Frenaritis Construction Ltd κ.α. ν. Giulio Piero Monguzzi κ.α., Αρ. Αγ.: 1280/09, 14/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A47 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγ.: 1280/09 Μεταξύ:
- Frenaritis Construction Ltd, από Λάρνακα
- Στέλιος Φρεναρίτης, από Λάρνακα Ενάγοντες και
- Giulio Piero Monguzzi, από Λάρνακα
- Daniela Zola Monguzzi, από Λάρνακα Εναγομένων ΠΡΟΔΙΚΑΣΗ ΝΟΜΙΚΟΥ ΣΗΜΕΙΟΥ ΓΙΑ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 9/12/13 ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 20/12/13 Ημερομηνία: 14 Φεβρουαρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κ. Α. Παστός για Μάμα Χ''Χριστοφή & Συνεργάτες Για τους Εναγόμενους: κ. Α. Ποιητής ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου ημερομηνίας 16/4/03 πώλησαν στους Εναγόμενους μία κατοικία που ανήγειραν στο τεμάχιο 63 στη τοποθεσία Καλάμια, Σοφτάδες στη Λάρνακα αντί του ποσού των €392.
- Κατά την διάρκεια της ανέγερσης της κατοικίας, κατόπιν εντολής των Εναγομένων, κατά τον ισχυρισμό των Εναγόντων, προέβησαν σε επιπλέον εργασίες, αφαιρέσεις και τοποθέτηση επιπλέον υλικών, για τα οποία ζητούν αποζημιώσεις για συγκεκριμένο ποσό. Ένεκα δε αντισυμβατικής ενέργειας των Εναγομένων και μη καταβολής του ποσού που προβλέπετο κατά την παράδοση και κατοχή της κατοικίας, την οποία ανέλαβαν παράνομα οι Εναγόμενοι τον Μαϊο του 2005, ζημιώθηκαν, μέχρι και τον Απρίλιο του 2008 που τελικά τους το κατέβαλαν, με συγκεκριμένο ποσό το οποίο προήρχετο από την επιβολή τόκων και επιβαρύνσεων από τους χρηματοδότες τους επί του πιο πάνω ποσού, το οποίο αξιώνουν από τους Εναγόμενους. Τελικά οι Ενάγοντες σύμφωνα με την παρ. 20 της Έκθεσης Απαίτησης αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων το συνολικό ποσό των €208.600.12 σεντ. Οι Εναγόμενοι με την Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης από την μια αρνούνται τις αξιώσεις των Εναγόντων και από την άλλη διεκδικούν συγκεκριμένο ποσό ως καταβληθέν πέραν του κανονικού αφού, δεν έγιναν συγκεκριμένες εργασίες ή έγιναν λιγότερες εργασίες ή μικρότερης έκτασης ή αφαιρέσεις. Συνάμα όμως, και ως πρώτο θέμα, οι Εναγόμενοι εγείρουν προδικαστική ένσταση με την οποία ισχυρίζονται ότι όταν καταχώρησαν αυτοί, ως Ενάγοντες, την αγωγή 2445/08 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας σε σχέση με την συμφωνία πώλησης της κατοικίας ημερομηνίας 16/4/03 και ήταν Εναγόμενοι οι νυν Ενάγοντες και κατεχώρισαν Υπεράσπιση, ενώ είχαν την δυνατότητα να καταχωρήσουν και οιανδήποτε ανταπαίτηση δεν το έπραξαν και ως εκ τούτου εμποδίζονται τώρα να προωθήσουν την αγωγή τους. Είναι αυτό το θέμα που καλείται τώρα το Δικαστήριο να αποφασίσει μετά που συμφώνησαν προς τούτο τα διάδικα μέρη και ενέκρινε το Δικαστήριο στις 20/12/13 δυνάμει της αίτησης ημερομηνίας 9/12/13 που υποβλήθηκε από τους Ενάγοντες. Με την αίτηση αυτή επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α αντίγραφο της αγωγής αριθμός 2445/08 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ως Τεκμήριο Β αντιγραφο της υπεράσπισης σε αυτή και ως Τεκμήριο Γ έγγραφο με τίτλο «Memorandum» και «Special Power of Attorney». Ο συνήγορος των Εναγομένων στην αγόρευση του, αφού αναφέρεται στα από κοινού παραδεκτά γεγονότα με την άλλη πλευρά, επισημαίνει ότι οι δύο αγωγές καθώς και η υπεράσπιση στην αγωγή αρ. 2445/08 αναφέρονται στην ίδια συμφωνία, δηλαδή τη συμφωνία ημερομηνίας 16/4/03, γεγονός που αποδεικνύεται από την διαπίστωση που εξάγεται από την σύγκριση της παρ. 2 της αγωγής 2445/08 με τις παραγράφους 3 και 5 της παρούσας αγωγής. Μάλιστα, συνεχίζει, όπως φαίνεται στις παρ. 11 και 13 της παρούσας αγωγής η κατοικία είχε περατωθεί και παραδοθεί από τον Μάϊο του
- Όπως δε ισχυρίζονται τώρα οι Ενάγοντες είχαν προβεί σε τερματισμό της συμφωνίας με επιστολή των δικηγόρων τους στις 28/9/07 στην οποία απάντησαν οι νυν Εναγόμενοι με επιστολή τους ημερ. 11/12/
- Επομένως όλα τα γεγονότα της παρούσας αγωγής είχαν ήδη προκύψει πριν την καταχώρηση της αγωγής 2445/08 στις 30/10/08 στην οποία εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στις 15/12/09 που προνοούσε για την έκδοση τραπεζικής εγγύησης για το ποσό των €34.172 πλέον έξοδα υπέρ των νυν Εναγομένων. Με επίκληση σχετικής νομολογίας επί του θέματος ζητείται η απόρριψη της αγωγής και, κατ' επέκταση, αναγνωρίζεται ότι και η Ανταπαίτηση των Εναγομένων δεν μπορεί να έχει καλύτερη τύχη. Ο δικηγόρος των Εναγόντων, αφού κάνει αναφορά στην αποδοχή γεγονότων δυνάμει της Δ.24 Θ.5, στις 5/12/13 με καταχώρηση σχετικού εγγράφου στον φάκελο του Δικαστηρίου εκ μέρους τους, και στα επισυναπτόμενα με την αίτηση ημερ. 9/12/13 τεκμήρια, καθώς και στην σύμβαση πώλησης ημερομηνίας 16/4/03 και την υποχρέωση εκ μέρους τους για παροχή τραπεζικής εγγύησης, με την είσπραξη συγκεκριμένου ποσού από τους Εναγόμενους, δυνάμει νέας συμφωνίας ημερ. 14/2/08 με τίτλο «Memorandum», που επισυνάπτεται με την αίτηση ημερομηνίας 9/12/13 ως Τεκμήριο Γ, συμφωνήθηκε όπως οι Εναγόμενοι εξοφλήσουν πλήρως το τίμημα της αγοράς της κατοικίας και ταυτόχρονα οι Ενάγοντες να μεταβιβάσουν στο όνομα των Εναγομένων συγκεκριμένο μερίδιο του ακινήτου επί του οποίου ανεγέρθηκε η κατοικία καθώς και παραχώρηση τραπεζικής εγγύησης ύψους €34.175 ότι θα διευθετούσαν την έκδοση ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας για την κατοικία εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος. Ήταν ρητοί όροι της συμφωνίας ημερ. 14/2/08 ότι κάθε πλευρά εξακολουθούσε να διατηρεί τις διαφορές και απαιτήσεις που είχε η μία έναντι της άλλης αναφορικά με τους όρους της συμφωνίας πώλησης ημερ. 16/4/03, την κατοικία και τις οικοδομικές εργασίες που έγιναν ή δεν έγιναν σε αυτή. Η συμφωνία ημερομηνίας 14/2/08 είχε υπογραφεί με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων της κάθε πλευράς σε σχέση με τις απαιτήσεις που θα είχε η μία εναντίον της άλλης πλευράς, οι οποίες είχε συμφωνηθεί να παραμείνουν εκκρεμείς. Επειδή οι Ενάγοντες παρέλειψαν να παραχωρήσουν στους Εναγόμενους τραπεζική εγγύηση δυνάμει της συμφωνίας ημερομηνίας 14/2/08 οι Εναγόμενοι καταχώρησαν την αγωγή 2445/08 στην οποία συμφωνούν ότι αποδέχθηκαν την έκδοση διατάγματος εναντίον τους για παροχή τραπεζικής εγγύησης. Ως εκ των πιο πάνω καθίσταται καθαρό, κατά τους Ενάγοντες, ότι η αγωγή 2445/08 είχε ως αποκλειστικό και μόνο θέμα την παροχή εγγύησης που απόρρεε από την συμφωνία ημερομηνίας 14/2/08 και δεν υπήρχε δυνατότητα να τίθεντο τα επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής που απόρρεαν από την συμφωνία ημερομηνίας 16/4/03 στην αγωγή αρ. 2445/
- Με αναφορά στη νομολογία και τις προϋποθέσεις που πρέπει να τηρούνται για την ύπαρξη δεδικασμένου, εισηγήθηκε ότι δεν υπάρχει ταύτιση διαδίκων και ταύτιση επίδικων θεμάτων και ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί η προδικαστική ένσταση. ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ Το κώλυμα (estoppel) είναι ένας κανόνας με τον οποίο ένας διάδικος εμποδίζεται από του να εγείρει ή να αρνηθεί ένα γεγονός ή άλλως πως είναι ένας κανόνας που εμποδίζει ένα διάδικο από του να αρνηθεί την ύπαρξη μια κατάστασης γεγονότων που έχει προβάλει προηγουμένως. Το κώλυμα μπορεί να πάρει μια από τις εξής μορφές: (α) Κώλυμα λόγω δεδικασμένου (estoppel by record) (β) Κώλυμα λόγω καταχωρήσεων σε έγγραφα (estoppel by deed) (γ) Κώλυμα λόγω συμπεριφοράς (estoppel by conduct). Ο κ. Ποιητής εισηγήθηκε ότι στην παρούσα περίπτωση εγείρεται θέμα κωλύματος λόγω δεδικασμένου, για τους λόγους που αναφέρονται και καταγράφονται ανωτέρω στην αγόρευση του. Η έννοια του δεδικασμένου έχει διάφορες όψεις ή καλύτερα μπορεί να λάβει διάφορες μορφές και τυγχάνει εφαρμογής είτε σε σχέση με την αιτία της αγωγής (cause of action) βλ. υπόθεση Thoday v. Thoday
(1964)1 ALL E.R. 341, 352, όπως υιοθετήθηκε στην υπόθεση The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. Του Πλοίου Sapphire Seas
(2002)1 Α.Α.Δ. 153, στην οποία αναφέρθηκε ότι «εν όψει της δημιουργίας κωλύματος αναφορικά με την αιτία αγωγής, η Τράπεζα κωλύεται από το να επαναφέρει το θέμα, για να πετύχει το αυτό αποτέλεσμα ήτοι απόφαση εναντίον του Εναγομένου πλοίου. Μια τέτοια πορεία θα εξουδετέρωνε την αρχή της τελεισιδκίας», είτε σε σχέση με συγκεκριμένο επίδικο θέμα (issue), Βλ. υπόθεση MILLS v. Cooper
(1967)2 ALL E.R. 100, Πιερής v. Δημοκρατίας
(1983)3 Α.Α.Δ. 1054, Παμπορίδης v. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 670, Γεωργίου v. Δημοκρατίας
(1995)3 Α.Α.Δ. 349 και Δάμτσα v. Δάμτσα (αρ. 2)
(2006)1 Α.Α.Δ. 1389. Η εφαρμογή του κανόνα αυτού προϋποθέτει την ύπαρξη των εξής στοιχείων, σύμφωνα με τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Τσιακλίδης v. Τράπεζας Κύπρου
(2005)1 Α.Α.Δ. 768, Κοναρής Λοϊζου κ.ά.
(2006)1 Α.Α.Δ. 599, Borna Alikhari, ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα Hosein Alikhari κ.ά., Πολιτικές Εφέσεις 22/09 και 27/09 ημερομηνίας 10/4/12 και Χαράλαμπος v. Χαραλάμπους
(2008)1 Α.Α.Δ. 1298 στην οποία γίνεται επισκόπηση της προηγούμενης νομολογίας.
(1)Η απόφαση πρέπει να είναι τελεσίδικη.
(2)Πρέπει να υπάρχει ταύτιση διαδίκων.
(3)Πρέπει να υπάρχει ταύτιση ιδιότητας διαδίκων.
(4)Πρέπει να υπάρχει ταύτιση επιδίκων θεμάτων της πρώτης και της δεύτερης αγωγής.
(5)Ότι το Δικαστήριο που εξέδωσε την προηγούμενη απόφαση είχε δικαιοδοσία να εκδώσει την απόφαση. Στην υπόθεση Γεωργίου v. Βωνιάτη
(1978)2 J.S.C. 239 ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κος Αρτεμίδης, Επαρχιακός Δικαστής όπως ήταν τότε, το έθεσε ως εξής: «Το αντικείμενο της διένεξης πρέπει να είναι το ίδιο και στις δύο δίκες, και πρέπει να ήταν επίδικο μπροστά σε ένα Δικαστήριο που είχε αρμοδιότητα να το κρίνει και το αποτέλεσμα ήταν τελεσίδικο ώστε να δεσμεύει όλα τα Δικαστήρια.» Στην υπόθεση Παμπορίδης v. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 670 η οποία επαναβεβαιώθηκε και υιοθετήθηκε από μεταγενέστερες αποφάσεις λέχθηκαν τα εξής στη σελίδα 677: «... δημιουργείται δεδικασμένο όχι μόνο σε σχέσημε όσες αξιώσεις περιλήφθηκαν στην πρώτη αγωγή αλλά και σε σχέση με εκείνες που μπορούσαν να προβληθούν ως ενταγμένες στο πλαίσιο του αρχικού αντικειμένου της αντιδικίας, αλλά δεν προβλήθηκαν. Είναι θεμελιωμένο πως αυτή η προέκταση ισχύει και ως προς τις δύο εκφάνσεις του δεδικασμένου δηλαδή και για κώλυμα αναφορικά με την αιτία της αγωγής και για κώλυμα αναφορικά με επίδικο θέμα. Στην υπόθεση Arnold v. Natwest Bank PLC (ανωτέρω) αποφασίστηκε πως όπου εξαιρετικές περιστάσεις δείχνουν ότι άκαμπτη εφαρμογή τω κανόνων ως προς το δεδικασμένο θα οδηγούσε σε αδικία ενώ, αντίστροφα, η παράκαμψη τους δεν θα απέληγε σε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, δικαιολογείται η συζήτηση θέματος σε νέα δικαστική διαδικασία έστω και αν αυτό το θέμα πράγματι αποφασίστηκε σε προηγούμενη ή ενώ δεν είχε προβληθεί για να αποφασιστεί, θα μπορούσε να είχε προβληθεί ....». Στην υπόθεση K.S.R. Commercio S.A. κ.ά. v. Bluecoral Navigation Ltd
(1995)1 Α.Α.Δ. 309 τονίσθηκε η σημασία της αρχής και τέθησαν τα όρια μέχρι τα οποία εκτείνεται. Σ' αυτήν ειπώθηκαν τα πιο κάτω: «Σαν θέμα γενικής πολιτικής του δικαίου η παράλειψη διαδίκου να εγείρει σε προηγούμενη δικαστική διαδικασία στα δικογραφήματα του ή την επιχειρηματολογία που ανέπτυξε ή να προσκομίσει μαρτυρία αναφορικά με οτιδήποτε θα μπορούσε να στηρίξει την υπόθεση ή υπεράσπιση του δεν δικαιολογεί ούτε επιτρέπει νέο δικαστικό αγώνα με αντικείμενο ότι παραλείφθηκε. Αυτό θα σήμαινε την τμηματική εκδίκαση των διαφορών κατ' επιλογή του διαδίκου και τη διαιώνιση τους. ΄Ετσι η αρχή της τελεσιδικίας, που είναι κοινωνικά επιβεβλημένη, θα υφίστατο καίριο πλήγμα.» Βλέπε και Χριστοφή (Παπέττας) v. Σ. & Μ. Φλοκκάς Λτδ κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ. 1703, Κλεόπα v. Αντωνίου
(2002)1 Α.Α.Δ. 58 και Υπουργός Εσωτερικών v. Μυλωνά
(2002)1 Α.Α.Δ. 120. Στην υπόθεση Avgousta A. Theori and another v. Maroulla A. Djoni and another
(1984)1 C.L.R. 296, το Ανώτατο Δικαστήριο αφού υιοθέτησε την υπόθεση Henderson v. Henderson (1843-1860) 1 All E.R. 378 θεώρησε ότι η αρχή του δεδικασμένου δεν τυγχάνει εφαρμογής μόνο σε θέματα που εξετάσθηκαν στην πρώτη διαδικασία αλλά εκτείνεται και σε θέματα τα οποία θα μπορούσαν να είχαν εγερθεί στην πρώτη διαδικασία αν οι διάδικοι ασκούσαν δέουσα επιμέλεια. Η αρχή του δεδικασμένου στοχεύει να προστατεύσει ένα διάδικο από την ανάγκη να υποχρεωθεί να προστατεύσει τον εαυτό του δύο φορές. Βλ. Odger's on Pleadings and Practice 22η Έκδοση σελ. 188 και δημιουργήθηκε από την ανάγκη της τελεσιδικίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση καθίσταται ξεκάθαρο από τους ισχυρισμούς και τις θέσεις των Εναγόντων ότι (α) εκδόθηκε απόφαση στην αγωγή αρ. 2445/08 η οποία κατέστη τελεσίδικη. (β) Η απόφαση αυτή, αφού δεν προβλήθηκε οιοσδήποτε αντίθετος ισχυρισμός και ως προκύπτει από το Τεκμήριο Α και τα αποδεκτά γεγονότα, εκδόθηκε από Δικαστήριο που είχε δικαιοδοσία να την εκδώσει. Συγκρίνοντας τώρα το Τεκμήριο Α που είναι η αγωγή αρ. 2445/08 με την παρούσα αγωγή, διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει ταύτιση διαδίκων και ταύτιση ιδιότητας των διαδίκων, αφού στην αγωγή 2445/08, όπου Ενάγοντες ήταν οι νυν Εναγόμενοι, πέραν των Εναγομένων 1 και 2, νυν Εναγόντων, Εναγόμενος ήταν και κάποιος Κυριάκος Προδρόμου και επίσης διαπιστώνεται ότι η αγωγή αρ. 2445/08, Τεκμήριο Α στην αίτηση, πράγματι, ως ήταν η εισήγηση του κ. Παστού είχε ως βάση της την συμφωνία ημερομηνίας 14/2/08 και μοναδικό επίδικο θέμα ήταν η έκδοση τραπεζικής εγγύησης εκ μέρους των τότε Εναγομένων και νυν Εναγόντων ως η αξίωση Α της αγωγής αρ. 2445/08, ως καταδεικνύεται από τους ισχυρισμούς των παραγράφων 3 γ), δ), ε, ζ, 6, 7 και 8. Οι ισχυρισμοί στις παρ. 1, 2, 3α)β), 4 και 5 της αγωγής 2445/08 προβλήθηκαν για να εξηγηθεί πως επήλθε η απαίτηση των τότε Εναγόντων και νυν Εναγομένων για την έκδοση της τραπεζικής εγγύησης. Από την Υπεράσπιση στην αγωγή 2445/08 καταδεικνύεται ότι οι τότε Εναγόμενοι και νυν Ενάγοντες απάντησαν ακριβώς επί αυτού του θέματος, προβάλλοντας τους δικούς τους ισχυρισμούς τους οποίους τελικά εγκατέλειψαν αποδεχόμενοι την έκδοση εκ μέρους τους τραπεζικής εγγύησης για συγκεκριμένο ποσό. Στην παρούσα αγωγή, οι νύν Ενάγοντες, τότε Εναγόμενοι, προβάλλουν εντελώς διαφορετικούς ισχυρισμούς από αυτούς που πρόβαλλαν στην Υπεράσπιση τους στην Αγωγή 2445/08, τους οποίους δεν θα μπορούσαν αλλά ούτε και ήταν ορθό να προβάλουν, ενόψει του συγκεκριμένου επίδικου θέματος της αξίωσης των τότε Εναγόντων, νυν Εναγομένων, για έκδοση τραπεζικής εγγύησης εκ μέρους των τότε Εναγομένων, νυν Εναγόντων, που στηρίζετο στη συμφωνία ημερομηνίας 14/2/08, ενώ οι απαιτήσεις τους σε αυτή την αγωγή στηρίζονται στην σύμβαση πώλησης ημερομηνίας 16/4/03 και σχετίζονται με ισχυρισμούς για παράβαση, εκ μέρους των νυν Εναγομένων, της σύμβασης πώλησης ημερομηνίας 16/4/03 και τις ζημιές που υπέστησαν από αυτή την παράβαση. Κρίνω ότι τα επίδικα θέματα που κλήθηκε το Δικαστήριο να αποφασίσει αλλά τελικά δέχθηκαν και εκδόθηκε απόφαση εναντίον τους οι Εναγόμενοι στην αγωγή 2445/08, νυν Ενάγοντες, δεν είναι τα ίδια με την παρούσα αγωγή, αφού το επίδικο θέμα στην αγωγή 2445/08 ήταν η υποχρέωση έκδοσης τραπεζικής εγγύησης εκ μέρους των τότε Εναγομένων και νυν Εναγόντων που βασίζετο στη συμφωνία ημερομηνίας 14/2/08, Τεκμήριο Γ στην αίτηση ημερομηνίας 9/12/13 έστω και αν πηγή της συμφωνίας ήταν η σύμβαση πώλησης ημερομηνίας 16/4/03, και όντως τα γεγονότα που αναφέρει στην αγόρευση του ο κ.Ποιητής προέκυψαν πριν από την καταχώρηση της αγωγής 2445/08, ενώ η βάση της παρούσας αγωγής είναι η συμφωνία ημερομηνίας 16/4/03 και επίδικα θέματα αποτελούν οι διαφορές που προέκυψαν από την μη εκπλήρωση, κατά τους ισχυρισμούς των Εναγόντων, των όρων της σύμβασης πώλησης ημερομηνίας 16/4/03 από την οποία, μη εκπλήρωση, προέκυψαν οι ζημιές που περιγράφονται στην Έκθεση Απαίτησης και αξίωσης τους και αφορούν επί πλέον εργασίες στην κατοικία, τοποθέτηση επιπλέον υλικών ή αντικειμένων, ή εμπορευμάτων ή ειδών υγιεινής και ζημιών που προήλθαν από την μη καταβολή της τελευταίας δόσης εκ μέρους των νυν Εναγομένων που συνίστανται σε τόκους ή επιβαρύνσεις που χρεώθηκε ο λογαριασμός τους. Άλλωστε είναι ξεκάθαρο, ότι με βάση τη συμφωνία ημερομηνίας 14/2/08 οι δύο πλευρές διατήρησαν τις διαφορές και απαιτήσεις τους η μία έναντι της άλλης που εκπηγάζουν από την σύμβαση πώλησης ημερομηνίας 16/4/03 με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων τους γι' αυτές. Κρίνω και αποτελεί κατάληξη μου ότι η παρούσα αγωγή δεν προσκρούει στην αρχή του δεδικασμένου. Κατά συνέπεια η προδικαστική ένσταση απορρίπτεται με έξοδα €700 υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων. (Υπ.) ........... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο