Συνεργατικού Οργανισμού «Πρωτοβουλία Γυναικών Κύπρου» ν. Χρίστος Κύζη κ.α., Γεν. Αιτ. 93/13, 18/6/2014

(1)-

(4)και 53, οι περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμοί, κανονισμός 79, ο περί Διαιτησίας Νόμος, άρθρο 21, ο περί Δικαστηρίων Νόμος, Άρθρο 37

(2)και οι περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί, Δ.47, Δ.48 θθ.1-3 και

1. Η Αίτηση υποστηρίχθηκε με ένορκη δήλωση της κας Ευαγγελίας Τουμαζή, γραμματέα του Συνεργατικού Οργανισμού «Πρωτοβουλία Γυναικών Κύπρου Λτδ.», Αιτητών, η οποία είχε εξουσιοδοτηθεί στον καταρτισμό της συγκεκριμένης ένορκης δήλωσης. Σύμφωνα με την ομνύουσα με γραπτή δήλωση ημερομηνίας 10/10/2012 ο διαιτητής είχε καλέσει τους Καθ΄ ων η Αίτηση να παρευρεθούν, στις 07/11/2012 στη διαδικασία διαιτησίας και το σχετικό έγγραφο παράδοσης της ειδοποίησης είχε υπογραφτεί. Στις 07/11/2012 παρουσιάστηκε ο πρωτοφειλέτης, Καθ΄ ου η Αίτηση 1, ο οποίος είχε παραδεχθεί το χρέος του. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση 2 μέχρι 7 δεν παρέστησαν στη διαδικασία και ως εκ τούτου στις 07/11/2012 είχε εκδοθεί διαιτητική απόφαση εναντίον όλων των Καθ΄ ων η Αίτηση για το ποσό των €19.098,54- πλέον τόκο προς 9,25% ετησίως με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των τόκων στις 30/6 και 31/12 εκάστου έτους καθώς και οποιαδήποτε άλλα έξοδα από 07/11/2012 μέχρι πλήρους εξόφλησης. Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια εταιρεία είχε απαιτήσει τη μεταφορά του δεσμευμένου οχήματος, με αριθμούς εγγραφής ΕΝΚ891, για πώλησή του δυνάμει δημόσιου πλειστηριασμού. Η συγκεκριμένη διαιτητική απόφαση είχε γνωστοποιηθεί στους Καθ΄ ων η Αίτηση και αυτοί είχαν υπογράψει το σχετικό έντυπο. Στους Καθ΄ ων η Αίτηση 2, 5 και 7 είχε επιδοθεί στις 05/02/2013, στην Καθ΄ ης η Αίτηση 4 είχε επιδοθεί στις 20/04/2013, στον Καθ΄ ου η Αίτηση 6 είχε επιδοθεί στις 04/07/2013 και στους Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 3 στις 11/07/
2. Σύμφωνα με την ομνύουσα ο χρόνος για υποβολή έφεσης έχει παρέλθει, οπόταν η απόφαση κατέστη τελεσίδικη, χωρίς οι Καθ΄ ων η Αίτηση να έχουν πληρώσει μέχρι σήμερα οποιοδήποτε ποσό προς εξόφληση του χρέους τους γι΄ αυτό και καταχωρίστηκε η υπό κρίση αίτηση. Η Αίτησης αντιμετωπίστηκε με ένσταση από τους Καθ ΄ων η Αίτηση 1,2,3,5,6 και
3. Ως λόγους ενστάσεως κατέγραψαν τους ακόλουθους: Ότι η Αίτηση είναι δικονομικά άκυρη ή και ανυπόστατη, ότι η επίδικη διαφορά δεν είχε ποτέ παραπεμφθεί σε διαιτησία ή και δεν έχει παραπεμφθεί νόμιμα σε διαιτησία, ότι ο διαιτητής δεν είχε διοριστεί νόμιμα ή και έγκυρα για να διεξάγει τη διαιτησία, ότι η απόφαση της οποία ζητείται η εγγραφή είναι ανυπόστατη ή και άκυρη γιατί δεν ακολουθήθηκε η δέουσα διαδικασία, ότι ο διαιτητής είχε ενεργήσει καθ΄ υπέρβαση των εξουσιών του, ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν είχαν ειδοποιηθεί νομότυπα, ότι ο διαιτητής ήταν ακατάλληλο πρόσωπο για διορισμό λόγω των σχέσεων που διατηρεί με τους Αιτητές, ότι οι Καθ΄ ων η αίτηση ουδέποτε συμφώνησαν ή συγκατατέθηκαν στον διορισμό του συγκεκριμένου διαιτητή, ότι δεν διεξήχθηκε στην πραγματικότητα οποιαδήποτε διαδικασία ούτε και είχε ακουστεί οποιαδήποτε μαρτυρία, ότι η ενόρκως δηλούσα στην αίτηση δεν γνωρίζει τα γεγονότα και ότι η απόφαση της οποίας ζητείται η εγγραφή παραβιάζει τα συνταγματικά δικαιώματα των Καθ΄ ων η Αίτηση και τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Ως νομική βάση της Ένστασης καταγράφηκαν οι περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί, Δ.
4. Δ.47, Δ.48 θθ.1-3 και 9, το Σύνταγμα, Άρθρα 23, 30 και 35, η Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ο περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος, Άρθρα 52(2β), οι περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμοί, κανονισμοί 78 και 79 και ο περί Διαιτησίας Νόμος, άρθρα 9,14,16, 20, 21, 24

(4)και

1. Τα γεγονότα στα οποία στηρίχθηκε η Ένσταση κατεγράφησαν στην ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση 1, Χρίστου Κύζη, ο οποίος ήταν εξουσιοδοτημένος και από τους Καθ΄ ων η αίτηση 2, 3,5, 6 και 7 για να προβεί στη συγκεκριμένη ένορκη δήλωση. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, η ειδοποίηση παρουσίασης στη συγκεκριμένη διαδικασία είχε παραδοθεί μόνο στους Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 και ο Καθ΄ ου η Αίτηση 5 είχε υπογράψει ότι είχε παραλάβει την εν λόγω ειδοποίηση εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση 1, 2, 3 και
2. Οπόταν, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του δεν υπάρχει έγκυρη απόφαση η οποία να μπορεί να εγγραφεί γιατί η διαδικασία είναι παράτυπη. Είναι, περαιτέρω η θέση του ότι η συγκεκριμένη διαιτητική απόφαση δεν είναι νόμιμη ή έγκυρη γιατί είχε εκδοθεί από τον διαιτητή με παράνομη ή και ανυπόστατη διαδικασία. Η συγκεκριμένη διαδικασία ήταν παράνομη γιατί δεν επιδόθηκε οποιαδήποτε ειδοποίηση στους Καθ΄ ων η Αίτηση σε σχέση με την πρόθεση των Αιτητών να διορίσουν τον συγκεκριμένο διαιτητή ή για την πρόθεσή τους να αρχίσουν τη συγκεκριμένη διαιτητική διαδικασία εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση. Επιπρόσθετα, οι Καθ΄ων η Αίτηση δεν είχαν ειδοποιηθεί ποτέ για τον διορισμό του συγκεκριμένου διαιτητή ούτε και είχαν συμφωνήσει με τον διορισμό αυτό. Προώθησε τη θέση ότι οι συμφωνίες χρηματοδότησης και εγγύησης δεν προέβλεπαν τον διορισμό συγκεκριμένου προσώπου ως διαιτητού και ούτε συμφωνήθηκε ο διορισμός συγκεκριμένου προσώπου στην περίπτωση που προέκυπτε διαφορά. Ως αποτέλεσμα της παράνομης διαδικασίας η συγκεκριμένη απόφαση είναι ανυπόστατη και άκυρη. Παράλληλα ο ομνύοντας ισχυρίζεται ότι ο συγκεκριμένος διαιτητής είναι πρόσωπο το οποίο δεν μπορούσε να είναι αμερόληπτο ή ανεξάρτητο ή δίκαιο αφού στο παρελθόν ήταν υπάλληλος ή και βρισκόταν στην υπηρεσία του Συνεργατισμού ή και του Εφόρου Συνεργατικών Εταιρειών. Η συγκεκριμένη απόφαση είναι λανθασμένη και πλημμελής με αποτέλεσμα να επηρεάζονται τα δικαιώματα των Καθ΄ ων η Αίτηση σε τέτοιο βαθμό που να την καθιστούν ακυρωτέα αφού δεν προσάχθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία και δεν δόθηκε στους Καθ ων η Αίτηση η ευκαιρία να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους ενώπιον του διαιτητή. Ο συγκεκριμένος διαιτητής εντάσσοντας τον όρο οποιαδήποτε άλλα έξοδα», σε σχέση με τα έξοδα, υπερέβη την εξουσία του και ενήργησε παράτυπα. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, λόγω της χρήσης του συγκεκριμένου όρου, το χρέος μπορεί ανά πάσα στιγμή να αυξηθεί και η περιουσία των Καθ΄ ων η Αίτηση να υπόκειται σε μεγαλύτερο χρέος. Καταλήγει ότι οι Αιτητές είχαν το δικαίωμα να προωθήσουν τα δικαιώματα και τις αξιώσεις τους είτε με πολιτική αγωγή είτε με διαδικασία διαιτησίας αλλά επέλεξαν τη διαδικασία διαιτησίας με αποτέλεσμα να μην τους επιτρέπεται να εκδώσουν διάταγμα πώλησης του δεσμευμένου αυτοκινήτου. Και οι δύο πλευρές προχώρησαν με την καταχώριση γραπτών αγορεύσεων. Οι Αιτητές στην εμπεριστατωμένη γραπτή τους αγόρευση παρέπεμψαν το Δικαστήριο στις νομοθετικές πρόνοιες καθώς και στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σχέση με αυτού του είδους αιτήσεις και ισχυρίστηκαν ότι η διαιτητική απόφαση κατέστη τελεσίδικη λόγω του ότι δεν εφεσιβλήθηκε. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση στη γραπτή τους αγόρευση με αναφορά στη νομολογία ισχυρίστηκαν ότι θα πρέπει να μη επιτραπεί η εγγραφή της διαιτητικής απόφασης για τους λόγους που καταγράφονται στην ένστασή τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, η διαφορά Συνεργατικής με μέλος της εμπίπτει στα πλαίσια διαιτησίας με παραπομπή σε διαιτητή, στα πλαίσια του Νόμου. Το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει: «52.-

(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας- (α) μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών κατατεθών, οφειλετών ή των εγγυητών τους. ή (β) μεταξύ μέλους, πρώην μέλους ή προσώπου αξιούντος μέσω μέλους, πρώην μέλους ή αποβιώσαντος μέλους και της εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής ή οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας. ή (γ) μεταξύ της εταιρείας ή της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής και οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας. ή (δ) μεταξύ της εταιρείας και οιασδήποτε ετέρας εγγεγραμμένης εταιρείας, η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπηται υφ΄ οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Εφορον: Νοείται ότι- (α) Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου σε καμιά περίπτωση δεν κωλύουν εγγεγραμμένη εταιρεία να προσφύγει σε αρμόδιο δικαστήριο στη Δημοκρατία ή σε άλλο κράτος εναντίον οποιουδήποτε. (β) ως διαφορά που αφορά τις εργασίες εγγεγραμμένης εταιρείας κατά την έννοια του παρόντος άρθρου, λογίζεται και οποιαδήποτε οφειλή ή απαίτηση εγγεγραμμένης εταιρείας που έγινε αποδεκτή ή που δεν αμφισβητείται.

(2)Ο Εφορος δύναται, επί τη λήψει της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήση συνδιαλλαγήν της διαφοράς. ή (β) να παραπέμπη την διαφοράν προς επίλυσιν εις διαιτησίαν ήτις διεξάγεται συμφώνως προς τας διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας.

(3)Εις περίπτωσιν παραπομπής υπό του Εφόρου της διαφοράς εις διαιτητήν ή διαιτητάς προς επίλυσιν, ο Εφορος κέκτηται εξουσίαν καθορισμού της αμοιβής του τοιούτου διαιτητού ή διαιτητών.

(4)Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικημένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιας ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.

(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ΄ αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης δεν παρέχεται η δυνατότητα αναθεώρησης ή ακύρωσης μιας διαιτητικής απόφασης γιατί είναι διαδικασία διαδικαστικής μορφής. Με άλλα λόγια το Δικαστήριο εξετάζοντας μια τέτοια αίτηση, όπως είναι η υπό κρίση Αίτηση, δεν μπορεί να προχωρήσει σε δικαστικό έλεγχο της ουσίας και της ορθότητας της διαιτητικής απόφασης αλλά περιορίζεται στην εξέταση των διαδικαστικών προυποθέσεων. Αντικείμενο της αίτησης είναι μόνο η λήψη άδειας για εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης του διαιτητή (βλ. Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, Πολ. Εφ.357/2008, ημερ.11/04/2012). Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο που εφαρμόζεται σε αιτήσεις του είδους όπως η υπό εξέταση, για να μπορεί να επιτραπεί από το Δικαστήριο η εγγραφή μιας διαιτητικής απόφασης θα πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) Να έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση. (β) Η διαιτητική απόφαση να έχει κοινοποιηθεί/γνωστοποιηθεί στους διαδίκους έτσι ώστε να λάβουν γνώση για αυτή και το περιεχόμενο της. (γ) Να έχει εκπνεύσει ο χρόνος των 21 ημερών, που καθορίζεται από τα εδάφια

(4)και

(5)του Άρθρου 52 του Ν.22/85, από της γνωστοποιήσεως στους διαδίκους της διαιτητικής απόφασης και να μην έχει ασκηθεί οποιαδήποτε έφεση κατά της εν λόγω αποφάσεως, ενώ αν έχει καταχωρηθεί έφεση, αυτή να έχει αποτύχει και (δ) Η αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης να γίνει δια κλήσεως. Το θέμα το οποίο θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο γνωστοποιήθηκε, στους Καθ' ων η Αίτηση, αυτή τούτη η διαδικασία διαιτησίας και σε μεταγενέστερο στάδιο η έκδοση της απόφασης. Στην υπόθεση In re Χριστοφόρου κ.ά

(1999)1 (Β) Α.Α.Δ. 980 και συγκεκριμένα στις σελίδες 984-985, ο Δικαστής Καλλής ανέφερε τα ακόλουθα σχετικά με το υπό εξέταση θέμα: «Σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο 52

(4)οι αιτητές είχαν δικαίωμα να ασκήσουν έφεση εναντίον της διαιτητικής απόφασης. Δεν έχουν ασκήσει έφεση γιατί δεν γνώριζαν για την ύπαρξη της διαιτητικής απόφασης. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τους αιτητές , η καθ΄ ης η αίτηση, προχώρησε στην εγγραφή της διαιτητικής απόφασης χωρίς να είχε δώσει την ευκαιρία στους αιτητές να λάβουν τα υπό του νόμου προβλεπόμενα ένδικα μέσα για αμφισβήτηση της εγκυρότητας ή νομιμότητας της. Οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης απαιτούν όπως στα μέρη μιας διαδικασίας παρέχεται πλήρης ευκαιρία να ακουστούν. Εμπεριέχουν την υποχρέωση ακριβοδίκαιης δράσης από τα σώματα που λαμβάνουν αποφάσεις (R. v. Home Secretary ex. P.Santillo

(1981)Q.B. 778). Εφαρμόζονται στις περιπτώσεις κατά τις οποίες μια απόφαση επηρεάζει τα δικαιώματα ενός διαδίκου (Ridge ν. Baldwin

(1964)A.C. 40). Στην κρινόμενη περίπτωση ο ισχυρισμός των αιτητών ότι δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να ασκήσουν τα υπό του Νόμου προβλεπόμενα ένδικα μέσα για αμφισβήτηση της διαιτητικής απόφασης έχει παραμείνει αδιαμφισβήτητος. Προκύπτει, επομένως, ότι οι αιτητές δεν γνώριζαν για την ύπαρξη της διαιτητικής απόφασης. Αγνοούσαν μια ουσιώδη πτυχή της διαδικασίας η οποία τους αφορούσε και επηρέαζε τα νόμιμα δικαιώματα τους. Τέτοια άγνοια, καθώς έχει νομολογηθεί, συνιστά παράβαση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης (Fleet Mortgage v. LowerMaisonette

(1972)1 W.L.R. 765 και Natural Justice by Paul Jackson, Second ed., σελ. 60). Η διαδικασία ενώπιον του Διαιτητή και η διαδικασία εγγρααφής της διαιτητικής απόφασης αποτελούν δύο άρρηκτα συνδεδεμένες και αλληλένδετες διαδικασίες. Οποιαδήποτε πλημμέλεια η οποία σημειώνεται στην πορεία της διαδικασίας, η οποία οδηγεί στην εγγραφή της απόφασης επηρεάζει τη νομιμότητα τόσο της διαιτητικής απόφασης όσο και της απόφασης του δικαστηρίου για εγγραφή της.» Το πρώτο θέμα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι το κατά πόσον οι Καθ' ων η Αίτηση έλαβαν γνώση τόσο της ημερομηνίας που θα διεξαγόταν η διαδικασία διαιτησίας όσον και της διαιτητικής απόφασης που εκδόθηκε εναντίον τους. Με βάση τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα το Τεκμήριο Α που επισυνάφθηκε στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, η ειδοποίηση για την διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας φαίνεται να επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση 1,2,3, 5 και 7 στις 19/10/2012, έναντι υπογραφής και στον Καθ΄ ου η Αίτηση 6 στις 30/10/2012 έναντι υπογραφής. Η συγκεκριμένη απόφαση είχε ληφθεί στις 07/11/2012 στην παρουσία του πρωτοφειλέτη, Καθ' ου η Αίτηση 1, ο οποίος είχε αποδεχθεί το χρέος του. Η διαιτητική απόφαση, όπως προκύπτει από το Τεκμήριο Γ, είχε επίσης επιδοθεί στις 07/11/2012 σε όλους. Επί του προκειμένου, οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι η διαιτητική απόφαση επιδόθηκε σε όλους τους Καθ ων η Αίτηση. Στην ένορκη δήλωση της αίτησης, επισυνάπτεται επί του προκειμένου ως Τεκμήριο Δ, έγγραφη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση 1 ημερομηνίας 07/11/2012, σύμφωνα με την οποία, του γνωστοποιήθηκε η πιο πάνω διαιτητική απόφαση, τόσον για τον ίδιο όσον και για τους Καθ' ων η Αίτηση 2, 5 και 7 με τους οποία συγκατοικεί ενώ στους Καθ΄ων η Αίτηση 3 και 6 είχε επιδοθεί προσωπικά. Με τα πιο πάνω στοιχεία, είναι η κρίση μου ότι οι Αιτητές έχουν αποσείσει το βάρος απόδειξης που είχαν προκειμένου να αποδείξουν την έγκυρη γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης σε όλους τους Καθ' ων η Αίτηση. Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομολογία, αλλά και το λεκτικό και πνεύμα του άρθρου 52

(4)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου του 1985 (Ν.22/1985), μετά των συναφών τροποποιήσεων, γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης δεν σημαίνει απαραίτητα, αποκλειστικά και μόνο προσωπική επίδοση. Σκοπός του νομοθέτη δεν ήταν να παρακάμψει τις δικονομικές αρχές επίδοσης εγγράφων σε φυσικά πρόσωπα. Επομένως, σχετικά με την επίδοση διαιτητικής απόφασης, ως νομικό έγγραφο που είναι, ισχύουν και εφαρμόζονται οι δικονομικοί κανόνες, όπως αυτοί τέθηκαν στον Δ.2 θ.2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών, όπου, μεταξύ άλλων, προνοείται πως όταν το πρόσωπο προς το οποίο πρόκειται να γίνει επίδοση εγγράφου δεν ανεβρεθεί, η επίδοση θα θεωρείται ότι έγινε αν αντίγραφο αφεθεί σε ένα μέλος της οικογένειας του που να φαίνεται ότι είναι 16 ετών και άνω και είναι στην πόλη ή το χωριό του ή εντός της περιοχής του. Παρά την παραλαβή της διαιτητικής απόφασης από τον Καθ΄ου η Αίτηση 1, στις 07/11/2012, Τεκμήριο Γ6, τίποτα δεν έπραξε παρά το γεγονός ότι καταγραφόταν ρητά σε αυτή τούτη την απόφαση ότι θα έπρεπε τυχόν ένσταση να καταχωριστεί εντός 21 ημερών από την επίδοση της γνωστοποίησης. Ούτε και οι υπόλοιποι Καθ ων η Αίτηση ενήργησαν με οποιοδήποτε τρόπο αλλά παρέμειναν απαθής μέχρι και τις 06/11/2013, που καταχώρισαν εμφάνιση στην υπό κρίση Αίτηση για εγγραφή της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ακόμα και αν τα γεγονότα ήταν όπως τα ισχυρίζεται ο Καθ' ου η Αίτηση 1, η προθεσμία των 21 ημερών που τάσσει το άρθρο 52

(4)του Νόμου, ξεκινά όχι από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης, αλλά από την ημερομηνία κοινοποίησής της. Αν θεωρήσουμε ότι έλαβαν γνώση της διαιτητικής απόφασης, όλοι οι Καθ ων η Αίτηση, όταν τους επιδόθηκε η υπό κρίση Αίτηση, στους Καθ' ων η Αίτηση 1, 2, 5 και 7 στις 08/08/2013 και στους Καθ ων η Αίτηση 3 και 6 στις 12/08/2013, σύμφωνα με το περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου ήτοι τις επιδόσεις της Αίτησης για Εγγραφή, δεν προσέβαλλαν την απόφαση εντός 21 ημερών από τις 08/08/2013 ή τις 12/08/2013. Οπόταν, από όποια οπτική γωνία και αν εξεταστεί το θέμα, αυτός τούτος ο χρόνος των 21 ημερών έχει παρέλθει. Η προαναφερθείσα συμπεριφορά των Καθ΄ ων η Αίτηση 1, 2, 3 5, 6 και 7 ενεργοποίησε το εδάφιο 5 του άρθρου 52 το οποίο προβλέπει: «Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατά αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Είναι ο ισχυρισμός του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ότι το λεκτικό της απόφασης περιλαμβάνει και έκδοση διατάγματος παράδοσης του υποθηκευμένου αυτοκινήτου, κάτι που δεν μπορεί να διετάχθει γιατί η διαιτητική απόφαση δεν είναι δικαστική απόφαση. Αναφορά μπορεί να γίνει στο σύγγραμμα του Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 2, παρ. 96 σελ. 43: «No particular form of words is requisite for the validity of an award; it may be expressed in such language as the arbitrator or umpired thinks fit, provided that the meaning is clear. An ambiguous or uncertain award is bad and cannot be enforced». Στο σύγγραμμα Russell on Arbitration, 16η έκδοση, σελ. 232, στο κεφάλαιο υπό τον τίτλο «Award must be certain» αναφέρονται τα πιο κάτω: «An award ought to be certain, so that no reasonable doubt can arise upon the face of it as to the arbitrator's meaning, or as to the nature and extent of the duties imposed by it on the parties. If the arbitrator directs one party to pay money, or to execute a release to the other, the award is sufficiently certain, though it mentions no time. » Σύμφωνα με την αγγλική νομολογία οι διαιτητικές αποφάσεις ερμηνεύονται με τέτοιο φιλελεύθερο τρόπο ώστε να κρίνονται ως σαφείς και ξεκάθαρες. Έτσι, συνήθως δεν αμφισβητείται η δυνατότητα εκτέλεσης απόφασης, της οποίας το νόημα μπορεί να μην είναι απόλυτα σαφές, αλλά να συνάγεται από την ίδια την διατύπωση του κειμένου της απόφασης. Καθοδηγητικό είναι και το σκεπτικό της απόφασης Πιττάκα ν. Γ. & Β. Χατζηδημοσθένους Λτδ

(2004)1 Α.Α.Δ 1895, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την δυνατότητα εγγραφής διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης δυνάμει του άρθρου 21 του Περί Διαιτησίας Νόμου (Κεφ. 4). «Το λεκτικό του αρ. 21 είναι ακριβώς το ίδιο με εκείνο του αρ. 26

(1)της Αγγλικής Arbitration Act, 1950. Σύμφωνα με τους Halsbury´s Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 2, παραγ. 713 «το Δικαστήριο θα χορηγήσει άδεια για την εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης εκτός αν υπάρχει πραγματικός λόγος αμφισβήτησης της εγκυρότητας της διαιτητικής απόφασης ή εκτός αν η διαιτητική απόφαση δεν είναι σε τύπο που μπορεί να εκτελεσθεί ως απόφαση» Εφαρμόζοντας τις νομολογιακές αρχές στα υπό κρίση γεγονότα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η απόφαση του διαιτητή είναι σαφής και δεν τίθεται θέμα αύξησης του ποσού που οφείλεται, όπως εισηγούνται οι Καθ ων η Αίτηση, λόγω της διαταγής που αφορά τα έξοδα αφού ο χρόνος που άρχεται η χρέωση των εξόδων αφορά μετά την έκδοση της απόφασης και κατά κύριο λόγο αφορά τα έξοδα εγγραφής και παροχής άδειας για εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Όσο αφορά τον ισχυρισμό των Καθ΄ων η Αίτηση για την επιλογή των Αιτητών να ενεργοποιήσουν την διαδικασία διαιτησίας θα πρέπει να αναφερθεί ότι η διαδικασία διαιτησίας αναγνωρίζεται ως εναλλακτική διαδικασία επίλυσης διαφορών σύμφωνα με τα λεχθέντα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας της Κένυας ν. Bank Fur Arbeit Uno Wirtschaft A.G.

(1999)1 ΑΑΔ 585. Ενώ στην υπόθεση Θεοχάρης Περικλέους

(1985)1 Α.Α.Δ. 178 αποφασίστηκε ότι η διαδικασία διαιτησίας θεωρείται οιονεί δικαστική εξουσία και ότι το Σύνταγμα δεν αποκλείει την επίλυση της διαφοράς με διαιτησία. Όσο αφορά τια αιτιάσεις που προβάλλονται και αφορούν το πρόσωπο του διαιτητή θα πρέπει να λεχθεί ότι προβάλλονται καθυστερημένα αφού θα μπορούσαν να προβληθούν κατά την εκδίκαση έφεσης εναντίον της διαιτητικής απόφασης, η οποία στην παρούσα περίπτωση δεν καταχωρίστηκε. Ενόψει των πιο πάνω, με κάθε σεβασμό στην ανάλυση των όσων ζητημάτων έχει προβεί ο συνήγορος των Καθ΄ ων η Αίτηση, αλλά και στα όσα επιχειρήματα προβάλλει για τη μη επιτυχία της επίδικης αίτησης, κρίνονται ότι αυτά ουδόλως αφορούν στο καίριο επίδικο θέμα, το οποίο θα πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο, που δεν είναι άλλο από το να εξετάσει αν υπάρχει ικανός λόγος να μην προχωρήσει η εγγραφή και η εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Κρίνεται δε πως οι εισηγήσεις και τα ζητήματα που εγείρονται από τους Καθ΄ ων η Αίτηση με τους λόγους ένστασης, θα έπρεπε να εγερθούν κατά την ημερομηνία της διαιτησίας ή ακόμα και κατά το στάδιο εκδίκασης έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης, πλην όμως παρά το γεγονός ότι ειδοποιήθηκαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση, δεν εμφανίστηκαν ή και δεν καταχώρησαν έφεση για ακύρωση της διαιτητικής απόφασης. Ενόψει των πιο πάνω οι ισχυρισμοί που τέθηκαν από τους Καθ' ων η Αίτηση στην Ένσταση καθώς και στην γραπτή αγόρευση του συνηγόρου τους δεν ευσταθούν και ως εκ τούτου απορρίπτονται. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2, 3, 5, 6 και 7 στην Αίτηση ημερομηνίας 07/08/2013 κρίνεται ως αβάσιμη στην ολότητά της. Η Αίτηση ημερομηνίας 07/08/2013 επιτυγχάνει και εγκρίνεται. Εκδίδεται διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο η διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 07/11/2012 να καταχωρηθεί και να εγγραφεί προς εκτέλεση στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, η οποία δύναται να εκτελεσθεί όσον αφορά στους Καθ' ων η Αίτηση 1,2,3,5,6 και 7. Τα έξοδα της διαδικασίας, τα οποία ανέρχονται στα €1000-, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2,3, 5, 6 και 7. (Υπ.) ....................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο