Ελένης Παπαχρυσοστόμου ν. Μιχάλη Παπαχρυσοστόμου, Αρ. Αγωγής: 51/14, 30/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A179 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου - Κίζη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 51/14 Μεταξύ: Ελένης Παπαχρυσοστόμου, Παναγιώτη Κουμενή 3, 7600 Αθηαίνου Ενάγουσας - και - Μιχάλη Παπαχρυσοστόμου, 25ης Μαρτίου, 7600 Αθηαίνου Εναγoμένου Μονομερής Αίτηση ημερομηνίας 8.1.2014 για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος. Ημερομηνία: 30 Μαϊου 2014 Εμφανίσεις: Για την Εναγουσα: Ο κος Αντώνης Α. Παπαλλής για Αντώνης Α. Παπαλλής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενο: Ο κ. Νικόλας Τσαρδελλής για Γεωργίου & Τσαρδελλής Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ενάγουσα η οποία αξιοί από τον εναγόμενο αποζημιώσεις στη βάση παράνομης επέμβασης καθώς επίσης και διατάγματα με τα οποία να αίρεται αυτή η παράνομη επέμβαση, πέτυχε μονομερώς την έκδοση του ακόλουθου διατάγματος: «
- Απαγορεύεται στον εναγόμενο - καθ΄ ου η Αίτηση, να επεμβαίνει στο ακίνητο με αρ. εγγραφής 26601, Φ/Σχ. ΧΧΧΙ/45, χωρ., τεμάχιο 451, στην Αθηαίνου και στην κατοικία που βρίσκεται εντός αυτού, για τις ώρες 10.00 π.μ. μέχρι 4.00 μ.μ., καθημερινά.
- Διατάσσεται ο εναγόμενος - καθ΄ού η αίτηση να μην παρενοχλεί υβρίζοντας και κτυπώντας την ενάγουσα - αιτήτρια». Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν14/60, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα (4-9), στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148 (άρθρο 46), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 (θ.θ. 1 - 9), στις αρχές της επιείκειας (equity) και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο το οποίο υποστηρίζει την Αίτηση, εμφαίνεται στην ένορκη δήλωση της ενάγουσας, η μαρτυρία της οποίας συνοψίζεται ως εξής. Είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αρ. εγγραφής 26601, στο χωριό Αθηένου. Εντός του ακινήτου βρίσκεται κατοικία (είναι η πατρική οικία της ενάγουσας) στη οποία διαμένει η υπερήλικη μητέρα της, με αλλοδαπή οικιακή βοηθό η οποία την φροντίζει. Ο εναγόμενος είναι αδελφός της. Είναι ηλικίας 62 ετών, διαζευγμένος, πατέρας δύο ενήλικων θυγατέρων και διαμένει μόνος του σε ιδιόκτητη κατοικία στην Αθηένου. Η μητέρα της ενάγουσας πάσχει από γεροντική άνοια, έχει κινητικά προβλήματα καθώς και προβλήματα όρασης και δεν συνεννοείται εύκολα. Μέχρι σήμερα την μητέρα της ενάγουσας φρόντιζε αλλοδαπή οικιακή βοηθός από το Βιετνάμ της οποίας το συμβόλαιο έληξε τον Ιανουάριο του
- Η ενάγουσα προέβη στις αναγκαίες διευθετήσεις για εργοδότηση, από τον Ιανουάριο του 2014, νέας οικιακής βοηθού από τις Φιλιππίνες. Ο εναγόμενος ο οποίος δεν εργάζεται πλέον μεταβαίνει καθημερινά στην πατρική οικία, μένει εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα και εμποδίζει την ενάγουσα να έχει πρόσβαση στην οικία. Την υβρίζει, ασκεί ακόμη και σωματική βία εναντίον της, κτυπώντας την. Παρά τις συμβουλές και παραινέσεις τόσο των υπόλοιπων αδελφών τους, όσο και της αστυνομίας (έγινε σχετική καταγγελία) ο εναγόμενος εξακολουθεί να πράττει ως ανωτέρω, προβάλλοντας διάφορες αβάσιμες δικαιολογίες (μόνο αυτός σκέφτεται και φροντίζει την μητέρα τους και ότι οι άλλοι δεν θέλουν το καλό της) που δεν έχουν έρεισμα στην λογική. Ο εναγόμενος ο οποίος ζεί μόνος του απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο, αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα, έχει εμμονές και παρουσιάζει ιδιαίτερη συμπεριφορά. Η ενάγουσα διατείνεται ότι η συμπεριφορά του εναγομένου είναι επικίνδυνη και της προκαλεί φόβο και ανησυχία για την προσωπική της ασφάλεια και ακεραιότητα. Μετά την αποχώρηση της Βιετναμέζας οικιακής βοηθού και τον ερχομό της νέας από τις Φιλιππίνες, είναι άκρως απαραίτητο η ενάγουσα να βρίσκεται καθημερινά στην πατρική οικία για να φροντίζει και να περιποιείται την μητέρα της μέχρι να εγκλιματιστεί η νέα οικιακή βοηθός. Είναι τέλος η θέση της ότι ο εναγόμενος δεν θα αποστερηθεί του δικαιώματος του να επισκέπτεται την μητέρα του ακόμη και καθημερινά εάν το επιθυμεί, φτάνει η ίδια να έχει απρόσκοπτη και ελεύθερη πρόσβαση στην οικία της χωρίς κίνδυνο για την σωματική και ψυχική της υγεία. Μετά την επίδοση του προσωρινώς εκθοδέντος Διατάγματος στον εναγόμενο, αυτός καταχώρησε Ένσταση, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: «Α. Η ενάγουσα δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή και ορατή πιθανότητα επιτυχίας εναντίον του εναγομένου. Β. Η ενάγουσα δεν αποκαλύπτει ή/και δεν πιθανολογεί βασίμως οποιαδήποτε πιθανότητα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς ούτε αποκαλύπτεται ή/και πιθανολογείται βασίμως οποιαδήποτε πιθανότητα πραγματικής δυσκολίας ή και αδυναμίας απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Γ. Η ενόρκως δηλούσα Ελένη Παπαχρυσοστόμου απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα ή και παραπλάνησε το Δικαστήριο ή και δεν ανέφερε όλα τα ουσιώδη γεγονότα που αφορούν την παρούσα αίτηση με σκοπό την εξασφάλιση του προσωρινού διατάγματος. Δ. Δεν έχει καταδειχθεί από την ενάγουσας το κατεπείγον της έκδοσης του διατάγματος μονομερώς. Ε. Το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως της Ελένης Παπαχρυσοστόμου γενικά δεν περιέχει τα απαραίτητα στοιχεία και προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος ή και δεν υπάρχει το αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ζ. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει προς όφελος του εναγομένου.» Η Ένσταση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ 1-9, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5 και 7, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν. 14/60, άρθρο 32, στη κυπριακή και αγγλική νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του εναγομένου. Είναι παραδεκτό από μέρους του ότι με την ενάγουσα είναι αδέλφια, ότι η πρώτη είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αρ. εγγραφής 26601 στην Αθηένου, ότι ο ίδιος είναι ηλικίας 62, διαζευγμένος, πατέρας δύο ενήλικων θυγατέρων και ότι διαμένει μόνος του σε ιδιόκτητο σπίτι στην Αθηένου. Παραδέχεται επίσης ότι η μητέρα τους είναι προχωρημένης ηλικίας με πολλά προβλήματα υγείας (γεροντική άνοια, προβλήματα όρασης, κινητικά προβλήματα, δεν συνεννοείται εύκολα) και ότι τα παιδιά της εργοδότησαν οικιακή βοηθό από το Βιετνάμ η οποία την φροντίζει. Αρνείται τους υπόλοιπους ισχυρισμούς της ενάγουσας και ισχυρίζεται ότι οι λόγοι που την ώθησαν να καταχωρήσει την Αίτηση, είναι εκδικητικοί με απώτερο στόχο να περιορίσει την στενή σχέση που ο ίδιος είχε και συνεχίζει να έχει με την μητέρα τους, καθώς και για να δικαιολογήσει στους γύρω της την μη επαφή της με την τελευταία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια παραθέτει διάφορα γεγονότα που κατά τον ίδιο δεικνύουν τα ανωτέρω. Ο εναγόμενος αντεξετάστηκε από τον συνήγορο της ενάγουσας. Θα πρέπει να λεχθεί ότι το Δικαστήριο σ΄ αυτό το στάδιο, δεν αναμένεται να αξιολογήσει την μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει την διεξοδική διερεύνηση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄ αυτό το στάδιο, το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρείς προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, όπως θα αναφερθεί κατωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρείς αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας ( the substratum of evidence) η οποία θα χρειαστεί μόνο για να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος (Hadjikyriacos Co Ltd v. Biscuits U.K. Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, 267-268). Ωστόσο, σε ενδιάμεσες αιτήσεις όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης. (Adidas V. Jonitexo Ltd
(1984)1 CLR 263, Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ. α. ν. Χριστιάνα Σταύρου Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248. Από την αντεξέταση του εναγομένου προέκυψαν τα εξής. Η μητέρα των διαδίκων πάσχει από γεροντική άνοια και δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Δεν μπορεί να αυτοσυντηρηθεί. Η ενάγουσα με την βοήθεια της οικιακής βοηθού την κάνει μπάνιο. Η μητέρα των διαδίκων δεν μπορεί επίσης να διαχειριστεί τα οικονομικά της. Η ενάγουσα στο παρελθόν (προ ενός έτους), κατήγγειλε τον εναγόμενο στην αστυνομία ότι την είχε κτυπήσει. Ο μεγαλύτερος αδελφός των διαδίκων ο Γιώργος, ο οποίος τυγχάνει να είναι και Μητροπολίτης, μεσολάβησε στο παρελθόν ώστε να εξομαλυνθούν οι σχέσεις των διαδίκων. Ο εναγόμενος δεν έχει ουσιαστικές σχέσεις με τα αδέλφια του. Είναι καλά γνωστό ότι το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος και οι Κανονισμοί, προσδιορίζουν το δικαιοδοτικό πλαίσιο [Demades V. Studio
(1996)1AAΔ και Αίτηση Χάρη Φεσσά
(1990)1 ΑΑΔ 704]. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1AAΔ 557 και έχει έκτοτε επιβεβαιωθεί σε πλείστες όσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα τρία κριτήρια που τίθενται ως προϋποθέσεις θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν το Δικαστήριο περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, κατά πόσον δηλαδή είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το Διάταγμα, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Οι τρείς αυτές προϋποθέσεις είναι οι εξής:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
(2)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία.
(3)Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Ενώ το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ΄ ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης όπως διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Είναι γνωστό ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ΄ εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας και αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν αποτελεί κατ΄ ανάγκη έρεισμα για την έκδοση διατάγματος [Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255]. Το Δικαστήριο στην εξέταση κατά πόσο θα διατηρήσει ή θα ακυρώσει ένα προσωρινό διάταγμα δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 AAΔ 263, αυτό ανάγεται κατ΄ εξοχή στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθησαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248, 269, 270. Βέβαια κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπέδειξε και η Οδυσσέως (ανωτέρω) σελ. 569, αλλά με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι τα όσα ακολουθούν αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Διαπιστώνεται απλώς η παρουσία ή η απουσία οποιουδήποτε θεμελιακού προβλήματος στο πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο της αίτησης που θα άφηναν έκδηλα ανικανοποίητα τα τρία κριτήρια. Έχει θεμελιωθεί από παλιά ότι το Δικαστήριο και δεδομένου ότι αυτό έχει τις καταβολές του στο Δίκαιο της Επιείκειας μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του, που ενδεχόμενα να επηρέασε το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Το αξίωμα αυτό έχει κατ΄ επανάληψη τεθεί μέσα από τη νομολογία, σχετικές αποφάσεις δε των Αγγλικών Δικαστηρίων επί του θέματος έχουν υιοθετηθεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια πλήρως (δέστε τις επτά προτάσεις του Ralph Gibson L.J. στην Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 WLR 1350 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου (ανωτέρω). Παρόμοια και η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει υποδείξει το θεμελιώδες πρόβλημα που δυνατό να προκύψει από την απόκρυψη γεγονότων, όπως υποδεικνύει η υπόθεση Ahmad Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ Π.Ε. 10494 ημερ. 27/4/2000, η οποία υιοθέτησε προηγούμενη νομολογία όπως την Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου Π.Ε. 9610, ημερ. 31.3.1998. Επίσης με άλλη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ένα διάταγμα μπορεί να ακυρωθεί και όταν το στοιχείο του κατεπείγοντος δεν υφίστατο ουσιαστικά και έτσι το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα σε μονομερή βάση παρακάμπτοντας την συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του άλλου μέρους στη διαφορά, ελλείπει [Stavros Hotels Apartments Ltd (No.2)
(1994)1 AAΔ 836, 841 και Babel Boutique Ltd
(1995)1 AAΔ 947, 954]. Επανερχόμενη στα γεγονότα που συνθέτουν την αντιδικία στην παρούσα διαδικασία, εκείνο που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι ως προς την ουσία της διεκδίκησης της ενάγουσας, με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, φαίνεται να ικανοποιούνται η πρώτη και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Αρ. 14/
- Με βάση την Έκθεση Απαίτησης, την Αίτηση και την Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει, καταδεικνύεται η ύπαρξη μίας καλής συζητήσιμης υπόθεσης, στη βάση της ισχυριζόμενης παράνομης επέμβασης κατά παράβαση του άρθρου 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
- Είναι παραδεκτό από πλευράς εναγομένου ότι η ενάγουσα είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ακινήτου. Η θέση του κ. Τσαρδελλή ότι η ενάγουσα δεν νομιμοποιείται να εγείρει την παρούσα αγωγή καθότι δεν είναι κάτοχος του ακινήτου, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Αγώγιμο δικαίωμα για καταχώρηση αγωγής για παράνομη επέμβαση, έχει τόσο ο κύριος όσο και ο κάτοχος ή το πρόσωπο που δικαιούται σε κατοχή ακίνητης ιδιοκτησίας. Δεν με βρίσκει, επίσης, σύμφωνη και η θέση του κ. Τσαρδελλή ότι κατοχή της οικίας έχει η μητέρα των διαδίκων και «μόνο αυτή έχει δικαίωμα να αποφασίζει ποιος θα την επισκέπτεται ή ποιος θα μπαίνει στο σπίτι». Από το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης καταδεικνύεται ότι η μητέρα των διαδίκων πάσχει από γεροντική άνοια, έχει προβλήματα υγείας και δεν συνεννοείται εύκολα με το περιβάλλον. Δεν έχει καταδειχθεί από πλευράς του εναγομένου ότι ο ίδιος εισέρχεται στην οικία κατόπιν «άδειας» της μητέρας του. Το αντίθετο. Εκείνο που έχει καταδειχθεί είναι ότι η μητέρα των διαδίκων λόγω της φυσικής και πνευματικής της κατάστασης, δεν είναι σε θέση να δώσει τέτοια άδεια είτε στον καθ΄ ου η Αίτηση, είτε σε οποιοδήποτε άλλο. Ως προς την τρίτη προϋπόθεση, αυτή είναι συνυφασμένη με το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Ο χρηματικός παράγοντας όμως δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη και εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, λαμβάνονται υπόψη και άλλα μεταβλητά κριτήρια (Βλ. Κώστας Κυρίσαββα και άλλος ν. Χάρη Κύζη
(2011)1 Β ΑΑΔ 1245). Στην υπόθεση M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co of USA
(1977)1 ΑΑΔ, 1791, λέχθηκε ότι το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. Εν προκειμένω είναι τέτοια η φύση των πραγμάτων που είναι δύσκολο στο τέλος να αποτιμηθεί η ζημιά σε χρήμα, εφόσον η ενάγουσα θα έχει επιτύχει στην αγωγής της. Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στην παρούσα περίπτωση, καταλήγω ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Η ικανοποίηση των τριών προϋποθέσεων δεν οδηγεί αυτόματα σε έγκριση της αίτησης. Το Δικαστήριο όπως έχω ήδη αναφέρει, προχωρεί και εξετάζει αν είναι δίκαιο και εύλογο, κάτω από τις περιστάσεις, να εκδώσει και/ή να συνεχίσει το Προσωρινό Διάταγμα αφού λάβει υπόψη, μεταξύ άλλων, και το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience). Έχει λεχθεί ότι η φράση «ισοζύγιο της ευχέρειας» είναι μια ατυχής έκφραση εφόσον το Δικαστήριο ασχολείται με την δικαιοσύνη και όχι την ευχέρεια των διαδίκων. Στην προσπάθεια του να ισοζυγίσει εντελώς αντίθετες θέσεις και αξιώσεις το καθήκον του Δικαστηρίου είναι να εξετάσει την πιθανότητα επιτυχίας από οιονδήποτε των διαδίκων και να διασφαλίσει ότι τίποτε δεν θα συμβεί κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας που θα επηρεάσει αρνητικά τα δικαιώματα του. Αναμφίβολα εντελώς εξωπραγματικές θέσεις και αντιστρατευόμενες στη λογική αξιώσεις, μπορούν και πρέπει να παραγνωρίζονται. Κατά τα άλλα το Δικαστήριο προσπαθεί να εξισορροπήσει τα δικαιώματα των διαδίκων σ΄ αυτό το αρχικό στάδιο. Στην προκειμένη περίπτωση, βάσει των όσων έχω αναφέρει μέχρι τώρα κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της πλευράς της εναγούσης - αιτήριας. Θα εξετάσω στη συνέχεια την εισήγηση του κ. Τσαρδελλή ότι η ενάγουσα απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο. Όπως αναφέρθηκε ανωτέρω η έκδοση Προσωρινού Διατάγματος μονομερώς (ex parte), συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί (Βλ. Louis Vuitton v. Δερμοσάκ
(1992)1 (Β) ΑΑΔ 1453, σελ. 1463). Οι μονομερείς αιτήσεις είναι αιτήσεις υψίστης πίστεως (Ubberima Fides)εφόσον κρίνονται έξω από το κανονικό πλαίσιο της δίκης και οι κανόνες πρέπει να τηρούνται με αυστηρότητα. Το καθήκον του αιτητή να ενεργήσει απόλυτα καλόπιστα και να αποκαλύψει όλα τα σχετικά γεγονότα πηγάζει και πάλι από τους κανόνες της επιείκειας που επιβάλλουν ότι οποιοσδήποτε έρχεται στο Δικαστήριο και ζητά επιείκεια είναι απαραίτητο να έρθει με καθαρά χέρια. [Γενικός Εισαγγελέας και άλλος (αρ. 2) ν. Σαββίδης
(1979)1 ΑΑΔ 349, Resola (ανωτέρω)]. Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Έτσι, το καθήκον του ενάγοντα είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστήριο όταν θα αποφάσιζε κατά πόσον θα ενέκρινε την αίτηση. Στην υπόθεση Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co Ltd
(1996)1 AAΔ.595 διευκρινίστηκε ότι η μη αποκάλυψη δεν είναι ανάγκη να συνοδεύεται και με πρόθεση εξαπάτησης και ότι η μη αποκάλυψη όλων των αντικειμενικών ουσιωδών λεπτομερειών, καθιστά την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος ακροσφαλή. Κατά συνέπεια, το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. (Δέστε επίσης Hani Mousa El - Sayegh v. Credit Suisse
(1996)1 ΑΑΔ 836, στη σελίδα 847. Σημειώνω επίσης ότι ο αιτητής οφείλει να αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη γεγονότα και δεν εναπόκειται σ΄ αυτόν να κρίνει ποια έχουν σημασία και ποια όχι. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Η εισήγηση του κ. Τσαρδελλή ότι η ενάγουσα απέκρυψε από το Δικαστήριο ότι η εκ μέρους της καταγγελία στην αστυνομία έγινε προ ενός έτους, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Η ενάγουσα στην Ένορκη της Δήλωση αναφέρεται στο γεγονός της καταγγελίας, χωρίς να προσδιορίζει τον χρόνο που αυτή έγινε. Όπως είναι διατυπωμένη η σχετική παράγραφος της Ένορκης Δήλωσης (παράγραφος 8), συνάγεται ότι η καταγγελία έγινε στο παρελθόν. Από το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης δεν έχω διαπιστώσει την παρασιώπηση οποιουδήποτε ουσιώδους γεγονότος. Αντίθετα κρίνω ότι υπήρξε πλήρης, ειλικρινής και αληθινή αποκάλυψη των γεγονότων που οδήγησαν στην καταχώρηση της αγωγής. Για όλους αυτούς τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, βρίσκω ότι και οι τρείς προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν 14/60, ικανοποιούνται. Ασκώντας δε την διακριτική μου ευχέρεια κρίνω επίσης ότι είναι δίκαιο υπό τις ανωτέρω συνθήκες να παραμείνει σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα μέχρι την εκδίκαση και πλήρη αποπεράτωση της αγωγής. Δια ταύτα το προσωρινό διάταγμα οριστικοποιείται. Τα έξοδα της Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου. Τα έξοδα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.:)............................................................. Στ. Τσιβιτανίδου - Κίζη, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο