ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. NATALYA LEONTYEVA κ.α., Πολιτική Αγωγή Αρ.: 514/2012, 29/5/2014

(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 750, αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι, ελλείψει διαδικαστικού κανονισμού που να καθορίζει τη διαδικασία για την παροχή θεραπείας βάσει του άρθρου 42 του Ν. 14/60[i], η διαδικασία εκδίκασης αιτήσεων αυτού του είδους, ανάγεται στις γενικές αρχές των δικονομικών κανόνων σύμφωνα με τις οποίες η διαδικασία είναι έγκυρη, οποτεδήποτε το θέμα προσδιορίζεται επαρκώς ενώπιον αρμοδίου δικαστηρίου και παρέχεται η ευκαιρία υπεράσπισης στους καθ' ων η αίτηση. Εν προκειμένω, λέχθηκε ότι, οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί και δη, η διαδικασία εκδίκασης αιτήσεων, ως αυτή καθορίζεται απ' την Δ.48 των εν λόγω κανονισμών, διασφαλίζουν το έγκυρο της εξέτασης αιτήσεων αυτού του είδους, από την στιγμή που με βάση το Άρθρο 188 του Συντάγματος αυτοί διατηρήθηκαν σε ισχύ και συνεχίζουν να αποτελούν τους διαδικαστικούς θεσμούς βάσει των οποίων ασκείται η πολιτική δικαιοδοσία των δικαστηρίων. Η δε πρόνοιες της Δ.42Α, ρυθμίζουν, λέχθηκε, τη διαδικασία σε όλες τις αιτήσεις για ανυπακοή διατάγματος[ii]. Σ' αυτό το σημείο, πρέπει να σημειωθεί ότι η παρούσα, σε αντίθεση με τα γεγονότα στην υπόθεση Krashias ανωτέρω, είναι πρωτογενής αίτηση και όχι ενδιάμεση/παρεμπίπτουσα[iii], στα πλαίσια της οποίας, οι ένορκες δηλώσεις, αποτελούν τις έγγραφες προτάσεις στην υπόθεση. Σύγκρουση γεγονότων σ' αυτές, μεταξύ των γεγονότων που ισχυρίζεται η Αιτήτρια και των γεγονότων που ισχυρίζεται η Καθ' ης η Αίτηση, επιβάλλουν στην Αιτήτρια το βάρος να αποδείξει τα γεγονότα στα οποία βασίζεται, στο βαθμό κατά τον οποίο το βάρος απόδειξης εμπίπτει στους δικούς της ώμους, με την παρουσίαση συμπληρωματικής ένορκης μαρτυρίας, ή την αντεξέταση του προσώπου που παρουσίασε μαρτυρία προς υποστήριξη της ένστασης δια σχετικής ένορκης δήλωσης, στην βάση των προνοιών της Δ.48, κ. 4 των Θ. Π. Δ., ή υπαλλακτικά με την παρουσίαση πρόσθετης προφορικής μαρτυρίας[iv]. Στην περίπτωση που ο Αιτητής παρουσιάσει προφορική μαρτυρία, τότε, ως ελέχθη από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Μιχαήλ Παπαχρυσοστόμου ν. Μιράντας Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. 309, ο Καθ' ου η Αίτηση, θα πρέπει, κατά λογική συνέπεια, επίσης να παρουσιάσει στο Δικαστήριο προφορική μαρτυρία προς υποστήριξη της ένστασης του. Και αυτά, ανεξαρτήτως του εάν η ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία για παρακοή διατάγματος είναι ενδιάμεση ή πρωτογενής. Όποια από τις δύο διαδικασίες και εάν ακολουθηθεί, το ζητούμενο, επαναλαμβάνω, είναι να παρέχεται η ευκαιρία υπεράσπισης στον Καθ' ου η αίτηση, κάτι το οποίο επιτυγχάνεται και από τις δύο προαναφερθείσες διαδικασίες. Υποστηρικτική των προαναφερθέντων φαίνεται να είναι και η υπόθεση Yugos Finance BV κ. α. ν. Halebay Holdings Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 180/2009, ημερομηνίας 08/03/2013, στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Δεν μας βρίσκει σύμφωνους η κατάληξη του Δικαστηρίου, ότι η διαδικασία της αίτησης για παρακοή διατάγματος, λόγω της ιδιομορφίας της, επιτρέπει ελαστικότητα σε σχέση με τις πρόνοιες της Δ.48, κ.4, «έτσι που κάθε ζήτημα που άμεσα ή έμμεσα εγείρεται», να μπορεί να αποφασιστεί από το Δικαστήριο. Οι λόγοι ένστασης όπως καταγράφονταν στο σώμα της αίτησης, η ουσιαστική απουσία γεγονότων στην ένορκη δήλωση περί αδυναμίας συμμόρφωσης και η απουσία μαρτυρίας εκ μέρους της εταιρείας και του εφεσίβλητου, δεν επέτρεπαν τέτοια προσέγγιση. Η μόνη μαρτυρία όμως που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και η μόνη που μπορούσε να ληφθεί υπ΄ όψιν από το Δικαστήριο ήταν εκ μέρους των εφεσειόντων. Επομένως, το πρωτόδικο Δικαστήριο ενήργησε λανθασμένα κρίνοντας ότι το αποδεικτικό υλικό δεν περιοριζόταν στη μαρτυρία των εφεσειόντων και μόνο. Η αντίθετη εκδοχή των εφεσιβλήτων δεν τέθηκε ενώπιον του δικαστηρίου για να κριθεί. Ορθώς λοιπόν παραπονούνται οι εφεσείοντες ότι το Δικαστήριο τους αποστέρησε του δικαιώματος να τοποθετηθούν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο επί του ζητήματος, και να παρουσιάσουν, εάν ήθελαν, σχετική προφορική μαρτυρία, γεγονός που κρίνεται ότι οδήγησε σε δυσμενή επηρεασμό τους. Βάσει αυτών, ορθά διαπιστώνω ακολουθήθηκε η διαδικασία προσκόμισης προφορικής μαρτυρίας κατά την ακρόαση της υπό εξέταση Αίτησης». (Η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Σε κάθε περίπτωση η ρύθμιση της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας εναπόκειται στο ίδιο το Δικαστήριο. Έχοντας συμβουλευθεί και τις απόψεις του έντιμου κ. Χ. Ι. Παγιατζή Π. Ε. Δ. (ως ήταν τότε) στην Αγωγή υπ' αριθμό 2984/06, του Ε. Δ. Λάρνακας, ΦΑΠ Κονστρακτιον Λτδ ν. Θεόδωρος Κυριάκου Πέτρου, ημερομηνίας 11/02/2008 και του έντιμου κ. Α. Δαυίδ Α. Ε. Δ. στην Αγωγή υπ' αριθμό 1323/08, του Ε. Δ. Λάρνακας, Thomas Kyriacou & Co Ltd v. G. T. O. Fashion Market Ltd κ. α., ημερομηνίας 13/10/2010, στις οποίες με παρέπεμψε ο δικηγόρος της Ενάγουσας, σε συνδυασμό με τα αναφερόμενα στις υποθέσεις Yugos και Krashias ανωτέρω, κρίνω ότι, υπό τις περιστάσεις, η πιο πρόσφορη μέθοδος εξέτασης της Αίτησης για παρακοή διατάγματος ημερομηνίας 31/01/2014, είναι επί της βάσης των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρήθηκαν ή/και που θα καταχωρηθούν στα πλαίσια αυτής, τηρουμένου του δικαιώματος των διαδίκων για αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων, βάσει της Δ.48, κ 4

(2)των Θ. Π. Δ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση της Ενάγουσας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης επιτυγχάνει, καθ' ότι το νομικό, αλλά και το πραγματικό υπόβαθρο της δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση της Ενάγουσας, Τεκμήριο Α στην ένορκο δήλωση ημερομηνίας 12/05/2014 που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της προαναφερθείσας Αίτησης, να καταχωρηθεί και επίσημο αντίγραφο της να παραδοθεί στην Εναγομένη 1, εντός 2 ημερών από σήμερα. Ως προς το θέμα των εξόδων, αυτά θεωρώ είναι ορθότερο να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα εκδίκασης της αίτησης για παρακοή διατάγματος ημερομηνίας 31/01/

1. (Υπ.) ___________________ Μ. Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Όπως αναφέρεται ρητά στο εισαγωγικό μέρος του άρθρου 42 του Ν. 14/60, η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται ασκείται «τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού .». [ii] Παραθέτω αυτούσια τα σχετικά αποσπάσματα από την υπόθεση Krashias Shoe Factory ν. Adidas ανωτέρω: «Η αίτησή τους βασίστηκε αποκλειστικά στις διατάξεις του άρθρου 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 (Ν 14/60). Ελλείψει διαδικαστικού κανονισμού που να καθορίζει τη διαδικασία για την παροχή θεραπείας βάσει του άρθρου 42, το θέμα αφέθηκε δικονομικά χωρίς ρύθμιση. Το κενό προέκυψε· ωτό την παράλειψη του Ανωτάτου Δικαστηρίου να εκδώσει διαδικαστικό κανονισμό βάσει των προνοιών του άρθρου 69 του Ν 14/
2. Συνεπώς η διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται ανάγεται στις γενικές αρχές των δικονομικών κανόνων σύμφωνα με τις οποίες η διαδικασία είναι έγκυρη οποτεδήποτε το θέμα προσδιορίζεται επαρκώς ενώπιον αρμοδίου δικαστηρίου και παρέχεται η ευκαιρία υπεράσπισης στους καθ' ων η αίτηση. ................................................... Καμιά από τις δυο πλευρές δεν έκαμε αναφορά ούτε στο πρωτόδικο Δικαστήριο ούτε ενώπιόν μας στις πρόνοιες της Δ.48 κ4 που επιβάλλουν, στο μέρος που φέρει το αποδεικτικό βάρος, την απόδειξη των γεγονότων που αμφισβητούνται. .................................................. Το άρθρο 42 του Ν 14/60 είναι δικαιοδοτικό και προσδιορίζει τη 'δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών και νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων. Καθορίζει τα μέσα για την εξασφάλιση συμμόρφωσης προς τα διατάγματα με την επιβολή προστίμου, φυλάκισης ή με την έκδοση διατάγματος για τη μεσεγγύηση πραγμάτων. Πρόσθετα παρέχεται δικαιοδοσία για την επιδίκαση αποζημιώσεων. Ούτε ο τρόπος επίκλησης ούτε το πλαίσιο άσκησης της δικαιοδοσίας για τιμωρία για ανυπακοή ρυθμίζονται από το άρθρο
3. Όπως αναφέρεται ρητά στο εισαγωγικό μέρος του άρθρου 42 η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται ασκείται "τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού ............ ". Όπως και στην περίπτωση του άρθρου 25 του ίδιου νόμου που προβλέπει για την άσκηση έφεσης εναντίον απόφασης πρωτόδικου δικαστηρίου, έτσι και, στην περίπτωση του άρθρου 42 η άσκηση της δικαιοδοσίας αφήνεται να ρυθμιστεί με διαδικαστικό κανονισμό από την Εξουσία που έχει αρμοδιότητα στο θέμα - τη Δικαστική Εξουσία (Άρθρο 163 του Συντάγματος). Η εισήγηση των εφεσίβλητων ότι δεν ισχύει οποιοσδήποτε διαδικαστικός κανονισμός για την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42, παραγνωρίζει τις διατάξεις του Άρθρου 188 του Συντάγματος βάσει των οποίων διατηρήθηκαν σε ισχύ προϋπάρχοντες νόμοι και κανονισμοί που δε συγκρούονται με το Σύνταγμα. Οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας διατηρήθηκαν σε ισχύ βάσει του Άρθρου 188 και συνεχίζουν να αποτελούν, εκτός στο βαθμό και έκταση που έχουν τροποποιηθεί, τους διαδικαστικούς θεσμούς βάσει των οποίων ασκείται η πολιτική δικαιοδοσία των δικαστηρίων. Άλλωστε οι ίδιοι οι εφεσίβλητοι τους έχουν επικαλεσθεί, βασίζοντας την αίτησή τους για ανυπακοή στις πρόνοιες της Δ.48κ
4. Αν γινόταν δεκτή η θέση των εφεσίβλητων ότι η άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου δε διέπεται από τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, τότε το θέμα της παρακοής διατάγματος θα μπορούσε να αχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μόνο με κλητήριο ένταλμα που αποτελεί τον καθιερωμένο τρόπο για την έναρξη αστικής διαδικασίας ενώπιον πολιτικού δικαστηρίου (βλέπε άρθρο 2 - Ν 14/60). Πρόβλεψη για την έγερση θέματος ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου με αίτηση γίνεται στους θεσμούς, στο μέρος εκείνο που επικαλέστηκαν οι εφεσίβλητοι στη Δ.48». Καταλήγουμε ότι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής .» (Η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [iii] Εφόσον με το τυχόν διάταγμα που θα εκδοθεί μετά την εκδίκαση της, δεν διαγιγνώσκεται η ουσία της μεταξύ των μερών διαφοράς σ' αυτή την Αγωγή. Αυτή η Αγωγή έχει ήδη αποφασιστεί και τα δικαιώματα των διαδίκων έχουν διαγνωστεί τελικώς. Υποβάλλεται μεν η παρούσα Αίτηση στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής, είναι όμως αποκομμένη απ' αυτή και ανεξάρτητη δικονομικά με την αυτοτέλεια της. Δέστε επ' αυτού τις υποθέσεις Μιχαλάκης Κιταλίδης ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ. και άλλοι

(2000)1 Α. Α. Δ. 1759 και Άντρη Ιωακείμ και άλλης ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ.

(2003)1 Α.Α.Δ. 198. Σε ότι αφορά το ποιες αιτήσεις συνιστούν εναρκτήριες/πρωτογενής αιτήσεις, δέστε την υπόθεση Undruzena Beogradska Banka v. Westarce Investment Inc

(1999)1 A.A.Δ. 124. [iv] Δέστε επ' αυτού την υπόθεση την υπόθεση Krashias Shoe Factory ν. Adidas, ανωτέρω. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο