KANN INVESTMENTS EOOD κ.α. ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΡΑΣΥΚΑΣ, Πολιτική Αγωγή Αρ.: 281/2014, 29/1/2014

(1973)2 Αll Ε.R 943 και/ή υπόθεση Bankers Trust v Shapira

(1980)1 WLR 1274 και/ή σε οποιαδήποτε άλλη σχετική καθοδηγητική Νομολογία, καθώς επίσης και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση της κας Λουκίας Κούννα, δικηγόρο από την Αναστάσιος Μυλωνάς & Σια Δ. Ε. Π. Ε. που εκπροσωπεί τους Ενάγοντες / Αιτητές στην παρούσα Αγωγή. Στα ισχυριζόμενα σε αυτήν γεγονότα δεν θα αναφερθώ περισσότερο καθ' ότι αναφορά σε ότι αφορά αυτά, εκεί και όπου ήταν αναγκαίο να καταλήξει σε εύρημα το Δικαστήριο, γίνεται στην συνέχεια. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ. 6 Το Άρθρο 9

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 δίδει την εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει Διάταγμα μετά από Αίτηση εκ μέρους ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο διάδικο, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Περί Δικαστηρίων Νόμο, Νόμος 14 του 1960 (Άρθρα 29, 30, 32) Το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 δίδει εξουσία στο Δικαστήριο όταν κρίνει δίκαιο να εκδίδει Παρεμπίπτοντα Διατάγματα όταν ικανοποιούνται και συνυπάρχουν (Παραστράτης ν Γλάυκος Πετρίδης

(1979)1 C. L. R. 231) οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας, και (γ) Εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Οι προϋποθέσεις έκδοσης Προσωρινών Διαταγμάτων τις οποίες θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 στη βάση του οποίου οι Αιτητές προωθούν τις αιτούμενες θεραπείες, έχουν τύχει νομολογιακής εξέτασης κατ' επανάληψη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Θα υπομνήσω απλώς τις ακόλουθες: - Karydas Taxi Co. v Komodikis

(1975)1 CLR 321, - Papastratis v Pierides

(1979)1 CLR 231, - Odysseos v Pieris Estates and others

(1982)1 CLR 557, - Jonitexo Ltd v Adidas

(1984)1 CLR 263, - Γρηγορίου ν Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248. Στην υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή

(1989)1 Α. Α. Δ. 255 το Ανώτατο Δικαστήριο στην σελίδα 258 αναφέρει τα ακόλουθα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos ν Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι: H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseοs, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Πασχάλη Χ' Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Πρώτη και Δεύτερη Προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις που τίθενται από το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960 και έχουν υιοθετηθεί και από την προαναφερθείσα νομολογία: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση και (β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχουν ερμηνευτεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others

(1982)1 C. L. R. 557, όπου το Δικαστήριο στην σελίδα 569 αναφέρει: «There is no reason in principle or on authority to interpret "as serious question to be tried at the hearing" in the context of the proviso to s.32

(1)- Law 14/60, as requiring anything beyond the disclosure of an arguable case on the strength of the pleadings, as the House of Lords suggested in Ethicon, supra. On the other hand, it is fair to assume that the second requirement lay down by the legislature as a pre-condition for the grant of an interlocutory injunction. - "a probability that the plaintiff is entitled to relief" - relates to something other than the complexion of the pleaded case of the applicant, and that could not be, in the context of this statutory provision, anything other than the evidential strength of the case of the plaintiff. In so holding, we are fortified by a series of decisions of the Supreme Court to the effect that the principles adopted in Ethicon do not apply in their entirety or in all their breath in Cyprus. The Court must purport to make some evaluation, what this should be we shall explain below, of the evidential strength of the case for the party applying for an injunction. (See, Acropol Shipping Co, Ltd, & Others -VS- Petros Rossis

(1976)1 C.L.R. 38; Constantinides -VS- Makriyiorghou & Another

(1978)1 C.L.R 585; Papastratis -VS- Petrides

(1979)1 C.L.R. 231; Hadjiκyriacos & Co -VS- United Biscuits

(1979)1 C.L.R. 689). The standard required for the plaintiff to overcome the evidential hurdle is not very high; he is only required to establish "a probability" of success. The concept of "a probability" imports something more than a mere possibility but something much less than the "balance of probabilities", the standard required for proof of a civil action. A legal probability is something different from a mathematical probability as the Court explained in Re J.S. (a minor)

(1980)1 All E.R, 1061 (C.A).» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω η πρώτη προϋπόθεση (η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση) ικανοποιείται εφ' όσον ο Αιτητής αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα Δικόγραφα («arguable case on the strength of the pleadings»). Αναφορικά με την προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο Αιτητής σε θεραπεία αυτό ερμηνεύτηκε ώστε να αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης, κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα επιτυχίας, αλλά και κάτι λιγότερο, από το ισοζύγιο πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Είναι δηλαδή αρκετό να αποδειχθεί με την μαρτυρία που θα τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) κρίθηκε ότι το βάρος απόδειξης που απαιτείται από τον Αιτητή για να ικανοποιήσει το δεύτερο κριτήριο δείχνοντας την πιθανότητα ότι δικαιούται σε θεραπεία βάσει του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, δεν είναι πολύ υψηλό. Απαιτείται από αυτόν να καταδείξει κάποια πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια της πιθανότητας εισάγει κάτι περισσότερο από την απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται για απόδειξη αστικής αγωγής. Όπως εξηγήθηκε στην Re J.S. (a minor) [1980] 1 All E. R. 1061 (C.A.) και επαναλήφθηκε στην Odysseos (ανωτέρω), η νομική πιθανότητα είναι εν πολλοίς διαφορετική από τη μαθηματική πιθανότητα. Απαιτείται από τον Αιτητή να δείξει ότι έχει κάποια πιθανότητα επιτυχίας («a probability of success»). Σύμφωνα με την υπόθεση Re J.S. (a minor) (ανωτέρω) η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται με την κατάδειξη κάποιας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Επιπρόσθετα με τα ανωτέρω, στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν. Nicantony Trading Co. Ltd

(1998)1 Α. Α. Δ. 1653 λέχθηκε ότι: «... το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. .... θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Τρίτη Προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960 Σχετικά με την Τρίτη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, κατά πόσο δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Papastratis v Pierides

(1979)1 C. L. R. 231 ανέφερε ότι η εν λόγω προϋπόθεση συμπεριλαμβάνει και άλλους παράγοντες επιπρόσθετα με την ανεπανόρθωτη ζημιά που μπορεί να προκληθεί με την μη έκδοση του Διατάγματος. Σχετικά με την τρίτη προϋπόθεση, η οποία αναφέρεται πιο πάνω, στην υπόθεση M & CH Mitsingas Trading Ltd v The Timberland Co,

(1997)1 Α. Α. Δ. 1791, το Ανώτατο Δικαστήριο στην τελευταία σελίδα τις απόφασης του αναφέρει τα ακόλουθα: «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάτε με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των συμφερόντων του αιτούμενου την θεραπεία» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) το Ανώτατο Δικαστήριο, ανέφερε ότι το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της τρίτης προϋπόθεσης που τίθεται από το Άρθρο 32 του Νόμου 14/

1. ως εκ τούτου το Δικαστήριο, αποφάσισε ότι όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τότε ενισχύεται η πιθανότητα να πληρούται η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου 14/
2. Αν η υπόθεση ως εκ της φύσεώς της δεν επιδέχεται την θεραπεία των αποζημιώσεων ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο εκτός και εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα. Στην υπόθεση Κώστας Κυρίσαββας κ.α. ν Χάρη Κύζη

(2001)1Β Α. Α. Δ. 1245, το Ανώτατο Δικαστήριο στα πλαίσια ερμηνείας της τρίτης προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 στην σελίδα 1253 αναφέρει τα ακόλουθα: «Είναι γεγονός ότι ο Εφεσίβλητος δεν παρουσίασε ενώπιων του Πρωτόδικου Δικαστηρίου συγκεκριμένα στοιχεία για την ανεπανόρθωτη ζημιά που θα προκαλείτο στο κτήμα αν αφήνετο να προχωρήσει και συμπληρωθεί η ανέγερση του περιπτέρου. Όμως η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης ν Πετρίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231)» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Σε συνέχεια των όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω σχετικά με την Τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, στην υπόθεση Larticon Co v Detergenta Developments Ltd

(2004)1 Α. Α. Δ. 1121 το Δικαστήριο αναφέρει τα ακόλουθα: «Έχουμε εξετάσει προσεκτικά τα στοιχεία που έχουν προβληθεί και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η παρέμβαση μας κρίνεται επιβεβλημένη. Η εισήγηση ότι το άρθρο 5 του Κεφ. 6 θα πρέπει να εξετάζεται σε συνδυασμό με τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 είναι ορθή, αφού όπως έχει νομολογιακά τονισθεί το άρθρο 5 αντιστοιχεί στην Τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Το Πρωτόδικο εύρημα ότι απαιτείται «στερεά, θετική μαρτυρία» και «απτά στοιχεία» για την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος είναι ορθή αλλά στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός εναγομένου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του. Όπως έχει τονισθεί από το Δικαστή Κωνσταντινίδη στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία "Λεωνίκ" Λτδ (Πολιτική Έφεση 11013 της 13/6/2001): 'Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία.'» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Σύμφωνα με την υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή

(1989)1 Α. Α. Δ. 255, όταν και εφόσον ικανοποιηθούν τα τρία πιο πάνω κριτήρια το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Πασχάλη Χ' Βασίλη

(1989)1(Ε) Α. Α. Δ.152). Σημειώνεται καταληκτικά, ότι το Δικαστήριο στα πλαίσια εξέτασης Αίτησης για Απαγορευτικά διατάγματα, θα πρέπει να περιοριστεί στην διαπίστωση εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης ή οριστικοποίησης των Αιτουμένων Διαταγμάτων Αποκάλυψης, χωρίς να εισέρχεται στην εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης / διαφοράς. Σχετική επί του θέματος αυτού είναι η υπόθεση Άκης Γρηγορίου ν Χριστάκης Σταύρου Χριστοφόρου

(1995)1 Α. Α. Δ. 248 στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο στην σελίδα 269-270 αναφέρει: «Στη διαδικασία του Προσωρινού Διατάγματος, το έργο του Δικαστηρίου είναι περιορισμένο. Το καθήκον του περιορίζεται στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για επιτυχία: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση Αίτησης για Προσωρινό Διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Στην Απόφαση Jonitexo Ltd ν Adidas (ανωτέρω), ειπώθηκαν στις σελίδες 267 - 268 τα ακόλουθα: «I would like to observe that at the stage of granting or refusing an interlocutory injunction, such as the one which was made in the present case, the parties should limit themselves to the issue of whether or not, in the light of the provisions of section 32

(1)of Law 14/60 and of the relevant principles of law such an injunction should be granted; and this clear interlocutory stage of the proceedings should not be treated as an opportunity for the parties to fight out the merits of the case either by adducing evidence or by advancing arguments in this respect". The appropriate stage at which the rights of the parties to the action concerned are to be determined is when judgment will be given on the merits of the action, and not the stage of the interlocutory injunction which is the subject matter of this appeal; consequently, in order to avoid prejudging, in any way, any of the issues relevant to the merits of this case. I will refrain from referring to any one of them; and, of course, the granting of the interlocutory injunction by the trial Court, and the fact that such injunction is now upheld by this Court, should not be treated as prejudging whether or not the respondents as plaintiffs are entitled to succeed in their action against the appellants as defendants» (η υπογράμμιση και έμφαση είναι δική μου) Νομική Βάση της Αίτησης σε σχέση με την έκδοση των Παρεμπιπτόντων Διαταγμάτων αποκάλυψης τύπου «Norwich Pharmacal» Η παρούσα Αίτηση βασίζεται πέραν του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 καθώς και του Άρθρου 9 περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και στις αρχές του Δικαίου της Επιείκειας (Law of Equity), σχετικά με Αγωγή για αποκάλυψη και προσαγωγή εγγράφων και πληροφοριών, όπως αυτές έχουν εκφραστεί στην νομική αρχή των Αγγλικών υποθέσεων Norwich Pharmacal Co and Others v Commissioners and Customs Excise

(1973)2 All E. R. 943 και Bankers Trust Co v Shapira [1980] 1 W. L. R. 1274 CA. Η έκδοση Διαταγμάτων αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal είναι ένα σημαντικό εργαλείο για τους διαδίκους, το οποίο επιτρέπει στο θύμα αδικοπραξίας να λάβει πληροφορίες και/ή έγγραφα με τα οποία να αναγνωρίζεται ο αδικοπραγήσαντας και με τα οποία στοιχειοθετείται το αδίκημα. Τα Διατάγματα αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal μπορούν να εκδοθούν σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας και επίσης μπορούν να εκδοθούν τόσο σε αστικές όσο και ποινικές διαδικασίες (Ashworth Hospital Authority v MGN Ltd [2002] UKHL 29; [2002] 4 All E.R. 193 at [53] per Lord Woolf C.J.). Ο Λόρδος Reid στην υπόθεση Norwich Pharmacal Co and Others v Commissioners and Customs Excise

(1973)2 All E. R. 943 στην σελίδα 175 περιέγραψε την αρχή σχετικά με την υποχρέωση κάποιου να αποκαλύψει πληροφορίες και/ή έγγραφε ως ακολούθως: «... if through no fault of his own, a person gets mixed up in the tortious acts of others so as to facilitate their wrong-doing he may incur no personal liability but he comes under a duty to assist the person who has been wronged by giving him full information and disclosing the identity of the wrongdoers. I do not think that it matters whether he became so mixed up by voluntary action on his part or because it was his duty to do what he did. It may be that if this causes him expense the person seeking the information ought to reimburse him. But justice requires that he should co-operate in righting the wrong if he unwittingly facilitated its perpetration» (Η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Όπως προκύπτει από την Αγγλική Νομολογία επί του θέματος, στην οποία αναφέρομαι πιο κάτω, είναι φανερό ότι η Νομική Αρχή που τέθηκε με την υπόθεση Norwich Pharmacal (ανωτέρω), αποτελεί αυτοτελή αιτία Αγωγής και συνεπώς μπορεί να προωθηθεί με Αγωγή αυτοτελώς και χωρίς να συνοδεύεται από οποιαδήποτε άλλη βάση ή/και θεραπεία. Τέτοια ήταν και η άποψη του Δικαστηρίου στην Απόφασή του ημερομηνίας 31/08/2006 στην υπόθεση Joseph P. Lasala κ.α. ν Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, Αριθμός Αγωγής 9200/2005, στην οποία ο έντιμος Δ. Α. Δ., Λ. Παρπαρίνος (ενόσω διατελούσε Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας), στην σελίδα 36 της Απόφασής του αναφέρει τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με την Αγγλική Νομολογία που έχει τεθεί πιο πάνω με πρωταρχική την Norwich Pharmacal (ανωτέρω) διαφαίνεται ότι η Νομική αρχή που τέθηκε από την πιο πάνω υπόθεση, αποτελεί αυτοτελή αιτία Αγωγής και συνεπώς μπορεί να προωθηθεί με Αγωγή όπως έγινε στην παρούσα υπόθεση. Για σκοπούς πληρότητας, αναφέρεται η νομική αρχή που τέθηκε από τον Lord Reid στην Norwich Pharmacal (ανωτέρω): "The principle is that if a person through no fault of his own, gets mixed up in the tortious acts of others so as to facilitate their wrong-doing he may incur no personal liability but he comes under a duty to assist the person who has been wronged by giving him full information and disclosing the identity of the wrongdoers" Σε υποθέσεις που ακολούθησαν τα Αγγλικά Δικαστήρια επέκτειναν την πιο πάνω αρχή, και σε υποθέσεις που αφορούσαν παραβάσεις συμβολαίου ή άλλες αδικοπραξίες (Βλέπε P v T Limited [1997] 1 WLR 1309; Carlton Film Distributors Ltd v VDC Plc [2003] FSR 47 και Ashworth Hospital v MGN [2002] 4 All E.R. 193). Επίσης δεν περιορίζεται σε υποθέσεις όπου η ταυτότητα του αδικοπραγήσαντος είναι άγνωστη. Μπορεί η θεραπεία να δοθεί ακόμη και εκεί που η ταυτότητα του αδικοπραγήσαντος είναι γνωστή, αλλά η αίτηση επιζητεί αποκάλυψη σημαντικών πληροφοριών ώστε να καταστεί δυνατή η καταχώρηση της απαίτησης ή όπου ο Αιτητής επιζητεί ελλείπων μέρος από τη όλη υπόθεση (βλέπε Axa Equity & Law Life Assurance Society Plc v National Westminster Bank (CA) [1998] CLC, 1177 και Aoot Kalmneft v Denton Wilde Sapte [2002] 1 Lloyds Rep 417). Περαιτέρω το τρίτο πρόσωπο από το οποίο επιζητείται η πληροφόρηση, δεν είναι ανάγκη να είναι αθώο μέρος, μπορεί να είναι το ίδιο αυτό τρίτο μέρος αδικοπραγήσας (CHC Software v Hopkins and Wood

(1993)FSR 241)». Η Νομική Αρχή και/ή θεραπεία η οποία έχει καθιερωθεί από την υπόθεση Norwich Pharmacal έχει αναγνωριστεί και εφαρμοστεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε αρκετές υποθέσεις, στις οποίες τα Κυπριακά Δικαστήρια αποφάσισαν ότι έχουν την εξουσία να εκδίδουν τέτοιας φύσεως Διατάγματα αποκάλυψης εγγράφων τύπου Norwich Pharmacal, νοουμένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Σχετικές επί του θέματος είναι οι ακόλουθες Αποφάσεις: - TBF (Cyprus) ltd ν. Εμπορικής Μελετών Σχεδιασμού και Επιχειρηματικού Κεφαλαίου Ανώνυμης Εταιρείας

(2001)1 Α. Α. Δ 153, - Glendale Group Ltd v Abacus Ltd κ.α. Αρ. Αγωγής 1544/2009, Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας ημερομηνίας 05/06/2009 (του έντιμου κ. Χ. Σολομωνίδη Π. Ε. Δ.), - Joseph P. Lasala κ.α. ν Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.α. Αρ. Αγωγής 9200/2005 ημερομηνίας 31/08/2006 (του έντιμου Δ. Α. Δ. κ. Λ. Παρπαρίνου ενόσω διατελούσε Π. Ε. Δ. του Ε. Δ. Λευκωσίας), - Petroval S.A. v Stainby Overseas Ltd κ.α. Αρ. Αγωγής 265/2008 ημερομηνίας 20/03/2008 (του έντιμου Δ. Α. Δ. κ Α. Λιάτσου ενόσω διατελούσε Π. Ε. Δ. του Ε. Δ. Λευκωσίας), - Joseph P. Lasala κ.α. ν Τάσου Πατσαλίδη Αρ. Αγωγής 2952/2006 ημερομηνίας 08/02/2007 (του έντιμου Δ. Α. Δ. Μ. Χριστοδούλου ενόσω διατελούσε Π. Ε. Δ. του Ε. Δ. Λευκωσίας) Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από την τελευταία υπόθεση ανωτέρω, από την Απόφαση του έντιμου Δ. Α. Δ. κ. Μ. Χριστοδούλου, στην υπόθεση Joseph P. Lasala κ.α. ν Τάσσου Πατσαλίδη κ.α υπ' αρ. 2952/2006, στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «...τα Κυπριακά Δικαστήρια ακολουθούν την Αγγλική νομολογία όταν αυτή ερμηνεύει τις γνωστές αρχές του Κοινοδικαίου και (προσθέτω) του Δικαίου της Επιείκειας. Εν πάση περιπτώσει, επισκόπηση της Κυπριακής νομολογίας αποκαλύπτει ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια διαχρονικά, ακολουθούν σταθερά την Αγγλική σ' ότι αφορά την ερμηνεία και εφαρμογή των αναφερθέντων αρχών, ή τουλάχιστο, η επίδρασή της στην διαμόρφωση δικαϊκής κρίσης από τα δικά μας Δικαστήρια είναι καθοριστική. Επομένως, έχοντας επισημάνει ότι Διατάγματα αποκάλυψης είναι δημιούργημα του Δικαίου της Επιείκειας, το Δικαστήριο δεν εντοπίζει κανένα λόγο να μην εφαρμόσει την νομική αρχή της υπόθεσης Norwich Pharmacal όπως αυτή εξελίχθηκε μεταγενέστερα» Οι προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει να ικανοποιούνται για την έκδοση Διαταγμάτων Norwich Pharmacal κωδικοποιήθηκαν στην υπόθεση Mitsui & Co. v Nexen Petroleum UK Ltd

(2005)3 All E. R. 511 όπου στην σελίδα 518 αναφέρονται τα ακόλουθα: «The three conditions to be satisfied for the court to exercise the power to order Norwich Pharmacal relief are:

1. i)a wrong must have been carried out, or arguably carried out, by an ultimate wrongdoer;
2. ii)there must be the need for an order to enable action to be brought against the ultimate wrongdoer; and iii) the person against whom the order is sought must: (
3. a)be mixed up in so as to have facilitated the wrongdoing; and (
4. b)be able or likely to be able to provide the information necessary to enable the ultimate wrongdoer to be sued» Σε ελεύθερη μετάφραση οι προϋποθέσεις είναι οι ακόλουθες: (α) Πρέπει να έχει διαπραχθεί, ή το θέμα να είναι συζητήσιμο για το κατά πόσο έχει διαπραχθεί, αδικοπραξία από τον βασικό αδικοπραγούντα, (β) Πρέπει να υπάρχει ανάγκη έκδοσης του Διατάγματος για να καταστεί δυνατή η έγερση της Αγωγής εναντίον του βασικού αδικοπραγήσαντος, (γ) Το πρόσωπο εναντίον του οποίου ζητείται το Διάταγμα

(1)πρέπει να είχε τέτοια ανάμειξη στην αδικοπραξία, είτε αθώα είτε όχι, που υποβοήθησε την τέλεσή της και έτσι να είναι σε θέση να δώσει τις πληροφορίες και/ή έγγραφα τα οποία επιζητούνται και

(2)να είναι σε θέση ή να φαίνεται να είναι σε θέση να δώσει την αναγκαία πληροφόρηση για να καταστήσει δυνατή την έγερση Αγωγής εναντίον του βασικού αδικοπραγήσαντος. Σχετικά με την ανάμειξη του Καθ' ου η Αίτηση στην αδικοπραξία, ο Λόρδος Woolf στην υπόθεση Ashworth Hospital v MGN [2002] UKHL 29 ([2002] 1 WLR 2033) ανέφερε ότι ένα Διάταγμα για αποκάλυψη μπορεί να εκδοθεί έστω και στην περίπτωση κατά την οποία το πρόσωπο εναντίον του οποίου ζητείται η αποκάλυψη είχε αθώα ή χωρίς-πρόθεση ανάμειξη στην αδικοπραξία. Συγκεκριμένα ο Λόρδος Woolf στην παράγραφο 26 είπε τα ακόλουθα: «The Norwich Pharmacal case clearly establishes that where a person, albeit innocently, and without incurring any personal liability, becomes involved in a wrongful act of another, that person clearly comes under duty to assist the person injured by those acts by giving him any information which he is able to give by way of discovery that discloses the identity of the wrongdoer» Προσθέτοντας, ο Λόρδος Woolf στην ίδια υπόθεση, στην παράγραφο 30 ανέφερε τα ακόλουθα: «They make it clear that what is required is involvement or participation in the wrongdoing and that, if there is the necessary involvement, it does not matter that the person from whom discovery is sought was innocent and in ignorance of the wrongdoing by the person whose identity it is hoped to establish» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Στην Αγγλία λόγω του γεγονότος ότι διαδικασία έκδοσης διαταγμάτων αποκάλυψης θεσμοθετήθηκε σε σχετικές Διαταγές στους Αγγλικούς Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας (και πιο συγκεκριμένα στους Civil Procedure Rules 31.16 και 31.17), έχει νομολογηθεί (Mitsui & Co Ltd v Nexen Petroleum UK Ltd [2005] EWHC 625 (Ch)) ότι η έκδοση Διαταγμάτων αποκάλυψης βάση της υπόθεσης Norwich Pharmacal Co and Others v Commissioners and Customs Excise

(1973)2 All E. R. 943 πρέπει να είναι η «εσχάτη λύση» («last resort») για την απόκτηση συγκεκριμένων πληροφοριών και/ή εγγράφων. Επίσης, στην υπόθεση Nikitin v Richards Butler LLP [2007] EWHC 173 (QB); [2007] All E.R. (D) 129 (Feb) το Δικαστήριο ανάφερε ότι ήταν «αναγκαίο» («necessary») για τον Αιτητή να καταδείξει ότι οι πληροφορίες οι οποίες επιζητούνται με το Διάταγμα αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal ήταν «ζωτικής σημασίας» («vital») στην έγερση Αγωγής ή για την στοιχειοθέτηση της υπόθεσης του Αιτητή, και ότι αυτές οι πληροφορίες δεν μπορούσαν να ληφθούν από άλλες πηγές. Η εν λόγω προϋπόθεση, ότι η έκδοση του Διατάγματος αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal πρέπει να είναι η «εσχάτη λύση», δεν εφαρμόζεται στην Κύπρο, ενόψει της έλλειψης θεσμικού υποβάθρου για αποκάλυψη η οποία να αντικαθιστά εν μέρη την αποκάλυψη η οποία επιδιώκεται με Διατάγματα τύπου Norwich Pharmacal (όπως έγινε στην Αγγλία), και έτσι δεν είναι αναγκαίο να χρησιμοποιείται ως «εσχάτη λύση» αλλά όταν σαφέστατα, ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις οι οποίες τίθενται από την Νομολογία για την έκδοση των Διαταγμάτων Αποκάλυψης δυνάμει των αρχών που καθιερώθηκαν από το δίκαιο της Επιείκειας και του Κοινοδικαίου. Χρήσιμη αναφοράς θεωρώ ότι είναι μία αγγλική απόφαση του Queens Bench Division του High Court της Αγγλίας, στην υπόθεση R (on the application of Mohamed) v Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs [2008] EWHC 2048 (Admin) στην οποία φαίνεται ότι τα Δικαστήρια είναι διατεθειμένα να πάνε και ένα βήμα παραπέρα των όσων μέχρι σήμερα έχουν νομολογηθεί και θεσμοθετηθεί, εξελίσσοντας την αρχή των διαταγμάτων αποκάλυψης, για να συμβαδίζουν και με τις αλλαγές των καιρών. Το νέο στοιχείο το οποίο έχει προκύψει από την προαναφερόμενη Απόφαση και το οποίο αφορά την εξέλιξη των προϋποθέσεων των Διαταγμάτων αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal, είναι ότι δεν θα πρέπει να είναι προϋπόθεση έκδοσης τέτοιων Διαταγμάτων, το γεγονός ότι το πρόσωπο το οποίο επιζητά τέτοιες πληροφορίες, τις επιζητά με σκοπό την έγερση και καταχώρηση Αγωγής. Σχετικό είναι το απόσπασμα της ως ανωτέρω αναφερόμενης Απόφασης του Δικαστηρίου στις παραγράφους 94, 95 και 96 αυτής, το οποίο παραθέτω αυτούσιο πιο κάτω: «[94] It seems to us that the observations of Lightman J in Mitsui and Langley J in Nikitin put an undue constraint upon what is intended to be an exceptional though flexible remedy. The intrusion into the business of others which the exercise of the Norwich Pharmacal jurisdiction obviously entails means that a court should not, as Lord Woolf in Ashworth made clear, require such information to be provided unless it is necessary. But in our view, there is nothing in any authority which justifies a more stringent requirement than necessity by elevating the test to the information being a missing piece of the jigsaw or to it being a remedy of last resort. We agree in this respect with the views expressed in Hollander Documentary Evidence, 9th edition at para 5-

1. Moreover it would be inconsistent with the flexible nature of this remedy to erect artificial barriers of this kind. In our view the approach of King J in Campaign Against the Arms Trade is to be preferred. [95] If the information is necessary, it is common ground that it is not a condition of the exercise of the jurisdiction that the information is required pending proceedings in a court of law. That is clear from the decision in British Steel v Granada Television [1981] AC 1096, [1981] 1 All ER 417, [1980] 3 WLR 774, another case concerned with information supplied to another in confidence. Both Lord Denning MR, in the Court of Appeal in that case at p 1127 and Templeman LJ at p 1132 made it clear that the information could be obtained even if it was not necessary for the purpose of bringing an action. Templeman LJ said: "In my judgment the principle of the Norwich Pharmacal case applies whether or not the victim intends to pursue action in the courts against the wrongdoer provided that the existence of a cause of action is established and the victim cannot otherwise obtain justice. The remedy of discovery is intended in the final analysis to enable justice to be done. Justice can be achieved against an erring employer in a variety of ways and a Plaintiff may obtain an order for discovery provided he shows that he is genuinely seeking lawful redress of a wrong and cannot otherwise obtain redress." [96] Those remarks were approved by the House of Lords in that case (see the speech of Lord Fraser at p 1200 of the report) and by Lord Woolf in Ashworth at para
2. In Interbrew v Financial Times. Sedley LJ expressed the view at paras 29 - 34 that the relief under Norwich Pharmacal could not be used in aid of the detection of a crime and it would not be right to allow the victim of a crime to compel the production of information; it was only available where it was necessary to enable the Applicant to bring a civil action. However at paras 52-3 of his speech in Ashworth, Lord Woolf made it clear he did not agree with this view. It is clear that if the information is necessary, it is not a condition that the person seeking the documents needs them for a civil action. An illustration of this is the decision of Mummery J in CHC Software Care v Hopkinson Wood [1993] FLR 241.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Επιπρόσθετα των προαναφερομένων, όπως προκύπτει από την Απόφαση R (on the application of Mohamed) (ανωτέρω), οι πιο πάνω προϋποθέσεις, ότι δηλαδή η έκδοση του Διατάγματος αποκάλυψης πρέπει να είναι η «εσχάτη λύση» (Mitsui & Co Ltd v Nexen Petroleum UK Ltd (ανωτέρω)) και «αναγκαία» (Nikitin v Richards Butler LLP (ανωτέρω)) έτυχε αρνητικής αντιμετώπισης από μεταγενέστερες Αγγλικές υποθέσεις. Συγκεκριμένα, στην υπόθεση R (on the application of Mohamed) (ανωτέρω) και στην υπόθεση Arab Satellite Communications Organisation v Al Faqih and another [2008] EWHC 2568 (QBD) το Αγγλικό High Court αποφάσισε ότι λανθασμένα χαρακτηρίσθηκε η έκδοση Διατάγματος αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal ως «εσχάτη λύση» και «αναγκαία» ότι το Δικαστήριο θα πρέπει, προτού εκδώσει τα αιτούμενα Διατάγματα, να μελέτα όλες τις επικρατούσες συνθήκες και γεγονότα της υπόθεσης συμπεριλαμβανομένων των πηγών του Αιτητή για την εξασφάλιση των αιτούμενων πληροφοριών και οποιοδήποτε σχετικό δημόσιο συμφέρον. Η θεραπεία η οποία επιζητείται με την Αίτηση για έκδοση Παρεμπίπτοντος Διατάγματος αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιπτώσεις οι οποίες αφορούν απάτη και δόλο. Η ορθή αντιμετώπιση εκ μέρους του Δικαστηρίου, Αίτησης του προαναφερόμενου τύπου, είναι σημαντική για την διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος στην καταπολέμηση της απάτης και του δόλου. Στην πρόσφατη Αγγλική Απόφαση Re Bernard L Madoff Investment Securities LLC [2009] EWHC 442 (Ch); [2009] 2 B.C.L.C. 78, το Δικαστήριο τόνισε ότι είναι προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος όπως οι πολύπλοκες υποθέσεις απάτης και δόλου να εκτίθενται σε πλήρη έρευνα. Συγκεκριμένα, σχετικά με την αποκάλυψη, στην ίδια υπόθεση ο Δικαστής Lewison J. δήλωσε τα ακόλουθα: «I am satisfied that it is in the public interest for an alleged fraud on this scale and of this complexity to be investigated, and on the evidence before me I am therefore satisfied that transfers of the information scheduled to the draft order are necessary for reasons of substantial public interest» Τα Κυπριακά Δικαστήρια σε πρόσφατες Αποφάσεις τους, ακολουθώντας την εξέλιξη των Αγγλικών Αποφάσεων που αφορούν την έκδοση τέτοιων Διαταγμάτων, έχουν αναγνωρίσει το γεγονός ότι η έκδοση τέτοιου είδους Διαταγμάτων δεν θα πρέπει πλέον να γίνεται σε εξαιρετικές περιστάσεις και θα πρέπει να αποτελεί μιαν εύκαμπτη θεραπεία προς εξασφάλιση της απονομής της δικαιοσύνης. Σχετικό επί του θέματος είναι και το απόσπασμα από την Απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην Αγωγή υπ' αρ. 1544/2009 Glendale Group Ltd v Abacus Ltd κ.α. ημερομηνίας 05/06/2009, όπου ο Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας έντιμος κ. Χ. Σολομωνίδης, στη σελίδα 15 αναφέρει τα ακόλουθα: «Στην Mitsui & Co Ltd v Nexen Petroleum UK Ltd

(2005)3 All E. R. 511 στη σελίδα 517 (παράγραφος 20) ο Lightman J. ανέφερε με σαφήνεια ότι: "Norwich Pharmacal relief is a flexible remedy capable of adaptation to new circumstances" Στην ίδια υπόθεση ο Lightman J. εξετάζοντας αίτηση για την αποκάλυψη όχι της ταυτότητας του αδικοπραγούντος αλλά για πληροφορίες που απαιτούντο για να αποφασίσει ο Αιτητής κατά πόσο θα ενήγαγε κάποιο πρόσωπο, του οποίου η ταυτότητα ήταν γνωστή, για διάρρηξη συμφωνίας ανέφερε απλά στην σελίδα 517 (παράγραφος 19) ότι θα ήταν δυνατό να εκδοθεί Διάταγμα "where the claimant requires a missing piece of the jigsaw" Το συμπέρασμα το οποίο εξάγεται από τις πιο πάνω εξελίξεις είναι ότι τα Δικαστήρια δεν θεωρούν πλέον την δικαιοδοσία της Norwich Pharmacal διακριτικής και εξαιρετικής φύσεως. Εξακολουθεί όμως να παραμένει θεραπεία ως ένα συστατικό μέρος των εξουσιών του Δικαστηρίου προς εξασφάλιση της απονομής της δικαιοσύνης» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Συνοπτικά και καταληκτικά, από την πιο πάνω αναφερόμενη Αγγλική και Κυπριακή Νομολογία σχετικά με την έκδοση Διαταγμάτων αποκάλυψης εγγράφων τύπου οι Norwich Pharmacal προκύπτουν τα ακόλουθα: (α) Τα Διατάγματα αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal εκδίδονται κατά προσώπων που αναμίχτηκαν σε αδικοπραξίες ή παράνομες δραστηριότητες άλλου προσώπου, ή που βοήθησαν το άλλου πρόσωπο στις επιλήψιμες δραστηριότητές του, με σκοπό ώστε να ληφθούν πληροφορίες, οι οποίες να παρέχουν την δυνατότητα στους Αιτητές να εξακριβώσουν την ταυτότητα των αδικοπραγούντων, να ανιχνεύσουν το προϊόν της αδικοπραξίας και να ληφθούν οι κατάλληλες πληροφορίες ώστε να καταστεί δυνατή η στοιχειοθέτηση υπόθεσης εναντίον του αδικοπραγούντα. (β) Τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν αναγνωρίσει την δυνατότητα να εκδίδουν τέτοιου είδους Διατάγματα τα οποία πηγάζουν από το Δίκαιο της Επιείκειας (Law of Equity) όπως αυτά έχουν εξελιχτεί μεταγενέστερα της υπόθεσης Norwich Pharmacal. (γ) Τα Διατάγματα αποκάλυψης εγγράφων και/ή πληροφοριών, αποτελούν αυτοτελή αιτία Αγωγής και συνεπώς μπορούν να προωθηθούν με Αγωγή. (δ) Οι προϋποθέσεις για την έκδοση τέτοιων Διαταγμάτων είναι οι ακόλουθες: 1. Πρέπει να έχει διαπραχθεί, ή το θέμα να είναι συζητήσιμο για το κατά πόσο έχει διαπραχθεί, αδικοπραξία από τον βασικό αδικοπραγούντα, 2. Πρέπει να υπάρχει ανάγκη έκδοσης του Διατάγματος για να καταστεί δυνατή η έγερση της Αγωγής εναντίον του βασικού αδικοπραγήσαντος, λαμβανομένου υπόψη όμως και της πρόσφατης εξέλιξης στην Αγγλική Νομολογία ή οποία έχει προκύψει με την Απόφαση Mohamed (ανωτέρω). 3. Το πρόσωπο εναντίον του οποίου ζητείται το Διάταγμα

(1)πρέπει να είχε τέτοια ανάμειξη στην αδικοπραξία, είτε αθώα είτε όχι, που υποβοήθησε την τέλεσή της και έτσι να είναι σε θέση να δώσει τις πληροφορίες και/ή έγγραφα τα οποία επιζητούνται και

(2)να είναι σε θέση ή να φαίνεται να είναι σε θέση να δώσει την αναγκαία πληροφόρηση για να καταστήσει δυνατή την έγερση Αγωγής εναντίον του βασικού αδικοπραγήσαντος. (ε) Η έκδοση Διατάγματος αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal αποτελεί πλέον μίαν εύκαμπτη θεραπεία, η οποία λαμβανομένου υπόψη των μεταβαλλόμενων καταστάσεων της σημερινής εποχής, ασκείται και σε περιπτώσεις που προηγουμένως δεν ασκείτο. (στ) Το νέο στοιχείο το οποίο έχει προκύψει από την προαναφερόμενη Απόφαση και το οποίο αφορά την εξέλιξη των προϋποθέσεων των Διαταγμάτων αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal, είναι ότι δεν θα πρέπει να είναι πλέον προϋπόθεση έκδοσης τέτοιων Διαταγμάτων το γεγονός ότι το πρόσωπο το οποίο επιζητά τέτοιες πληροφορίες, τις επιζητά με σκοπό την έγερση και καταχώρηση Αγωγής αλλά προϋπόθεση πρέπει να είναι η δυνατότητα απονομής της Δικαιοσύνης σε συνάρτηση με τα γεγονότα της υπόθεσης. ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΓΕΡΘΕΝΤΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ Κατά το στάδιο εκδίκασης της υπό συζήτηση Αίτησης η συνήγορος των Εναγόντων/Αιτητών αγόρευσε υποστηρίζοντας τις θέσεις και εισηγήσεις τους. Σύμφωνα πάντοτε με την Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην οποία έχω προαναφερθεί, η όλη δικαιολογητική δυνατότητα έκδοσης μονομερώς διατάγματος, βασίζεται πάντοτε στο άρθρο 9

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, ως εξαιρετικό μέτρο προς το οποίο ο παράγοντας του χρόνου είναι ως εκ των πραγμάτων σε άμεση συνάρτηση με την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί, αφού ανάγεται στο θεμελιακό ερώτημα του κατεπείγοντος του πράγματος ή άλλων ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του μονομερώς. (Βλέπε Zein κ.ά. ν. Π. Κ. Καμπανελλά Λτδ

(2000)1(Α) Α. Α. Δ. 606, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1(Β) Α. Α. Δ. 598 και Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.

(1992)1 Α. Α. Δ. 1453). Οι Ενάγοντες / Αιτητές, υπό το φως των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης ως έχουν προσαχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, μέσα από την ένορκη δήλωση της κας Λ. Κούννα ημερομηνίας 28/01/2014, υποστηρίζουν πως το διάστημα που μεσολάβησε από τις αρχές Σεπτεμβρίου που «ανέλαβαν την υπόθεση» - προφανώς η αναφορά αφορά τους δικηγόρους των Αιτητών -, μέχρι την καταχώριση της Παρούσας Αγωγής και της υπό κρίση Αίτησης, την 28/01/2014, είναι τέτοιο που μπορεί να επεξηγηθεί κατά τρόπον που η οποιαδήποτε καθυστέρηση από μέρους τους να αποταθούν στο Δικαστήριο για «προστασία» / «θεραπεία», δεν τεκμηριώνει καθυστέρηση της έκτασης που να δικαιολογηθεί την μη χορήγηση προς αυτούς της αιτούμενης θεραπείας από το Δικαστήριο. Προς επίρρωση αυτού τους του ισχυρισμού, οι Ενάγοντες / Αιτητές στην παράγραφο 15 της ένορκης δήλωσης της κας Λ. Κούννα ημερομηνίας 28/01/2014, αναφέρονται ουσιαστικά, σε τρείς λόγους. Παραθέτω αυτούσια την εν λόγω παράγραφο: «

1. Οι λόγοι που υπήρξε καθυστέρηση στη προώθηση της παρούσας διαδικασίας, δηλαδή από τις αρχές Σεπτεμβρίου που αναλάβαμε την υπόθεση μέχρι σήμερα ήταν οι εξής: Α) Αρχικά αναμέναμε από τους Ενάγοντες να εντοπίσουν όλα τα απαραίτητα έγγραφα για την προώθηση της παρούσας διαδικασίας, πράγμα το οποίο καθυστέρησε περίπου ενάμισι μήνα να γίνει καθώς οι Ενάγοντες είναι κάτοικοι Ηνωμένου Βασιλείου και κάποια από τα έγγραφα βρίσκονταν στην Βουλγαρία, με αποτέλεσμα να υπάρξει μια δυσκολία και καθυστέρηση στη συλλογή τους. Β) Την 18/11/2013 και μετά την συλλογή όλων των απαραιτήτων εγγράφων, καταχωρήσαμε την αγωγή με αρ. 4301/2013 και την ίδια μέρα καταχωρήσαμε μονομερής αίτηση όμοια με την παρούσα εναντίον της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου καθώς και στις αποδείξεις που έγιναν τα εμβάσματα δείχνει στις λεπτομέρειες δικαιούχου ότι το όνομα της Τράπεζας είναι η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Κύπρου. Στην συνέχεια και μετά από επαφή με τους δικηγόρους της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου εντοπίσαμε ότι η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Κύπρου απλά αποτελεί τον Φορέα όλων των λοιπών Συνεργατικών Ιδρυμάτων και δια αυτό το λόγο αναγραφόταν στις αποδείξεις των εμβασμάτων και ότι ο εν λόγω λογαριασμός βρίσκεται στη ΣΠΕ Μακράσυκας πράγμα το οποίο τελικώς μας επιβεβαίωσε και ο Ενάγοντας/Αιτητής
2. Γ) Με βάση τα πιο πάνω την 24/01/2014 αποσύραμε την αίτηση ημερομηνίας 18/11/2013 και την αγωγή με αρ. 4301/2013 με επιφύλαξη των δικαιωμάτων μας». Τα αναφερόμενα όμως αυτά, δεν κρίνω ότι βοηθούν την θέση των Εναγόντων / Αιτητών ότι συντρέχει το στοιχείο του κατ' επείγοντος ή εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση του Διατάγματος μονομερώς. Και εξηγούμαι: Κατ' αρχήν, σε σχέση με τα αναφερόμενα στην παράγραφο15 Α της ένορκης δήλωσης της κας Λ. Κούννα ημερομηνίας 28/01/2014, αναφέρεται καθυστέρηση στο να εντοπιστούν τα σχετικά έγγραφα, αλλά αυτή δεν τεκμηριώνεται. Γιατί τα έγγραφα, ο αριθμός των οποίων δεν είναι και τόσο μεγάλος - πρόκειται περί πέντε συνολικά εγγράφων, αντίγραφα και όχι τα πρωτότυπα των οποίων παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο -, χρειάστηκε τόσος χρόνος να συλλεχθούν; Η μαρτυρία σε ότι αφορά το θέμα αυτό είναι γενικόλογη και αφήνει να νοηθεί ότι η καθυστέρηση αφορά τους ιδίους τους Ενάγοντες / Αιτητές και όχι άλλους εξωγενείς παράγοντες, οι οποίοι Ενάγοντες / Αιτητές, αφού επείγονται, θα έπρεπε να δράσουν χωρίς καμία καθυστέρηση. Γιατί το γεγονός ότι αυτοί βρίσκονταν στο Ηνωμένο Βασίλειο και κάποια από τα έγγραφα βρίσκονταν στην Βουλγαρία, χρειάστηκε ενάμισι μήνα για να δυνηθούν να τα συλλέξουν. Τι έπρεπε να γίνει που χρειαζόταν τόσος χρόνος; Τι εμπόδισε στην άμεση συλλογή τους και αποστολή τους προς αυτούς ή τους δικηγόρους τους στην Κύπρο με υπηρεσία ταχυμεταφοράς, ή / και με το φαξ, αφού στο τέλος της ημέρας παρουσιάστηκαν αντίγραφα τους; Δεν υπάρχει ως προς τα προαναφερόμενα, θετική και ξεκάθαρη μαρτυρία, παρά μόνο μία αόριστη τοποθέτηση, που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως εύλογη ή / και ως τεκμηριωμένη. Επίσης, σε σχέση με τα αναφερόμενα στην παράγραφο15 Β και Γ της ένορκης δήλωσης της κας Λ. Κούννα ημερομηνίας 28/01/2014, είναι ξεκάθαρο ότι η όποια καθυστέρηση προκλήθηκε λόγω της καταχώρισης της υπόθεσης 4301/2013 εναντίον της Κεντρικής Συνεργατικής Τράπεζας Κύπρου, θα μπορούσε να αποφευχθεί, εάν ο Ενάγοντας / Αιτητής 2 ανέφερε εξ υπαρχής στους δικηγόρους του ότι γνώριζε ότι ο λογαριασμός, - στοιχεία σε σχέση με τον οποίο οι Ενάγοντες / Αιτητές ζητούν να αποκαλυφθούν από την Καθ' ης η Αίτηση -, τηρείται σ' αυτήν και όχι την Κεντρική Συνεργατική Τράπεζα Κύπρου. Η αναφορά της ενόρκως δηλούσας στην εν λόγω παράγραφο «πράγμα το οποίο τελικώς μας επιβεβαίωσε και ο Ενάγοντας / Αιτητής 2» είναι καταλυτικής σημασίας αφού δείχνει την υπαιτιότητα των Εναγόντων / Αιτητών ως προς τον τρόπο που έδρασαν ως προανέφερα. Σίγουρα οι Ενάγοντες / Αιτητές, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το δικό τους λάθος, ή παράλειψη, ώστε αυτό να επενεργήσει προς δικαιολόγηση της παρουσιασθείσας καθυστέρησης. Είχαν υποχρέωση να δράσουν τάχιστα, αφού επείγονται, και να προβούν σε όλα τα αναγκαία και εύλογα διαβήματα ώστε η υπόθεση τους να αναχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ορθά και άμεσα. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Σύμφωνα με την νομολογία, το κρίσιμο στοιχείο για την εξέταση του κατ' επειγόντως σε μια αίτηση όπως η παρούσα, δεν είναι ο χρόνος έγερσης της αιτίας αγωγής, αλλά ο χρόνος πληροφόρησης των Εναγόντων / Αιτητών για τη δυνατότητα τους να επιτύχουν την επιδιωκόμενη ενδιάμεση θεραπεία. (Δέστε επ' αυτού την Πολιτική Έφεση Αρ.:10244, Γεώργιου Χριστοδούλου ν. Antonious M.F.M. Vraets

(1999)1 Α. Α. Δ. 1475). Κρίνοντας δε το επείγον ή τις ειδικές περιστάσεις σε σχέση με το χρόνο καταχώρησης της υπό εξέταση Αίτησης, οι Ενάγοντες / Αιτητές δεν φαίνεται να ενήργησαν ευθύς μόλις πληροφορήθηκαν για τη δυνατότητα τους να επιτύχουν την αιτούμενη με την παρούσα Αίτηση ενδιάμεση θεραπεία, ή σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει συγκεκριμένη θετική μαρτυρία που να δικαιολογεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι έδρασαν καθ' αυτό τον τρόπο. Και αναφέρω συγκεκριμένα: Ενώ από την παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης της κας Λ. Κούννα ημερομηνίας 28/01/2014, είναι ξεκάθαρο ότι οι επίδικες συναλλαγές τους με τον κ. Γιώργο Μανώλη χρονολογούνται από το έτος 2008, δεν συγκεκριμενοποιούν στην συνέχεια στα όσα αναφέρουν στις παραγράφους 9 μέχρι 12 της ένορκης δήλωσης της κας Λ. Κούννα ημερομηνίας 28/01/2014, πότε τα ισχυριζόμενα αυτά γεγονότα έλαβαν χώρα, ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να αξιολογήσει κατάλληλα τον παράγοντα χρόνου. Πότε δηλαδή αυτοί τερμάτισαν την συμφωνία τους με τον κ. Γιώργο Μανώλη; Πότε κατήγγειλαν τον κ. Γιώργο Μανώλη στις αστυνομικές αρχές της Βουλγαρίας; Και ειδικότερα, από πότε γνώριζαν τον ισχυρισμό του κ. Γιώργου Μανώλη ότι η εταιρεία GOOSE GREEK LTD στο όνομα της οποίας έγινε η κατάθεση του ποσού το οποίο επιθυμούν να αξιώσουν δια πιθανής δικαστικής διαδικασίας εναντίον του, δεν έχει καμία σχέση μαζί του και δεν είναι δικαιούχος της; Πότε ερεύνησαν το όνομα της εταιρείας GOOSE GREEK LTD στον Έφορο Εταιρειών στην Κύπρο; Το γεγονός ότι οι Ενάγοντες / Αιτητές ανακάλυψαν με την μετάφραση της Συμφωνίας Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση της κας Λ. Κούννα ημερομηνίας 28/01/2014, ως ισχυρίζονται, ότι ο κ. Γιώργος Μανώλη οικειοποιήθηκε απ' αυτούς συγκεκριμένο ποσό χρημάτων, φαίνεται ξεκάθαρα από την υπόλοιπη μαρτυρία ότι δεν είναι το γεγονός που έδρασε στην σκέψη των Εναγόντων / Αιτητών για τη δυνατότητα τους, όχι μόνο να επιτύχουν την επιδιωκόμενη ενδιάμεση θεραπεία της παρούσας Αίτησης, αλλά για να δράσουν γενικά εναντίον του κ. Γιώργου Μανώλη προς θεραπεία. Και τούτο, αφού φαίνεται ότι το γεγονός που έδρασε στην σκέψη τους κατ' αυτό τον τρόπο, είναι ότι αυτός δεν προέβη σε καμία ενέργεια για να μετατρέψει το Ακίνητο στην Βουλγαρία από γεωργικό σε οικιστικό, ως η ισχυριζόμενη μεταξύ τους προφορική συμφωνία, αποσπώντας απ' αυτούς για τον σκοπό, το ποσό των €25.408,00 σεντς. Το αναφέρω ξανά, πότε έμαθαν για τα προαναφερόμενα οι Ενάγοντες / Αιτητές; Δεν έχει προσφερθεί καμία απολύτως μαρτυρία. Όλα τα προαναφερόμενα όχι μόνον αφήνουν ένα κενό σε ότι αφορά την δικαιολόγηση του κατ' επείγοντος σήμερα, εγείρουν και το πιο σημαντικό ερώτημα; Ποια είναι η δραστηριότητα που επειγόντως οι Ενάγοντες / Αιτητές επιδιώκουν να σταματήσουν και συντρέχει το κατ' επείγον ή άλλες ειδικές περιστάσεις που το δικαιολογούν; Μήπως οι Αστυνομικές αρχές της Βουλγαρίας δεν θα εξετάσουν την υπόθεση (ποινική) σε μεταγενέστερο στάδιο αν τα αιτούμενα προς αποκάλυψη στοιχεία δεν τους δοθούν χωρίς καθυστέρηση; Η δε προτιθέμενη αγωγή εναντίον του κ. Γιώργου Μανώλη, όπου και εάν αυτή καταχωρηθεί τελικά, δεν θα μπορεί να εγερθεί σε μεταγενέστερο στάδιο αν τα αιτούμενα προς αποκάλυψη στοιχεία δεν τους δοθούν χωρίς καθυστέρηση; Σε σχέση δε με την Καθ' ης η Αίτηση; Τι συνηγορεί στο να μην της δοθεί ειδοποίηση για την παρούσα Αίτηση; Οι πληροφορίες που ζητούνται απ' αυτήν, αφορούν δεδομένα πελατών της τα οποία σύμφωνα με την σχετική νομοθεσία έχει υποχρέωση να τηρεί κατά συγκεκριμένο τρόπο. Τι άλλο υπάρχει που συνηγορεί στο να μην της δοθεί ειδοποίηση για την παρούσα διαδικασία; Καμία μαρτυρία δεν υπάρχει ως προς το θέμα αυτό, παρά μόνο γενικοί ισχυρισμοί που δεν δικαιολογούν το Δικαστήριο να δράσει προς απόδοση των αιτούμενων διαταγμάτων στους Ενάγοντες / Αιτητές, χωρίς να έχει ακούσει πρώτα και την θέση της Καθ' ης η Αίτηση. Πέραν των προαναφερόμενων, εγείρεται και ένας άλλος περαιτέρω λόγος που επιβάλλει την απόρριψη του αιτήματος. Ενώ οι Ενάγοντες / Αιτητές επικαλούνται το κατ' επείγον ή ειδικές περιστάσεις και αποτάθηκαν μονομερώς στο Δικαστήριο, από την νομική βάση της υπό εξέταση Αίτησης παρατηρώ ότι ελλείπει το Άρθρο 9 περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, που αποτελεί το ουσιαστικό δίκαιο, ως έχω προαναφέρει, της παροχής προσωρινής θεραπείας σε διάδικο, στην απουσία του αντιδίκου του. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω, κρίνω ότι τα αιτούμενα με την παρούσα αίτηση διατάγματα δεν μπορούν να εκδοθούν μονομερώς. Παρέλκουν δε, για τον λόγο αυτό, εξέτασης, τα λοιπά κριτήρια που η νομολογία επιτάσσει για την έκδοση ή μη ενδιάμεσων προσωρινών διαταγμάτων. Δεν θα απορρίψω όμως την Αίτηση. Δίδω οδηγίες όπως οι Ενάγοντες / Αιτητές επιδώσουν την παρούσα Αίτηση στην Εναγομένη / Καθ' ης η Αίτηση, ώστε αυτή να εξεταστεί επί της ουσίας της, αφού πρώτα θα δοθεί, με τον τρόπο αυτό, η ευχέρεια στην Εναγομένη / Καθ' ης η Αίτηση, αν το επιθυμεί, να υποβάλει τους όποιους λόγους ένστασης της. Ως προς το θέμα των εξόδων, δεν θα εκδώσω καμία διαταγή σε σχέση με τα σημερινά έξοδα εκδίκασης της Αίτησης. Η Αίτηση ορίζεται για Ακρόαση στις 07/02/2014 η ώρα 10:30 π. μ. (Υπ.) ___________________ Μ. Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο