Αθηνάς Χρίστου κ.α. ν. Διευθυντή Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας κ.α., Αίτηση/Έφεση Αρ.: 110/09, 27/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A100 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΟΣ Ενώπιον: Στ. Τσιβιτανίδου - Κίζη, Ε.Δ. Αίτηση/Έφεση Αρ.: 110/09 Επί τοις αφορώσι τον Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Eγγραφή και Eκτίμηση) Νόμο Κεφ. 224 ως ετροποποιήθη μέχρι σήμερα, άρθρα 58 και
- Μεταξύ:
- Αθηνάς Χρίστου
- Κωνσταντίνου Χρίστου
- Χριστίνας Χριστάκη Αντωνίου Αιτητών - Εφεσειόντων και
- Διευθυντή Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας
- Παπανικολάου Θεοδοσίου Νίκου
- Παπανικολάου Ανδρονίκης
- Μίλλα Θεοφάνη Κατερίνας
- Μίλλα Θεοφάνη Σταυρούλας
- Αζά Παναγιώτη Μάριου
- Αζά Μάριου Αικατερίνης Καθ΄ ων η Αίτηση - Εφεσιβλήτων Αίτηση ημερομηνίας 9.1.2014 Ημερομηνία: 27 Μαρτίου 2014 Εμφανίσεις: Για τους Εφεσείοντες-Αιτητές: κα Γ. Ζαχαρίου για Ανδρέα Β. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εφεσίβλητο 2 -Καθ΄ ου η αίτηση: κ. Μαυρομάτης για Μαυρομάτης & Χριστοδουλίδου Δ.Ε.Π.Ε. Για την Εφεσίβλητη 3 - Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Βάσος Α. Θεοδώρου Για τους Εφεσιβλήτους 4 και 5 - Καθ΄ων η Αίτηση: κος Σωφρονίου για Δειλινός & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Ενδιάμεση Απόφαση Με την Αίτηση/Έφεση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, οι Εφεσείοντες - Αιτητές αιτούνται την ακύρωση της απόφασης του Διευθυντού του Κτηματολογίου, ημερομηνίας 13.11.2009, με την οποία απερρίφθη η αίτηση των Εφεσειόντων για παροχή διόδου προς όφελος του τεμαχίου τους με αρ. 475 στη Λάρνακα, δια μέσου των γειτονικών ακινήτων με αρ. τεμαχίων 526, 527, 505, 669 και 474, ιδιοκτησίας των εφεσίβλητων 2 μέχρι
- Καθ΄ ον χρόνο θα άρχιζε η εκδίκαση της υπόθεσης, οι δικηγόροι των Εφεσειόντων πληροφορήθηκαν από τον δικηγόρο του εφεσείβλητου αρ.2, ότι ο τελευταίος περί τις αρχές του έτους 2013, μεταβίβασε το μερίδιο ιδιοκτησίας του ακινήτου του, στα τέκνα του Θεοδόση και Ανδρονίκη Παπανικολάου. Ενόψει τούτου, οι Εφεσείοντες καταχώρησαν Αίτηση με την οποίαν αιτούνται την τροποποίηση του τίτλου της Αίτησης/Έφεσης και της Ένορκης Δήλωσης που την συνοδεύει, έτσι ώστε να διαγραφεί το όνομα του εφεσίβλητου αρ. 2 και να αντικατασταθεί με το όνομα «Παπανικολάου Θεοδόσης». Ουδείς εκ των Εφεσίβλητων ήγειρε ένσταση στο αίτημα των Εφεσειόντων. Ούτε και ζητήθηκαν έξοδα για την αίτηση. Όμως ο εφεσίβλητος αρ. 2, αξίωσε την επιδίκαση προς όφελος του των εξόδων που θα προκύψουν συνεπεία της τροποποίησης. Ο κ. Μαυρομάτης συνήγορος του εφεσίβλητου αρ. 2, υπεστήριξε, με αναφορά στην Δ.
- θ.1, ότι ο κανόνας προβλέπει σε περίπτωση που διάδικος επιθυμεί να προβεί σε τροποποίηση, να καταβάλει και τα έξοδα του αντιδίκου του. Προχωρώντας ένα βήμα παραπάνω υπεστήριξε ότι εν προκειμένω, οι εφεσείοντες δεν επιδιώκουν απλά μία διόρθωση στον τίτλο της Αίτησης/Έφεσης, αλλά την διαγραφή και την αντικατάσταση του εφεσίβλητου αρ. 2, με άλλο πρόσωπο. Είναι άδικο, κατέληξε, η κυρίως Αίτηση ουσιαστικά να αποσυρθεί και να απορριφθεί εναντίον του εφεσίβλητου 2 και αυτός να μην δικαιούται τα «σπαταλιθέντα» έξοδα, μέχρι σήμερα. Αντίθετη ήταν η θέση της κας Ζαχαρίου εκ μέρους των εφεσειόντων. Υπεστήριξε ότι οι τελευταίοι προχώρησαν σ΄ αυτό το διαδικαστικό διάβημα όχι από δικό τους λάθος αλλά συνεπεία της μεταβίβασης του μεριδίου του εφεσίβλητου αρ. 2 στα παιδιά του, θα ήταν άδικο, κατέληξε, οι εφεσείοντες να τιμωρηθούν για κάτι που δεν ευθύνονται. Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα εκπηγάζει από τον περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 Ν.14/60, άρθρο 43 και τους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.59 θ.
- Το άρθρο 43, του περί Δικαστηρίων Νόμου προνοεί τα εξής: «Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του δικαστηρίου και το δικαστήριον, θα έχει πλήρη εξουσίαν να αποφασίζη υπό τίνος και κατά τίνα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι.» Η Δ.59 θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, προνοεί τα πιο κάτω: "1.Subject to the provisions of any law or rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund". Στην υπόθεση Νίτσα Θρασυβούλου ν. Arto Estates Limited
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, λέχθηκαν επί του θέματος, τα ακόλουθα: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον Κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του στην αύξηση των εξόδων της δίκης. Σ΄ εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο. Όπως τονίστηκε στην Georgios E. Glyky v. Ioannis Stylianou Ioannides (1959-60) 24 C.L.R. 220, η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το Δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο προς μετριασμό αισθημάτων πικρίας του αποτυχόντα διαδίκου δε συνιστά δικαστική άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου». Έχω εξετάσει με προσοχή τις εκατέρωθεν εισηγήσεις των συνηγόρων. Η πάγια αρχή ότι το θέμα άπτεται της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, δεν αμφισβητείται. Δεν αμφισβητείται επίσης ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για την επιδίκαση εξόδων είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Όπως λέχθηκε και στην υπόθεση Θρασυβούλου (ανωτέρω), δικαιολογείται παρέκκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, εφόσον συντρέχουν, ικανοί λόγοι που ανάγονται στην γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρος των. Στην προκειμένη περίπτωση η θέση της κας Ζαχαρίου με βρίσκει σύμφωνη. Η τροποποίηση κατέστη αναγκαία μετά την μεταβίβαση από τον εφεσίβλητο 2, του μεριδίου του επί του ακινήτου, σ΄ άλλο πρόσωπο. Η μεταβίβαση έγινε πολύ μετά την καταχώρηση της κυρίως Αίτησης και το γεγονός αυτό το πληροφορήθηκαν οι εφεσείοντες (και αυτό δεν αμφισβητείται), πολύ πρόσφατα και από τον ίδιο τον συνήγορο του εφεσίβλητου αρ. 2. Οι εφεσίοντες δεν προχώρησαν στην τροποποίηση για να διορθώσουν δικά τους λάθη ή παραλείψεις, αλλά από την αναγκαιότητα να βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου οι σωστοί διάδικοι. Η υπόθεση δεν έχει ακόμη εκδικαστεί και ασφαλώς σ΄ αυτό το στάδιο ούτε το Δικαστήριο ούτε και οποιοσδήποτε από τους διαδίκους, είναι σε θέση να διαγνώσει ποιος θα είναι ο επιτυχών διάδικος στο τέλος της ημέρας. Έχοντας κατά νου τα προαναφερθέντα, κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις η πιο δίκαιη διαταγή, είναι η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της (όσον αφορά τα έξοδα που θα δημιουργηθούν συνεπεία της τροποποίησης) και επομένως εκδίδω ανάλογη διαταγή. Δια ταύτα η Αίτηση τροποποίησης ημερομηνίας 9.1.2014 εγκρίνεται ως οι παράγραφοι Α και Β της Αίτησης. Η τροποποιημένη Αίτηση/Έφεση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από την σύνταξη του Διατάγματος. Να ακολουθηθούν οι θεσμοί για τα περαιτέρω. Καμιά διαταγή για έξοδα όσον αφορά την Αίτηση. Η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της που θα προκύψουν συνεπεία της τροποποίησης. (Υπ.:) ...................................................... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο