Κυριακούλλα Μιλτιάδους, Αρ. Ειδ. Πτωχ: 125/2013, 9/5/2014

(1)(ζ) και

(3), 87, 88, 90, 93, 102 και 108, στους Πτωχευτικούς Κανονισμούς 2, 16, 17, 18, 38 - 43 και 188, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Θ. 2, Δ.48, Θ. 1- 9, Δ.64, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/60, άρθρα 32 και 47, στην νομολογία των αγγλικών και κυπριακών δικαστηρίων, στους κανόνες της επιείκειας, στην πρακτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Aίτηση, η αιτήτρια δεν αμφισβητεί οτιδήποτε το οποίο να σχετίζεται με τη νομιμότητα/κανονικότητα έκδοσης της απόφασης ημερ. 11.9.2007, ούτε και με την επακόλουθη υποχρέωση της να συμμορφωθεί με τις πρόνοιες αυτής, πράγμα το οποίο, ως προκύπτει, δεν έχει πράξει μέχρι σήμερα. Εγείρει, όμως, δύο άλλα ζητήματα που άπτονται αυτής καθαυτής της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης. Πρώτον, ότι, το υπόλοιπο του οφειλομένου ποσού παραμένει ασαφές και της προκαλεί σύγχυση και παραπλάνηση. Επί του προκειμένου, υποδεικνύει ότι η εκδοθείσα απόφαση ήταν για £55.095,85 (€94.136,84) πλέον τόκο 11.75% επί του ποσού των £40.969,33 (€70.000,25), ενώ η αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης είναι για ποσό €168.494,00 πλέον τόκο 11.75%, χωρίς πουθενά να εξηγείται η διαφορά. Τούτο έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να εξακριβώσει το οφειλόμενο ποσό. Δεύτερον, ότι υπάρχει κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Επί τούτου, εξηγεί ότι προηγήθηκε άλλη αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης (133/11) η οποία οδήγησε στην καταχώρηση της αίτησης πτώχευσης (109/11), η οποία όμως απεσύρθη στις 29.9.2011 κατόπιν εξώδικης διευθέτησης. Συνεπώς, εξασθένισε το όποιο δικαίωμα της καθ' ης η αίτηση να δρομολογεί πτωχευτικές διαδικασίες εναντίον της. Η δε προσπάθεια της να το πράξει τώρα, μετά μάλιστα από την παρέλευση τόσου μεγάλου χρονικού διαστήματος από την έκδοση της απόφασης, είναι πλέον καταχρηστική. Εν πάση περιπτώσει, δεν έχει και οποιαδήποτε περιουσιακά στοιχεία, πέραν ενός αυτοκινήτου, το οποίο μάλιστα είναι το αντικείμενο συμφωνίας ενοικιαγοράς και δεν της ανήκει καν εξ ολοκλήρου. Για τους λόγους αυτούς, ζητά την έκδοση διατάγματος ως η Αίτηση της. Στα πιο πάνω, η καθ' ης η αίτηση αντέδρασε, καταχωρώντας Ένσταση στις 31.10.2013, με την οποία προβάλλει τους εξής ειδικούς λόγους ένστασης: Α. Η αιτήτρια στην παρούσα αίτηση εμποδίζεται νομικά να προχωρήσει με την παρούσα διαδικασία και εν γένει να ενστεί εν όλω (γενικά) στην εναντίον της διαδικασία πτώχευσης λόγω συγκεκριμένης δήλωσης της ενώπιον του Δικαστηρίου σε προηγούμενη διαδικασία πτώχευσης εναντίον της. Β. Η αίτηση είναι εκπρόθεσμη. Γ. Η αίτηση είναι καταχρηστική και καταχωρήθηκε με σκοπό παρέλκυσης της διαδικασίας. Δ. Η αίτηση είναι ουσιαστικά και νομικά αστήρικτη και αβάσιμη. Ε. Δεν προβάλλονται λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης. ΣΤ. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η Ένσταση βασίζεται στους Περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικούς Κανονισμούς 16, 18, 38, 39, 43 και 188, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.64 και Δ.48 Θ1, 2, 4, 9, στον Περί Πτωχεύσεως Νόμο ΚΕΦ 5, στο δίκαιο της επιείκειας και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Από πλευράς πραγματικού υπόβαθρου, συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Μιχάλη Στυλιανού, ο οποίος, κατά τα λεγόμενα του, είναι υπάλληλος της καθ' ης η αίτηση και εξουσιοδοτημένος απ' αυτή να αναφερθεί στα γεγονότα. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση, πέραν της ανάπτυξης των λόγων ένστασης, δίδονται απαντήσεις στα ζητήματα που εγείρει η αιτήτρια, με τελική κατάληξη και εισήγηση προς το Δικαστήριο, πως, όλα όσα ισχυρίζεται η αιτήτρια, είναι ανυπόστατα και γίνονται για σκοπούς παρέλκυσης και καθυστέρησης της πτωχευτικής διαδικασίας. Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν παραμερισμό/ακύρωση της εκδοθείσας ειδοποίησης πτώχευσης. Κατά την ακροαματική διαδικασία αμφότερες οι πλευρές, διά των συνηγόρων τους, υιοθέτησαν και κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις. Οι αγορεύσεις αυτές είναι εμπεριστατωμένες, γεγονός που αντικατοπτρίζει τη μελέτη και προσπάθεια που αναμφίβολα καταβλήθηκε κατά την ετοιμασία των. Τις διεξήλθα με προσοχή και ενδελέχεια, λαμβάνοντας υπόψη μου κάθε τι που καταγράφεται. Κορυφαίας και καταλυτικής σημασίας θέμα είναι αυτό που άπτεται του ενδεχομένου να έχει ήδη συντελεσθεί η πράξη πτώχευσης, ζήτημα το οποίο καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της αγόρευσης της καθ' ης η αίτηση. Έτσι θα ξεκινήσω απ' αυτό. Το άρθρο 3

(1)(g) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5 προβλέπει ότι η μη συμμόρφωση, μεταξύ άλλων, με ειδοποίηση πτώχευσης εντός 7 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης συνιστά πράξη πτώχευσης βάσει της οποίας μπορεί να ληφθούν μέτρα για την έκδοση διατάγματος παραλαβής εναντίον της περιουσίας του χρεώστη. Στην προκειμένη περίπτωση η ειδοποίηση πτώχευσης, βάσει της ένορκης δήλωσης του δικαστικού επιδότη που βρίσκεται κατατεθειμένη στον φάκελο της υπόθεσης, επιδόθηκε προσωπικά στην αιτήτρια (χρεώστιδα) στις 29.7.2013. Συμμόρφωση αναμφίβολα δεν υπήρξε εντός της καθορισμένης περιόδου των επτά ημερών, ούτε και καταχωρήθηκε εντός τριών ημερών ένορκη δήλωση [κανονισμός 40

(3)] που να καταδείκνυε ότι η αιτήτρια είχε ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταξίωση η οποία να ήταν ίση ή να υπερέβαινε το εξ αποφάσεως χρέος και η οποία να μην μπορούσε να προβληθεί στην προηγηθείσα μεταξύ των μερών, διαδικασία. Τέτοια ένορκη δήλωση θα επενεργούσε ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης (κανονισμός 41). Βέβαια, ενόψει της διαφορετικότητας των θεμάτων που εγείρει η αιτήτρια, είχε το δικαίωμα, δυνάμει του κανονισμού 16, να καταχωρήσει ξέχωρη αίτηση παραμερισμού/ακύρωσης της ειδοποίησης πτώχευσης. Μάλιστα στην περίπτωση αυτή δεν ισχύει ο χρονικός περιορισμός των τριών ημερών (βλ. Re Costas Louca

(1986)2 J.S.C. 365, Λαϊκή Τράπεζα Λτδ v. Δημητρίου

(2008)1 (Α) Α.Α.Δ 425 και Αλωνεύτης v. Alpha Bank Ltd

(2010)1 Α.Α.Δ 475). Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο χρόνος για καταχώρηση τέτοιας αίτησης είναι απεριόριστος ή ότι η όλη διαδικασία πτώχευσης εκφυλίζεται λόγω αυτού του δικαιώματος του χρεώστη. Σε κάθε περίπτωση, ο αιτητής, οφείλει να κινηθεί έγκαιρα, καταχωρώντας την αίτηση του προ της εκπνοής των επτά ημερών που καθορίζονται στην οπισθογράφηση της ειδοποίησης πτώχευσης, έτσι ώστε να μην συντελεστεί η πράξη πτώχευσης. Αν τούτο είναι ανέφικτο, οφείλει τουλάχιστον να αποταθεί εμπρόθεσμα στο Δικαστήριο και να ζητήσει την παράταση του χρόνου των επτά ημερών. Σε μια τέτοια περίπτωση το Δικαστήριο μπορεί, στη βάση του κανονισμού 41, να παρατείνει όντως την προθεσμία των επτά ημερών. Ο κανονισμός 41 προβλέπει τα εξής: «If the application cannot be heard until after the expiration of the time specified in the bankruptcy notice as the day on which the act of bankruptcy will be complete, the Court shall extend the time, and no act of bankruptcy shall be deemed to have been committed under the notice until the application has been heard and determined.» Ως προκύπτει από τον πιο πάνω κανονισμό αλλά και από το άρθρο 93

(4)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.5, μόνο το Δικαστήριο έχει τέτοια εξουσία, με την έκδοση, ρητής επί του προκειμένου, διαταγής. Στην εδώ περίπτωση ο χρόνος αφέθη να περάσει αναξιοποίητος μέχρι που στις 27.8.2013 (τρεις βδομάδες δηλαδή μετά την ταχθείσα ημερομηνία πτώχευσης), καταχωρήθηκε η παρούσα Αίτηση. Εν τω μεταξύ, όμως, η πράξη πτώχευσης συντελέστηκε. Στην υπόθεση Re a debtor (No 6864 of 1980, High Court), the debtor v. Slater Walker Ltd [1981) 2 All E.R. 987, ο πιστωτής στη βάση τελικής απόφασης επέδωσε ειδοποίηση πτώχευσης στον χρεώστη, καλώντας τον εντός δέκα ημερών από την επίδοση (αυτή ήταν η προθεσμία βάσει των τότε αγγλικών πτωχευτικών κανονισμών), είτε να αποπληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος, είτε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι είχε, μεταξύ άλλων, ανταπαίτηση. Ο χρόνος για την καταχώρηση ένορκης δήλωσης, βάσει των τότε αγγλικών πτωχευτικών κανονισμών, ήταν επτά ημέρες. Ο χρεώστης δεν έπραξε κανένα από τα δύο, με αποτέλεσμα ο πιστωτής, να καταχωρήσει στη συνέχεια αίτηση πτώχευσης. Κατόπιν τούτου, ο χρεώστης καταχώρησε ένορκη δήλωση για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης, ζητώντας παράλληλα από το Δικαστήριο παράταση του χρόνου ένεκα της εκπρόθεσμης καταχώρησης. Το Δικαστήριο (και κατ' έφεση) απέρριψε τόσο την ένορκη δήλωση, όσο και το αίτημα για παράταση του χρόνου με την υπόδειξη ότι η πράξη πτώχευσης με τη λήξη των 10 ημερών είχε ήδη αμετάκλητα συντελεστεί δια εφαρμογής του Νόμου (by operation of law). Παρομοίως στο σύγγραμμα Williams & Hunter on Bankruptcy (18η έκδοση) αναφέρονται στη σελ.24 κάτω από τον τίτλο "Bankruptcy when complete" τα εξής: "The act of bankruptcy is complete at the last moment of the last day excluding the day of service, prescribed for compliance, i.e normally (now) the seventh day." Συνεπώς και στην προκειμένη περίπτωση ισχύει το αντίστοιχο. Η πράξη πτώχευσης συντελέστηκε, υπό τις περιστάσεις, αμετάκλητα δια εφαρμογής του Νόμου, τα μεσάνυχτα της 5ης Αυγούστου 2013. Ως εκ τούτου, η παρούσα Αίτηση ήταν και είναι εκπρόθεσμη, θνησιγενής και εκ προοιμίου έκθετη σε απόρριψη. Η κατάληξη αυτή σφραγίζει και την τύχη της Αίτησης. Και αλλιώς όμως να ήταν τα πράγματα, πάλι δεν θα πετύχαινε, αφού οι αιτιάσεις της αιτήτριας είναι ούτως ή άλλως αβάσιμες. Αυτή είχε το απόλυτο βάρος να αποδείξει ότι παραπλανήθηκε από τη διαφορετικότητα του ποσού που αναγράφεται στην απόφαση και του ποσού που αναγράφεται στην ειδοποίηση πτώχευσης (βλ. Αλωνεύτης (ανωτέρω)). Τίποτε δεν έχει πράξει όμως προς την κατεύθυνση αυτή, πέραν το ότι επικαλείται το γεγονός. Δεν κατέβαλε εύλογη προσπάθεια να πληρώσει το οποιοδήποτε ποσό πίστευε ότι αντιπροσώπευε η εκδοθείσα απόφαση και να βρέθηκε προ εκπλήξεως, με αξίωση για μεγαλύτερο ποσό και τούτο να της προκάλεσε σύγχυση και αμηχανία. Ούτε και κατάχρηση διαδικασίας προκύπτει. Η κατάχρηση εξετάζεται με αναφορά στον τρόπο χρησιμοποίησης των δικαστικών διαδικασιών και όχι με έλεγχο των εσωτερικών ελατηρίων του εκάστοτε πιστωτή (βλ. Χαραλαμπίδης v. Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522). Το γεγονός και μόνο ότι ο πιστωτής αποκόμισε κάποιο όφελος, δεν συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Θα πρέπει αυτό το όφελος, να εξασφαλίστηκε με δόλιο ή αθέμιτο τρόπο και σε βάρος των άλλων πιστωτών (βλ. Πετράκης v. Κίμωνος

(2006)1 Α.Α.Δ. 1311). Η απόσυρση αίτησης πτώχευσης, δεν δημιουργεί κώλυμα στην καταχώρηση νέας αίτησης για την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης με σκοπό την καταχώρηση καινούργιας αίτησης πτώχευσης. Η κάθε αίτηση είναι αυθύπαρκτη και αποτελεί ανεξάρτητη και αυτοτελή αιτία πτώχευσης. Συνεπώς, όταν η αίτηση για την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης ή η επακόλουθη αίτηση πτώχευσης, για κάποιο λόγο, δεν τελεσφορήσει, αυτό από μόνο του δεν αποτελεί δεδικασμένο σε περίπτωση έκδοσης νέας ειδοποίησης πτώχευσης. Ούτε βεβαίως αποτελεί κατάχρηση, η χωρίς άλλο, παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος από την έκδοση της δικαστικής απόφασης μέχρι την εκδήλωση του πτωχευτικού διαβήματος, ως έμμεσα εισηγείται εδώ η αιτήτρια. Κατ' ακολουθία των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της καθ'ης η αίτηση. (Υπ.) ........... Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο