A.SOULIS ENTERPRISES LIMITED ν. LIEBHERR - WERK EHINGEN GmbH, Αρ.αγωγής 1185/2013, 4/4/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A116 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ.Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ.αγωγής 1185/2013 Μεταξύ: A.SOULIS ENTERPRISES LIMITED, Ενάγουσας και LIEBHERR - WERK EHINGEN GmbH, Eναγόμενης Αίτηση ημερ. 10.10.2013 Ημερ. 4.4.2014 Για την Εναγόμενη - Αιτήτρια: Στ.Αντρέου (κα) για Ανδρέας Νεοκλέους & Σία ΔΕΠΕ Για την Ενάγουσα - Καθ΄ ης η Αίτηση: κ.Γ.Κουκούνης για Γεώργιος Κουκούνης ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η αγωγή καταχωρίστηκε με Κλητήριο Ενταλμα Γενικά Οπισθογραφημένο την 10.4.
- Είχε προηγηθεί άδεια για σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος στη Γεν. Αίτηση 17/2013, αφού η μόνη Εναγόμενη είναι εταιρεία με έδρα τη Γερμανία. Αυθημερόν με την καταχώρηση της αγωγής καταχωρίστηκε αίτηση για υποκατάστατη επίδοση της εκτός δικαιοδοσίας και την 19.4.2013 εκδόθηκε σχετικό διάταγμα. Η αγωγή, το Κλητήριο και η Ειδοποίηση του, και το διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση επιδόθηκαν στην Εναγόμενη την 20.8.
- Αυτή κατεχώρησε την 10.9.2013 αίτηση και αυθημερόν εξασφάλισε άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρήσει εμφάνιση υπό διαμαρτυρία και οδηγίες όπως εντός 30 ημερών από την καταχώρηση της εμφάνισης υπό διαμαρτυρία καταχωρήσει αίτηση για παραμερισμό. Εμφάνιση υπό διαμαρτυρία καταχωρίστηκε την ίδια μέρα και εντός της ορισθείσας προθεσμίας καταχωρίστηκε η υπό κρίση Αίτηση. Με αυτή η Εναγόμενη εξαιτείται: Α. Την ακύρωση και/ή παραμερισμό του Κλητηρίου Εντάλματος. Β. Την απόρριψη και/ή αναστολή της Αγωγής και κάθε διαδικασίας σε αυτή. Γ. Την ακύρωση και/ή παραμερισμό του Διατάγματος ημερ. 26.2.2013 για τη σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος. Δ. Την ακύρωση και/ή παραμερισμό του Διατάγματος ημερ. 9.4.2013 [η ορθή ημερομηνία είναι 19.4.2013] για την επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας, και Ε. Την ακύρωση και/ή παραμερισμό της επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 10.10.2013 της Ευγενίας Επαμεινώνδου, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων της Εναγόμενης. Η Ενάγουσα κατεχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης με 62 λόγους ένστασης που περιγράφονται σε δέκα σελίδες. Η Ενσταση υποστηρίζεται με Ενορκη Δήλωση ημερ. 22.1.2014, του Ανδρέα Σουλή, διευθυντή της Ενάγουσας και Συμπληρωματική Ενορκη Δήλωση του ιδίου προσώπου ημερ. 28.2.
- Η Εκθεση Απαίτησης καταχωρίστηκε την 10.10.2013, δηλαδή την ίδια ημέρα που καταχωρίστηκε και η υπό κρίση Αίτηση. Είναι η θέση της Εναγόμενης ότι η αξίωση της Ενάγουσας εδράζεται σε συμφωνία ημερ. 25.8.2010, που συνομολογήθηκε μεταξύ της Εναγόμενης και της Ενάγουσας και αφορούσε την αγορά ενός γερανού. Δυνάμει του άρθρου XII αυτής, όλες οι διαφωνίες των μερών οι οποίες δεν θα μπορούσαν να επιλυθούν φιλικά θα αποφασίζονταν σε διαιτησία στο Διεθνές Εμπορικό Επιμελητήριο του Παρισιού, με έδρα της διαιτησίας τη Ζυρίχη, εφαρμοστέο δίκαιο το Ελβετικό και γλώσσα της διαδικασίας τα Γερμανικά. Αναφέρεται στο άρθρο XII ότι: «Court of arbitration / applicable law: Αll disputes arising from this contract, that cannot be resolved amicably shall be decided in accordance with the Arbitration of the International Chamber of Commerce in Paris, France, with Zurich as the arbitration location, by three arbitrators appointed in accordance with this ordinance, under preclusion of due process of law. The language of the arbitration process shall be German. The Material Law of Switzerland shall be applied under exclusion of the UN Convention on Contracts for the International Sale of Goods.» Στην Ενορκη Δήλωση Επαμεινώνδου αναφέρονται και άλλες παράμετροι. Ότι συναφής συμφωνία ενοικίασης για το γερανό μεταξύ της Ενάγουσας και κάποιας εταιρείας Subleasing GmbH αναφέρει ότι οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία σε σχέση με τη συμφωνία εκείνη θα διεξάγεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο της Στουτγάρδης και πως έχει ήδη καταχωριστεί εκεί αγωγή από τη Subleasing εναντίον της Ενάγουσας. Τα έγγραφα και συμφωνίες των διαδίκων και της Subleasing ορίζουν ως γλώσσα επικοινωνίας και έχουν συνταχθεί στα Γερμανικά και Αγγλικά και όχι τα Ελληνικά που είναι η γλώσσα διεκπεραίωσης της παρούσας αγωγής. Ο γερανός βρίσκεται εκτός Κύπρου όπως και oι μάρτυρες και το μαρτυρικό υλικό που αφορά το ζήτημα των κατ΄ ισχυρισμό λανθασμένων προδιαγραφών και τεχνικών προβλημάτων του γερανού. Ακόμη προβάλλεται η θέση πως το Διαιτητικό Δικαστήριο της Ζυρίχης είναι πέραν από το συμφωνηθέν και το κατάλληλο forum για εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης όπου και τα έξοδα θα είναι λιγότερα σε σχέση με τα έξοδα της παρούσας αγωγής. Παρά το γεγονός ότι στην Ενορκη Δήλωση Επαμεινώνδου υπάρχει επανειλημμένα αναφορά στη ρήτρα διαιτησίας της συμφωνίας της 25.8.2010 (παρα. 4(δ), 6 και 7 (i)) καταλήγει η ομνύουσα (παρα.8) πως η αγωγή πρέπει να απορριφθεί γιατί το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας και αρμοδιότητας και όχι γιατί, ανεξάρτητα αν το Δικαστήριο θα είχε τέτοια, υπάρχει δεσμευτική ρήτρα διεθνούς διαιτησίας. Η πιο πάνω θέση είναι προφανώς απότοκο της επιλογής και προσέγγισης της Εναγόμενης να μην επικαλεστεί στη νομική βάση της Αίτησης τον περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο του 1987, και τις δεσμευτικές πρόνοιες του άρθρου 8
(1)αυτού, ούτε και τον περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ.4, αλλά ούτε και να ζητήσει διάταγμα που να παραπέμπει τη διαφορά σε διαιτησία. Ούτε και στην αγόρευση των δικηγόρων της αναφέρονται οι πιο πάνω νόμοι. Ετσι, ανεξάρτητα του κατά πόσο η περίπτωση θα μπορούσε να εμπίπτει στις επιτακτικές πρόνοιες του άρθρου 8
(1), με καταλυτικές συνέπειες για την τύχη της αγωγής, το ζήτημα δεν μπορεί να εξεταστεί εφόσον δεν ετέθηκε προς εκδίκαση με την Αίτηση. Δεν πρόκειται για δικαιοδοσία ως ζήτημα δημόσιας τάξης ώστε να χωρούσε επέμβαση του Δικαστηρίου αυτεπάγγελτα. Όταν υφίσταται ρήτρα διεθνούς διαιτησίας εν τη εννοία του περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου του 1987 δεν είναι αναπόφευκτη οδός η διεθνής διαιτησία. Εναπόκειται στον εναγόμενο σε αγωγή που ηγέρθηκε εναντίον του για ζήτημα που η πρόνοια καλύπτει, να ζητήσει την παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Ο εναγόμενος μπορεί να επιλέξει να μην το ζητήσει και εφόσον μάλιστα προχωρήσει στην υποβολή της πρώτης του έκθεσης επί της ουσίας της διαφοράς, όπως η έκθεση υπεράσπισης του, δεν έχει πλέον το δικαίωμα να το πράξει. Η πιο πάνω βασική θέση, ότι δηλαδή είναι ζήτημα επιλογής του εναγόμενου να το εγείρει, ισχύει και στην περίπτωση που εφαρμογή έχει ο περί Διαιτησίας Νόμος, Κεφ.4. Ζήτημα διαιτησίας δεν μπορεί να απασχολήσει το Δικαστήριο στα πλαίσια της Αίτησης. Επομένως, η εκδίκαση της αξίωσης της Ενάγουσας σε διαιτησία στο Διεθνές Εμπορικό Επιμελητήριο του Παρισιού με έδρα διαιτησίας τη Ζυρίχη, δεν είναι ανοικτή επιλογή για σκοπούς της Αίτησης και κατά την εκδίκαση της Αίτησης η ρήτρα θα πρέπει να παραγνωριστεί. Ως εκ τούτου, τα επίδικα ζητήματα της Αίτησης περιορίζονται. Κατά πρώτο λόγο κατά πόσο το Δικαστήριο αυτό έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την αξίωση της Ενάγουσας. Εάν όχι, το ζήτημα τελειώνει εδώ. Εάν ναι, τότε μπορεί να εξεταστεί κατά πόσο υφίσταται άλλο Δικαστήριο καταλληλότερο από το παρόν για να εκδικάσει τα θέματα της παρούσας αγωγής. Στην Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος
(1999)1 (Β) Α.Α.Δ. 1316, 1329 αναφέρθηκε ότι : «... ο θεμελιώδης κανόνας σε θέματα αναστολής που έθεσε η Spiliada, ανωτέρω, είναι ότι καταλληλότερο είναι το forum στο οποίο μπορεί να εκδικαστεί με μεγαλύτερη ευχέρεια μια υπόθεση "for the interest of all parties and for the ends of justice". Αυτό εξυπακούει έρευνα αν άλλο forum είναι πράγματι καταλληλότερο και αν λόγοι δικαιοσύνης συνηγορούν υπέρ της εκδίκασης από [το υπόψη] δικαστήριο. Περαιτέρω, βεβαίωσε τον κανόνα για το βάρος απόδειξης. Ο εναγόμενος οφείλει να δείξει όχι μόνο ότι [το υπόψη] δικαστήριο δεν είναι το κατάλληλο ή φυσικό forum, αλλά και ότι το εναλλακτικό forum είναι καθαρά ή ευδιάκριτα (clearly or distinctly) πιο πρόσφορο από [το υπόψη].» Η Εναγόμενη δεν προτείνει με την υποστηρικτική της Αίτησης Ενορκη Δήλωση κάποιο άλλο δικαστήριο που να εισηγείται πως είναι καταλληλότερο ή έστω κατάλληλο για να εκδικάσει την αξίωση της Ενάγουσας. Περιορίζονται οι αναφορές στο Διεθνές Εμπορικό Επιμελητήριο του Παρισιού με έδρα διαιτησίας τη Ζυρίχη που, όπως προειπώθηκε, έχει τεθεί εκτός εικόνας στην Αίτηση. Η πρόνοια στη συμφωνία της 25.8.2010 αναφορικά με τη γλώσσα της διαδικασίας, αφορά μόνο στην περίπτωση που θα διεξαγόταν διαιτησία στη Ζυρίχη και δεν χρειάζεται να απασχολήσει περισσότερο. Η πρόνοια για το εφαρμοστέο δίκαιο που αναφέρεται στο δίκαιο της Ελβετίας, δεν φαίνεται να αφορά μόνο την περίπτωση διαιτησίας στη Ζυρίχη. Η αναφορά γίνεται στο ίδιο άρθρο της συμφωνίας με αυτό που προνοεί για τη διαιτησία, πλην όμως σε ξεχωριστή παράγραφο. Αφορά στο νόμο που συμφωνήθηκε να διέπει τις συμβατικές σχέσεις των μερών. Το εφαρμοστέο δίκαιο είναι ένα στοιχείο που μπορεί να υποστηρίξει πως τα δικαστήρια της χώρας του εφαρμοστέου δικαίου είναι τα καταλληλότερα να εκδικάσουν τη διαφορά. Όμως, η Εναγόμενη δεν υποστηρίζει καν με την Αίτηση της ότι τα Ελβετικά Δικαστήρια είναι κατάλληλα ή καταλληλότερα από το παρόν Δικαστήριο για να εκδικάσουν την αξίωση της Ενάγουσας. Ούτε ότι σύμφωνα με τον Ελβετικό νόμο τα Ελβετικά δικαστήρια έχουν ή πρόκειται να αναλάβουν δικαιοδοσία για την εκδίκαση της διαφοράς μιας Γερμανικής και μιας Κυπριακής εταιρείας που συμβλήθηκαν στο Ehingen, στη Γερμανία (όπου και η έδρα της Εναγόμενης) και για την προμήθεια ενός γερανού στην Κύπρο, απλά και μόνο γιατί εφαρμοστέο δίκαιο είναι το Ελβετικό. Καταλήγω πως το μόνο ζήτημα που πρέπει να αποφασιστεί είναι κατά πόσο το παρόν Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα προς εκδίκαση της αξίωσης της Ενάγουσας. Η Δ.2, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί πως κανένα κλητήριο ένταλμα για επίδοση εκτός Κύπρου, ή του οποίου ειδοποίηση θα δοθεί εκτός Κύπρου, μπορεί να σφραγιστεί χωρίς άδεια του Δικαστηρίου, η δε Δ.6, θ.1 των Θεσμών ορίζει τις περιπτώσεις κατά τις οποίες επιτρέπεται από το Δικαστήριο η επίδοση εκτός Κύπρου του κλητηρίου ή ειδοποίησης του. Είναι ξεκάθαρο πως όταν ο μόνος εναγόμενος ή όταν υπάρχουν περισσότεροι όλοι διαμένουν εκτός Κύπρου, εφαρμόζεται η Δ.2, θ.2 των Θεσμών και της σφράγισης του κλητηρίου πρέπει να προηγηθεί άδεια του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο παραχωρεί την άδεια εφόσον ισχύει μια ή περισσότερες των προϋποθέσεων της Δ.6, θ.1. Αναφέρεται στην S.P.P. Projects Ltd v. Integral Equipment Sarl
(1993)1 Α.Α.Δ. 762, 764 ότι: «Η διαταγή για την επίδοση κλητηρίου (ειδοποίησης) εντάλματος στο εξωτερικό επιμαρτυρεί την ύπαρξη των προϋποθέσεων που θέτει η Δ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την ανάληψη και άσκηση δικαιοδοσίας για την εκδίκαση αγωγής που στρέφεται εναντίον κάτοικου του εξωτερικού, οπόταν δικαιολογείται η επίδοση της στην αλλοδαπή. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η ύπαρξη δικαιοδοσίας εκ μέρους του δικαστηρίου να επιληφθεί της διαφοράς. Η έκδοση διατάγματος για επίδοση στο εξωτερικό, υποδηλώνει ότι το δικαστήριο είναι αρμόδιο και έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί του επίδικου θέματος.» Δηλαδή, για να επιτραπεί η σφράγιση του κλητηρίου και ακολούθως να δοθεί άδεια για επίδοση του εκτός δικαιοδοσίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση το δικαστήριο να έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την αγωγή. Το προσβαλλόμενο διάταγμα ημερ. 26.2.2013 στη Γεν. Αίτηση 17/2013, θα κριθεί στη βάση των γεγονότων που τότε είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου (βλ. Amathus Navigation Co Ltd v. Concord Express Liners
(1993)1 Α.Α.Δ. 1030, 1033 και Her Brittanic Majesty's Secretary of State for Defence v. A.P. Lanitis Investments Ltd
(1999)1(B) Α.Α.Δ. 995), που ασφαλώς δεν είχε υπόψη του το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης που καταχωρίστηκε επτά και πλέον μήνες μετά. Άλλωστε, το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης δεν συνιστά μαρτυρία. Το ίδιο ισχύει και για τη Γενική Οπισθογράφηση του Κλητηρίου Εντάλματος. Ούτε οιαδήποτε μαρτυρία αναφέρεται στην Ενορκη Δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση ή την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης μπορεί να ληφθεί υπόψη. Το ζήτημα κρίνεται αποκλειστικά με βάση το υλικό που συνόδευε την αρχική αίτηση για άδεια (βλ. Her Brittanic Majesty's Secretary of State for Defence) Ότι το κριτήριο είναι αντικειμενικό με την έννοια ότι δεν αποφαίνεται το Δικαστήριο αναφορικά με την αξία της μαρτυρίας (βλ. Sekavin S.A. v. Ship "Platon Ch"
(1987)1 C.L.R. 297) δεν επιτρέπει παρέκκλιση από τις επιτακτικές πρόνοιες της Δ.6 θ.4 που προνοεί πως κάθε αίτηση για άδεια για επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος ή Ειδοποίησης του σε εναγόμενο εκτός Κύπρου πρέπει να υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ή άλλη μαρτυρία που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι ο ενάγοντας έχει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής. Αναφέρεται στην George D. Counnas and Sons Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd and another
(1963)2 C.L.R. 266, 268 ότι ο ενάγοντας υποχρεούται να παραθέσει σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση του το πλήρες φάσμα των γεγονότων πάνω στα οποία εδράζεται το αγώγιμο του δικαίωμα. Αναφέρεται στην S.P.P. Projects Ltd, 764, ότι: «Διαταγή για επίδοση του κλητηρίου στο εξωτερικό, εκδίδεται μετά από μονομερή αίτηση του ενάγοντα. Διαφυλάσσεται όμως στον εναγόμενο το δικαίωμα να ακουστεί, χάριν της φυσικής δικαιοσύνης, και να ζητήσει τον παραμερισμό του διατάγματος. Το δικαίωμα κατοχυρώνεται με τις διατάξεις της Δ.16, θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στα πλαίσια του αιτήματος για παραμερισμό του Διατάγματος μπορεί να αμφισβητηθούν τόσο τα γεγονότα που το στοιχειοθετούν όσο και η δικαιοδοτική του βάση.» Το βάρος της απόδειξης κατά τη διαδικασία της αίτησης για παραμερισμό το φέρει ο ενάγοντας ο οποίος βαρύνεται να πείσει το Δικαστήριο ότι ικανοποιούνταν οι προϋποθέσεις για παροχή σε αυτόν άδειας για επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας (βλ. GCC Computers Ltd v. Pendril Datacom Ltd
(2000)1 A.A.Δ. 1584, 1588-9). Με τη Συμπληρωματική Ενορκη Δήλωση παρουσιάζεται αντίγραφο της Γενικής Αίτησης 17/2013 και το Κλητήριο και η Ειδοποίηση αυτού που επιδόθηκαν με τις σχετικές μεταφράσεις. Το Διάταγμα της 26.2.2013 εκδόθηκε κατ΄ ακολουθία αίτησης της Ενάγουσας ημερ. 15.2.2013 που υποστηριζόταν από ένορκη δήλωση ημερ.15.2.2013 του Ανδρέα Σουλή, διευθυντή της. Περιγράφεται πως με τη Γενική Οπισθογράφηση (σχέδιο της οποίας επισυναπτόταν) θα αξιωνόταν διάταγμα ότι η συμφωνία της 25.8.2010 τερματίστηκε νόμιμα από την Ενάγουσα με την επιστολή των δικηγόρων της ημερ. 16.5.2012 για διάφορους λόγους περιλαμβανομένου δόλου, απάτης και ψευδών παραστάσεων εκ μέρους της Εναγόμενης αναφορικά με τις τεχνικές προδιαγραφές του γερανού που ήταν το αντικείμενο της συμφωνίας. Η Εναγόμενη παραπλανήθηκε και εξαπατήθηκε ώστε να προσχωρήσει στη συμφωνία της 25.8.2010, κάτι που δεν θα έπραττε αν γνώριζε τα αληθή δεδομένα του γερανού. Αξιώνονται ακόμα αποζημιώσεις €4.626,952 που είναι το ποσό που η Ενάγουσα διατείνεται ότι επιβαρύνθηκε στη μορφή τιμήματος που πληρώθηκε ή εξόδων χρηματοδότησης ή ενοικιαγοράς δυνάμει της πιο πάνω συμφωνίας, γενικές αποζημιώσεις, τόκοι και έξοδα. Αυτό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ως μαρτυρία με την ένορκη δήλωση ημερ. 15.2.2013 (η ένορκη δήλωση ημερ. 10.4.2013 που υποστηρίζει την αίτηση για υποκατάστατη επίδοση έχει στην ουσία το ίδιο περιεχόμενο) ήταν πως η Ενάγουσα αγόρασε από την Εναγόμενη γερμανική εταιρεία ένα γερανό δυνάμει συμφωνίας ημερ. 25.8.2010 για το ποσό των €5.500.000. Μέρος του τιμήματος εκ €700.000 πληρώθηκε πριν την παραλαβή του γερανού ενώ €4.800.000 πληρώθηκαν με χρηματοδότηση μέσω της Subleasing. Η συμφωνία της Ενάγουσας με την Subleasing ημερ. 26.7.2010, που επισυνάφθηκε, τιτλοφορείται «Leasing Agreement» και χαρακτηρίζεται και στην ένορκη δήλωση ως έγγραφο ενοικιαγοράς. Σχολιάζονται στην ένορκη δήλωση οι πρόνοιες του άρθρου ΧΙΙ της συμφωνίας της 25.8.2010 και γιατί, κατά τον ομνύοντα, δεν ήταν κατάλληλη η περίπτωση για να εκδικαστεί από το διαιτητικό δικαστήριο στη Ζυρίχη. Η βασική θέση της Ενάγουσας είναι ότι η αγωγή της αφορά απαίτηση ως αγοράστριας που ωθήθηκε και παραπλανήθηκε από την Εναγόμενη πωλήτρια να συνάψει τη συμφωνία της 25.8.2010 και τη συμφωνία ενοικιαγοράς συνεπεία αδικοπραξίας της Εναγόμενης δηλαδή δόλου, απάτης, ψευδών παραστάσεων και παράβασης από την Εναγόμενη των θέσμιων καθηκόντων της, του νόμου και των Ευρωπαϊκών οδηγιών που αφορούν τους καταναλωτές. Ουσιαστικά, αυτό που προέβαλε η Ενάγουσα ήταν πως η βάση της αγωγής της δεν είναι η σύμβαση με την Εναγόμενη αλλά τα αστικά αδικήματα που διέπραξε η Εναγόμενη στους χρόνους που προηγήθηκαν της υπογραφής της συμφωνίας και που εξώθησαν την Ενάγουσα να συμβληθεί μαζί της. Αναφέρεται στη συνέχεια πως σε ψευδείς παραστάσεις αναφορικά με τον γερανό προέβηκε η Εναγόμενη και στην Κύπρο. Ακόμα πως η Ενάγουσα διαπίστωσε τη σε βάρος της διαπραχθείσα αδικοπραξία στην Κύπρο, στη Λάρνακα, αφού παρέλαβε και επιχείρησε να χρησιμοποιήσει το γερανό. Ήταν η εν κατακλείδι προβληθείσα θέση ότι η αγωγή εδράζεται σε αδικοπραξία που έλαβε χώρα και στην Κύπρο και που τα αποτελέσματα της οποίας διαπιστώθηκαν από την Ενάγουσα στην Κύπρο, στη Λάρνακα. Στο σύγγραμμα Anson's Law of Contract, 25η έκδ., Oxford 1979, αναφέρεται (σελ.236) ότι: «. misleading statements of fact made during the preliminary bargaining may be intended to form part of the contract, in the sense that the party making them undertakes οr guarantees that they are true. On the other hand, such statements may be intended by neither party to be terms of the contract, but nevertheless may seriously affect the inclination of one party to enter into it.» Στη σελίδα 243, ότι: «It has already been stated that the general effect of misrepresentation is to render the contract voidable at the suit of the party misled. A fraudulent misrepresentation not only vitiates the contract in this manner, but also gives rise to an action for damages in respect of the deceit». Και στη σελίδα 245: «The remedies for fraudulent misrepresentation are several. The injured party may affirm the contract and bring an action for damages for deceit. Or he may elect to rescind the contract, i.e. have it set aside, and to sue for damages for any loss suffered. . Although fraud is discussed here in a contractual context, the measure of damages recoverable is essentially that applicable to the tort of deceit. Damages are assessed in accordance with what we may call the 'out of pocket' rule, that is to say, the amount by which the plaintiff is worse off by entering into the contract than if he had not contracted at all. Peek v. Derry
(1887), 37 Ch. D. 541, at p. 594.» Στη νομική βάση της αίτησης γινόταν αναφορά στη Δ.2, 5, 5 Α και 6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, τον περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 και στον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Το άρθρο 21
(1)(α) του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 προνοεί πως το Επαρχιακό Δικαστήριο έχει πρωτόδικη δικαιοδοσία να εκδικάζει οιανδήποτε αγωγή εφόσον η βάση της αγωγής έχει προκύψει είτε καθ΄ ολοκληρία είτε εν μέρει εντός των ορίων της επαρχίας για την οποία καθιδρύθηκε το Δικαστήριο. Σύμφωνα με τη Δ.6, θ.1 (e) (ii), επιτρέπεται η επίδοση κλητηρίου εντάλματος ή ειδοποίησης του εκτός Κύπρου όταν η αγωγή αφορά διάρρηξη σύμβασης σε σχέση με παράβαση που διαπράχθηκε στην Κύπρο και ανεξαρτήτως πού συνομολογήθηκε η συμφωνία. Ο Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις εφαρμόζεται στην Κύπρο και υπερισχύει κάθε αντίθετης νομοθετικής ή κανονιστικής διάταξης του Κυπριακού Δικαίου περιλαμβανομένων και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλ. Ironhold Estates Ltd v. Travelworld Vacation Ltd
(2010)1(A) A.A.Δ. 452). Ο Κανονισμός έχει εφαρμογή όταν υπάρχει το στοιχείο του ξένου Κράτους. Το άρθρο 2 του Κανονισμού προνοεί ότι τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος Κράτους Μέλους ενάγονται ενώπιον των Δικαστηρίων αυτού του Κράτους Μέλους. Στην προκειμένη περίπτωση η Εναγόμενη, σύμφωνα με το άρθρο 60, κατοικεί στη Γερμανία. Ωστόσο, σύμφωνα με τις ειδικές δικαιοδοσίες που αναφέρονται στο Τμήμα 2 του Κανονισμού, άρθρο 5
(1), πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος Κράτους Μέλους μπορεί να εναχθεί σε άλλο Κράτος Μέλος ως προς διαφορές εκ συμβάσεως, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η αντιπαροχή. Και εφόσον δεν συμφωνήθηκε διαφορετικά ο τόπος εκπλήρωσης της επίδικης παροχής είναι, εφόσον πρόκειται για πώληση εμπορευμάτων, ο τόπος του Κράτους Μέλους όπου δυνάμει της σύμβασης έγινε ή έπρεπε να γίνει η παράδοση των εμπορευμάτων. Εφόσον η θέση της Ενάγουσας είναι ότι ο γερανός, που ήταν το αντικείμενο της συμφωνίας, δεν ήταν σύμφωνα με τις συμπεφωνημένες τεχνικές προδιαγραφές, έχει σημασία ο τόπος παράδοσης του από την Εναγόμενη προς την Ενάγουσα γιατί εκεί επεσυνέβηκε η παράβαση της συμφωνίας. Σύμφωνα με το άρθρο ΙΙ της συμφωνίας της 25.8.2010, ο τόπος παράδοσης του γερανού ήταν η Λεμεσός και σύμφωνα με την Ενάγουσα όντως εκεί έγινε η παράδοση του. Όμως, προκύπτει από την αίτηση για σφράγιση του κλητηρίου πως το αίτημα δεν προωθήθηκε στη βάση αυτή της συμβατικής σχέσης αλλά στη βάση αστικού αδικήματος που διαπράχθηκε στην Κύπρο. Σύμφωνα με τη Δ.6, θ.1 (f) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας επιτρέπεται η επίδοση κλητηρίου εντάλματος ή ειδοποίησης του εκτός Κύπρου όταν η αγωγή εδράζεται σε αστικό αδίκημα που διαπράχθηκε στην Κύπρο, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 5
(3)του Κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001 πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος Κράτους Μέλους μπορεί να εναχθεί σε άλλο Κράτος Μέλος ως προς ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου συνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός. Η αξίωση της Ενάγουσας, όπως η ίδια την παρουσίασε με την αίτηση της για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος, εδράζεται σε αστικά αδικήματα που διαπράχθηκαν και στην Κύπρο, στη Λάρνακα, για την εκδίκαση των οποίων το Δικαστήριο αυτό έχει δικαιοδοσία και κατά τόπο αρμοδιότητα. Ως εκ των ανωτέρω, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. ............................. Χ.Μαλαχτός Π.Ε.Δ. /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο