεραπείας στην απουσία του αντιδίκου και κατ' ακολουθία το Δικαστήριο στερείτο του απαραίτητου άρθρου εξουσίας για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, αφού μεταξύ άλλων η κατ' ισχυρισμό οχληρία υφίσταται ως αναφέρει ο κ. Γεωργιάδης στην παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης του, από τον Ιούνιο του
  17. III. Δεν ικανοποιείται η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, ήτοι δεν αποκαλύπτεται ορατή πιθανότητα οι Ενάγοντες να δικαιούνται σε θεραπεία, καθ' ότι μεταξύ άλλων: α) Δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στέρεη μαρτυρία και κανένα τεκμήριο από πλευράς των Εναγόντων, που να αποδεικνύει ότι οι Ενάγοντες 1, 2 και 3 είναι ιδιοκτήτες ή ενοικιαστές των ακινήτων που κατ' ισχυρισμό επηρεάζονται από οχληρία και κατ' ακολουθία οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει ότι δικαιούνται και/ή νομιμοποιούνται στην έγερση της παρούσας αγωγής και κατ' επέκταση οιασδήποτε θεραπείας. β) Η ευαισθησία των Αιτητών /Εναγόντων υπό τις περιστάσεις ως δεικνύουν η δέσμη - Τεκμήριο Γ σε συνδυασμό με την παραδοχή των Εναγόντων στην παράγραφο 13 της ένορκης δήλωσης του κου. Λοϊζίδη ότι δεν ενοχλούνται από τις ηχητικές εκπομπές των αεροπλάνων και λοιπών έντονων θορύβων της περιοχής εν γένει, είναι ασυνήθιστη και/ή υπερβολική και/ή άλλως πως, με αποτέλεσμα να μην αποκαλύπτεται ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή. IV. Η Αίτηση και/ή νομική βάση αυτής πάσχει και/ή δεν στηρίζεται στη δέουσα νομική βάση για προώθηση της, καθ' ότι δεν στηρίζεται επί του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, αφ' ης στιγμής η κατ' ισχυρισμό βάση αγωγής των Εναγόντων στηρίζεται στην οχληρία. V. Η ένορκη δήλωση του κου. Λεωνίδα Γεωργιάδη που συνοδεύει την αίτηση, δεν συνάδει ούτε κατ΄ ελάχιστο με τις απαιτήσεις της Δ.39 Θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθ' ότι μεταξύ άλλων ο ομνύοντας δεν αποκαλύπτει σε καμία περίπτωση την πηγή πληροφόρησης των ισχυρισμών του για όσα θέματα δεν έχει προσωπική γνώση. VI. Δεν ικανοποιείται η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Ν.14/60 περί πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς, καθ' ότι: α) Δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου καμιά μαρτυρία από πλευράς Αιτητών που να δεικνύει ότι οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 δεν θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν μια ενδεχόμενη απόφαση εναντίον τους και/ή ότι τυγχάνουν αφερέγγυοι, και β) Με δεδομένη τη φύση εργασίας της Εναγομένης 1 (διαχείριση παραλίας), του επικείμενου κλεισίματος της επιχείρησης στις 15/10/2013 λόγω λήξης της καλοκαιρινής περιόδου και της παραδοχής του Ενάγοντα 1 ότι μεταβαίνει κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες στο εν λόγω διαμέρισμα, το ενδεχόμενο οι Ενάγοντες να υποστούν άμεση μελλοντική ζημιά είναι ανύπαρκτη υπό τις περιστάσεις, πόσο μάλλον δε να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Αντιστρόφως ανάλογα, τυχόν συνέχιση σε ισχύ των διαταγμάτων ημερομηνίας 10/07/2013, προκαλεί ήδη και θα συνεχίσει να προκαλεί μεγάλη και/ή ανεπανόρθωτη ζημιά στους Εναγόμενους /Καθ' ων η Αίτηση. VII. Η ένορκη δήλωση του κ. Μιχάλη Λοϊζίδη που υποστηρίζει την Αίτηση και η μαρτυρία που παραθέτει, είναι αντιφατική, κατασκευασμένη και σε αρκετά σημεία της ο ίδιος ο ομνύοντας αυτοαναιρείται και/ή ψεύδεται και/ή άλλως πως και κατ' ακολουθία η μαρτυρία του ως τέτοια είναι μετέωρη, απαράδεκτη και απορριπτέα. Η Ένσταση, βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, Άρθρα 4, 5 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, Άρθρα 29 έως 32 και 43, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.39, θ. 2, και Δ.48, θ. θ. 1 έως 9, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148, Άρθρα 46 έως 49, στο Δίκαιο της Επιείκειας, στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και επί των συμφυών εξουσιών και πρακτικής του Δικαστηρίου. Την Ένσταση των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση στην Αίτηση για Απαγορευτικά Διατάγματα, συνοδεύει και υποστηρίζει η ένορκη δήλωση του κ. Γιώργου Χαραλάμπους, που είναι ο Εναγόμενος 3 / Καθ' ου η Αίτηση στην παρούσα Αγωγή, στην οποία, σε γενικές γραμμές, αναφέρονται τα ακόλουθα: I. Διαφωνεί πλήρως με όλους τους ισχυρισμούς που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο ενόρκως από τους Ενάγοντες / Αιτητές για να υποστηριχθεί η Αίτηση τους. II. Υποστηρίζει ότι δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στέρεα και απτή μαρτυρία από πλευράς των Εναγόντων, που να αποδεικνύει ότι οι Ενάγοντες είναι ιδιοκτήτες ή ενοικιαστές και όχι απλοί δικαιούχοι ή άλλως πως των ακινήτων που κατ' ισχυρισμών επηρεάζονται από οχληρία και κατ' ακολουθία, οι Ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν ότι νομιμοποιούνται στην έγερση της παρούσας αγωγής και κατ' επέκταση ότι δικαιούνται σε οποιαδήποτε θεραπεία. III. Δεν έχει παρουσιαστεί μαρτυρία στο Δικαστήριο για την κατάσταση που επικρατεί στον επίδικο χώρο από την Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή το πρωί. IV. Καμία μαρτυρία δεν έχει παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου που να αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εναγομένων 2, 3 και 4, καθ' ότι την εν λόγω παραλία διαχειρίζεται η Εναγομένη 1 εταιρεία. V. Αρνείται τους ισχυρισμούς ότι οι Εναγόμενοι δημιουργούν οχληρία οποιασδήποτε μορφής και αφής στιγμής οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι η κατ' ισχυρισμό οχληρία, δια μουσικής από μεγάφωνα, υφίσταται από τον Ιούνιο του έτους 2011, δύο τουλάχιστον χρόνια πριν την καταχώριση της Αίτησης για Απαγορευτικά Διατάγματα, τούτο δείχνει παντελή έλλειψη του στοιχείου του κατ' επείγοντος για την έκδοση των Προσωρινών Απαγορευτικών Διαταγμάτων. VI. Η διαχείριση της παραλίας από την Εναγομένη 1, περιελάμβανε μέχρι τον Αύγουστο του 2012, την διοργάνωση εκδηλώσεων και/ή παραστάσεων, αλλά έκτοτε κανένα τέτοιο γεγονός δεν έλαβε χώρα στην εν λόγω παραλία. VII. Τα Τεκμήρια 2, 3, 6, 7, και 8 που παρουσιάστηκαν από τους Ενάγοντες για να υποστηρίξουν τον ισχυρισμό τους ότι στην εν λόγω παραλία οι Εναγόμενοι διοργανώνουν εκδηλώσεις με DJs, διαγωνισμούς και τέτοια συμβάντα, είναι φωτογραφίες και διαφημίσεις από συμβάντα που έλαβαν χώρα τον Ιούλιο του 2012 στην εν λόγω παραλία. Αυτές αναρτήθηκαν από τους ίδιους τους Εναγομένους στην ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης τους στο Facebook, και οι Ενάγοντες, αφού τις έλαβαν από εκεί, τις μεγέθυναν και τις παραποίησαν ούτως ώστε να μην περιληφθεί η ημερομηνία τους στα αντίγραφα που παρουσίασαν στο Δικαστήριο και τούτο, στην προσπάθεια τους να μην εξαλείψουν οι ίδιοι το στοιχείο του κατ' επείγοντος. Προς τεκμηρίωση του εν λόγω ισχυρισμού τους, οι Εναγόμενοι παρουσίασαν στο Δικαστήριο το Τεκμήριο Α, που είναι οι προαναφερθείσες φωτογραφίες και διαφημίσεις εκδηλώσεων, πριν την ισχυριζόμενη παραποίηση τους. VIII. Αν και η Εναγομένη 1 δεν έχει λάβει άδεια χρήσης μεγαφώνων, αυτή λαμβάνεται κάποτε, για μεμονωμένα περιστατικά, από τον Έπαρχο. Η Εναγομένη 1 έχει εξασφαλίσει όλες τις υπόλοιπες άδειες λειτουργίας, καθώς και βραβεύσεις. Προς τεκμηρίωση αυτού του ισχυρισμού, παρουσίασαν στο Δικαστήριο το Τεκμήριο Β. Ήτοι, μεταξύ άλλων, Άδεια Πώλησης Οινοπνευματωδών Ποτών από τον Δήμο Λάρνακας στον Εναγόμενο 3 η οποία λήγει στις 12/03/2014, Άδεια Λειτουργίας, από τον Δήμο Λάρνακας στην Εναγομένη 1 εκδοθείσα την 14/05/2013, (συνοδευόμενες και οι δύο από σχετική επιστολή του Δήμου Λάρνακας προς τον Εναγόμενο 3 ημερομηνίας 13/05/2013). IX. Αρνούνται τους ισχυρισμούς των Εναγόντων περί αφόρητης διαβίωσης, περί εκκωφαντικής μουσικής και πρόκλησης οχληρίας και ισχυρίζονται ότι οι Ενάγοντες είναι ασυνήθιστα ή/και υπερβολικά ευαίσθητοι υπό τις περιστάσεις. Για να τεκμηριωθεί αυτός ο ισχυρισμός τους, οι Εναγόμενοι παρουσίασαν στο Δικαστήριο το Τεκμήριο Γ, ήτοι επτά «υπεύθυνες δηλώσεις» από πρόσωπα που ισχυρίζονται ότι διαμένουν στην περιοχή (έκαστος αναφέρει επακριβώς σε ποια διεύθυνση) και ότι δεν υφίστανται καμία ενόχληση από τους Εναγομένους. X. Αποδέχονται ότι εγκατέστησαν δύο μεταλλικούς πυλώνες κατά μήκος της παραλίας τους οποίους χρησιμοποιούν σε περιπτώσεις όπου η Εναγομένη 1 εξασφαλίζει ενίοτε άδεια για μεμονωμένες εκδηλώσεις από τον Έπαρχο. XI. Αρνούνται τον ισχυρισμό ότι προέκυψε η ισχυριζόμενη από πλευράς των Εναγόντων νέα κατάσταση που δικαιολογεί το στοιχείο του κατ' επείγοντος και ότι ο ισχυρισμός αυτός αποσκοπεί στο να δικαιολογηθεί η απουσία του κατ' επείγοντος, αφού η Διαχειριστική Επιτροπή της Πολυκατοικίας των Εναγόντων, έλαβε σχετική απόφαση για λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον των Εναγομένων για κατ' ισχυρισμό πρόκληση οχληρίας από το έτος
  18. Παρουσιάστηκε για τεκμηρίωση του ισχυρισμού αυτού, το Τεκμήριο Δ, που είναι ειδοποίηση της Διαχειριστικής Επιτροπής της Πολυκατοικίας προς όλους τους ενοίκους, ημερομηνίας 14/07/
  19. XII. Γίνεται χρήση μικρού τρακτέρ στην παραλία, το οποίο φέρει ενσωματωμένο σιγαστήρα για μειωμένη εκπομπή ηχορύπανσης. Διερωτούνται οι Εναγόμενοι, πως είναι δυνατόν οι Ενάγοντες να ενοχλούνται από το μικρό τρακτέρ, αλλά να μην ενοχλούνται από τον εκσκαφέα και το φορτηγό που ο Δήμος Λάρνακας χρησιμοποιεί για να καθαρίζει τα τελευταία 20 χρόνια επί καθημερινής βάσης, τα φύκια στην εν λόγω παραλία. Προς τεκμηρίωση αυτού του ισχυρισμού, παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, δέσμη φωτογραφιών, το Τεκμήριο Ε. XIII. Μπροστά από την Πολυκατοικία, γίνεται από το έτος 2012, ανάπλαση ολόκληρης της οδού Πιαλέ Πασά με την χρήση πολύ βαρέων οχημάτων, οι οποίες εργασίες αρχίζουν καθημερινά από τις 06:00 π. μ. Πως είναι δυνατόν, διερωτούνται οι Εναγόμενοι, οι Ενάγοντες, να ενοχλούνται από το μικρό τρακτέρ, αλλά όχι από τις εργασίες επί της οδού Πιαλέ Πασά. XIV. Τα αυγά της χελώνας αφαιρέθηκαν από λειτουργούς του Τμήματος Αλιείας και όχι από τους Εναγομένους. Παρουσιάστηκαν προς τεκμηρίωση του εν λόγω ισχυρισμού τους, οι φωτογραφίες Τεκμήριο ΣΤ. XV. Κανένας προβολέας δεν είναι στραμμένος προς την Πολυκατοικία, ως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες. XVI. Όλοι οι Εναγόμενοι είναι φερέγγυοι και είναι σε θέση να ικανοποιήσουν ενδεχόμενη απόφαση του Δικαστηρίου εναντίον τους. XVII. Με δεδομένη την φύση των εργασιών της Εναγομένης 1, που είναι η διαχείριση της παραλίας και του επικείμενου κλεισίματος της επιχείρησης της, στις 15/10/2013, λόγω λήξης της καλοκαιρινής περιόδου, μέχρι την 01/05/2014 που θα επαναρχίσει να εργάζεται η επιχείρηση, ως γίνεται κάθε χρόνο, και της παραδοχής του Ενάγοντα ότι πηγαίνουν στο Διαμέρισμα τους κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, το ενδεχόμενο οι Ενάγοντες να υποστούν άμεση μελλοντική ζημιά είναι ανύπαρκτο υπό τις περιστάσεις και δεν τίθεται θέμα πρόκλησης στους Ενάγοντες ανεπανόρθωτης ζημιάς. XVIII. Αρνούνται όλους τους ισχυρισμούς του κ. Μιχάλη Λοΐζίδη, Μηχανικού Περιβάλλοντος, της σχετικής ένορκης του δήλωσης και υιοθετούν τα όσα ο κ. Πανίκος Νικολαΐδης, Μηχανικός Περιβάλλοντος, στον οποίον οι Εναγόμενοι ανέθεσαν την εκπόνηση σχετικής μελέτης, αναφέρει στην δική του ένορκο δήλωση. Η Ένσταση συνοδεύεται περαιτέρω από την ένορκο δήλωση του κ. Πανίκου Νικολαΐδη ημερομηνίας 25/07/2013, που είναι κατά τους ισχυρισμούς του Μηχανικός Περιβάλλοντος, στην οποία, σε γενικές γραμμές, αναφέρονται τα ακόλουθα: I. Διαφωνεί πλήρως με όλους μαζί και με κάθε ένα ξεχωριστά με τους ισχυρισμούς του κ. Μιχάλη Λοΐζίδη στην ένορκο του δήλωση ημερομηνίας 10/07/
  20. II. Έχει ετοιμάσει, κατ' εντολής των Εναγομένων, σχετική μελέτη αξιολόγησης και στάθμισης θορύβου που παρατηρείται στην περιοχή των εγκαταστάσεων της Εναγομένης
  21. Σκοπός της μελέτης του ήταν η καταμέτρηση των επιπέδων θορύβου που επικρατούν στην περιοχή και η διαπίστωση του κατά πόσο η ένταση των θορύβων που παράγονται από την Εναγομένη 1 κατά την λειτουργία της επιχείρησης της δημιουργούν ηχορύπανση και ή οχληρία στους περίοικους / γειτνιάζοντα υποστατικά. Η σχετική μελέτη του στην οποία καταγράφονται οι ενέργειες, η μεθοδολογία που ακολούθησε και οι διαπιστώσεις του, παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο Α στην εν λόγω ένορκο δήλωση του. III. Σύμφωνα με την μελέτη αξιολόγησης που ετοίμασε, η λειτουργία της επιχείρησης της Εναγομένης 1 και ο θόρυβος που δημιουργείται είναι αποδεκτός και δεν επιφέρει όχληση στην ευρύτερη περιοχή, καθ' ότι δεν επηρεάζει σημαντικά το ηχητικό περιβάλλον της περιοχής, πέραν των επιτρεπτών ορίων, ως αυτά καθορίζονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ / ΑΙΤΗΤΩΝ Το πραγματικό υπόβαθρο των γεγονότων ολοκληρώνεται με τα όσα καταγράφονται σε συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1, κ. Λεωνίδα Γεωργιάδη που καταχωρήθηκε εκ μέρους των Εναγόντων / Αιτητών, μετά από άδεια του Δικαστηρίου, στις 27/01/
  22. Σε γενικές γραμμές, σ' αυτήν, αναφέρονται τα ακόλουθα: I. Καμία παραποίηση των φωτογραφιών Τεκμήρια 2, 3, 6, 7, και 8 δεν έγινε από τους Ενάγοντες. Αυτές έτυχαν απλά μεγέθυνσης και ανατυπώθηκαν σε έγχρωμο υπολογιστή. Δεν αποδέχονται τους επί του προκείμενου ισχυρισμούς των Εναγομένων και λέγουν ότι, σε κάθε περίπτωση, η ημερομηνία επί των προαναφερθέντων τεκμηρίων δεν επηρεάζει τους ισχυρισμούς τους, καθ' ότι δεν ισχυρίστηκαν ότι οι φωτογραφίες αφορούν οποιαδήποτε συγκεκριμένη ημερομηνία. II. Οι Υπεύθυνες Δηλώσεις που παρουσιάστηκαν από τους Εναγομένους στο Δικαστήριο ως Δέσμη Τεκμήριο Γ, ετοιμάστηκαν από τους Εναγομένους, καθ' ότι το περιεχόμενο τους είναι πανομοιότυπο. Αυτές δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και παρουσιάστηκαν για να παραπλανηθεί το Δικαστήριο. Επιλεκτικά παρουσιάστηκαν υπεύθυνες δηλώσεις κάποιων ατόμων και υποκρύφθηκαν δηλώσεις άλλων ατόμων που ενοχλούνται από τις δραστηριότητες των Εναγομένων. III. Σχετικά με την υπεύθυνη δήλωση του κ. Παρασκευά Θεοδώρου. Οι Εναγόμενοι απέκρυψαν από το Δικαστήριο ότι αυτός είναι ενοικιαστής Διαμερίσματος στην Πολυκατοικία, μόλις από τις αρχές του έτους 2013 και ότι ο ιδιοκτήτης του Διαμερίσματος, κ. Όμηρος Χοιρομερίδης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το διαμέρισμα του λόγω της αφόρητης οχληρίας που προκαλούν οι Εναγόμενοι. Σχετική δήλωση του κ. Όμηρου Χοιρομερίδη παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο. IV. Σχετικά με την υπεύθυνη δήλωση του κ. Τάκη Καλλή. Αυτός έχει αναιρέσει την δήλωση του γιατί παραπλανήθηκε από τους Εναγομένους. Αντίγραφο της σχετικής υπεύθυνης δήλωσης επί της οποίας προέβη στην δήλωση αναίρεσης ο εν λόγω κ. Καλλής, παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο. V. Σχετικά με την υπεύθυνη δήλωση της κας Εύας Ζυμαρά. Αυτή δεν διαμένει στην Πολυκατοικία. Ενοικιάζει δύο καταστήματα που δεν έχουν καμία επαφή με την παραλία και μάλιστα αυτά βρίσκονται σε διεύθυνση άλλη απ' αυτήν που αναφέρεται επί της αναφερόμενης στην υπεύθυνη δήλωση. VI. Σχετικά με την υπεύθυνη δήλωση του κ. Χρίστου Σωτηρίου. Οι Εναγόμενοι αποσιώπησαν το γεγονός ότι αυτός είναι ενοικιαστής. Η ιδιοκτήτρια του Διαμερίσματος αυτού, η κα. Θάλεια Νίττη, ενίσταται στα επίπεδα της μουσικής και για την ενόχληση που προκαλεί το τρακτέρ των Εναγομένων τα πρωινά. Σχετική δήλωση της παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο. VII. Σχετικά με την υπεύθυνη δήλωση του κ. Ροδόλφου Φραντζή. Αυτός δεν διαμένει στην Πολυκατοικία. Είναι ιδιοκτήτης καταστήματος που δεν έχει καμία επαφή με την παραλία, στην ακριβώς αντίθετη πλευρά πάνω στο δρόμο και μάλιστα αυτό βρίσκεται σε διεύθυνση άλλη απ' αυτήν που αναφέρεται επί της αναφερόμενης στην υπεύθυνη δήλωση. VIII. Σχετικά με την υπεύθυνη δήλωση της κας Lesley Simonian. Αυτή δεν είναι ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου διαμερίσματος, αλλά φιλοξενούμενη συγγενικού της προσώπου, μερικές εβδομάδες κάθε χρόνο, αφού διαμένει στο εξωτερικό. Ιδιοκτήτης είναι ο κ. Kapo Simonian. Σχετική δήλωση της κας Lesley Simonian σε σχέση με τα προαναφερόμενα, παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο. IX. Ο Δήμος Λάρνακας δεν καθαρίζει επί καθημερινής βάσης την παραλία, αλλά μόνο περιστασιακά. Συγκεκριμένα, αυτό γίνεται, πριν την αρχή της κάθε καλοκαιρινής περιόδου και στην συνέχεια όποτε κριθεί απαραίτητο, συνήθως μετά από μεγάλη θαλασσοταραχή. Τούτο δεν γίνεται το Σαββατοκύριακο, σε αντίθεση με την χρήση του τρακτέρ από τους Εναγομένους που γίνεται καθημερινά. X. Σε ότι αφορά τις εργασίες ανάπλασης της οδού Πιαλέ Πασά, η εργοληπτική εταιρεία που ανέλαβε το έργο, ενημέρωσε τους Ενάγοντες ότι δεν γίνονται εργασίες κατά το Σαββατοκύριακο και ότι αποφεύγεται η χρήση βαρέων μηχανημάτων μπροστά από την Πολυκατοικία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, με εξαίρεση δύο μόνο ημέρες που χρειάστηκε να γίνουν εργασίες για καλώδια της Α. Η. Κ. Σχετική αλληλογραφία με την εν λόγω εταιρεία παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ενδιάμεσα Διατάγματα - Περί Δικαστηρίων Νόμος, Νόμος 14 του 1960 - Άρθρο 32 Το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960 δίδει εξουσία στο Δικαστήριο όταν κρίνει δίκαιο να εκδίδει Παρεμπίπτοντα Διατάγματα όταν ικανοποιούνται και συνυπάρχουν (Παραστράτης ν Γλάυκος Πετρίδης

(1979)1 C. L. R. 231) οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας, και (γ) Εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Οι προϋποθέσεις έκδοσης Προσωρινών Διαταγμάτων τις οποίες θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, έχουν τύχει νομολογιακής εξέτασης κατ' επανάληψη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Θα υπομνήσω απλώς τις ακόλουθες υποθέσεις Karydas Taxi Co. v Komodikis
(1975)1 CLR 321, Papastratis v Pierides
(1979)1 CLR 231, Odysseos v Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557, Jonitexo Ltd v Adidas
(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου ν Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Στην υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή
(1989)1 Α. Α. Δ. 255 το Ανώτατο Δικαστήριο στην σελίδα 258 αναφέρει τα ακόλουθα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos ν Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:
  1. H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,
  2. Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
  3. Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseοs, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Πασχάλη Χ' Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Πρώτη και Δεύτερη Προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις που τίθενται από το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960 και έχουν υιοθετηθεί και από την προαναφερθείσα νομολογία: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση και (β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχουν ερμηνευτεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C. L. R. 557, όπου το Δικαστήριο στην σελίδα 569 αναφέρει: «There is no reason in principle or on authority to interpret "as serious question to be tried at the hearing" in the context of the proviso to s.32
(1)- Law 14/60, as requiring anything beyond the disclosure of an arguable case on the strength of the pleadings, as the House of Lords suggested in Ethicon, supra. On the other hand, it is fair to assume that the second requirement lay down by the legislature as a pre-condition for the grant of an interlocutory injunction. - "a probability that the plaintiff is entitled to relief" - relates to something other than the complexion of the pleaded case of the applicant, and that could not be, in the context of this statutory provision, anything other than the evidential strength of the case of the plaintiff. In so holding, we are fortified by a series of decisions of the Supreme Court to the effect that the principles adopted in Ethicon do not apply in their entirety or in all their breath in Cyprus. The Court must purport to make some evaluation, what this should be we shall explain below, of the evidential strength of the case for the party applying for an injunction. (See, Acropol Shipping Co, Ltd, & Others -VS- Petros Rossis
(1976)1 C.L.R. 38; Constantinides -VS- Makriyiorghou & Another
(1978)1 C.L.R 585; Papastratis -VS- Petrides
(1979)1 C.L.R. 231; Hadjiκyriacos & Co -VS- United Biscuits
(1979)1 C.L.R. 689). The standard required for the plaintiff to overcome the evidential hurdle is not very high; he is only required to establish "a probability" of success. The concept of "a probability" imports something more than a mere possibility but something much less than the "balance of probabilities", the standard required for proof of a civil action. A legal probability is something different from a mathematical probability as the Court explained in Re J.S. (a minor)
(1980)1 All E.R, 1061 (C.A).» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω, η πρώτη προϋπόθεση (η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση), ικανοποιείται εφ' όσον ο Αιτητής αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα Δικόγραφα («arguable case on the strength of the pleadings»). Αναφορικά με την προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο Αιτητής σε θεραπεία, αυτό ερμηνεύτηκε ώστε να αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης, κάτι περισσότερο από απλής πιθανότητας επιτυχίας, αλλά και κάτι λιγότερο, από το ισοζύγιο πιθανοτήτων, που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Είναι δηλαδή αρκετό να αποδειχθεί με την μαρτυρία που θα τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω), κρίθηκε ότι το βάρος απόδειξης που απαιτείται από τον Αιτητή για να ικανοποιήσει το δεύτερο κριτήριο δείχνοντας την πιθανότητα ότι δικαιούται σε θεραπεία βάσει του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, δεν είναι πολύ υψηλό. Απαιτείται από αυτόν να καταδείξει κάποια πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια της πιθανότητας εισάγει κάτι περισσότερο από την απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται για απόδειξη αστικής αγωγής. Όπως εξηγήθηκε στην Re J.S. (a minor) [1980] 1 All E. R. 1061 (C.A.) και επαναλήφθηκε στην Odysseos (ανωτέρω), η νομική πιθανότητα είναι εν πολλοίς διαφορετική από τη μαθηματική πιθανότητα. Απαιτείται από τον Αιτητή να δείξει ότι έχει κάποια πιθανότητα επιτυχίας («a probability of success»). Σύμφωνα με την υπόθεση Re J.S. (a minor) (ανωτέρω) η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται με την κατάδειξη κάποιας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Επιπρόσθετα με τα ανωτέρω, στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 Α. Α. Δ. 1653 λέχθηκε ότι: «... το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. .... θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Τρίτη Προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960 Σχετικά με την Τρίτη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, κατά πόσο δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Papastratis v Pierides
(1979)1 C. L. R. 231 ανέφερε ότι, η εν λόγω προϋπόθεση, συμπεριλαμβάνει και άλλους παράγοντες, επιπρόσθετα με την ανεπανόρθωτη ζημιά που μπορεί να προκληθεί με την μη έκδοση του Διατάγματος. Σχετικά με την τρίτη προϋπόθεση, στην υπόθεση M & CH Mitsingas Trading Ltd v The Timberland Co,
(1997)1 Α. Α. Δ. 1791, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάτε με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των συμφερόντων του αιτούμενου την θεραπεία» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) το Ανώτατο Δικαστήριο, ανέφερε ότι το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της τρίτης προϋπόθεσης που τίθεται από το Άρθρο 32 του Νόμου 14/
  1. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων, επαρκή θεραπεία, τότε ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου 14/
  2. Αν η υπόθεση, ως εκ της φύσεώς της, δεν επιδέχεται την θεραπεία των αποζημιώσεων, ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο, εκτός και εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα. Στην υπόθεση Κώστας Κυρίσαββας κ.α. ν Χάρη Κύζη
(2001)1Β Α. Α. Δ. 1245, το Ανώτατο Δικαστήριο στα πλαίσια ερμηνείας της τρίτης προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 στην σελίδα 1253 αναφέρει τα ακόλουθα: «Είναι γεγονός ότι ο Εφεσίβλητος δεν παρουσίασε ενώπιων του Πρωτόδικου Δικαστηρίου συγκεκριμένα στοιχεία για την ανεπανόρθωτη ζημιά που θα προκαλείτο στο κτήμα αν αφήνετο να προχωρήσει και συμπληρωθεί η ανέγερση του περιπτέρου. Όμως η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης ν Πετρίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231)» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Σε συνέχεια των όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω σχετικά με την Τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, στην υπόθεση Larticon Co v Detergenta Developments Ltd
(2004)1 Α. Α. Δ. 1121 το Δικαστήριο αναφέρει τα ακόλουθα: «Έχουμε εξετάσει προσεκτικά τα στοιχεία που έχουν προβληθεί και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η παρέμβαση μας κρίνεται επιβεβλημένη. Η εισήγηση ότι το άρθρο 5 του Κεφ. 6 θα πρέπει να εξετάζεται σε συνδυασμό με τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 είναι ορθή, αφού όπως έχει νομολογιακά τονισθεί το άρθρο 5 αντιστοιχεί στην Τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Το Πρωτόδικο εύρημα ότι απαιτείται «στερεά, θετική μαρτυρία» και «απτά στοιχεία» για την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος είναι ορθή αλλά στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός εναγομένου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του. Όπως έχει τονισθεί από το Δικαστή Κωνσταντινίδη στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία "Λεωνίκ" Λτδ (Πολιτική Έφεση 11013 της 13/6/2001): 'Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία.'» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Σύμφωνα με την υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή
(1989)1 Α. Α. Δ. 255, όταν και εφόσον ικανοποιηθούν τα τρία πιο πάνω κριτήρια το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Πασχάλη Χ' Βασίλη
(1989)1(Ε) Α. Α. Δ.152). Σημειώνεται καταληκτικά, ότι το Δικαστήριο στα πλαίσια εξέτασης Αίτησης για Απαγορευτικά διατάγματα, θα πρέπει να περιοριστεί στην διαπίστωση εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης ή οριστικοποίησης των Αιτουμένων Διαταγμάτων, χωρίς να εισέρχεται στην εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης / διαφοράς. Σχετική επί του θέματος αυτού είναι η υπόθεση Άκης Γρηγορίου ν Χριστάκης Σταύρου Χριστοφόρου
(1995)1 Α. Α. Δ. 248 στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο στην σελίδα 269-270 αναφέρει: «Στη διαδικασία του Προσωρινού Διατάγματος, το έργο του Δικαστηρίου είναι περιορισμένο. Το καθήκον του περιορίζεται στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για επιτυχία: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση Αίτησης για Προσωρινό Διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Στην Απόφαση Jonitexo Ltd ν Adidas (ανωτέρω), ειπώθηκαν στις σελίδες 267 - 268 τα ακόλουθα: «I would like to observe that at the stage of granting or refusing an interlocutory injunction, such as the one which was made in the present case, the parties should limit themselves to the issue of whether or not, in the light of the provisions of section 32
(1)of Law 14/60 and of the relevant principles of law such an injunction should be granted; and this clear interlocutory stage of the proceedings should not be treated as an opportunity for the parties to fight out the merits of the case either by adducing evidence or by advancing arguments in this respect". The appropriate stage at which the rights of the parties to the action concerned are to be determined is when judgment will be given on the merits of the action, and not the stage of the interlocutory injunction which is the subject matter of this appeal; consequently, in order to avoid prejudging, in any way, any of the issues relevant to the merits of this case. I will refrain from referring to any one of them; and, of course, the granting of the interlocutory injunction by the trial Court, and the fact that such injunction is now upheld by this Court, should not be treated as prejudging whether or not the respondents as plaintiffs are entitled to succeed in their action against the appellants as defendants» (η υπογράμμιση και έμφαση είναι δική μου) Το Κατ' Επείγον ή Άλλες Ιδιαίτερες Περιστάσεις - Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ. 6 Το Άρθρο 9
(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 δίδει την εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει Διάταγμα μετά από Αίτηση εκ μέρους ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο διάδικο, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Όπως έχει νομολογηθεί, το υπαρκτό του στοιχείου του κατ' επείγοντος, αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Στο μονομερές στάδιο της Αίτησης, ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής θα πρέπει στο στάδιο εκείνο να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέταση της και να παρακαμφθεί ο κανόνας της φυσικής δικαιοσύνης και το δικαίωμα της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το Άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 έχει εφαρμογή εξαιρετικώς και μόνο προκειμένου περί επειγουσών ή άλλων ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Σχετική επί του προκείμενου είναι η υπόθεση Χριστοδούλου ν. Vraets
(1999)1 Α.Α.Δ 1475, η οποία αναφέρεται και στις υποθέσεις Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453 και Resola v. Χρήστου
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1179, στην οποία λέχθηκαν μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Το επείγον, όπως παρατηρείται στην υπόθεση Resola (ανωτέρω), αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικώς η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από τον θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Στην υπόθεση Vuitton (ανωτέρω), το θέμα ετέθη ως ακολούθως: «Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφ΄ όσο παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουσθεί». (η υπογράμμιση είναι δική μου) Μέσα στο ίδιο πνεύμα κινείται και η επισήμανση που έγινε στις υποθέσεις In Re Stavros Hotel Appartments Ltd,
(1994)1 Α.Α.Δ 836 και In Re B.P. Cyprus Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ 861, ότι δηλαδή το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το Άρθρο 9 του Κεφ. 6. Στην υπόθεση Χ"Βασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd
(2004)1(A) A.A.Δ 203, 207 ο Δικαστής Πικής, έθεσε το θέμα ως εξής: «... Η αδράνεια του εφεσείοντος να ζητήσει θεραπεία μόλις τα κρίσιμα γεγονότα περιήλθαν σε γνώση του αναιρεί το κατεπείγον του αιτήματος. Κατεπείγον θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. Λόγοι, συνυφασμένοι με την πεμπτουσία της απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ακρόασης στον αντίδικο, πριν το Δικαστήριο επιληφθεί θέματος που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα κατά ώμο συμφέροντα του. Η παροχή θεραπείας ερήμην του αντίδικου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να αναζητηθεί μόνο, εφόσον εξ αντικειμένου δεν παρέχεται άλλο μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούντος.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) ΜΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΥΣΙΩΔΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ Η έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί. Οι μονομερείς αιτήσεις είναι αιτήσεις υψίστης πίστεως (ubberima fides) και τούτο γιατί κρίνονται έξω από το κανονικό πλαίσιο της δίκης και οι κανόνες πρέπει να τηρούνται με αυστηρότητα. Η διάσταση της υποχρέωσης αυτής, τέθηκε ως εξής στην υπόθεση Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Ltd,
(1996)1 Α.Α.Δ. 597: «Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου . Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. (Βλέπε Τhe Andria
(1984)1 All E.R. 1126 (C.A.). The Hagen
(1908)P.189. Boyce v. Gill
(1981)64 L.T. 824. Brink´s Mat Ltd Elcombe
(1988)1 W.L.R. 1350 (C.A.). Γρηγορίου Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. και Άλλοι ν. Χριστοφόρου και Άλλων
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Η θέση αυτή κρίνεται σωστή. Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του Δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Στην υπόθεση εκείνη παρασιώπηση στην ένορκη δήλωση ρήτρας αποκλειστικής δικαιοδοσίας για παραπομπή διαφορών σε Δικαστήριο του Ισραήλ, έστω και αν επισυνάφθηκε για άλλο σκοπό, κρίθηκε ότι έπληττε καίρια το εκδοθέν διάταγμα για επίδοση του κλητήριου εντάλματος της αγωγής εκτός δικαιοδοσίας. Το θέμα ετέθη ως ακολούθως: «Οι εναγόμενοι υπέβαλαν ότι οι ενάγοντες παρέλειψαν, στην προκειμένη περίπτωση να αποκαλύψουν τη ρήτρα αποκλειστικής δικαιοδοσίας για την παραπομπή διαφορών σε Δικαστήριο του Ισραήλ. Οι ενάγοντες υποστήριξαν ότι αποκάλυψαν την ύπαρξη της με την επισύναψη της φορτωτικής στην ένορκη ομολογία που κατατέθηκε προς υποστήριξη του αιτήματος για την παροχή άδειας για επίδοση στο εξωτερικό. Στην ένορκη δήλωση στο περιεχόμενο της οποίας θεμελιώθηκε η αίτηση δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στον σχετικό όρο της συμφωνίας ο οποίος καταγράφεται στην παράγραφο 27 της φορτωτικής. Ούτε η ύπαρξη του συσχετίζεται με το αίτημα για επίδοση του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας. Αναφορά στη φορτωτική γίνεται στο μέρος της ενόρκου δηλώσεως όπου στοιχειοθετείται η απαίτηση. Η επισύναψη της δεν είχε σκοπό να επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου στην παράγραφο 27 και να τη σηματοδοτήσει ως ουσιώδες γεγονός για την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. . Το συμπέρασμα το οποίο εξάγεται είναι ότι η ύπαρξη ρήτρας για τη δικαιοδοσία Δικαστηρίου της αλλοδαπής παρασιωπάται στην ένορκη ομολογία.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Σχετική επί του προκείμενου είναι και η υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd. v. Χρίστου,
(1998)1 Α.Α.Δ. 598. Περαιτέρω, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248: «H διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο Αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση, θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση ...». Επίσης, στην υπόθεση Cobelfret και άλλοι v. Cyprus Potato Marketing Board
(1996)1 Α.Α.Δ. 733 το θέμα τέθηκε ως εξής: «Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου . ... η υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο ουσιώδη γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή, αλλά και εκείνα που μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα (Δέστε Fedossova Larissa κ.ά. Αίτηση για έκδοση Certiorari 62/97, ημερ. 16.10.97)». Στην υπόθεση Larissa (ανωτέρω) αναφέρθηκε με επιδοκιμασία η ακόλουθη περικοπή από την αγγλική υπόθεση Castelli v. Cook
(1849)7 Hare, 89 σε ελληνική μετάφραση: «Ένας Ενάγοντας που αποτείνεται με μονομερή αίτηση συμβάλλεται (καθώς έχει διατυπωθεί) με το Δικαστήριο ότι θα θέσει την όλη υπόθεση με πλήρη και δίκαιο τρόπο ενώπιον του Δικαστηρίου. Αν παραλείψει να το πράξει, και όταν το άλλο μέρος αποταθεί για ακύρωση του διατάγματος το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι έχει αποκρυβεί οποιοδήποτε ουσιαστικό γεγονός ή δεν έχει υποβληθεί με τον ορθό τρόπο, στον Ενάγοντα θα ειπωθεί ότι το Δικαστήριο δεν θα εξετάσει την ουσία, και ότι εφόσον έχει παραβεί την σύμβαση του για επίδειξη καλής πίστης, το διάταγμα πρέπει να ακυρωθεί.» (Η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Έτσι το καθήκον του Ενάγοντα είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστή όταν αποφάσιζε κατά πόσο θα εγκρίνει την Αίτηση. Σχετικό με το ζήτημα αυτό είναι το εξής απόσπασμα από το Σύγγραμμα Gee & Andrews "Mareva Injunction: Law and Practice": «Even if a plaintiff acts with the utmost good faith if he has omitted to disclose material which objectively would or reasonably could be regarded as relevant it is no excuse for him to say that he was genuinely unaware or did not believe that the facts were relevant or important.» Αξίζει επιπρόσθετα να αναφερθεί ότι στην υπόθεση Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά.
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 597 έχει διευκρινιστεί ότι η μη αποκάλυψη δεν είναι ανάγκη να συνοδεύεται και με πρόθεση εξαπάτησης και ότι η μη αποκάλυψη όλων των αντικειμενικών ουσιωδών λεπτομερειών καθιστά την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος ακροσφαλή. Κατά συνέπεια το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. Επιπλέον να σημειώσω ότι ο Αιτητής οφείλει να αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη γεγονότα και δεν εναπόκειται σε αυτόν να κρίνει ποια έχουν σημασία και ποια όχι. Χαρακτηριστικό του τρόπου προσέγγισης τόσο των Κυπριακών όσο και των Αγγλικών Δικαστηρίων στο όλο θέμα αποτελεί το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστή Ralph Gibson στην υπόθεση Brink`s Mat Ltd v. Elcombe (C.A)
(1988)1 W.L.R 1350 το οποίο επαναλήφθηκε και υιοθετήθηκε στην υπόθεση Behbehani and others v. Salem and Others
(1989)2 All E.R 143: «The Courts today are frequently asked to grant ex parte injunctions, either because the matter is too urgent to await a hearing on notice or because the very fact of giving notice may precipitate the action which the application is designed to prevent. On any ex parte application, the fact that the court is asked to grant relief without the person against whom the relief is sought having the opportunity to be heard makes it imperative that the applicant would make full and frank disclosure of all facts known to him or which should have been known to him had he made all such inquiries as were reasonable and proper in the circumstances. The rule that an ex parte injunction will be discharged if it was obtained without full disclosure has a twofold purpose. It will deprive the wrongdoer of an advantage improperly obtained: see R v. Kensington Income Tax Comrs, exp Princess Edmond de Polignac
(1917)1 K.B 486 at 509. But it also serves as a deterrent to ensure that persons who make ex parte applications realize that they have this duty of disclosure and of the consequence (which may include a liability in costs) if they fail in that duty.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Πιο πρόσφατα στην υπόθεση αρ. 1855/2008 Cybarco Plc και άλλοι ν. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφορών και άλλων ημερομηνίας 09/01/2009 αποφασίστηκε ξανά ότι, σε μονομερείς αιτήσεις, μέσα στα πλαίσια του καθήκοντος της πλήρους αποκάλυψης όταν πρόκειται περί ουσιωδών γεγονότων, δεν είναι αρκετή η επισύναψη ενός εγγράφου στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση το οποίο, μόνο αν μελετηθεί προσεκτικά, αποκαλύπτει τα γεγονότα, αλλά πρέπει να επισύρεται ειδικά σε αυτά η προσοχή του Δικαστηρίου. Επαναλήφθηκε περαιτέρω ότι ουσιώδη θεωρούνται τα γεγονότα εκείνα που, αν τα γνώριζε το Δικαστήριο, δεν θα εξέδιδε το προσωρινό διάταγμα. Είναι μεγάλη η ευθύνη εκείνου που επιδιώκει θεραπεία χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά, να θέσει όλα τα δεδομένα με ύψιστη καλή πίστη και με πληρότητα. Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Έτσι το καθήκον του Ενάγοντα είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστή όταν αποφάσιζε κατά πόσο θα εγκρίνει την αίτηση. ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΓΕΡΘΕΝΤΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ Παράλειψη προώθησης εκδίκασης της υπόθεσης και κατάχρηση διαδικασίας Είναι αρχή δικαίου ότι δεν μπορεί ένας ενάγων, επειδή καταχωρεί αίτηση για προσωρινό διάταγμα, να αφήνει την κυρίως αγωγή / υπόθεση του να εκκρεμεί, χωρίς να παίρνει τα σχετικά διαβήματα για την προώθηση εκδίκασης της. Εκεί και όπου κάτι τέτοιο παρατηρείται, τούτο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, γεγονός που μπορεί και πρέπει, ως θέμα δημόσιας τάξης, να ελέγχεται από το Δικαστήριο, ακόμη και αυτεπάγγελτα, για να περιφρουρηθεί ο σκοπός για τον οποίον παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στην συγκεκριμένη περίπτωση[i]. Σχετική με την πιο πάνω αρχή είναι η υπόθεση Vuiton ν. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης
(1992)1 Α. Α. Δ. 1453 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Πριν τελειώσουμε θέλουμε να επισύρουμε την προσοχή σε μια απαράδεκτη τακτική. Παρά την επιμονή των εφεσειόντων στην εξασφάλιση επειγόντως ενδιάμεσης θεραπείας, παρέλειψαν να προωθήσουν την εκδίκαση της υπόθεσης, παραλείποντας μέχρι και την ακρόαση της έφεσης, τριάμισυ περίπου χρόνια μετά την αγωγή, να καταχωρήσουν την έκθεση με την απαίτησή τους. Θέλουμε να τονίσουμε ότι η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέτρο συνυφασμένο με την πιθανότητα εξασφάλισης ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη. Η δίκη είναι η καθιερωμένη διαδικασία για τον καθορισμό και διακήρυξη των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων. Το κύριο έρεισμα για την παροχή προσωρινής θεραπείας είναι η αντικειμενική αδυναμία της άμεσης διεξαγωγής της δίκης. Επομένως βαρύνεται ο διάδικος που την επιδιώκει να προλειάνει, το ταχύτερο, το έδαφος για την εκδίκαση της υπόθεσης.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Τα όσα αναφέρονται στο πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση Vuiton v. Δερμοσακ Λτδ (ανωτέρω), εφαρμόστηκαν και στην υπόθεση Goody's Evagorou Ltd. v. Lani Restaurants Ltd
(1998)1 Α. Α. Δ. 1572, τα γεγονότα της οποίας είχαν ως εξής. Στις 13/08/1997 καταχωρήθηκε αγωγή σε γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα (Δ.2, κ. 1 των Θ. Π. Δ.) και την ίδια μέρα αίτηση για προσωρινό διάταγμα, η οποία, αφού εκδικάστηκε, απορρίφθηκε στις 26/02/1998, με αποτέλεσμα την καταχώρηση έφεσης. Οι εφεσίβλητοι, επικαλέστηκαν την πιο πάνω απόφαση αφού, μέχρι τότε, δεν καταχωρήθηκε η έκθεση απαίτησης στην αγωγή και ζήτησαν την απόρριψη της έφεσης. Παρόλο που τελικά αυτή καταχωρήθηκε στις 30/06/1998, εκκρεμούσης της έφεσης, το Εφετείο απέρριψε την έφεση γι' αυτό και μόνο το λόγο, χωρίς να εξετάσει την ουσία της. Η ίδια προσέγγιση ακολουθήθηκε και στην υπόθεση Rousounides & Soteriou Trading Limited κ.α ν. ΚΟΤ
(2002)1 Α. Α. Δ.
  1. Σ' αυτή την υπόθεση, στις 20/12/2000, καταχωρήθηκε κατηγορητήριο εναντίον των εφεσειόντων από τον εφεσίβλητο για λειτουργία κέντρου αναψυχής (καφετέριας) χωρίς άδεια λειτουργίας, κατά παράβαση των περί Κέντρων Αναψυχής Νόμων. Ταυτόχρονα, καταχωρήθηκε και αίτηση για προσωρινό διάταγμα για αναστολή της λειτουργίας του κέντρου, το οποίο, μετά από ακροαματική διαδικασία, εκδόθηκε στις 22/03/
  2. Καταχωρήθηκε έφεση στις 30/03/2001 που τελικά ορίστηκε για ακρόαση στις 21/06/
  3. Κατά την εν λόγω ημερομηνία, το Εφετείο διερωτήθηκε για την τύχη της κυρίως υπόθεσης, η οποία διαφάνηκε ότι ακόμα εκκρεμούσε. Ο εφεσίβλητος, δεν είχε προωθήσει αυτή, με την δικαιολογία ότι ο φάκελος της υπόθεσης ήταν στο Εφετείο, λόγω της καταχωρηθείσας έφεσης και έτσι η υπόθεση παρέμεινε εκκρεμής εν αναμονή του αποτελέσματος της έφεσης. Το Εφετείο, μ' αυτά τα γεγονότα, με αναφορά στην προαναφερθείσα υπόθεση Vuiton ν. Δέρμοσακ Λτδ (ανωτέρω), αποφάσισε τα ακόλουθα: «Δεν προτιθέμεθα να ασχοληθούμε με την ουσία της έφεσης. Προτιθέμεθα να τερματίσουμε την ισχύ του εκδοθέντος διατάγματος για το λόγο ότι η συνέχιση του θα συνιστούσε κατάχρηση της διαδικασίας. Στην υπόθεση Luis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κα
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 υποδείχθηκε η ορθή διάσταση ενδιάμεσης θεραπείας σε συνάρτηση με το πλαίσιο της όλης υπόθεσης.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Τονίστηκε περαιτέρω, ότι: «θεμελιακής σημασίας ως προς τα ανωτέρω είναι βέβαια και η συνταγματική επιταγή για συμπλήρωση της εκδίκασης της υπόθεσης εντός ευλόγου χρόνου». Σε παρόμοιες παρατηρήσεις, προέβηκε το Εφετείο και στην υπόθεση Akis Express ν. Akis Express
(1998)1 Α. Α. Δ. 149 όπου παρατέθηκε το προαναφερθέν απόσπασμα από την απόφαση Vuiton v. Δερμοσακ Λτδ (ανωτέρω). Οι εφεσείοντες / ενάγοντες είχαν και εκεί καθυστερήσει για 2 ½ χρόνια να καταχωρήσουν την έκθεση απαίτησης, η οποία καταχωρήθηκε μόνο λίγες μέρες πριν την ακρόαση της έφεσης τους κατά της μη έκδοσης από το πρωτόδικο δικαστήριο του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος. Η συμπεριφορά αυτή των εφεσειόντων λήφθηκε, μεταξύ άλλων, υπόψη ως παράγων που επενεργούσε ενάντια της έφεσης τους, η οποία και απορρίφθηκε. Σχετικές επί του προκείμενου είναι και οι πολύ πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Ιωάννης Κυριάκου Όξυνου και άλλος ν. Μαρία Ρόη Λούη, Πολιτική Έφεση Αρ. 310/2008, ημερομηνίας 17/06/2011, και Χριστόφορος Κίτσιος και άλλος ν. A. C. Kitsios Motors Ltd Δια του Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή της Εταιρείας και άλλων, Πολιτική Έφεση 100/2008, ημερομηνίας 14/07/2010. Επί της ίδιας αρχής, ακλουθώντας μια διαφορετική προσέγγιση, το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation, Πολιτική Έφεση Αρ. 11159, ημερομηνίας 20/11/2002, ανέφερε τα ακόλουθα: «Μακρά και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθηση της υπόθεσης, με μετατόπιση του κύριου βάρους στην εξασφάλιση και διατήρηση ενδιάμεσης θεραπείας ώστε να φαίνεται πια αυτή να μοιάζει σαν αυτοσκοπός στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων ενάγοντος, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Η έκταση της καθυστέρησης συχνά μιλά αφεαυτής. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου αποκτούν σημασία και άλλοι παράγοντες. Στην προκείμενη περίπτωση, ενώ η καθυστέρηση των περίπου δέκα μηνών φανερώνει σφάλμα και προκαλεί ανησυχία, κατά τη γνώμη μας δεν σημαίνει αυτόματα και κατάχρηση διαδικασίας. Το διάταγμα ημερ. 14 Σεπτεμβρίου 2001 για παράταση χρόνου, το οποίο εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση χωρίς εν συνεχεία να υπάρξει από μέρους της εφεσείουσας αμφισβήτηση βάσει της Δ.48 θ. 8
(4), στηρίχθηκε και στο ότι αρχικά διεξήγοντο διαπραγματεύσεις μεταξύ των δικηγόρων για διευθέτηση της υπόθεσης. Δεν είναι άτοπη η αναγνώριση περιθωρίων για τέτοιο σκοπό. Και εξηγεί σε κάποιο βαθμό την καθυστέρηση. Σε σχέση με την οποία δεν νομίζουμε ότι δικαιολογούνται λεπτές γραμμές. Καταλήγουμε ότι με τα όσα συνθέτουν την υπό εξέταση περίπτωση δεν δικαιολογείται η άποψη ότι η σημειωθείσα καθυστέρηση συνιστούσε κατάχρηση διαδικασίας Σε σχέση με το δεύτερο ζήτημα, που αφορά στο κατά πόσο το προσωρινό διάταγμα καλύπτει τις ανάγκες της εφεσίβλητης πλήρως, με αποτέλεσμα να μη συντρέχει πια λόγος για προώθηση της αγωγής, θεωρούμε αφενός εσφαλμένη την ταύτιση του προσωρινού διατάγματος με το σύνολο της αξίωσης που διατυπώνεται στην αγωγή και αφετέρου αδικαιολόγητο το συμπέρασμα περί ενδεχόμενης κατ΄ ακολουθίαν αδιαφορίας. Προσθέτουμε δε πως οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας παρέχουν στον κάθε διάδικο μηχανισμούς αντίδρασης σε περίπτωση αδιαφορίας». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Η ίδια προσέγγιση είχε ακολουθηθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο και στην υπόθεση Medochemie Ltd ν. UCB S.A.
(1998)1Δ Α.Α.Δ 2159. Παραθέτω σχετική απ' αυτήν περικοπή: «Πρώτα, πρέπει να διαφωνήσουμε πλήρως με τη θέση του δικηγόρου των εφεσιβλήτων, όπως εκφράστηκε στη σαρωτική του δήλωση, που παραθέτουμε αμέσως πιο πάνω. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου ρυθμίζεται από τους νόμους και τη δικονομία, οι δε διατάξεις τους εφαρμόζονται υποχρεωτικά από τους διάδικους και το Δικαστήριο. Όπου οι διάδικοι επιδεικνύουν ολιγωρία στη διεκπεραίωση της υπόθεσης, το Δικαστήριο εφαρμόζει τους νόμους και τους δικονομικούς κανόνες. Έχει δε και εγγενή εξουσία να διασφαλίζει την ταχεία απονομή της δικαιοσύνης, ανεξάρτητα από τον οποιοδήποτε χειρισμό της υπόθεσης από τους διάδικους. Για το συγκεκριμένο ζήτημα, να υποδείξουμε πως αν το Πρωτοκολλητείο του Δικαστηρίου λειτουργούσε κανονικά, ως όφειλε, θα εφαρμοζόταν η Δ.26, θ.13
(1)με αποτέλεσμα, αφού εδίδετο ειδοποίηση στους εφεσίβλητους για τη μη καταχώριση της έκθεσης απαιτήσεως τους, και μετά την παρέλευση του χρόνου που αναφέρεται σ' αυτή, η υπόθεση να αχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, που είχε διακριτική ευχέρεια να απορρίψει την αγωγή. Έχει δίκαιο όμως ο συνήγορος των εφεσιβλήτων πως διαφοροποιούνται τα γεγονότα στην παρούσα υπόθεση, από εκείνα στην Akis Express και Louis Vouitton. Εδώ το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε δικαιολογημένη την αίτηση και εξέδωσε το διάταγμα. Η ακύρωση του από το Εφετείο, για το ότι οι εφεσίβλητοι δεν έχουν καταχωρίσει την έκθεση απαιτήσεως τους, και χωρίς οι εφεσείοντες να προβούν σε οποιοδήποτε διάβημα στο πρωτόδικο Δικαστήριο, έτσι που να καταστεί συζητήσιμο θέμα ενώπιον του, θα ισοδυναμούσε με άσκηση από μέρους μας πρωτόδικης δικαιοδοσίας». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Στρεφόμενος στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, παρατηρώ ότι η πλευρά των Εναγόντων / Αιτητών, ενώ καταχώρησε την παρούσα Αγωγή στις 10/07/2013 σε κλητήριο ένταλμα γενικά οπισθογραφημένο δυνάμει της Δ.2 κ. 1 των Θ. Π. Δ., και την ίδια ημέρα την Αίτηση για Προσωρινά Απαγορευτικά Διατάγματα, δηλαδή την υπό εξέταση Αίτηση, έκτοτε, και για μία περίοδο περίπου επτά μηνών, η κυρίως αγωγή / υπόθεση, εκκρεμεί χωρίς να έχει καταχωρηθεί η έκθεση απαίτησης. Το θέμα αυτό, έχει εγερθεί από πλευράς Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση κατά την εκδίκαση της υπό εξέταση Αίτησης, ως λόγος για την ακύρωση των Προσωρινών Απαγορευτικών Διαταγμάτων. Η εν λόγω αδράνεια των Εναγόντων / Αιτητών για καταχώρηση έκθεσης απαίτησης και προώθησης της αγωγής μέχρι σήμερα, είναι τέτοια, που δεν τυγχάνουν εφαρμογής τα όσα αναφέρθηκαν στις προαναφερθείσες υποθέσεις, ούτως ώστε, η υπό εξέταση Αίτηση να απορριφθεί, χωρίς την ανάγκη να εξετασθεί η ουσία της. Επί του θέματος της καθυστέρησης στην καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης των Εναγόντων / Αιτητών και της προώθησης της υπόθεσης των Εναγόντων / Αιτητών, ο κ. Καντούνας, κατά την αγόρευση του, αναφέρθηκε στο χρονικό των γεγονότων που αφορούν την εξέλιξη της διαδικασίας εκδίκασης των Προσωρινών Απαγορευτικών Διαταγμάτων και της υπό εξέτασης Αίτησης ενώπιον του Δικαστηρίου, το οποίο δείχνει ότι μέχρι και το τέλος του Σεπτεμβρίου του έτους 2013, οι διάδικοι είχαν προσπαθήσει να εξεύρουν κάποια διευθέτηση στην υπόθεση αυτή. Οι όποιες διαπραγματεύσεις έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση, φαίνεται ότι ναυάγησαν οριστικά από τότε. Δηλαδή από τα τέλη του Σεπτεμβρίου του έτους 2013. Κρίνοντας το κατά πόσο στην προκείμενη περίπτωση υπήρξε κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, έχω λάβει υπόψη ότι τα μέρη είχαν προσπαθήσει, ως προανέφερα, να εξεύρουν διευθέτηση στην υπόθεση. Ως αναφέρθηκε και στην υπόθεση Medochemie (ανωτέρω), δεν είναι άτοπη η αναγνώριση περιθωρίων όταν ο σκοπός είναι η διευθέτηση μίας υπόθεσης. Η καθυστέρηση που παρουσιάστηκε στην προώθηση της υπόθεσης των Εναγόντων / Αιτητών μέχρι και σήμερα, λαμβανομένου υπόψη και του ότι μέχρι και τον Οκτώβριο του 2013 οι διάδικοι είχαν διαπραγματεύσεις με σκοπό την διευθέτηση της υπόθεσης, εξηγείται, σε βαθμό που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου από πλευράς Εναγόντων / Αιτητών. Το κατεπείγον ή άλλες ειδικές περιστάσεις που δικαιολογούν την έκδοση των Διαταγμάτων μονομερώς Σύμφωνα με την πιο πάνω αναφερόμενη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η όλη δικαιολογητική δυνατότητα έκδοσης μονομερώς διατάγματος, βασίζεται στο άρθρο 9
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, ως εξαιρετικό μέτρο προς το οποίο ο παράγοντας του χρόνου είναι ως εκ των πραγμάτων σε άμεση συνάρτηση με την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί, αφού ανάγεται στο θεμελιακό ερώτημα του κατεπείγοντος του πράγματος ή άλλων ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του μονομερώς[ii]. Οι Ενάγοντες / Αιτητές, υποστηρίζουν πως το διάστημα που μεσολάβησε από την στιγμή που προέκυψαν τα γεγονότα που τους έδιδαν το δικαίωμα να εξασφαλίσουν τα αιτούμενα Διατάγματα, μέχρι την καταχώριση της Παρούσας Αγωγής και της υπό κρίση Αίτησης στις 10/07/2013, είναι τέτοιο, που μπορεί να επεξηγηθεί, κατά τρόπον που η οποιαδήποτε καθυστέρηση έχει παρουσιαστεί από πλευράς τους να αποταθούν στο Δικαστήριο για ενδιάμεση προσωρινή θεραπεία, δεν τεκμηριώνει καθυστέρηση της έκτασης που να μην δικαιολογούσε την χορήγηση προς αυτούς των αιτούμενων διαταγμάτων. Προς υποστήριξη αυτού τους του ισχυρισμού, οι Ενάγοντες / Αιτητές στις παραγράφους 9 και 10 της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα 1 που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Αίτησης, ημερομηνίας 10/07/2013, υποστηρίζουν ότι το γεγονός που τους ανάγκασε να αποταθούν στο Δικαστήριο για να εξασφαλίσουν τα προσωρινά απαγορευτικά Διατάγματα, είχε προκύψει δύο μόλις εβδομάδες πριν από την καταχώριση της παρούσας Αγωγής και της υπό κρίση Αίτησης. Ότι δηλαδή οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση είχαν εγκαταστήσει κατά μήκος του παραλιακού μετώπου, τέσσερεις μεταλλικούς πυλώνες, επί των οποίων τοποθέτησαν μεγάλης ισχύος μεγάφωνα, από τα οποία άρχισαν να μεταδίδουν εκκωφαντική μουσική. Ως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες / Αιτητές, η ποιότητα της ζωής τους είχε από πολύ πιο πριν επηρεαστεί αρνητικά, ήτοι από τον Ιούνιο του έτους 2011, από την οχληρία που δημιουργείται από τον τρόπο που οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση διαχειρίζονται την παραλία. Όμως, είναι η επιδείνωση αυτής της κατάστασης περί τα τέλη του Ιουνίου του έτους 2013 που τους οδήγησε στο να αποταθούν στο Δικαστήριο για προσωρινή ενδιάμεση θεραπεία. Τον δε χρόνο που επακολούθησε μέχρι και την καταχώριση της παρούσας Αγωγής και της υπό εξέταση Αίτησης, οι Ενάγοντες / Αιτητές τον δικαιολογούν με τα διαβήματα που προέβησαν για να εξασφαλίσουν νομική συμβουλή για την υπόθεση τους, καθώς επίσης και για να εξασφαλίσουν την εκτίμηση του εμπειρογνώμονα Μιχάλη Λοΐζίδη σε ότι αφορά τα επίπεδα της ισχυριζόμενης οχληρίας. Επί αυτού του θέματος, οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι, αφού οι ίδιοι οι Ενάγοντες / Αιτητές ισχυρίζονται ότι η ισχυριζόμενη οχληρία υφίσταται από τον Ιούνιο του έτους 2011, ελλείπει παντελώς το στοιχείο του κατ' επείγοντος που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την έκδοση των απαγορευτικών διαταγμάτων, μονομερώς[iii]. Προς περαιτέρω τεκμηρίωση αυτού του ισχυρισμού τους, οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση, παρουσίασαν στο Δικαστήριο ανακοίνωση που εξέδωσε η Διαχειριστική Επιτροπή της Πολυκατοικίας «Καστέλλα Κωρτ 2», στην οποία αναφέρεται ότι η απόφαση για να κινηθούν νομικά εναντίον των διαχειριστών της παραλίας «Καστέλλα», είχε παρθεί κατά την Ετήσια Γενική Συνάντηση τους το έτος
  1. Η ανακοίνωση αυτή φέρει ημερομηνία 14/07/2013 και κάνει αναφορά σε ενδιάμεσο διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, το οποίο, είχε μάλιστα, λόγω της άμεσης ισχύς του, οδηγήσει το αμέσως προηγούμενο, από της έκδοσης της, Σαββατοκύριακο, στην επικράτηση, ως αναφέρεται, «ησυχίας»[iv]. Σύμφωνα με την νομολογία, το κρίσιμο στοιχείο για την εξέταση του κατ' επειγόντως, ή των άλλων ειδικών περιστάσεων, δεν είναι ο χρόνος έγερσης της αιτίας αγωγής, αλλά ο χρόνος πληροφόρησης ενός ενάγοντα για τη δυνατότητα του να επιτύχει την επιδιωκόμενη ενδιάμεση προσωρινή θεραπεία[v]. Και μάλιστα, σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. Κρίνοντας στην προκείμενη περίπτωση το επείγον ή τις ειδικές περιστάσεις, σε σχέση με τον χρόνο καταχώρησης της υπό εξέταση Αίτησης, οι Ενάγοντες / Αιτητές φαίνεται ότι ενήργησαν ευθύς μόλις προέκυψαν οι περιστάσεις που τους έδιδαν την δυνατότητα να επιτύχουν την αιτούμενη με την παρούσα Αίτηση ενδιάμεση προσωρινή θεραπεία. Υπήρχε μια συνεχιζόμενη κατάσταση πραγμάτων που απόβαινε σε όχληση των Εναγόντων / Αιτητών, που κατά τους ισχυρισμούς τους, ξεκίνησε από τον Ιούνιο του έτους
  2. Αυτή μάλιστα η κατάσταση πραγμάτων, οδήγησε τους ιδιοκτήτες της εν λόγω πολυκατοικίας «Καστέλλα 2», - σε κάποια ημερομηνία περί το έτος 2012 -, να λάβουν απόφαση να κινηθούν νομικά εναντίον των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση. Τούτο όμως, δεν σημαίνει ότι και τα γεγονότα που έδιδαν τη δυνατότητα στους Ενάγοντες / Αιτητές να επιτύχουν την επιδιωκόμενη ενδιάμεση θεραπεία, προέκυψαν, είτε το έτος 2011 που προέκυψε το αγώγιμο τους δικαίωμα, είτε το έτος 2012 που έλαβαν την απόφαση οι ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας «Καστέλλα Κωρτ 2» να εγείρουν αγωγή εναντίον των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση. Οι Ενάγοντες / Αιτητές υποστηρίζουν ότι το γεγονός που τους ανάγκασε να αποταθούν στο Δικαστήριο για να εξασφαλίσουν τα Προσωρινά Απαγορευτικά Διατάγματα προέκυψε δύο μόλις εβδομάδες πριν από την καταχώριση της παρούσας Αγωγής και της υπό κρίση Αίτησης. Και το γεγονός που προβάλλουν, ως προανέφερα, είναι ότι οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση εγκατέστησαν κατά μήκος του παραλιακού μετώπου, τέσσερεις μεταλλικούς πυλώνες, επί των οποίων τοποθέτησαν μεγάλης ισχύος μεγάφωνα, από τα οποία άρχισαν να μεταδίδουν εκκωφαντική μουσική. Γεγονός που κατά τους ισχυρισμούς τους, ενέτεινε την ισχυριζόμενη οχληρία σε επίπεδα, πλέον, μη υποφερτά. Στο σημείο αυτό, πρέπει επίσης να αναφέρω και κάτι άλλο. Η εν λόγω ανακοίνωση της Διαχειριστικής Επιτροπής της Πολυκατοικίας «Καστέλλα Κωρτ 2» ημερομηνίας 14/07/2013, ναι μεν μπορεί να αντιπροσωπεύει απόφαση και των Εναγόντων / Αιτητών να εγείρουν αγωγή εναντίον των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση για οχληρία (που λήφθηκε συλλογικά και με τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες της Πολυκατοικίας το έτος 2012), αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει συνδεθεί με τους Ενάγοντες / Αιτητές σε βαθμό που θα μπορούσα να συμπεράνω ότι όντως καταγράφει γεγονότα προερχόμενα απ' αυτούς, ώστε να μπορούσε το περιεχόμενο της να επηρεάσει την κρίση μου καταλυτικά επί του οποιουδήποτε θέματος που αφορά την υπό εξέταση Αίτηση. Ειδικότερα, λαμβανομένης υπόψη και της θέσης των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση, ότι οι Ενάγοντες / Αιτητές δεν έχουν αποδείξει ότι είναι κύριοι των διαμερισμάτων στην πολυκατοικία «Καστέλλα» ώστε να δύνανται να εγείρουν την παρούσα Αγωγή. Τυγχάνει εδώ εφαρμογής το δόγμα της επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας. Είτε οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι οι Ενάγοντες / Αιτητές δεν είναι κύριοι, ή εν πάση περιπτώσει ότι δεν έχουν αποδείξει ότι είναι κύριοι των Διαμερισμάτων στην πολυκατοικία «Καστέλλα» και ως εκ τούτου, δεν έχουν αποδείξει το δικαίωμα τους να εγείρουν την παρούσα αγωγή. Είτε ισχυρίζονται ότι, ως κύριοι των Διαμερισμάτων στην πολυκατοικία «Καστέλλα», οι Ενάγοντες / Αιτητές έλαβαν απόφαση μαζί με τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες της εν λόγω Πολυκατοικίας το έτος 2012 για να καταχωρηθεί αγωγή εναντίον τους για την ισχυριζόμενη οχληρία, για να υποστηρίξουν ότι ελλείπει το στοιχείο του κατ' επείγοντος. Και το αναφέρω αυτό, γιατί οι Ενάγοντες / Αιτητές θα μπορούσαν να λάβουν μέρος σε μια τέτοια απόφαση της Διαχειριστικής Επιτροπής της πολυκατοικίας «Καστέλλα», μόνο ως κύριοι κοινόκτητων μονάδων στην εν λόγω πολυκατοικία δυνάμει των προνοιών του Μέρους ΙΙΑ του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος, Κεφ. 224 και όχι υπό την οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα τους. Πλήρης Αποκάλυψης Ουσιωδών Γεγονότων Ανάμεσα στους λόγους που προβάλλουν οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση για σκοπούς ακύρωσης των εκδοθέντων προσωρινών απαγορευτικών Διαταγμάτων είναι και αυτός που αναφέρεται στην μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων. Συγκεκριμένα, η πλευρά των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση, ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες / Αιτητές παραποίησαν και/ή δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο ότι τα Τεκμήρια 2, 3, 6, 7 και 8 που παρουσίασαν στο Δικαστήριο, είναι φωτογραφίες και διαφημίσεις από εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στην παραλία «Καστέλλα» τον Ιούλιο του έτους 2012, και ότι αυτές παραποιήθηκαν από τους Ενάγοντες / Αιτητές κατά τρόπον που να αποκρυφτεί από το Δικαστήριο η σχετική ημερομηνία ώστε να δικαιολογηθεί το στοιχείο του κατ' επείγοντος. Δεν συμφωνώ με την εισήγηση αυτή. Ανατρέχοντας στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1, με την οποία παρουσιάστηκαν τα εν λόγω έγγραφα στο Δικαστήριο, διαπιστώνω ότι οι Ενάγοντες / Αιτητές, αναφερόμενοι στο χρονικό της όλης υπόθεσης, - ότι δηλαδή η κατάσταση πραγμάτων σε ότι αφορά την ισχυριζόμενη οχληρία, ξεκίνησε περί το Ιούνιο του έτους 2011 και περιγράφοντας το από τι αυτή συνίστατο -, έκαναν αναφορά και στις διάφορες εκδηλώσεις που οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση διοργάνωναν στην εν λόγω παραλία. Στα πλαίσια αυτής της αναφοράς τους είναι που παρουσιάστηκαν προς υποστήριξη των ισχυρισμών των Εναγόντων / Αιτητών και τα Τεκμήρια 2, 3, 6, 7 και
  3. Κανένας ισχυρισμός δεν προβλήθηκε από πλευράς των Εναγόντων / Αιτητών σε ότι αφορά τον χρόνο που αυτές οι εκδηλώσεις έλαβαν χώρα, αλλά είναι ξεκάθαρο από την δομή της εν λόγω ένορκης δήλωσης, σε ότι αφορά το χρονικό των γεγονότων της όλης υπόθεσης, ότι αυτές οι εκδηλώσεις δεν είχαν επικληθεί ως γεγονός για να δικαιολογηθεί το στοιχείο του κατ' επείγοντος. Περαιτέρω, ο ισχυρισμός αυτός των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση ετέθη υπό αμφισβήτηση από πλευράς Εναγόντων / Αιτητών με την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης τους ημερομηνίας 27/01/2014 και ως εκ τούτου, θεωρώ, ότι ο επί του προκείμενου ισχυρισμός των Εναγόντων / Αιτητών δεν έχει αποδειχθεί. Σε κάθε περίπτωση, κρίνω ότι και οι ημερομηνίες να είχαν περιληφθεί στις εν λόγω φωτογραφίες και διαφημίσεις, ή/και και το Δικαστήριο να είχε παραπεμφθεί σ' αυτές από τον ομνύοντα, η κρίση του Δικαστηρίου δεν θα επηρεαζόταν προς την κατεύθυνση του να μην εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα κατά το μονομερές στάδιο. Η παράλειψη συμπερίληψης τους ήταν, για τους λόγους που προανέφερα, επουσιώδης. Τώρα, σε ότι αφορά την ισχυριζόμενη παράλειψη των Εναγόντων / Αιτητών να αναφέρουν στο Δικαστήριο ότι από τον Ιούλιο του 2012 δεν είχαν διοργανωθεί τέτοιου είδους εκδηλώσεις, ώστε και πάλι να κατασκευαστεί απ' αυτούς το κατ' επείγον του πράγματος και πάλι διαφωνώ ότι τούτο πρόκειται περί απόκρυψης κάποιου ουσιώδες γεγονότος. Ο ισχυρισμός των Εναγόντων / Αιτητών είναι ότι δύο εβδομάδες πριν από την καταχώριση της υπό εξέτασης Αίτησης, η ισχυριζόμενη οχληρία εντάθηκε λόγω της εκπομπής μουσικής από τα μεγάφωνα που τοποθετήθηκαν στους μεταλλικούς πασσάλους κατά μήκος της παραλίας από τους Εναγόμενους / καθ' ων η Αίτηση. Οι Ενάγοντες / Αιτητές δεν συνέδεσαν αυτή την επιδείνωση της κατάστασης με οποιαδήποτε εκδήλωση του τύπου που οι εν λόγω φωτογραφίες ή διαφημίσεις, Τεκμήρια 2, 3, 6, 7 και 8, παρουσιάζουν. Πρώτη, Δεύτερη και Τρίτη Προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 Όπως προκύπτει από την νομολογία, η προϋπόθεση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, ικανοποιείται στην προκείμενη περίπτωση αφού οι Ενάγοντες / Αιτητές έχουν αποδείξει ότι έχουν συζητήσιμη υπόθεση με βάση την απαίτηση τους. Η βάση που στηρίζει την παρούσα Αγωγή εναντίον των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση, ως αποκαλύπτεται από το Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο της Αγωγής, είναι το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, ως απορρέει από τα Άρθρα 46, 47 και 48 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ.
  4. Αναφορικά με την προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούνται οι Ενάγοντες / Αιτητές σε θεραπεία, έχει αποδειχθεί από την μαρτυρία που ετέθη ενώπιον μου, η ύπαρξης, κάτι περισσότερο από απλής πιθανότητας επιτυχίας της Αγωγής των Εναγόντων / Αιτητών εναντίον των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση. Η μαρτυρία του κ. Μιχάλη Λοϊζίδη, που ως εμπειρογνώμονας, κατατάσσει την συνεισφορά των απωλειών μουσικής από το ηχητικό σύστημα της Εναγομένης 1 που διαχειρίζεται την παραλία «Καστέλλα» προς τους Ενάγοντες / Αιτητές, ως πρόβλημα πολύ υψηλής όχλησης, αλλά και η παρουσίασης αρκετού μαρτυρικού υλικού από πλευράς Εναγόντων / Αιτητών, το οποίο συνδέει τους Εναγομένους / Καθ' ων η Αίτηση με τα όσα καταλογίζονται σ' αυτούς, ήτοι την χρησιμοποίηση του καφενείου και του χώρου της παραλίας «Καστέλλα» με τρόπο που παρεμβαίνει στην εύλογη χρήση και απόλαυση της ιδιοκτησίας των Εναγόντων / Αιτητών, είναι αρκετά για να αποδείξουν στο Δικαστήριο ότι στην προκείμενη περίπτωση η υπόθεση των Εναγόντων / Αιτητών εναντίον των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Δεν συμφωνώ με την εισήγηση των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση ότι οι Ενάγοντες / Αιτητές δεν έχουν αποδείξει ότι έχουν ιδιοκτησιακό ή κατοχικό δικαίωμα των διαμερισμάτων στην Πολυκατοικία και συνεπώς ότι η δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 δεν ικανοποιείται. Η μεταξύ άλλων αναφορά του Ενάγοντα 1 στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης του στην ιδιότητα των Εναγόντων / Αιτητών ως «ένοικων ιδιοκτητών» είναι αρκετή για να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ως προς το θέμα αυτό, στο βαθμό που απαιτείται για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Σε κάθε περίπτωση, από ολόκληρη την μαρτυρία που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, έχει αποδεδειχθεί, στον αναγκαίο, για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, βαθμό, ότι οι Ενάγοντες / Αιτητές έχουν αποκλειστική κατοχή των διαμερισμάτων στην Πολυκατοικία, γεγονός που, εκ πρώτης όψεως, τους προσδίδει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση. Το κατά πόσο οι Ενάγοντες / Αιτητές είναι υπερευαίσθητοι υπό τις περιστάσεις, - που επίσης εγείρεται ως λόγος για απόρριψη των προσωρινών απαγορευτικών Διαταγμάτων και της υπό κρίση Αίτησης, γιατί λόγω αυτής της παραμέτρου, δεν έχει ικανοποιηθεί, ως ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση, η δεύτερη προϋπόθεση που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 -, είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να κριθεί από το Δικαστήριο σ' αυτό το στάδιο. Και τούτο γιατί το Δικαστήριο σ' αυτό το στάδιο, πρέπει να αποφύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Η εξέταση αυτού του ισχυρισμού, ο οποίος έχει σε κάθε περίπτωση τεθεί υπό αμφισβήτηση από πλευράς Εναγόντων / Αιτητών, θα προϋπόθετε το Δικαστήριο να εξετάσει την εν λόγω μαρτυρία σε βάθος. Πράγμα ανεπίτρεπτο σ' αυτό το στάδιο της υπόθεσης και στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Το γεγονός ότι υπάρχουν αμφισβητούμενες εκδοχές ως προς το θέμα αυτό, είναι αρκετό για να προσδώσει στην Αγωγή αυτή των Εναγόντων/Αιτητών σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Ως εκ των ανωτέρω, το πρώτο και το δεύτερο κριτήριο του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 ικανοποιούνται. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, ότι δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, τέθηκε ενώπιον μου επαρκής μαρτυρία που δείχνει ότι ζημία των Εναγόντων / Αιτητών δεν είναι, καθαρά, χρηματική. Και τούτο, γιατί οι Ενάγοντες / Αιτητές ισχυρίζονται επηρεασμό ή/και απώλεια της δυνατότητας τους να απολαύσουν τις κατοικίες τους λόγω της ισχυριζόμενης οχληρίας, απώλεια που δεν μπορεί εύκολα ή/και επακριβώς να αποτιμηθεί σε χρήμα. Ως εκ τούτου, εξετάζοντας το κατά πόσο, εάν οι Ενάγοντες / Αιτητές επιτύγχαναν κατά την εκδίκαση της παρούσας Αίτησης να εξακριβώσουν το δικαίωμα τους σε ένα ενδιάμεσο διάταγμα, αν θα μπορούσαν να αποζημιωθούν επαρκώς με την επιδίκαση αποζημιώσεων για την απώλεια που θα υφίσταντο ως αποτέλεσμα της συνέχισης της δραστηριότητας των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση στο μεσοδιάστημα, ήτοι μεταξύ της καταχώρισης της υπό εξέταση Αίτησης (αν δια κλήσεως) και της εκδίκασης της, καταλήγω ότι, υπό τις περιστάσεις, η ζημιά των Εναγόντων / Αιτητών δεν θα μπορούσε να αποτιμηθεί σε χρήμα ή/και ότι, σε κάθε περίπτωση, η επιδίκαση αποζημιώσεων, δεν θα αποζημίωνε πλήρως των Ενάγοντες / Αιτητές για την ισχυριζόμενη απώλεια τους. Το ίδιο φυσικά ισχύει και σε σχέση με το ενδεχόμενο εάν δεν οριστικοποιηθούν τα προσωρινά απαγορευτικά Διατάγματα ή δεν εγκριθεί η υπό εξέταση Αίτηση, αν οι Ενάγοντες / Αιτητές θα μπορούσαν να αποζημιωθούν επαρκώς με την επιδίκαση αποζημιώσεων για την απώλεια που θα υφίσταντο ως αποτέλεσμα της συνέχισης της δραστηριότητας των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση στο μεσοδιάστημα, ήτοι μεταξύ της καταχώρισης της παρούσας Αγωγής και της τελικής εκδίκασης της από το Δικαστήριο. Καταλήγω και πάλι ότι, υπό τις περιστάσεις, η ζημιά των Εναγόντων / Αιτητών δεν θα μπορούσε να αποτιμηθεί σε χρήμα ή/και ότι, σε κάθε περίπτωση, η επιδίκαση αποζημιώσεων, δεν θα αποζημίωνε πλήρως των Ενάγοντες / Αιτητές για την ισχυριζόμενη απώλεια τους. Δεν συμφωνώ με την εισήγηση των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση ότι για τον λόγο ότι κατά τους μήνες του χειμώνα η επιχείρηση των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση δεν δραστηριοποιείται, η υπό κρίση Αίτηση έχει καταστεί άνευ αντικειμένου. Κατά παραδοχής δικής τους, οι δραστηριότητες τους στον επίδικο χώρο θα επαναρχίσουν από τον Μάιο του τρέχοντος έτους. Πρόκειται για μια επαναλαμβανόμενη κατάσταση πραγμάτων που απολήγει στην κατ' ισχυρισμό ενόχληση των Εναγόντων / Αιτητών και η οποία, για τους λόγους που προανέφερα αλλά και που αναλύω και στην συνέχεια, θα πρέπει να ελεγχθεί, μέχρι να εκδικαστεί η παρούσα Αγωγή, με την έκδοση ενδιάμεσων απαγορευτικών διαταγμάτων. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι και το τρίτο κριτήριο του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 ικανοποιείται. Το ισοζύγιο της ευχέρειας Έχοντας ικανοποιηθεί ότι οι Ενάγοντες / Αιτητές απέδειξαν την συνύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων έκδοσης προσωρινού διατάγματος, καταλήγω με την εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας / δικαιοσύνης. Αυτό, ως έχει νομολογηθεί υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν διαφανεί ότι η απόφασή του που εκδόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη, υπό την έννοια ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη ή, διαζευκτικά, με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει. Συνεπώς, αποτελεί θεμελιώδη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας, εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «λανθασμένη»[vi]. Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου αυτού είναι η διατήρηση του status quo ή, ορθότερα, όπως είναι ο πλήρης όρος, του status quo ante bellum. Της κατάστασης δηλαδή πραγμάτων η οποία υφίστατο αμέσως πριν από την πράξη που αποτελεί την αιτία πολέμου (casus belli). Με καθοδήγηση τις αρχές αυτές, εν όψει των όσων έχουν ήδη αναλυθεί, ισοζυγίζοντας όλο το φάσμα των ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων της ίδιας της φύσης και περιεχομένου των αιτούμενων διαταγμάτων και της αποδοχής ότι οι Ενάγοντες / Αιτητές ικανοποίησαν τα σχετικά κριτήρια της νομολογίας και του Νόμου, είναι κατάληξη του Δικαστηρίου ότι το ισοζύγιο κλίνει σαφώς υπέρ των Εναγόντων / Αιτητών. Και τούτο, ειδικότερα γιατί οι Εναγόμενοι / Αιτητές δεν έχουν ισχυριστεί ότι έχουν δικαίωμα, ή καλύτερα, ότι έχουν εξασφαλισμένη άδεια εκπομπής ήχου στο χώρο που διαχειρίζονται επί της παραλίας. Τουναντίον, από τα λεγόμενα τους στην ένορκο δήλωση που καταχώρησαν προς υποστήριξη της Ένστασης τους, διαφαίνεται το αντίθετο. Επί Μέρους Ζητήματα (α) Σε σχέση με ποιούς από τους Εναγομένους / Καθ' ων η Αίτηση η υπό κρίση Αίτηση μπορεί να επιτύχει Εξετάζοντας τώρα το κατά πόσο τα προσωρινά απαγορευτικά Διατάγματα μπορούν να οριστικοποιηθούν εναντίον και των τεσσάρων Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση, ή/και εάν η υπό εξέταση Αίτηση μπορεί να επιτύχει εναντίον όλων των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση, καταλήγω πως αυτή δεν μπορεί να επιτύχει και τα προσωρινά απαγορευτικά διατάγματα δεν μπορούν να οριστικοποιηθούν εναντίον των Εναγομένων 2 και 4 / Καθ' ων η Αίτηση. Και τούτο, γιατί δεν έχει προσφερθεί καμία μαρτυρία από τους Ενάγοντες / Αιτητές που να συνδέει τους Εναγομένους 2 και 4 / Καθ' ων η Αίτηση με την ισχυριζόμενη σε βάρος των Εναγόντων / Αιτητών αδικοπραξία, ώστε να μπορεί να κριθεί, βάσει και των προαναφερθέντων, ότι έχει αποδειχθεί σε σχέση μ' αυτούς η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας. Το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι 2 και 4 / Καθ' ων η Αίτηση τυγχάνουν να είναι αξιωματούχοι και μέτοχοι της Εναγομένης 1 / Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας - που είναι και το μοναδικό γεγονός που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο από τους Ενάγοντες / Αιτητές που να τους συνδέει με την υπόθεση αυτή -, δεν τους καθιστά χωρίς άλλο - εν όψει και της αμφισβήτησης από πλευράς τους της όποιας προσωπικής ευθύνης σε ότι αφορά την ισχυριζόμενη αδικοπραξία - και προσωπικά υπεύθυνους ή/και υπόλογους για τις πράξεις ή παραλείψεις της Εναγομένης 1 / Καθ' ης η Αίτηση εταιρείας. Είναι φανερό ότι ολόκληρη η μαρτυρία που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης, αφορά δραστηριότητες της Εναγομένης 1 / Καθ' ης η Αίτηση που διαχειρίζεται το καφενείο και μέρος της παραλίας Καστέλλα κατά τρόπο που, ως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες / Αιτητές, προκαλείται σε βάρος τους οχληρία. Οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση δεν αμφισβητούν ότι την διαχείριση της παραλίας έχει η Εναγομένη 1 / Καθ' ης η Αίτηση και ως εκ τούτου, για τους λόγους που έχω προαναφέρει, σε σχέση μ' αυτήν, η υπό εξέταση Αίτηση, κατά τον τρόπο που αναφέρω στην συνέχεια, επιτυγχάνει. Τώρα, σε ότι αφορά τον Εναγόμενο 3 / Καθ' ου η Αίτηση, όπως τεκμηριώνεται και από τους ίδιους τους Εναγομένους / Καθ' ων η Αίτηση, μέσα από την ένορκο δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Ένστασης τους στην υπό εξέταση Αίτηση (Δέστε την δέσμη εγγράφων Τεκμήριο Β στην ένορκη δήλωση του ιδίου του Εναγομένου 3 / Καθ' ου η Αίτηση ημερομηνίας 25/07/2013), η άδεια διατήρησης και λειτουργίας επαγγελματικού υποστατικού στο υπαίθριο καφενείο της παραλίας «Καστέλλα», - αν και φαίνεται ότι το σχετικό τέλος έκδοσης της προς τον Δήμο Λάρνακας έχει πληρωθεί από την Εναγομένη 1 / Καθ' ης η Αίτηση -, αυτή έχει εκδοθεί επ' ονόματι του Εναγομένου 3 / Καθ' ου η Αίτηση. Τούτο, - λαμβανομένης υπόψη και της υπόλοιπης μαρτυρίας που έχει παρουσιασθεί στο Δικαστήριο από πλευράς Εναγόντων / Αιτητών -, συνδέει τον Εναγόμενο 3 / Καθ' ου η Αίτηση με την ισχυριζόμενη σε βάρος των Εναγόντων / Αιτητών αδικοπραξία, ώστε να μπορεί να κριθεί, βάσει και των προαναφερθέντων, ότι έχει αποδειχθεί σε σχέση μ' αυτόν, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας. Ως εκ τούτου, σε σχέση με τον Εναγόμενο 3 / Καθ' ου η Αίτηση, η υπό εξέταση Αίτηση, κατά τον τρόπο που αναφέρω στην συνέχεια, επιτυγχάνει. (β) Η ισχυριζόμενη οχληρία από την χρήση τρακτέρ και τον φωτισμό Σε ότι αφορά τα δύο αυτά θέματα, κατάληξη μου είναι ότι δεν έχει αποδειχθεί το στοιχείο του κατ' επείγοντος, ή άλλες ειδικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων, σε σχέση μ' αυτά, διαταγμάτων. Οι Ενάγοντες / Αιτητές ανέφεραν στο Δικαστήριο ότι η οχληρία από την διαχείριση της παραλίας Καστέλλα, ξεκίνησε από τον Ιούνιο του έτους
  5. Δικαιολόγησαν το κατ' επείγον της έκδοσης των προσωρινών απαγορευτικών διαταγμάτων, από το γεγονός ότι τέλος του Ιουνίου του έτους 2013, οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση τοποθέτησαν στους μεταλλικούς πασσάλους που εγκατέστησαν κατά μήκος της παραλίας, μεγάφωνα, των οποίων η χρήση ενέτεινε σημαντικά και σε μη αποδεκτά πλέον επίπεδα την ισχυριζόμενη οχληρία. Καμία όμως αναφορά δεν γίνεται σε ότι αφορά την χρήση του τρακτέρ, ή/και σε ότι αφορά τον φωτισμό της παραλίας, ως προς το πότε ακριβώς οι πράξεις αυτές ξεκίνησαν να λαμβάνουν χώρα και σαφώς δεν δικαιολογήθηκε στο Δικαστήριο το όποιο διάστημα παρήλθε μέχρι και την καταχώρηση της υπό εξέτασης Αίτησης ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων μονομερώς. Και τούτο, ενόψει της αμφισβήτησης από πλευράς Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση ότι ενυπάρχει στην παρούσα υπόθεση το στοιχείο του κατ' επείγοντος. (γ) Τα Διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν Τα διατάγματα υπό τα αιτητικά Α, Β, Γ και Ε της υπό εξέταση Αίτησης δεν μπορούν να εκδοθούν γιατί το αντικείμενο εξέτασης της παρούσας δεν είναι το κατά πόσο οι Εναγόμενοι 1 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση έχουν ή όχι εξασφαλίσει άδεια λειτουργίας από τον Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού, ή άδεια χρήσης μεγαφώνων από την Επαρχιακή Διοίκηση, ή εάν λειτουργούν ή όχι εντός των ωραρίων που καθορίζονται από την Επαρχιακή Διοίκηση, αλλά η ισχυριζόμενη σε βάρος τους ιδιωτική οχληρία. Το κατά πόσο χρειάζονται τέτοιες άδειες ή / και εάν υπόκεινται οι Εναγόμενοι 1 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση σε τέτοια ωράρια λειτουργίας βάσει του νόμου, είναι κάτι το οποίο δεν μπορούν οι Ενάγοντες / Αιτητές να αξιώσουν να επιβληθεί στους Εναγόμενους 1 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση ως ενδιάμεση θεραπεία, πρώτον γιατί δεν έχουν ως προς το θέμα αυτό έννομο συμφέρον και δεύτερον γιατί, ως εκ του νόμου υποχρεώσεις των Εναγομένων 1 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, εάν υφίστανται, η έκδοση διαταγμάτων που διατάζουν το αυτονόητο, ήτοι την τήρηση του νόμου, είναι άνευ αντικειμένου. Σχετική επί του προκείμενου είναι η υπόθεση Χριστοφής Κουνούνα ν. C. & A. Simos Ltd
(2002)1Β Α.Α.Δ 1361, στην οποία, αναφορικά με το θέμα αυτό, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Μετά την απόσυρση της αίτησης για έκδοση διατάγματος που να εμποδίζει τη χρήση των μηχανημάτων και την απόρριψη της αίτησης για κατάθεση τραπεζιτικής εγγύησης, το μόνο που παραμένει να εξεταστεί σε δεύτερο βαθμό, είναι η αξίωση για έκδοση προσωρινού διατάγματος που να εμποδίζει τους εφεσίβλητους από του να προκαλέσουν ζημιές ή απωλέσουν τα επίδικα μηχανήματα. Στην ουσία δεν υπάρχει λόγος να εκδοθεί διάταγμα που να διατάσσει το αυτονόητο. Ασφαλώς και οι εφεσίβλητοι δεν έχουν δικαίωμα να προκαλέσουν ζημιές στα μηχανήματα, αν αυτά τελικά αποδειχθεί ότι ανήκουν στους εφεσείοντες και είχαν ενοικιαστεί σ' αυτούς. Αν τα μηχανήματα, αποδειχθεί ότι ανήκουν τελικά στους εφεσείοντες και φανεί ότι οι εφεσίβλητοι προκάλεσαν σ' αυτά ζημιά, υπάρχει πάντα η ικανοποίηση της επιδίκασης αποζημιώσεων. Όμως, εκτός αυτού και εκτός του ότι θα ήταν πρακτικά πολύ δύσκολο να παρακολουθηθεί η εφαρμογή ενός τέτοιου διατάγματος και πολύ περισσότερο να ασκηθούν μέτρα σε τυχόν αίτηση για παρακοή, δεν νομίζουμε ότι εν πάση περιπτώσει είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί. Το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience) κρίνεται με βάση τα ενώπιον του δικαστηρίου κατά τον ουσιώδη χρόνο στοιχεία (Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά., ανωτέρω) και στην παρούσα περίπτωση φαίνεται ότι αυτό κλίνει υπέρ των εφεσίβλητων για διάφορους λόγους». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Τα διατάγματα υπό τα αιτητικά ΣΤ και Ζ της υπό εξέταση Αίτησης για τους λόγους που προανέφερα και αφορούν την μη δικαιολόγηση του κατ' επείγοντος, δεν θα αποδοθούν ως ενδιάμεση θεραπεία. Για του λόγους που προανέφερα, θα αποδοθεί ως ενδιάμεση θεραπεία μόνο το διάταγμα υπό το αιτητικό Δ της Αίτησης με την διαφοροποίηση που αναφέρω πιο κάτω στην κατάληξη μου στην υπό εξέταση Αίτηση. (δ) Η νομική βάση της Αίτησης Οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση υποστήριξαν κατά την ακροαματική διαδικασία της υπό εξέταση Αίτησης ότι η Αίτηση και/ή η νομική της βάση πάσχει και/ή ότι αυτή δεν στηρίζεται στη δέουσα νομική βάση για προώθηση της, καθ' ότι δεν στηρίζεται επί του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, αφ' ης στιγμής η κατ' ισχυρισμό βάση αγωγής των Εναγόντων στηρίζεται στην οχληρία. Διαφωνώ με την θέση αυτή. Σύμφωνα με την νομολογία[vii], η επίκληση από πλευράς Εναγόντων / Αιτητών στην νομική βάση της Αίτησης τους του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και της Δ.48, κ. κ. 1 και 2 των Θ. Π. Δ. ικανοποιεί πλήρως τη δικονομική επιταγή της Δ.48, κ. 1 των Θ. Π. Δ. για περίληψη στη νομική βάση της αίτησης τόσο του ουσιαστικού και δικαιοδοτικού όσο και του δικονομικού πλαισίου που προσδίδουν στο Δικαστήριο την εξουσία να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. (ε) Η κανονικότητα της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα 1 / Αιτητή που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης Οι Εναγόμενοι / Καθ' ων η Αίτηση υποστήριξαν περαιτέρω ως λόγο απόρριψης της Αίτησης και των Προσωρινών Απαγορευτικών Διαταγμάτων, ότι η ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 / Αιτητή που συνοδεύει την αίτηση, δεν συνάδει ούτε κατ΄ ελάχιστο με τις απαιτήσεις της Δ.39 Θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθ' ότι μεταξύ άλλων ο ομνύοντας δεν αποκαλύπτει σε καμία περίπτωση την πηγή πληροφόρησης των ισχυρισμών του για όσα θέματα δεν έχει προσωπική γνώση. Ούτε και μ' αυτή την εισήγηση των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση συμφωνώ. Ο Ενάγοντας 1 στην εν λόγω ένορκο του δήλωση, δηλώνει στην παράγραφο 1 της ένορκης της δήλωσης ότι «Είμαι ο Ενάγοντας 1 στην παρούσα αγωγή και εξουσιοδοτημένος και από τους Ενάγοντες 2 και 3, να προβώ στην παρούσα ένορκο δήλωση της οποίας τα γεγονότα γνωρίζω προσωπικά, από ενημέρωση που είχα από τον δικηγόρο μας, και από έρευνες τις οποίες έκανα στον Έφορο Εταιρειών και στο Γραφείο του Επάρχου, ή και εκτός όπου αναφέρω διαφορετικά» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου). Ως εκ τούτου, δεν κρίνω ότι υπάρχει οποιαδήποτε παραβίαση της Δ.39, κ. κ. 2 και 6 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και η εν λόγω ένορκη δήλωση γίνεται αποδεκτή. Πρόκειται προφανώς περί γεγονότων τα οποία βρίσκονται εντός του πεδίου της γνώσης του ιδίου του Ενάγοντα 1, ο οποίος έχει εξουσιοδοτηθεί και από τους υπόλοιπους Ενάγοντες για να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης τους. Προφανώς, ο Ενάγοντας 1 / Αιτητής γνωρίζει ο ίδιος τα γεγονότα που αναφέρει στην ένορκο του δήλωση, προσωπικά, τα οποία και μπορεί να αποδείξει. Δεν πρόκειται περί εξ ακοής μαρτυρία, ή εν πάση περιπτώσει δεν έχει υποδειχθεί κάτι συγκεκριμένο από πλευράς Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση σε ότι αφορά τα ισχυριζόμενα από πλευράς του γεγονότα που να δεικνύει προς αυτή την κατεύθυνση και ως εκ τούτου, δεν προκύπτει υποχρέωση του αποκάλυψης συγκεκριμένης πηγή πληροφόρησης τους. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση επιτυγχάνει μερικώς ως ακολούθως. Εκδίδεται υπέρ των Εναγόντων / Αιτητών και εναντίον των Εναγομένων 1 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, διάταγμα με το οποίο απαγορεύονται να προβαίνουν σε χρήση μεγαφώνων, ή να επιτρέπουν την χρήση μεγαφώνων, σε οποιουσδήποτε χώρους της παραλίας «Καστέλλα» έμπροσθεν της Οδού Πιαλέ Πασά στην Λάρνακα που τελούν υπό την κατοχή και διαχείριση τους, που να προκαλεί την οποιαδήποτε ηχητική επιβάρυνση μέχρι την εκδίκαση και τελική αποπεράτωση της υπόθεσης αυτής, ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Ως προς το θέμα των εξόδων και λαμβάνοντας υπόψη το αποτέλεσμα εκδίκασης της παρούσας Αίτησης σε ότι αφορά τους Εναγομένους 1 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων / Αιτητών και εναντίον των Εναγομένων 1 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης. Η υπό κρίση Αίτηση σε ότι αφορά τους Εναγομένους 2 και 4 / Καθ' ων η Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς, απορρίπτεται. Ως προς το θέμα των εξόδων και λαμβάνοντας υπόψη το αποτέλεσμα εκδίκασης της παρούσας Αίτησης σε ότι αφορά τους Εναγομένους 2 και 4 / Καθ' ων η Αίτηση, τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται σε βάρος των Εναγόντων / Αιτητών και υπέρ των Εναγομένων 2 και 4 / Καθ' ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ___________________ Μ. Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο
(1995)1 Α. Α. Δ. 217 [ii] Zein κ.ά. ν. Π. Κ. Καμπανελλά Λτδ
(2000)1(Α) Α. Α. Δ. 606, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α. Α. Δ. 598 και Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 Α. Α. Δ. 1453) [iii] Δέστε σχετικά την παράγραφο 13 της ένορκης δήλωσης του Εναγομένου 3 ημερομηνίας 25/07/2013 που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Ένστασης των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση στην υπό εξέταση Αίτηση. [iv] Δέστε σχετικά την παράγραφο 19 της ένορκης δήλωσης του Εναγομένου 3 ημερομηνίας 25/07/2013 που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Ένστασης των Εναγομένων / Καθ' ων η Αίτηση στην υπό εξέταση Αίτηση. [v] Πολιτική Έφεση Αρ.:10244, Γεώργιου Χριστοδούλου ν. Antonious M.F.M. Vraets
(1999)1 Α. Α. Δ. 1475). [vi] Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) A.A.Δ. 788. [vii] Σχετική επί του προκείμενου είναι η υπόθεση Ντίνος Μιχαηλίδης ν. Χρήστου Πουργουρίδη
(2001)1Β Α.Α.Δ 1263, στην οποία λέχθηκαν αναφορικά με το θέμα αυτό τα ακόλουθα: «Ο πρώτος λόγος έφεσης που προβάλλεται είναι ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι είχε εξουσία να εκδώσει το επίδικο διάταγμα μονομερώς αφ' ης στιγμής, στη νομική βάση της αίτησης, δεν γινόταν επίκληση του άρθρου 9 του Κεφ. 6 και της Δ.48 θ.8
(1)(ss). Ο λόγος αυτός δεν ευσταθεί. Η αίτηση στηριζόταν στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και τη Δ.48 θθ.1 και 2. Με την επίκλησή τους ικανοποιήθηκε πλήρως η δικονομική επιταγή της Δ.48 θ.1 για περίληψη στη νομική βάση της αίτησης τόσο του ουσιαστικού και δικαιοδοτικού όσο και του δικονομικού πλαισίου που προσέδιδε στο Δικαστήριο την εξουσία να εκδώσει το επίδικο διάταγμα. Αφ' ης στιγμής, από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνόδευε την αίτηση, το στοιχείο του επείγοντος ήταν σαφές, το Δικαστήριο είχε την εξουσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα μονομερώς, και δη στηριζόμενο στο άρθρο 9 του Κεφ. 6, έστω και αν δεν γινόταν, όπως και δεν γινόταν, επίκλησή του στην αίτηση. Στην In re Hadjisoteriou
(1986)1 Α.Α.Δ. 429 αποφασίστηκε ρητά ότι η παράλειψη αναφοράς του άρθρου 9 του Κεφ. 6 στη νομική βάση μονομερούς αίτησης δεν συνιστά ουσιαστική δικονομική παρατυπία συνεπαγόμενη ακυρότητα της διαδικασίας». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.