ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ν. A.C. AEROBICS & FITNESS LTD κ.α., Αγωγή Αρ.: 3844/2012, 18/6/2014

(2), Δ.18, κ. κ. 1, 2 και 9, Δ.48, κ. κ. 1 έως 3 και 9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών καθώς και στην σύμφυτη εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση της κας Κάτιας Δημητριάδου, που είναι στην υπηρεσία της Ενάγουσας / Αιτήτριας, στην οποία, σε γενικές γραμμές, αναφέρονται τα ακόλουθα: I. Γνωρίζει πλήρως, απευθείας και προσωπικά, όλα τα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση αυτή ως εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης της Ενάγουσας / Αιτήτριας, τα οποία είναι ορθά και αληθή. Είναι δε εξουσιοδοτημένη από την Ενάγουσα / Αιτήτρια να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. II. Δυνάμει γραπτής σύμβασης πίστωσης ημερομηνίας 19/03/2009 η Ενάγουσα / Αιτήτρια συμφώνησε με την Εναγομένη 1 και παραχώρησε σ' αυτήν δάνειο σε τρεχούμενο λογαριασμό και/ή πίστωση και/ή διαφορετικά, να παρέχει άλλου είδους πιστωτικές διευκολύνσεις μέχρι ποσού €18.

1. Αντίγραφο της εν λόγω σύμβασης παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο 2 στην ένορκο δήλωση της κας Δημητριάδου (το πρωτότυπο της εν λόγω Σύμβασης παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο από την Ενάγουσα / Αιτήτρια και βρίσκεται ήδη κατατιθέμενη στο φάκελο του Δικαστηρίου, συνοδεύουσα την ένορκο δήλωση του κ. Λούη Μηνά ημερομηνίας 09/04/2013). III. Γίνεται εκτενής αναφορά στους όρους της προαναφερθείσας σύμβασης ημερομηνίας 19/03/
2. IV. Το ετήσιο χρεωστικό επιτόκιο του λογαριασμού της Εναγομένης 1 έχει μετατραπεί από την 22/05/2012 σε 9,5% βάσει του Νόμου περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου. Αυτός υπολογίζεται επί των ημερήσιων χρεωστικών υπολοίπων, κεφαλαιοποιείται δύο φορές ετησίως και χρεώνεται στο λογαριασμό της Εναγομένης 1 την 30ην Ιουνίου και 31ην Δεκεμβρίου έκαστου έτους, μαζί με οποιαδήποτε άλλα δικαιώματα και προμήθειες και/ή χρεώσεις. V. Οι Εναγόμενοι 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση εγγυήθηκαν αλληλέγγυα και προσωπικά την Εναγομένη 1 για τις υποχρεώσεις της που πιθανόν να προέκυπταν βάσει της προαναφερθείσας Σύμβασης ημερομηνίας 19/03/2009, για ποσό κεφαλαίου €18.000 έκαστος, πλέον τόκους, προμήθειες, επιβαρύνσεις και/ή άλλα τραπεζικά δικαιώματα, βάσει γραπτής συμφωνίας εγγύησης ημερομηνίας 19/03/
3. Αντίγραφο της εν λόγω σύμβασης εγγύησης παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο 3 στην ένορκο δήλωση της κας Δημητριάδου (το πρωτότυπο της εν λόγω Σύμβασης παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο από την Ενάγουσα / Αιτήτρια και βρίσκεται ήδη κατατιθέμενη στο φάκελο του Δικαστηρίου, συνοδεύουσα την ένορκο δήλωση του κ. Λούη Μηνά ημερομηνίας 09/04/2013). VI. Ήταν ρητός όρος της προαναφερθείσας σύμβασης εγγύησης ότι η Ενάγουσα / Αιτήτρια θα δικαιούται οποτεδήποτε αποφασίσει να τροποποιήσει το επιτόκιο, κατόπιν σχετικής ειδοποίησης προς την Εναγομένη 1 προς τον τύπο, ή με οποιοδήποτε άλλο προσφορότερο τρόπο. VII. Λόγω παράβασης των όρων της προαναφερθείσας σύμβασης πίστωσης ημερομηνίας 19/03/2009 από την Εναγομένη 1, η Ενάγουσα / Αιτήτρια τερμάτισε την λειτουργία του λογαριασμού της και κάλεσε επανειλημμένως, τόσο προφορικά, όσο και γραπτώς τους Εναγομένους 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση να εξοφλήσουν κάθε υπόλοιπο οφειλόμενο χρέος τους, αλλά αυτοί αμέλησαν και αρνήθηκαν να το πράξουν μέχρι σήμερα και εξακολουθούν να οφείλουν €23.952,46 με τόκο προς 9,5% από 01/07/2012 μέχρι εξοφλήσεως. Αντίγραφα σχετικών με τα προαναφερόμενα προειδοποιητικών επιστολών και τερματισμού που η Ενάγουσας Αιτήτρια έστειλε στην Εναγομένη 1 και στους εγγυητές της, μεταξύ άλλων και στους Εναγομένους 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο σε δύο δέσμες ως Τεκμήρια 4 και 5 αντίστοιχα στην ένορκο δήλωση της κας Δημητριάδου Την 03/06/2014, μετά από σχετική άδεια που δόθηκε από το Δικαστήριο, η Ενάγουσα / Αιτήτρια καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση της κας Κάτιας Δημητριάδου ημερομηνίας με την οποία παρουσιάστηκε κατάσταση του επίδικου λογαριασμού της Εναγομένης 1, προς περαιτέρω τεκμηρίωση του οφειλόμενου απ' τους Εναγομένους 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ 5 ΚΑΙ 6 / ΚΑΘ' ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ Οι Εναγόμενοι 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο και χειρίστηκαν οι ίδιοι την υπόθεση τους, χωρίς να εκπροσωπούνται από δικηγόρο, κατέθεσαν στο δικαστήριο ειδοποίηση περί της προθέσεως τους να φέρουν ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση. ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΓΕΡΘΕΝΤΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ Σε ότι αφορά τα προαναφερόμενα, η αρχική παρατήρηση μου είναι ότι το έγγραφο αυτό, δεν συνάδει με τα προαπαιτούμενα στοιχεία της Δ.48, κ. 4

(1)[i] των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών (στο εξής καλούμενοι «οι Θ. Π. Δ.»), ώστε να μπορεί να θεωρηθεί έγκυρη ειδοποίηση περί της προθέσεως των Εναγομένων 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση να ενστούν στην υπό κρίση Αίτηση. Συνεπώς, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη απ' το Δικαστήριο κατά την εξέταση της. Και εξηγώ. Το εν λόγω έγγραφο δεν είναι σε απόλυτη συμμόρφωση με τον Τύπο 47 των Θ. Π. Δ[ii]., αφού σ' αυτό δεν εξειδικεύονται οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης. Τα δε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση, όπως έχουν παρουσιαστεί μέσα από την ένορκο δήλωση του κ. Άδωνη Αγγελίδη, Εναγομένου 5 / Καθ' ου η Αίτηση, ημερομηνίας 26/03/2014, τα οποία, στον βαθμό που αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό, δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας, δεν έχουν καμία λογική συνοχή, είναι σε μεγάλο βαθμό ακατανόητα και δεν μπορούν, κρίνω, να υποστηρίξουν την ένσταση τους στον αναγκαίο βαθμό. Μόνο ως αόριστοι και ως κενού περιεχομένου θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι εν λόγω ισχυρισμοί των Εναγομένων 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση. Σχετική επί του προκείμενου είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου ν. Χρίστου Χαρίδη Πολιτική Έφεση Αρ. 50/2010, ημερομηνίας 11/05/2011, σχετική περικοπή απ' την οποία και παραθέτω: «Όμως, βρισκόμενοι στο σημείο τούτο θα πρέπει να εντοπίσουμε μια άλλη σοβαρή παράλειψη η οποία καθάπτετο της κανονικότητας της Ένστασης. Αυτή αναφέρεται στο γεγονός ότι στο κυρίως σώμα της Ένστασης, κατά παράβαση της Δ.48 κ.4

(1)δεν εξειδικευόταν κανένας Λόγος Ένστασης. Σύμφωνα με τις επιτακτικές πρόνοιες της Διαταγής αυτής, η οποία τροποποιήθηκε στις 23.12.1999, κάθε Ειδοποίηση Ένστασης θα πρέπει να είναι σύμφωνη με τον Τύπο 47 και «θα εξειδικεύει τους συγκεκριμένους λόγους της ένστασης». Και οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή στο φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις. Άλλο είναι οι λόγοι ένστασης και άλλο τα γεγονότα στα οποία αυτοί στηρίζονται. Ο συγκεκριμένος δε Τύπος 47 με τον οποίο πρέπει να συνάδει κάθε Ένσταση, ρητά απαιτεί την παράθεση εξειδικευμένων λόγων ένστασης ως εξής: «Η ένσταση βασίζεται (α) . . . . Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι: . . ..» Εδώ όμως, ο εφεσίβλητος δεν εξειδίκευσε ή παρέθεσε κανένα λόγο ένστασης παρά μόνο πρόβαλε κάποια γεγονότα και κάποιους ισχυρισμούς που κατέγραψε στο κυρίως σώμα της Ένστασης του. Στην απόφαση του το Εφετείο στην υπόθεση Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη και άλλων

(2002)1 ΑΑΔ 92, είχε τονίσει τα εξής σχετικά: «. Θα θέλαμε όμως με αυτή την ευκαιρία να θυμίσουμε τον επιτακτικό χαρακτήρα της νέας διάταξης αναφορικά με τον καθορισμό, στο σώμα της γραπτής ένστασης, των λόγων που την υποστηρίζουν και το συναφές καθήκον του συντάκτη της να τους εξειδικεύσει. Και θα προσθέταμε με την καθαρότητα, λιτότητα έκφρασης και περιεκτικότητα, που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη νομική γραφή. Ας μη λησμονείται ότι ο συντάκτης της ένστασης δεν έχει μόνο καθήκον να πληροφορήσει τον αντίδικο του σε ποιους ακριβώς λόγους έγκειται η ένσταση του, αλλά και ανάλογη υποχρέωση απέναντι στο δικαστήριο.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Θα υπομνήσω εδώ και την υπόθεση Yukos Finance BV κ. α. ν. Halebay Holdings Ltd, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 180/2009, ημερομηνίας 08/03/2013 στην οποία αναφέρθηκαν, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Διαπιστώνουμε ότι ο τρόπος που αντίκρισε το ζήτημα το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οδήγησε σε εξέταση ισχυρισμών και θέσεων εκτός των λόγων ένστασης και εκτός «δικογραφημένων θέσεων» του εφεσίβλητου, κατά τρόπο ανεπίτρεπτο. .......................................... Δεν μας βρίσκει σύμφωνους η κατάληξη του Δικαστηρίου, ότι η διαδικασία της αίτησης για παρακοή διατάγματος, λόγω της ιδιομορφίας της, επιτρέπει ελαστικότητα σε σχέση με τις πρόνοιες της Δ.48, κ.4, «έτσι που κάθε ζήτημα που άμεσα ή έμμεσα εγείρεται», να μπορεί να αποφασιστεί από το Δικαστήριο. Οι λόγοι ένστασης όπως καταγράφονταν στο σώμα της αίτησης, η ουσιαστική απουσία γεγονότων στην ένορκη δήλωση περί αδυναμίας συμμόρφωσης και η απουσία μαρτυρίας εκ μέρους της εταιρείας και του εφεσίβλητου, δεν επέτρεπαν τέτοια προσέγγιση». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την Δ.48, κ. 4

(1)των Θ. Π. Δ. μια ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης σε αίτηση, πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζει τις δικονομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζεται. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει η ένσταση να στηρίζεται στην ορθή δικονομική και/ή νομική διάταξη[iii]. Στην παρούσα περίπτωση, η ειδοποίηση ένστασης δεν έχει στηριχθεί επί της ορθής δικονομικής διάταξη, ήτοι της Δ.18, των Θ. Π. Δ. και επομένως, αυτός και μόνον, πέραν οτιδήποτε άλλου, είναι αρκετός λόγος η ειδοποίηση ένστασης των Εναγομένων 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση, να μην ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο κατά την εξέταση της υπό κρίση Αίτησης. Πρέπει να αναφερθεί ότι οι προαναφερθείσες παρατυπίες, δεν είναι θεραπεύσιμες με βάση τη Δ.64 των Θ. Π. Δ. Σχετική επ' αυτού είναι η υπόθεση Bank For Foreign Traade of Russian Federation «VNESHTORGBANK» v. I CC Chemicals (UK) Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 1728 στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Η Διαταγή 64 δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την τροποποίηση δικογράφων ή αιτήσεων. Η εν λόγω Διαταγή μπορεί να θεραπεύσει την μη συμμόρφωση προς τους θεσμούς όταν η μη συμμόρφωση θεωρηθεί ως απλή παρατυπία που δεν καθιστά άκυρη τη διαδικασία. Η παράλειψη αναφοράς συγκεκριμένου άρθρου σε αίτηση δυνάμει της Δ.48, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά μη συμμόρφωση προς τους θεσμούς. Συνιστά παράλειψη στήριξης της αίτησης, στο συγκεκριμένο άρθρο. Αυτό είναι που συνέβηκε στην παρούσα υπόθεση. Η αίτηση της 1.7.1997 συμμορφώνεται πλήρως με τους θεσμούς. Εκείνο που επιζητείται με την αίτηση της 21.5.1998 είναι η τροποποίηση της με την παρεμβολή πρόσθετης νομικής βάσης. Τέτοια όμως παρεμβολή δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι θεραπεύει οποιαδήποτε παρατυπία που προκλήθηκε λόγω μη συμμόρφωσης της αίτησης προς οποιοδήποτε θεσμό». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Παρά τα πιο πάνω, η αίτηση δεν επιτυγχάνει αυτομάτως. Θα πρέπει η Ενάγουσα / Αιτήτρια, που έχει το βάρος απόδειξης της αίτησης της, να δείξει ότι είναι κατάλληλη η περίπτωση για έγκριση της[iv]. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Όπως διαπιστώνεται από το ίδιο το κείμενο της Δ.18, κ. 1(α) των Θ. Π. Δ. και όπως έχει επανειλημμένα επιβεβαιωθεί μέσω της νομολογίας, για να μπορεί το Δικαστήριο να επιληφθεί και εξετάσει την ουσία αίτησης για έκδοση συνοπτικής απόφασης θα πρέπει να ικανοποιούνται τρεις προκαταρκτικές προϋποθέσεις: (α) Το Κλητήριο να είναι ειδικά οπισθογραφημένο όπως προνοείται στην Δ.2, κ. 6 των Θ. Π. Δ.. (β) Να έχει καταχωρηθεί σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους των εναγομένων. (γ) Η αίτηση να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση προσώπου που μπορεί να ορκισθεί θετικά ως προς τα γεγονότα και να επαληθεύει το αγώγιμο δικαίωμα, δηλώνοντας συνάμα ότι δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή[v]. Η τήρηση των πιο πάνω προϋποθέσεων, σχετίζεται με την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και η μη ικανοποίησή τους, στερεί από το Δικαστήριο τη δικαιοδοσία να εκδώσει συνοπτική απόφαση[vi]. Η διακρίβωση των προαναφερομένων προϋποθέσεων, δίδει το δικαίωμα στους ενάγοντες να αποταθούν για έκδοση Συνοπτικής Απόφασης και μετατοπίζει το βάρος στους εναγομένους να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι έχουν καλή υπεράσπιση, ή να αποκαλύψουν τέτοια γεγονότα που θα θεωρηθούν επαρκή έτσι ώστε να τους δοθεί δικαίωμα υπεράσπισης. Να καταδείξουν δηλαδή, ότι εγείρουν μια καλόπιστη υπεράσπιση, ή έστω ένα μεμονωμένο δικάσιμο θέμα[vii]. Βεβαιότητα επιτυχίας μιας υπεράσπισης δεν είναι αναγκαίο να καταδειχθεί, ενώ μια καλή πιθανότητα επιτυχίας θα ήταν, σε κάθε περίπτωση, αρκετή. Τα εγειρόμενα προς υπεράσπιση θέματα πρέπει να δίδονται ενόρκως με ικανές λεπτομέρειες στις οποίες και στηρίζονται[viii]. ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΓΕΡΘΕΝΤΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ Κατά το στάδιο εκδίκασης της υπό συζήτηση Αίτησης, ο συνήγορος της Ενάγουσας / Αιτήτριας αγόρευσε υποστηρίζοντας τις θέσεις και εισηγήσεις της πελάτη του. Οι Εναγόμενοι 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση, επίσης αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων και εισηγήσεων τους (απευθύνθηκε προς τα Δικαστήριο ο Εναγόμενος 5 / Καθ' ου η Αίτηση, το περιεχόμενο των όσων ανέφερε στο Δικαστήριο, υιοθετήθηκε και από τον Εναγόμενο 6 / Καθ' ου η Αίτηση). Αξίζει να σημειωθεί ότι, ούτε και μέσα από την αγόρευση των Εναγομένων 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση κατέστη δυνατόν να γίνει αντιληπτό, ποια υπεράσπιση είναι που οι Εναγόμενοι 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση θέλουν να παρουσιάσουν στο Δικαστήριο, ή / και επί της βάσης ποιών γεγονότων. Εξετάζοντας την υπό κρίση Αίτηση με γνώμονα τις προαναφερθείσες νομικές αρχές, διαπιστώνω ότι πράγματι ικανοποιούνται στην περίπτωση αυτή οι προκαταρκτικές προϋποθέσεις οι οποίες εκτίθενται στην Δ.18 κ. 1 των Θ. Π. Δ. Το βάρος μετατοπίζεται έτσι στους Εναγομένους 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση να καταδείξουν μια καλή υπεράσπιση ή ένα ζήτημα για το οποίο να δικαιολογείται όπως διεξαχθεί δίκη. Όπως προανέφερα, τα γεγονότα που παρουσιάζονται με την ένορκο δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Ένστασης των Εναγομένων 5 και 6 / Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν καμία λογική συνοχή, είναι σε μεγάλο βαθμό ακατανόητα και δεν μπορούν να υποστηρίξουν την ένσταση τους στον αναγκαίο βαθμό. Αποσπασματικά, μπορεί κάποιος να απομονώσει κάποιους ισχυρισμούς, οι οποίοι όμως είναι τόσο γενικοί, αόριστοι και χωρίς λογική αλληλουχία, που η όποια απόφαση τυχόν να λαμβανόταν από το Δικαστήριο βάσει αυτών προς απόρριψη της υπό κρίση Αίτηση θα ήταν ακροσφαλής. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθίαν των πιο πάνω, η παρούσα Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται συνεπώς συνοπτικά απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 5 και 6 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα ως η παράγραφος 8 Α και Β της έκθεσης απαίτησης. Επιδικάζονται, επίσης, υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 5 και 6 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα τα έξοδα της παρούσας Αγωγής, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πλέον νόμιμο τόκο επί του υπολογισθέντος ποσού, από την καταχώρηση της παρούσας αγωγής μέχρι εξοφλήσεως, πλέον Φ. Π. Α. (Υπ.) ___________________ Μ. Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Η Δ.48, κ. 4.

(1)των Θ. Π. Δ. έχει ως ακολούθως «Αν πρόσωπο προς το οποίο επιδίδεται αίτηση προτίθεται να ενστεί, τουλάχιστο δύο ημέρες πριν από την ημερομηνία κατά την οποία ορίζεται η αίτηση για πρώτη εμφάνιση, θα καταχωρεί ειδοποίηση αυτής της πρόθεσής του σύμφωνα με τον Τύπο 47 και θα αφήνει αντίγραφο της για τον αιτητή στη διεύθυνση επίδοσής του. Η ειδοποίηση αυτή θα αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στους συγκεκριμένους Διαδικαστικούς Κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται η ένσταση και θα εξειδικεύει του συγκεκριμένους λόγους της ένστασης. Οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις οι οποίες θα συνοδεύουν την ειδοποίηση. Αντίγραφα αυτών των ένορκων δηλώσεων θα αφήνονται στον αιτητή μαζί με την ειδοποίηση». [ii] Γεγονός που θα μπορούσε να παραβλεφθεί στην βάση των προνοιών της Δ.64, κ. 1

(1)των Θ. Π. Δ., αν το περιεχόμενο της «ειδοποιήσεως περί της ένστασης» του Καθ' ου η Αίτηση ήταν το ορθό. [iii] Κατ' αναλογίαν και των όσων ισχύουν σε ότι αφορά το θέμα αυτό και στις ενδιάμεσες αιτήσεις όταν αυτές δεν υποστηρίζονται από οποιαδήποτε νομική βάση ή λανθασμένη ή ανεπαρκή νομική βάση. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδης κα

(1990)1 Α.Α.Δ. 965, Σάββα ν. Κυπριακές Αερογραμμές

(1992)1 Α.Α.Δ. 1146 και Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λ. Ιορδάνους Λτδ.

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ.

1. [iv] Σωτηρούλλα Κλεάνθους ν. Κυπριακής Δημοκρατίας κ. α., Συνεκδικαζόμενες υποθέσεις αρ. 580/2008 μέχρι 593/2008 και 625/2008, ημερομηνίας 30/04/
2. [v] Σχετική επί του προκείμενου είναι η υπόθεση Αθηνούλα Δημητρίου v. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 782. Σ' αυτήν αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά: «Ο λόγος της αυστηρής προσέγγισης όσον αφορά την επάρκεια ή πληρότητα της ένορκης δήλωσης επεξηγείται ως πιο κάτω στην Symon & Co. v. Palmer's Stores

(1903)Limited [1912] 1 K.B. 259, 266-267: "Κατά κανόνα η δίκη πρέπει να προηγείται της απόφασης. Η Δ.14 προσφέρει μια ειδική διαδικασία σε ορισμένες υποθέσεις. Είναι διαδικασία κατά την οποία αντί να αρχίζει πρώτα η δίκη και μετά η απόφαση, υπάρχει αμέσως απόφαση και μετά δίκη. Τέτοια διαδικασία πρέπει να περιορίζεται αυστηρά για τις εξειδικευμένες υποθέσεις για τις οποίες προβλέπεται όπως καθορίζεται στον Κανονισμό. ..................................................................................................................................... Συχνά γίνεται αίτηση δυνάμει της Δ.14, όχι με προσδοκία επιτυχίας, αλλά για να πεισθεί ο εναγόμενος να κάμει ένορκη δήλωση και με τον τρόπο αυτό να ληφθούν πληροφορίες με όρκο σε σχέση με την φύση της υπεράσπισης. Αυτό δεν είναι νόμιμο. Εάν δεν υπάρχει η ένορκη δήλωση που απαιτείται από τον θ.1 της Δ.14, δεν υπάρχει, νομίζω, δικαιοδοσία δυνάμει της Διαταγής εκείνης για έκδοση απόφασης. Ο Δικαστής υποχρεούται να αφήσει την αγωγή να προχωρήσει σε δίκη με τον συνηθισμένο τρόπο. Μπορεί να εκδώσει απόφαση χωρίς δίκη εάν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο κανονισμός. Το ζήτημα της επάρκειας της ένορκης δήλωσης είναι ζήτημα που ανάγεται στη δικαιοδοσία." Η Δ.18 πρέπει να εφαρμόζεται στις ξεκάθαρες και αδιαμβισβήτητες υποθέσεις. Σκοπός της, καθώς έχει νομολογηθεί, είναι να καταστήσει ικανό τον ενάγοντα να πάρει συνοπτική απόφαση χωρίς δίκη, εάν μπορεί να αποδείξει την αξίωσή του ξεκάθαρα και εάν ο εναγόμενος δεν είναι σε θέση να εγείρει μια καλόπιστη υπεράσπιση ή να εγείρει οποιοδήποτε επίδικο θέμα εναντίον της αξίωσης, το οποίο πρέπει να εκδικαστεί (Βλ. Roberts v. Plant [1895] 1 Q.B. 597). Ο πιο πάνω θ.1 της Δ.18 φαίνεται ότι το θεωρεί σαν δεδομένο ότι ο ενάγων είναι ικανός να κάμει την ένορκη δήλωση, απλώς επειδή είναι ο ενάγων. Στην κρινόμενη περίπτωση η ενάγουσα είναι εταιρεία. Δεν μπορεί να ορκισθεί. Κάποιος πρέπει να ορκισθεί στη θέση της. Σύμφωνα, όμως, με ρητή επιταγή του πιο πάνω θεσμού πρέπει να είναι πρόσωπο που είναι σε θέση να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα. Η ένορκη δήλωση δεν μπορεί να γίνει από πρόσωπο το οποίο καταθέτει με βάση τα όσα πληροφορείται και πιστεύει. Ο θ.2 της Δ.39, η οποία διέπει τα του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων προβλέπει ότι οι ένορκες δηλώσεις πρέπει να περιορίζονται στα γεγονότα τα οποία ο μάρτυρας είναι σε θέση να αποδείξει με βάση τη δική του γνώση. Ένορκες δηλώσεις που βασίζονται πάνω στα όσα ο μάρτυρας πληροφορείται και πιστεύει, επιτρέπονται μόνο στις περιπτώσεις ενδιάμεσων αιτήσεων (Βλ. Stavrinides (πιο πάνω), σελ. 137). Στην Lagos v. Grunwaldt [1910] 1 K.B. 41, η ένορκη δήλωση έγινε από δικηγόρο ο οποίος ήταν συνέταιρος στο δικηγορικό οίκο που αντιπροσώπευε τον ενάγοντα. Το Εφετείο αποδοκίμασε με αυστηρή γλώσσα τις ένορκες δηλώσεις που βασίζονται πάνω στην πεποίθηση και πληροφορίες του ωμόσαντος. Στη σελ. 48 της απόφασης επισημαίνονται τα πιο κάτω: "Είναι πρόδηλο από την ανάγνωση της ένορκης δήλωσης ότι ο ωμόσας δεν γνωρίζει τίποτε προσωπικώς, και μπορεί να ορκισθεί από όσα καλύτερα πληροφορείται και πιστεύει. Η διαδικασία δυνάμει της Δ.14 είναι πολύ εξειδικευμένη ... έχοντας υπόψη τη συνοπτική διαδικασία που βασίζεται πάνω στη Δ.14 μου φαίνεται ότι είναι υψίστης σημασίας ότι δεν πρέπει να επιτρέπεται η κατάθεση τέτοιων ενόρκων δηλώσεων από δικηγόρους." Στην Symon & Co. (πιο πάνω) οι ένορκες δηλώσεις έγιναν από τον Διευθυντή της ενάγουσας εταιρείας με βάση πεποίθηση που σχημάτισε και πληροφορίες που πήρε από πρόσωπα των οποίων δεν δόθηκαν τα ονόματα. Τονίσθηκε (βλ. σελ. 264) ότι αν δεν υπάρχει συμμόρφωση με τα όσα προβλέπονται από την Δ.14 θ.1 σε σχέση με την ένορκη δήλωση δεν υπάρχει δικαιοδοσία για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Πρέπει απαραιτήτως να ικανοποιείται ο όρος που θέτει η Δ.14 θ.1. Το πρόσωπο που ορκίζεται πρέπει να είναι σε θέση να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα. Το ζήτημα τέθηκε ως πιο κάτω στη σελ. 266: "Είναι αρκετό να ειπωθεί ότι τα γεγονότα που είναι απαραίτητα για την επαλήθευση της αιτίας της αγωγής δεν έχουν τεθεί με ένορκη δήλωση από πρόσωπο που μπορεί να ορκισθεί θετικά για αυτά, αλλά από πρόσωπο το οποίο επικαλείται πληροφορίες και πεποίθηση σε σχέση με αυτά. Περιπλέον η πεποίθησή του φαίνεται να βασίζεται πάνω σε πληροφορίες οι οποίες δεν μου δίνουν την εντύπωση ότι είναι ικανοποιητικές." Η παράθεση της νομολογίας δεν θα ήταν πλήρης αν δεν γινόταν αναφορά στην Pathe Freres Cinema Limited v. United Electric Theatres Limited [1914] 3 K.B. 1253, στην οποία η ένορκη δήλωση από υπάλληλο της ενάγουσας εταιρείας, ο οποίος δήλωσε ότι τα γεγονότα βρίσκοντο εντός της προσωπικής γνώσης του, κρίθηκε ικανοποιητική. Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχει δυνατότητα για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από τον ενάγοντα. Αυτή μπορεί να καταχωρηθεί μετά από άδεια του δικαστηρίου. Το ζήτημα το πραγματεύεται ως πιο κάτω η υπόθεση Les Fils Dreyfus et Cie Anonyme v. Clarke [1958] 1 All E.R. 459, 463: "Πάντοτε το δικαστήριο είχε και έχει εξουσία να επιτρέψει όπως συμπληρώνεται η ένορκη δήλωση, που καταχωρείται προς υποστήριξη αίτησης για συνοπτική απόφαση και όταν αποφασίζει για τη δικαιοδοσία ένας κοιτάζει πως έχει το ζήτημα στο τέλος με βάση τις ένορκες δηλώσεις που έχουν κατατεθεί." Έχουμε την άποψη πως το ζήτημα του κατά πόσο ένα πρόσωπο είναι σε θέση να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα, εντός της έννοιας της Δ.18 θ.1 πρέπει να κρίνεται με βάση τα γεγονότα και περιστατικά της συγκεκριμένης υπόθεσης και σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης. Πολύ σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η φύση της αξίωσης. Έχουμε παραθέσει πιο πάνω το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της εφεσίβλητης. Ο ωμόσας την ένορκη δήλωση κάμνει αναφορά στην πηγή γνώσης των γεγονότων της υπόθεσης. Η γνώση του - όπως λέγει - πηγάζει από έγγραφα τα οποία κατέχει, και από προσωπική επαφή και πείρα. Στη συνέχεια ο ωμόσας επέλεξε να κάμει ειδική αναφορά σε μερικά από τα έγγραφα. Ένα από αυτά τα έγγραφα είναι και η κατάσταση λογαριασμού - Τεκ. Δ. Η τελευταία είναι έγγραφο που έχει ετοιμαστεί από ηλεκτρονικό υπολογιστή. Συνοδεύεται από δύο υπογραφές και από τη σφραγίδα "Τράπεζα Κύπρου Λτδ.". Δεν υπογράφεται από τον ωμόσαντα την ένορκη δήλωση. Η εφεσείουσα με την ένορκη δήλωσή της (βλ. παραγ. 5) είχε ισχυρισθεί, όπως έχουμε ήδη υποδείξει, ότι ο ωμόσας την ένορκη δήλωση δεν είχε προσωπική γνώση των γεγονότων που αναφέρει. Παρά την προβολή τέτοιου ισχυρισμού η εφεσίβλητη δεν είχε επιδιώξει να καταχωρίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Έχουμε λάβει υπόψη τη φύση της αξίωσης. Πρόκειται για οφειλή που πηγάζει από τραπεζικές διευκολύνσεις που παρασχέθηκαν στον πρωτοφειλέτη με την εγγύηση της εφεσείουσας. Η ένορκη δήλωση της εφεσίβλητης δεν αναφέρει κατά πόσο ο ωμόσας είχε σχέση με την διακίνηση του λογαριασμού του πρωτοφειλέτη ή με την κατάσταση του λογαριασμού του ή με την ετοιμασία του. Το ζητούμενο στην κρινόμενη περίπτωση είναι κατά πόσο ο ωμόσας είναι πρόσωπο το οποίο μπορεί να ορκισθεί θετικά ως προς το ποσό στης επίδικης οφειλής. Ως προς αυτό το ζήτημα πηγή των πληροφοριών του είναι η κατάσταση λογαριασμού η οποία έχει ετοιμασθεί από ηλεκτρονικό υπολογιστή και προσυπογράφεται από λειτουργούς άλλους από τον ωμόσαντα. Ο τελευταίος δεν έχει καταδείξει με την ένορκη δήλωσή του ότι είναι πρόσωπο που έχει οποιαδήποτε σχέση με την ετοιμασία της κατάστασης λογαριασμού. Η οποιαδήποτε γνώση του βασίζεται πάνω σε πληροφορίες που περιέχονται στην κατάσταση λογαριασμού. Η γνώση του δεν είναι γνώση προσώπου που μπορεί να ορκισθεί θετικά ως προς το ύψος της οφειλής αλλά γνώση που βασίζεται πάνω σε πληροφορίες που του δόθηκαν από άλλους. Βασίζεται πάνω σε γεγονότα για τα οποία είναι προφανές ότι δεν μπορούσε να μιλήσει με βάση την προσωπική του γνώση αλλά με βάση πληροφορίες που του δόθηκαν από άλλους, οι οποίες, μάλιστα, προέρχονται από ηλεκτρονικό μέσο για το οποίο ισχύουν ιδιαίτεροι κανόνες δεκτότητας (Βλ. άρθρο 5Α του Κεφ. 9). Δεν ήταν, επομένως, πρόσωπο που μπορούσε να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα. Ακολουθεί πως το πρωτόδικο δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία να προχωρήσει στην εξέταση της αίτησης για συνοπτική απόφαση και το σχετικό περί του αντιθέτου συμπέρασμά του κρίνεται εσφαλμένο». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [vi] Δέστε επί του προκείμενου την υπόθεση Stavrinides v. Ceskoslovenska Obchondi Banka A.S.

(1972)1 C.L.R. 130, 135. [vii] Δέστε σχετικά επί του προκείμενου, τις υποθέσεις Kyriakides v. Ioannou

(1966)1 CLR 265 και Hermes Insurance Co. Ltd v. Theodorides

(1983)1 CLR 333. [viii] Σχετική επ' αυτού, είναι η υπόθεση Trans Middle East Trading (T.M.E.T.) Limited v. Abdul Aziz Tlais

(1991)1 A.A.Δ. 239. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο