ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΩΡΟΣΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΑΚΑΤΑΜΙΑΣ - ΔΕΥΤΕΡΑΣ ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, Γενική Αίτηση Αρ.: 16/2014, 2/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A142 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Γενική Αίτηση Αρ.: 16/2014 ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΠΕΡΙ ΣΤΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟΣ 22/85 ΚΑΙ 68/87 ΑΡΘΡΑ 52 ΚΑΙ 53 ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ 142/87 ΘΕΣΜΟΣ 79 -και- ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΩΡΟΣΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΑΚΑΤΑΜΙΑΣ - ΔΕΥΤΕΡΑΣ Αιτητές - και - ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ Καθ' ου η Αίτηση ------------------- Ημερομηνία 02/05/2014 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για τους Αιτητές: κ. Κ. Α. Σέργης Καθ' ου η Αίτηση 2 αυτοπροσώπως, χωρίς νομική εκπροσώπηση --------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Οι Αιτητές με την υπό εξέταση Αίτηση, ζητούν διάταγμα του Δικαστηρίου που να επιτρέπει την εγγραφή για σκοπούς εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 09/11/2012 υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση ως αναλόγως εκτελείται και η απόφαση Δικαστηρίου. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Η Αίτηση βασίζεται στον Νόμο Περί Συνεργατικών Εταιρειών 22/85 ως τροποποιήθηκε, άρθρα 52 και 53, εις τους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς 142/87 Θεσμό, 79, επί του Νόμου Περί Διαιτησίας, Κεφ. 4, άρθρο 21 και εις του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Θεσμούς Δ.47, Θ. 1, 2, 3 και Δ.48, Θ. 1, 2, 8 (
- nn)και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση της κας Σοφίας Παπαγεωργίου, που είναι στην υπηρεσία των Αιτητών, στην οποία, σε γενικές γραμμές, αναφέρονται τα ακόλουθα: I. Την 09/11/2012 διεξήχθη η διαιτητική διαδικασία. II. Ο Καθ' ου η Αίτηση ειδοποιήθηκε να παραστεί σ' αυτήν και παρουσιάστηκε. III. Στα πλαίσια της διαιτητικής διαδικασίας της 09/11/2012, εξεδόθη απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, όπως αυτός τους καταβάλει το ποσό των €5.098,39 με τόκο προς 9% ετησίως επί του εν λόγω ποσού από 09/11/2012 μέχρι εξοφλήσεως, κεφαλαιοποιημένου την 30η Ιουνίου και 31ην Δεκεμβρίου έκαστου έτους, πλέον το ποσό των €110 ως έξοδα διαιτησίας, «πλέον €11,00 έξοδα επίδοσης της διαιτητικής απόφασης». Προς τεκμηρίωση αυτού του ισχυρισμού της, η ενόρκως δηλούσα παρουσίασε στο Δικαστήριο, αντίγραφο της απόφασης του διαιτητή ημερομηνίας 09/11/2012, ήτοι το Τεκμήριο Α. Από το περιεχόμενο της απόφασης του διαιτητή, φαίνεται ότι η διαιτητική διαδικασία ηγέρθηκε από τους Αιτητές εναντίον τεσσάρων συνολικά προσώπων. Μεταξύ αυτών και ο Καθ' ου η Αίτηση. Λόγω του ότι η ειδοποίηση περί της διαιτησίας δεν επιδόθηκε σε δύο απ' αυτούς, σε σχέση μ' αυτούς αποσύρθηκε με επιφύλαξη δικαιωμάτων και η διαδικασία προωθήθηκε σε ότι αφορά την Ivanova Irena Getsova και τον Καθ' ου η Αίτηση. Παρόν στην διαδικασία ήταν τελικά η πρωτοφειλέτης, Ivanova Irena Getsova, η οποία παραδέχθηκε το χρέος της και ο Καθ' ου η Αίτηση εγγυητής της. Τελικά η απόφαση εκδόθηκε εναντίον αμφοτέρων αλληλέγγυα ή/και ξεχωριστά. IV. Η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση στις 18/12/2013 με ιδιωτική επίδοση, ως η δια Νόμου υποχρέωση των Αιτητών, ούτως ώστε αυτός να λάβει γνώση της και εάν ήθελε, να την εφεσιβάλει στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Προς τεκμηρίωση του εν λόγω ισχυρισμού της, η ενόρκως δηλούσα παρουσίασε στο Δικαστήριο, ένορκη δήλωση του ιδιώτη δικαστικού επιδότη που διενήργησε την επίδοση - ως φαίνεται από το ίδιο το τεκμήριο, ήτοι το Τεκμήριο Δ -, επιστολής του δικηγόρου των Αιτητών ημερομηνίας 11/10/2013 στην οποία η απόφαση του διαιτητή ημερομηνίας 09/11/2012 είχε επισυναφθεί. V. Μέχρι και την ημερομηνία καταχώρισης της Αίτησης αυτής στις 30/01/2014, οι Αιτητές δεν έλαβαν οποιαδήποτε ειδοποίηση περί της προθέσεως του Καθ' ου η Αίτηση να εφεσιβάλει την εν λόγω απόφαση του διαιτητή. VI. Ο Καθ' ου η Αίτηση και η Ivanova Irena Getsova από την έκδοση της απόφασης του διαιτητή, μέχρι και την καταχώριση της παρούσας Αίτησης, δεν κατέβαλαν οποιοδήποτε ποσό στους Αιτητές. ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘ' ΟΥ Η ΑΙΤΗΣΗ Ο Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος εμφανίστηκε στο Δικαστήριο και χειρίστηκε ο ίδιος την υπόθεση του, κατέθεσε στο δικαστήριο έγγραφο τιτλοφορούμενο «Αίτηση Ανταποκρινόμενου Να Παραμεριστεί Η Αίτηση του Αιτητή Να Εγγράψει Την Απόφαση Της Επιδιαιτησίας Ημερομηνίας 9 Νοεμβρίου 2012». Σ' αυτό, ο Καθ' ου η Αίτηση προβαίνει σε μίαν αναδρομή στα γεγονότα της υπόθεσης, ως κατά την δική του εκδοχή εκτυλίχτηκαν, και εκθέτει σ' αυτό και διάφορα σχετικά προς τα αναφερόμενα του, έγγραφα. Στο ίδιο έγγραφο, προβαίνει και σε επιχειρηματολογία και σε ότι αφορά την υπό εξέταση Αίτηση. Το εν λόγω έγγραφο φέρει απλά την υπογραφή του. Σε ότι αφορά τα προαναφερόμενα, η αρχική παρατήρηση μου είναι ότι το έγγραφο αυτό δεν συνάδει με τα προαπαιτούμενα στοιχεία της Δ.48, κ. 4
(1)[i] των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών (στο εξής καλούμενοι «οι Θ. Π. Δ.»), ώστε να μπορεί να θεωρηθεί έγκυρη ειδοποίηση περί της προθέσεως του Καθ' ου η Αίτηση να ενστεί στην υπό κρίση Αίτηση. Συνεπώς, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη απ' το Δικαστήριο κατά την εξέταση της υπό κρίση Αίτησης. Και εξηγώ. Το εν λόγω έγγραφο δεν είναι στον Τύπο 47 των Θ. Π. Δ[ii]., δεν αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στους συγκεκριμένους Διαδικαστικούς Κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται η ένσταση και δεν εξειδικεύει τους συγκεκριμένους λόγους της ένστασης. Τα δε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση, τα οποία, όπως προκύπτει, δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας, δεν αναφέρονται σε ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ειδοποίηση, παρά μόνο στο ίδιο το σώμα του εν λόγω εγγράφου που κατατέθηκε στον φάκελο της υπόθεσης. Σχετική επί του προκείμενου είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου ν. Χρίστου Χαρίδη Πολιτική Έφεση Αρ. 50/2010, ημερομηνίας 11/05/2011, σχετική περικοπή απ' την οποία και παραθέτω: «Όμως, βρισκόμενοι στο σημείο τούτο θα πρέπει να εντοπίσουμε μια άλλη σοβαρή παράλειψη η οποία καθάπτετο της κανονικότητας της Ένστασης. Αυτή αναφέρεται στο γεγονός ότι στο κυρίως σώμα της Ένστασης, κατά παράβαση της Δ.48 κ.4
(1)δεν εξειδικευόταν κανένας Λόγος Ένστασης. Σύμφωνα με τις επιτακτικές πρόνοιες της Διαταγής αυτής, η οποία τροποποιήθηκε στις 23.12.1999, κάθε Ειδοποίηση Ένστασης θα πρέπει να είναι σύμφωνη με τον Τύπο 47 και «θα εξειδικεύει τους συγκεκριμένους λόγους της ένστασης». Και οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή στο φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις. Άλλο είναι οι λόγοι ένστασης και άλλο τα γεγονότα στα οποία αυτοί στηρίζονται. Ο συγκεκριμένος δε Τύπος 47 με τον οποίο πρέπει να συνάδει κάθε Ένσταση, ρητά απαιτεί την παράθεση εξειδικευμένων λόγων ένστασης ως εξής: «Η ένσταση βασίζεται (α) . . . . Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι: . . ..» Εδώ όμως, ο εφεσίβλητος δεν εξειδίκευσε ή παρέθεσε κανένα λόγο ένστασης παρά μόνο πρόβαλε κάποια γεγονότα και κάποιους ισχυρισμούς που κατέγραψε στο κυρίως σώμα της Ένστασης του. Στην απόφαση του το Εφετείο στην υπόθεση Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη και άλλων
(2002)1 ΑΑΔ 92, είχε τονίσει τα εξής σχετικά: «. Θα θέλαμε όμως με αυτή την ευκαιρία να θυμίσουμε τον επιτακτικό χαρακτήρα της νέας διάταξης αναφορικά με τον καθορισμό, στο σώμα της γραπτής ένστασης, των λόγων που την υποστηρίζουν και το συναφές καθήκον του συντάκτη της να τους εξειδικεύσει. Και θα προσθέταμε με την καθαρότητα, λιτότητα έκφρασης και περιεκτικότητα, που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη νομική γραφή. Ας μη λησμονείται ότι ο συντάκτης της ένστασης δεν έχει μόνο καθήκον να πληροφορήσει τον αντίδικο του σε ποιους ακριβώς λόγους έγκειται η ένσταση του, αλλά και ανάλογη υποχρέωση απέναντι στο δικαστήριο.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Θα υπομνήσω εδώ και την υπόθεση Yukos Finance BV κ. α. ν. Halebay Holdings Ltd, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 180/2009, ημερομηνίας 08/03/2013 στην οποία αναφέρθηκαν, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Διαπιστώνουμε ότι ο τρόπος που αντίκρισε το ζήτημα το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οδήγησε σε εξέταση ισχυρισμών και θέσεων εκτός των λόγων ένστασης και εκτός «δικογραφημένων θέσεων» του εφεσίβλητου, κατά τρόπο ανεπίτρεπτο. .......................................... Δεν μας βρίσκει σύμφωνους η κατάληξη του Δικαστηρίου, ότι η διαδικασία της αίτησης για παρακοή διατάγματος, λόγω της ιδιομορφίας της, επιτρέπει ελαστικότητα σε σχέση με τις πρόνοιες της Δ.48, κ.4, «έτσι που κάθε ζήτημα που άμεσα ή έμμεσα εγείρεται», να μπορεί να αποφασιστεί από το Δικαστήριο. Οι λόγοι ένστασης όπως καταγράφονταν στο σώμα της αίτησης, η ουσιαστική απουσία γεγονότων στην ένορκη δήλωση περί αδυναμίας συμμόρφωσης και η απουσία μαρτυρίας εκ μέρους της εταιρείας και του εφεσίβλητου, δεν επέτρεπαν τέτοια προσέγγιση». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την Δ.48, κ. 4
(1)των Θ. Π. Δ. μια ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης σε αίτηση, πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζει τις δικονομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζεται. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει η ένσταση να στηρίζεται στην ορθή δικονομική και/ή νομική διάταξη[iii]. Στην παρούσα περίπτωση, η «ένσταση» δεν έχει στηριχθεί επί οποιασδήποτε διάταξης ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου και επομένως, αυτός και μόνον, πέραν οτιδήποτε άλλου, είναι αρκετός λόγος το παρουσιαζόμενο από τον Καθ' ου η Αίτηση έγγραφο, ως ειδοποίηση ένστασης, να μην ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο κατά την εξέταση της υπό κρίση Αίτησης. Πρέπει να αναφερθεί ότι οι προαναφερθείσες παρατυπίες, δεν είναι θεραπεύσιμες με βάση τη Δ.64 των Θ. Π. Δ. Σχετική επ' αυτού είναι η υπόθεση Bank For Foreign Traade of Russian Federation «VNESHTORGBANK» v. I CC Chemicals (UK) Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 1728 στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Η Διαταγή 64 δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την τροποποίηση δικογράφων ή αιτήσεων. Η εν λόγω Διαταγή μπορεί να θεραπεύσει την μη συμμόρφωση προς τους θεσμούς όταν η μη συμμόρφωση θεωρηθεί ως απλή παρατυπία που δεν καθιστά άκυρη τη διαδικασία. Η παράλειψη αναφοράς συγκεκριμένου άρθρου σε αίτηση δυνάμει της Δ.48, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά μη συμμόρφωση προς τους θεσμούς. Συνιστά παράλειψη στήριξης της αίτησης, στο συγκεκριμένο άρθρο. Αυτό είναι που συνέβηκε στην παρούσα υπόθεση. Η αίτηση της 1.7.1997 συμμορφώνεται πλήρως με τους θεσμούς. Εκείνο που επιζητείται με την αίτηση της 21.5.1998 είναι η τροποποίηση της με την παρεμβολή πρόσθετης νομικής βάσης. Τέτοια όμως παρεμβολή δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι θεραπεύει οποιαδήποτε παρατυπία που προκλήθηκε λόγω μη συμμόρφωσης της αίτησης προς οποιοδήποτε θεσμό». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Παρά τα πιο πάνω, η αίτηση δεν επιτυγχάνει αυτομάτως. Θα πρέπει οι Αιτητές, που έχουν το βάρος απόδειξης της αίτησης τους, να δείξουν ότι είναι κατάλληλη η περίπτωση για έγκριση της[iv]. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η παραπομπή μιας διαφοράς σε διαιτησία ρυθμίζεται γενικά από τον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4. Όταν όμως προκύψει διαφορά μεταξύ της εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής και μέλους της, πρώην μέλους, προσώπου αξιούντος μέσω μέλους καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους αναφορικά με εργασίες Συνεργατικής Εταιρείας, εφαρμόζεται ο Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος του 1985 (Ν.22/85), ως έχει τροποποιηθεί, σε συνάρτηση με τους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς του 1987, Κ. Δ. Π. 142/87, ως έχει τροποποιηθεί. Παραθέτω στο σημείο αυτό το εδάφιο
(1)του Άρθρου 52 του Νόμου 22/85 που περιλαμβάνει τα εξής: «52.-
(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας - (α) μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους ή (β) μεταξύ μέλους, πρώην μέλους ή προσώπου αξιούντος μέσω μέλους, πρώην μέλους ή αποβιώσαντος μέλους και της εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής ή οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας ή (γ) μεταξύ της εταιρείας ή της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής και οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας ή (δ) μεταξύ της εταιρείας και οιασδήποτε ετέρας εγγεγραμμένης εταιρείας, η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπηται υφ΄ οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Έφορον: Νοείται ότι - (α) Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου σε καμιά περίπτωση δεν κωλύουν εγγεγραμμένη εταιρεία να προσφύγει σε αρμόδιο δικαστήριο στη Δημοκρατία ή σε άλλο κράτος εναντίον οποιουδήποτε (β) ως διαφορά που αφορά τις εργασίες εγγεγραμμένης εταιρείας κατά την έννοια του παρόντος άρθρου, λογίζεται και οποιαδήποτε οφειλή ή απαίτηση εγγεγραμμένης εταιρείας που έγινε αποδεκτή ή που δεν αμφισβητείται.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Ο Κανονισμός 78 της Κ. Δ. Π. 142/87, ρυθμίζει το ζήτημα παραπομπής διαφοράς στον Έφορο ακολουθώντας τις πρόνοιες του Άρθρου 52 του Νόμου του 22/85 που αναφέρθηκε ανωτέρω και έχει ως εξής: «78.-
(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά, αύτη παραπέμπεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου
(1)του άρθρου 52 εις τον Έφορον.
(2)Η τοιαύτη παραπομπή θα γίνεται δι΄ εγγράφου εκθέσεως η οποία θα χρονολογήται και απευθύνεται προς τον Έφορον, θα υπογράφεται υπό του μέρους το οποίον συντάσσει ταύτην, θα ορίζη την διαφοράν και θα περιέχη πλήρεις λεπτομερείας αυτής.
(3)Άμα τη λήψει της τοιαύτης παραπομπής ο Έφορος δύναται: (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγήν, ή (β) να παραπέμψη την διαφοράν προς επίλυσιν εις ένα ή τρεις διαιτητάς.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Ειδικότερα στο Άρθρο 52
(2)(β) του Νόμου 22/85 προβλέπεται η δυνατότητα παραπομπής μιας διαφοράς προς επίλυση σύμφωνα με τις διατάξεις της εκάστοτε ισχύουσας νομοθεσίας περί Διαιτησίας. Παρομοίως, με βάση τον Κανονισμό 79 της Κ. Δ. Π. 142/87 προβλέπεται η δυνατότητα παραπομπής μιας διαφοράς προς επίλυση της σε διαιτησία. Οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή μπορεί, σύμφωνα με το εδάφιο
(4)του Άρθρου 52 του Ν.22/85, να την εφεσιβάλει στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από της γνωστοποίησης σε αυτόν της αποφάσεως. Σε περίπτωση, όμως, που η εκδοθείσα διαιτητική απόφαση δεν εφεσιβληθεί εντός της πιο πάνω χρονικής προθεσμίας ή η έφεση που έχει υποβληθεί εναντίον αυτής έχει εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, τότε, σύμφωνα με το εδάφιο
(5)του Άρθρου 52 του Ν.22/85, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού Δικαστηρίου. Στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης δεν παρέχεται η δυνατότητα αναθεώρησης ή ακύρωσης μιας διαιτητικής απόφασης. Με άλλα λόγια, το Δικαστήριο, εξετάζοντας μια τέτοια αίτηση, όπως είναι η υπό κρίση αίτηση, δεν μπορεί να προχωρήσει σε δικαστικό έλεγχο της ουσίας και της ορθότητας της διαιτητικής απόφασης. Αντικείμενο της αίτησης είναι μόνο η λήψη άδειας για εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης του διαιτητή. Παραπέμπω σχετικά στην Αίτηση της Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου, αρ. 110/95
(1995)1 Α.Α.Δ. 827 όπου στη σελ.831 τονίστηκαν τα ακόλουθα: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή . . Δεν έχει εξηγηθεί όμως ποιά είναι η σύνδεση της δικαστικής απόφασης, η οποία αφορούσε μόνο στην καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή και συνακόλουθα της παροχής άδειας για εκτέλεση, με το πιο πάνω ζήτημα ουσίας που εγείρεται. Δεν έχει υποστηριχθεί καν ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία στο πλαίσιο εκείνης της διαδικασίας, εξέτασης τέτοιου θέματος ή οποιουδήποτε θέματος αναφερομένου στο περιεχόμενο της απόφασης του Διαιτητή και τελικά δεν έχει υποδειχθεί με ποιο τρόπο, κατά την αντίληψη της αιτήτριας, πάσχει η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Η αιτήτρια παρέπεμψε στην απόφαση του Διαιτητή για να υποστηρίξει πως περιέχει το σπέρμα της αξίωσης τόκου πέραν του επιτρεπομένου. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52
(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε όποιον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Επίσης στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη και άλλοι
(2008)1 Α.Α.Δ. 716, επισημάνθηκαν τα ακόλουθα στη σελ.719: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Η δυνατότητα ουσιαστικού δικαστικού ελέγχου μιας διαιτητικής απόφασης παρέχεται με βάση το εδάφιο
(4)του Άρθρου 52 του Νόμου 22/85 που αναφέρθηκε ανωτέρω και, περαιτέρω, με βάση το Άρθρο 56 του ιδίου Νόμου παρέχεται η δυνατότητα σε κάποιο που θεωρεί ότι δεν ικανοποιείται από απόφαση του Εφόρου, η οποία εκδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εν λόγω Νόμου και, συνεπώς, και των διατάξεων που του παρέχουν εξουσία για παραπομπή ή όχι σε διαιτησία, να προσβάλει τη σχετική απόφαση με ιεραρχική προσφυγή στον αρμόδιο Υπουργό. Στην περίπτωση δε που δεν ικανοποιηθεί από την απόφαση του Υπουργού έχει, βάσει του εδαφίου
(5)του Άρθρου 56 του Ν.22/85, να προσφύγει στο Δικαστήριο. Παραθέτω πιο κάτω τις πρόνοιες του Άρθρου 52
(4)του Νόμου 22/85 που έχουν ως ακολούθως: «Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικημένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιάς ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.» Περαιτέρω, παραθέτω πιο κάτω και τις πρόνοιες των εδαφίων
(1)και
(5)του Άρθρου 56 του Νόμου 22/85 οι οποίες έχουν ως ακολούθως: «
(1)Οποιοσδήποτε δεν ικανοποιείται από απόφαση του Εφόρου που εκδίδεται δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, εκτός εάν αυτή αφορά ή σχετίζεται με την άσκηση των αρμοδιοτήτων ή της εξουσίας του που προβλέπεται στα Μέρη VIA και VIB, δύναται εντός προθεσμίας δεκαπέντε ημερών από την κοινοποίηση της απόφασης, να την προσβάλει στον Υπουργό με έγγραφη αίτηση του, στην οποία να εκθέτει τους λόγους που την υποστηρίζουν. ...........................................
(5)Ο μη ικανοποιηθείς εκ της αποφάσεως του Υπουργού δύναται να προσφύγη εις το Δικαστήριον, αλλά μέχρι της υπό του Υπουργού εκδόσεως της αποφάσεως αυτού, εν περιπτώσει προσφυγής εις αυτόν, ή, εν περιπτώσει μη προσφυγής εις αυτόν, μέχρι της παρελεύσεως της εις το εδάφιον
(1)προβλεπομένης προθεσμίας διά την καταχώρισιν προσφυγής, η απόφασις του Εφόρου δεν καθίσταται εκτελεστή.» Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο που εφαρμόζεται σε αιτήσεις του υπό εξέταση είδους είδους, για να μπορεί να επιτραπεί από το Δικαστήριο η εγγραφή μιας διαιτητικής απόφασης θα πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις: I. Να έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση. II. Η διαιτητική απόφαση να έχει κοινοποιηθεί/γνωστοποιηθεί στους διαδίκους έτσι ώστε να λάβουν γνώση γι' αυτή και το περιεχόμενο της. III. Να έχει εκπνεύσει ο χρόνος των 21 ημερών - που καθορίζεται από τα εδάφια
(4)και
(5)του Άρθρου 52 του Νόμου 22/85 - από της γνωστοποιήσεως στους διαδίκους της διαιτητικής απόφασης και να μην έχει ασκηθεί οποιαδήποτε έφεση κατά της εν λόγω αποφάσεως, ενώ αν έχει καταχωρηθεί έφεση, αυτή να έχει αποτύχει και IV. Η αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης να γίνει δια κλήσεως[v]. ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΓΕΡΘΕΝΤΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ Κατά το στάδιο εκδίκασης της υπό συζήτηση Αίτησης, ο συνήγορος των Αιτητών αγόρευσε υποστηρίζοντας τις θέσεις και εισηγήσεις του. Ο Καθ' ου η Αίτηση, επίσης αγόρευσε προς υποστήριξη των θέσεων και εισηγήσεων του, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά τα όσα περιλαμβάνει το έγγραφο που κατέθεσε στον φάκελο του Δικαστηρίου, το τιτλοφορούμενο ως «Αίτηση Ανταποκρινόμενου Να Παραμεριστεί Η Αίτηση του Αιτητή Να Εγγράψει Την Απόφαση Της Επιδιαιτησίας Ημερομηνίας 9 Νοεμβρίου 2012». Σε ότι αφορά το πραγματικό υπόβαθρο, με βάση τα όσα προανέφερα, ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει προς εξέταση μόνο η ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης. Οι τυπικές προϋποθέσεις και το πραγματικό υπόβαθρο που υποστηρίζει την Αίτηση Εξετάζοντας στην προκείμενη περίπτωση τις προαναφερθείσες παραμέτρους που θέτει η σχετική νομοθεσία και η επί του προκείμενου νομολογία για την εγγραφή διαιτητικής απόφασης ως απόφαση δικαστηρίου για σκοπούς εκτέλεσης της, διαπιστώνω τα ακόλουθα: Έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση. Σχετικό είναι το Τεκμήριο Α στην ένορκο δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Αίτησης. Η διαιτητική απόφαση έχει κοινοποιηθεί/γνωστοποιηθεί στον Καθ' ου η Αίτηση (δια προσωπικής επιδόσεως της σ' αυτόν από ιδιώτη δικαστικό επιδότη) έτσι ώστε αυτός έχει λάβει γνώση γι' αυτή και το περιεχόμενο της. Όπως έχει τεκμηριωθεί από τους Αιτητές, η απόφαση του διαιτητή επιδόθηκε προσωπικά στον Καθ' ου η Αίτηση από τον ιδιώτη δικαστικό επιδότη κ. Γιώργο Γεωργίου την 18/12/2013. Τεκμήριο Δ στην ένορκο δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Αίτησης, είναι η ένορκος δήλωση του εν λόγω ιδιώτη δικαστικού επιδότη που διενήργησε την επίδοση, που επιβεβαιώνει τα του γεγονότος αυτού. Μάλιστα, ο Καθ' ου η Αίτηση προς επιβεβαίωση παραλαβής της διαιτητικής απόφασης, διαπιστώνω ότι έθεσε και επί του αντιγράφου της σχετικής επιστολής στην οποία αυτή επισυνάφτηκε (που επισυνάπτει ως τεκμήριο στην ένορκο δήλωση του ο ιδιώτης δικαστικός επιδότης) και την υπογραφή του. Το γεγονός ότι η διαιτητική απόφαση είχε επισυναφθεί στην επιστολή που επιδόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση, δεν δημιουργεί οποιαδήποτε αντικανονικότητα σε ότι αφορά την επίδοση της, αφού αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτή, έστω και με τον τρόπο αυτό, ήρθε σε προσοχή του Καθ' ου η Αίτηση. Σχετική επί του προκείμενου είναι η υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd ν. Si Senh Dau και άλλων, Πολιτικές Εφέσεις Αρ. Ε23/2013, Ε24/2013, Ε25/2013, Ε26/2013, Ε27/2013, Ε28/2013 και Ε29/2013, ημερομηνίας 13/09/2013[vi]. Περαιτέρω, αποτελεί γεγονός ότι, έχει εκπνεύσει ο χρόνος των 21 ημερών από της γνωστοποιήσεως στον Καθ' ου η Αίτηση της διαιτητικής απόφασης και ότι, κατά της εν λόγω αποφάσεως, αυτός δεν έχει ασκήσει οποιαδήποτε έφεση. Ως εκ των ανωτέρω, κρίνω ότι πληρούνται όλες οι αναγκαίες τυπικές προϋποθέσεις για την εγγραφή της απόφασης του διαιτητή, ως απόφαση Δικαστηρίου για σκοπούς εκτέλεσης της σε ότι αφορά τον Καθ' ου η Αίτηση. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθίαν των πιο πάνω η παρούσα Αίτηση επιτυγχάνει. Συνεπώς, εκδίδεται διάταγμα για καταχώρηση και εγγραφή στο σχετικό αρχείο του Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας της Απόφασης του Διαιτητή ημερομηνίας 09/11/2012, Τεκμήριο Α στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την κριθείσα Αίτηση ημερομηνίας 30/01/2014, αναφορικά με τον Καθ' ου η Αίτηση. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Αιτητές δικαιούνται τα έξοδα τους. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται λοιπόν σε βάρος του Καθ' ου η Αίτηση και υπέρ των Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ___________________ Μ. Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Η Δ.48, κ. 4.
(1)των Θ. Π. Δ. έχει ως ακολούθως «Αν πρόσωπο προς το οποίο επιδίδεται αίτηση προτίθεται να ενστεί, τουλάχιστο δύο ημέρες πριν από την ημερομηνία κατά την οποία ορίζεται η αίτηση για πρώτη εμφάνιση, θα καταχωρεί ειδοποίηση αυτής της πρόθεσής του σύμφωνα με τον Τύπο 47 και θα αφήνει αντίγραφο της για τον αιτητή στη διεύθυνση επίδοσής του. Η ειδοποίηση αυτή θα αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στους συγκεκριμένους Διαδικαστικούς Κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται η ένσταση και θα εξειδικεύει του συγκεκριμένους λόγους της ένστασης. Οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις οι οποίες θα συνοδεύουν την ειδοποίηση. Αντίγραφα αυτών των ένορκων δηλώσεων θα αφήνονται στον αιτητή μαζί με την ειδοποίηση». [ii] Γεγονός που θα μπορούσε να παραβλεφθεί στην βάση των προνοιών της Δ.64, κ. 1
(1)των Θ. Π. Δ., αν το περιεχόμενο της «ειδοποιήσεως περί της ένστασης» του Καθ' ου η Αίτηση ήταν το ορθό. [iii] Κατ' αναλογίαν και των όσων ισχύουν σε ότι αφορά το θέμα αυτό και στις ενδιάμεσες αιτήσεις όταν αυτές δεν υποστηρίζονται από οποιαδήποτε νομική βάση ή λανθασμένη ή ανεπαρκή νομική βάση. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδης κα
(1990)1 Α.Α.Δ. 965, Σάββα ν. Κυπριακές Αερογραμμές
(1992)1 Α.Α.Δ. 1146 και Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λ. Ιορδάνους Λτδ.
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ.
- [iv] Σωτηρούλλα Κλεάνθους ν. Κυπριακής Δημοκρατίας κ. α., Συνεκδικαζόμενες υποθέσεις αρ. 580/2008 μέχρι 593/2008 και 625/2008, ημερομηνίας 30/04/
- [v] Δέστε επ' αυτού τις υποθέσεις Αίτηση Αλέκου Αλεξάνδρου, αρ. 14/08,
(2008)1 Α.Α.Δ. 313 και Αίτηση Βασούλα Τάσου(Κακουρή) αρ.152/99
(2000)1 Α.Α.Δ. 1372. [vi] Στην εν λόγω υπόθεση, αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά από το Ανώτατο Δικαστήριο: «Οι Εφεσίβλητοι παραπονέθηκαν για κακή επίδοση. Κατ' αρχάς ισχυρίστηκαν πρωτοδίκως ότι οι Εφεσείοντες παρέλειψαν να επιδώσουν τα έγγραφα που αναφέρονται στο διάταγμα. Θεώρησαν ότι τους επιδόθηκαν μόνο δύο έγγραφα. Το πιστό αντίγραφο του διατάγματος του Δικαστηρίου στην ελληνική γλώσσα και η ένορκη δήλωση της μεταφράστριας Ειρήνης Καλλή στην οποία επισυνάπτονται δύο έγγραφα καθώς και οι μεταφράσεις τους, ήτοι:- Το κλητήριο στην ελληνική και αγγλική, καθώς και η Ειδοποίηση στην ελληνική και αγγλική. Οι Εφεσίβλητοι θεωρούν ότι επειδή το κλητήριο ένταλμα και η Ειδοποίηση ήταν επισυνημμένα στην ένορκη δήλωση της μεταφράστριας, δεν έπρεπε να θεωρηθούν ως επιδομένα σύμφωνα με το διάταγμα. Δεν συμφωνούμε. Πρόκειται για τυπολατρική εισήγηση που έρχεται σε αντίθεση, όχι μόνο με το όλο πνεύμα του ΕΚ 1393/2007, αλλά και με τους δικούς μας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας. Σημασία έχει ότι τόσο το κλητήριο, όσο και η ειδοποίηση που αποτελούσαν τα εναρκτήρια έγγραφα της διαδικασίας, περιήλθαν σε γνώση των Εφεσιβλήτων». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο