Αναφορικά με την Εταιρεία LOMA ESTATE LIMITED, Αίτηση Εταιρ. 83/2012, 10/6/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A187 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αίτηση Εταιρ. 83/2012 ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ, Κεφ.113 και Αναφορικά με την Εταιρεία LOMA ESTATE LIMITED ------------------------- Ημερομηνία: 10 Ιουνίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτήτρια Εταιρεία: κ. Καρατσής για Πυριλίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. (για ν΄ ακούσει απόφαση η κα Παρπούνα) Για την Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία: κ. Χατζηπαναγιώτου Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα Αίτηση, για διάλυση της εταιρείας «LOMA ESTATE LIMITED», καταχωρήθηκε από την Snezana Tcherkessova. Βασίζεται στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113 και συγκεκριμένα στα άρθρα 209, 210, 211(ε) και (στ), 212, 213 και
- Σύμφωνα με όσα αναφέρει στην Αίτησή της η Αιτήτρια, η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία οφείλει το ποσό των €38.443-, πλέον το ποσό των €88.742-, πλέον το ποσό των €18.000- με 8% τόκο από 06/10/2008 μέχρι 14/10/2008 και 5.5% τόκο από 15/10/2008 μέχρι εξοφλήσεως πλέον τα υπολογισθέντα δικηγορικά έξοδα €10.465- πλέον τόκο και Φ.Π.Α. Η Αιτήτρια είχε επιδώσει, στις 26/05/2012, Ειδοποίηση Απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της Χρεώστριας Εταιρείας, με την οποία την κάλεσε να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό, πλην όμως αυτή δεν ανταποκρίθηκε εντός τριών εβδομάδων, οπόταν, κατά την Αιτήτρια δεν δύναται να πληρώσει τα χρέη της και γι' αυτό ζητείται η εκκαθάρισή της ή η διάλυσή της. Η Αίτηση συνοδευόταν από την Ένορκη Δήλωση της Αργυρώς Δημητρίου, υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Αιτήτρια και γνώστη των γεγονότων που αφορούν την υπόθεση και την Αίτηση. Ουσιαστικά, με την Ένορκη Δήλωσή της, υιοθετεί το περιεχόμενο της Αίτησης και καταλήγει ότι η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία λογίζεται αναξιόχρεη και είναι ανίκανη ή/και αρνείται να πληρώσει τα χρέη της για αυτό είναι ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις η εταιρεία να τεθεί υπό εκκαθάριση. Η Χρεώστρια Εταιρεία καταχώρισε Ένσταση στην Αίτηση στην οποία καταγράφει έξι λόγους ένστασης οι οποίοι ήταν οι ακόλουθοι: ότι η αίτηση αποτελεί κατάχρηση δικαιώματος, ότι η απαίτηση της Αιτήτριας δεν είναι εκκαθαρισμένη, ότι η Καθ΄ης η Αίτηση είναι ικανή και μπορεί να εξοφλήσει το χρέος της, ότι η αίτηση είναι νομικά αλλά και δικονομικά αβάσιμη και αστήριχτη, ότι ουδέποτε είχε επιδοθεί νομότυπα οποιαδήποτε γραπτή απαίτηση της Αιτήτριας στην Καθ΄ ης η Αίτηση και ότι δεν μπορεί να προχωρήσει η Αίτηση γιατί υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση δικηγορικής υπαλλήλου η οποία δεν γνωρίζει τα γεγονότα και δεν έχει από την Αιτήτρια οποιαδήποτε εξουσιοδότηση στην προώθηση της Αίτησης. Η Ένσταση βασίστηκε στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113 και συγκεκριμένα στο άρθρο 214, στους περί Εταιρειών Διαδικαστικούς Κανονισμούς 3,4,6 και 8, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.48 θ.1,4,5,6 και 9, Δ.30 θ.1-5 και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση του κ. Μάριου Πέτρου, Διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας. Αναφέρει, ο ομνύοντας, ότι η ενόρκως δηλούσα δεν έχει οποιαδήποτε εξουσιοδότηση να προβεί στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση και δεν αναφέρει ότι εναντίον της πρωτόδικης απόφασης έχει καταχωριστεί έφεση. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι η Αίτηση έχει υποβληθεί εκβιαστικά με μοναδικό σκοπό να ασκηθεί πίεση και να εξαναγκαστεί η Καθ΄ης η Αίτηση να καταβάλλει εφάπαξ το ποσό της απόφασης παρά το γεγονός ότι εκκρεμεί έφεση εναντίον της πρωτόδικης απόφασης και ότι τέτοιου είδους αιτήσεις έχουν ως σκοπό τη διαφύλαξη των συμφερόντων των υπόλοιπων πιστωτών και όχι μόνο του συγκεκριμένου πιστωτή. Κατά τη δική του άποψη, η Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρεία εργάζεται και είναι ικανή να αποπληρώσει τα χρέη της. Καταλήγει ότι η Αίτηση θα ζημιώσει ανεπανόρθωτα την Καθ΄ης η Αίτηση Εταιρεία γιατί θα καταστραφεί η αξιοπιστία της στην αγορά. Για την Αιτήτρια κλήθηκε και κατέθεσε ως μάρτυρας, ενώπιον του Δικαστηρίου, η κα Ειρήνη Γιαννακίδου, Μ.1, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Αιτήτρια. Ως μέρος της κυρίως εξέτασής της καταχώρισε γραπτή δήλωση η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο
- Σύμφωνα με το περιεχόμενο της δήλωσής της γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα και έχει εξουσιοδοτηθεί από την Αιτήτρια όπως προβεί, εκ μέρους της, στη συγκεκριμένη δήλωση. Είναι ο ισχυρισμός της ότι η κα Δημητρίου είχε δεόντως εξουσιοδοτηθεί από την Αιτήτρια στην κατάρτιση της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Επιπρόσθετα, υιοθετεί και επιβεβαιώνει το περιεχόμενο της Αίτησης και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι η Καθ΄ης η Αίτηση Εταιρεία συνεχίζει μέχρι και σήμερα να χρωστά στην Αιτήτρια το ποσό των €38.443-, πλέον το ποσό των €88.742-, πλέον το ποσό των €18.000- με 8% τόκο από 06/10/2008 μέχρι 14/10/2008 και 5.5% τόκο από 15/10/2008 μέχρι εξοφλήσεως πλέον τα υπολογισθέντα δικηγορικά έξοδα €10.465- πλέον τόκος και Φ.Π.Α, που είναι το ποσό που αφορά την απόφαση στην Αγωγή Αρ. 2249/
- Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της Αιτήτριας, μέσω των δικηγόρων της, η Καθ΄ης η Αίτηση Εταιρεία παρέλειψε να εξοφλήσει τα οφειλόμενα ποσά και συνεπεία της παράλειψης η Αιτήτρια επέδωσε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρείας γραπτή απαίτηση δυνάμει των προνοιών των άρθρων 211(ε) και 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
- Παρά την παρέλευση των τριών
(3)εβδομάδων η Καθ΄ ης η Αίτηση μέχρι και σήμερα παρέλειψε ή και αρνήθηκε να εξοφλήσει ή και να ικανοποιήσει με οποιονδήποτε τρόπο την απαίτηση της Αιτήτριας. Η υπό κρίση Αίτηση επιδόθηκε στον Έφορο Εταιρειών στις 04/07/2012 και στην Καθ' ης η Αίτηση στις 29/11/2012 και δημοσιεύθηκε στη Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και σε μια καθημερινή εφημερίδα. Η Καθ' ης η Αίτηση έχει πολλά χρέη και παρά τη δημοσίευση της υπό κρίση Αίτησης κανένας πιστωτής δεν έχει εμφανιστεί για να ενστεί στη διαδικασία. Καταλήγει, ότι υπό τις περιστάσεις είναι ορθό και δίκαιο όπως η Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρεία τεθεί υπό εκκαθάριση λόγω της αδυναμίας της να πληρώσει το χρέος της, σύμφωνα με τις πρόνοιες των άρθρων 211(ε) και 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 2, την έρευνα που είχε διενεργηθεί στον Έφορο Εταιρειών σε σχέση με το εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρείας, ως Τεκμήριο 3 τη Γραπτή Απαίτηση που είχε επιδοθεί και ως Τεκμήριο 4 τις δημοσιεύσεις στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και στην καθημερινή εφημερίδα «ΑΛΗΘΕΙΑ». Αντεξεταζόμενη εξήγησε ότι η ίδια έχει τηλεφωνική επικοινωνία με την Αιτήτρια γιατί μιλά Ρωσικά. Αρχικά είχε δοθεί γραπτή εξουσιοδότηση στην κα Δημητρίου, υπάλληλο στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Αιτήρια και στην συνέχεια είχε δοθεί στην ίδια προφορική εξουσιοδότηση για να εμφανιστεί εκ μέρους της. Ερωτηθείσα παραδέχθηκε ότι ο κ. Πυριλίδης είναι ο δικηγόρος που χειρίζεται την υπόθεση και ότι η ίδια δεν γνώριζε κατά πόσο η Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρεία είχε ακίνητη περιουσία. Υποστήριξε ότι δεν είχαν ληφθεί οποιαδήποτε μέτρα εκτέλεσης. Όταν της υποβλήθηκε ότι δεν γνωρίζει τα γεγονότα υποστήριξε ότι γνωρίζει αυτά που πρέπει να γνωρίζει για σκοπούς της παρούσας υπόθεσης λόγω της ενημέρωσης που έτυχε και λόγω των τηλεφωνικών συνομιλιών της με την Αιτήτρια. Η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία δεν κάλεσε μάρτυρες, παρά τις επανειλημμένες αναβολές που της παραχωρήθηκαν για να το πράξει. Ακολούθως οι δύο δικηγόροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις. Ο κ. Χατζηπαναγιώτου αγόρευσε προφορικά ενώ ο κ. Καρατσής κατέθεσε γραπτή αγόρευση. Το Δικαστήριο έχει κατά νου το περιεχόμενο και των δυο αγορεύσεων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Ο πρώτος λόγος ένστασης αφορά το γεγονός κατά πόσο υπήρχε εξουσιοδότηση από την Αιτήτρια προς όφελος της ομνύουσας στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση. Ο δικηγόρος σε μια πράξη με νομική συνέπεια, ο οποίος δρα κατόπιν εξουσιοδότησης λειτουργεί ως να είναι ο ίδιος πιστωτής αφού είναι ο αντιπρόσωπος της Εταιρείας αλλά και «το όχημα ενέργειάς της» (βλ. γενικά για την πληρεξουσιότητα δικηγόρου υπό το ευρύτερο πλαίσιο του όρου ostensible authority την υπόθεση Αχχιλέως ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1999)1 Α.Α.Δ. 176 και Ανδρέας Καλαμαράς ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 343, και Halsbury's Laws of England, 3rd Ed., Vol. 36, "Solicitors", σελ. 74 κ.επ.). Δεν πρέπει να λησμονείται ότι η παρούσα διαδικασία άρχεται με εναρκτήρια αίτηση, ήτοι "originating summons". Ενόψει ακριβώς του γεγονότος αυτού απαιτείται η απόδειξη των γεγονότων, των οποίων γίνεται επίκληση, με τη μορφή μαρτυρίας. Δεν αρκεί το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων. Η μάρτυρας Μ.1, κα Γιαννακίδου, προφανώς γνωρίζοντας και τη ρωσική γλώσσα ήταν σε θέση να ενημερώνεται από την Αιτήτρια. Εν πάση περιπτώσει η θέση της αυτή δεν αμφισβητήθηκε. Όπως έχει καταγραφεί, η νομική βάση της παρούσας αίτησης είναι τα άρθρα 209, 210, 211(ε) και (στ), 212, 213 και 214 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
- Θεωρώ ότι και οι δυο πλευρές εξέλαβαν και μεταχειρίστηκαν τη συγκεκριμένη αίτηση ως αίτηση για εκκαθάριση της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας και όχι ως αίτηση διάλυσής της, παρά το αιτητικό (Α) αυτής τούτης της Αίτησης στο οποίο ζητείται διάταγμα διάλυσής της ή/και εκκαθάρισής της, αφού γίνεται επίκληση των άρθρων που αφορούν την εκκαθάριση εταιρείας και όχι των άρθρων που αφορούν τη διάλυση μιας εταιρείας, ήτοι των άρθρων 260 κ.ε. του περί Εταιρειών Νόμου. Ως εκ τούτου θα αντιμετωπιστεί και από το Δικαστήριο ως αίτηση για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Θεωρώ ορθό όπως παρατεθούν πιο κάτω αυτούσια τα άρθρα 211(ε) (στ) και 212(α): "
- Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, .......................... (στ) το Δικαστήριο έχει τη γνώμη ότι είναι δίκαιο και σύμφωνα με το δίκαιο της επιείκειας να διαλυθεί η εταιρεία. . . . . . . . . . .. . . . . . . . . ..". «
- Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της - (α) αν πιστωτής με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· .............................................................................................» (γ) αν αποδειχθεί προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας». Τα πιο πάνω άρθρα αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Limited ν. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας
(2002)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1796, καθώς και στην απόφαση PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE)LIMITED v. Εταιρεία ΣΚΥΡΟΠΟΙΪΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ
(2009)(1Β) Α.Α.Δ. 1457, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1799: «Να τονίσουμε στο πλαίσιο αυτό ότι το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά, όπως ελέχθη, εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει «άλλους τρεις» λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης». Σχετικό είναι επίσης το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ.14, στη σελίδα 19: "Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(α) και 212(β) είναι η εξής: Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία". Με τα πιο πάνω λεχθέντα έρχομαι να εξετάσω το νομικό πλαίσιο που διέπει τέτοιου είδους αιτήσεις. Πιστωτής εταιρείας, του οποίου το χρέος κατέστη πληρωτέο και που δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή, δικαιούται ex debito justitiae να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Αυτό ισχύει ακόμα και όπου η εταιρεία έχει υποβάλει έφεση ενάντια στην απόφαση δυνάμει της οποίας δημιουργήθηκε το χρέος ή αν η εταιρεία έχει άλλη απαίτηση εναντίον του πιστωτή, η οποία είναι το αντικείμενο δικαστικής ή άλλης διαδικασίας (βλ. Γ. Κακογιάννη Κυπριακό Εταιρικό Δίκαιο, 2001, σελ. 164). Καθοδηγητική επί του θέματος είναι και η Αγγλική Νομολογία, αφού οι σχετικές διατάξεις του Αγγλικού περί Εταιρειών Νόμου (Companies Act 1948) ταυτίζονται με αυτές του Κεφ.113. Το άρθρο 211 εδάφιο (ε) του Κεφ.113 αποτελεί πιστή μετάφραση του άρθρου 222 (e) του αγγλικού Companies Act 1948. Η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη (βλ. In re Loukos Manufacturers Ltd
(1998)1(Γ) A.A.Δ. 2226 και Re Bryant Investment Co Ltd
(1974)2 All E.R. 672). Το δικαίωμα πιστωτή να ζητήσει τη διάλυση της εταιρείας, δίδεται από το άρθρο 211(ε) του Κεφ.113, στο οποίο ορίζεται ότι εταιρεία μπορεί να διαλυθεί αν είναι ανίκανη να εξοφλήσει τα χρέη της. Ειδικά κριτήρια ανικανότητας καθορίζονται στο άρθρο 212 όπου τεκμαίρεται, μεταξύ άλλων, αφερεγγυότητα στην περίπτωση που η εταιρεία παραλείψει να πληρώσει το χρέος της με την παρέλευση τριών εβδομάδων από την αξίωση πληρωμής προς αυτή, από τον πιστωτή, σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Κεφ.113. Στην υπόθεση G.I.P Constructions Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ανωτέρω), το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και στην M. Moulettaris Machin. Co Ltd v. Ζήνωνος
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649, αναφέρθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα διάλυσης αν πιστοποιήσει αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις του άρθρου
- Παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την G.I.P. Constructions (ανωτέρω): «Η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσέγγιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα.» Στην απόφαση PAN-AMAN Hotels Ltd v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ανωτέρω), τονίστηκε ότι: «....... ότι αυτό τούτο το άρθρο 212(α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211(ε) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση που, σύμφωνα με το νόμο, η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της.» Η Αιτήτρια στήριξε την παρούσα αίτηση στην αφερεγγυότητα της Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρείας. Προσδιόρισε δε τη βάση της Αίτησης στα άρθρα 211(ε) και (στ) και
- Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω αρχές, τις οποίες έχω παραθέσει, θα εξετάσω πρώτα κατά πόσο συντρέχει η προϋπόθεση του άρθρου 212(α). Το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει για την επίδοση απαίτησης πληρωμής στην Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία, η οποία θα παραδοθεί στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Έχει προσκομιστεί, εκ μέρους της Αιτήτριας, μαρτυρία ότι η απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας. Από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, αναφορικά με την επίδοση της απαίτησης πληρωμής, συγκεκριμένα το Τεκμήριο 3, προκύπτει ότι δικαστικός επιδότης στις 26/05/12 είχε επιδώσει τη γραπτή απαίτηση πληρωμής της Αιτήτριας αφήνοντάς την στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας. Η οδός στην οποία παραδόθηκε η Απαίτηση είναι η ίδια με αυτή που καταγράφεται στο Τεκμήριο 2, το έντυπο του Επίσημου Παραλήπτη. Κατά συνέπεια έχει ικανοποιηθεί η νομοθετική πρόνοια του άρθρου 212(α) όπου προβλέπεται ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδίδεται στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Στην απόφαση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Εταιρεία ΣΚΥΡΟΠΟΙΪΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ (ανωτέρω) το θέμα της επίδοσης της απαίτησης πληρωμής, σύμφωνα με το άρθρο 212(α), αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης. Στην εν λόγω απόφαση λέχθηκε ότι υπάρχει η σαφής νομοθετική πρόνοια του άρθρου 212 (α) το οποίο προνοεί ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδοθεί στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας και έγινε αποδεκτή η θέση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η επίδοση στον διευθυντή της εταιρείας, χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το άρθρο 212(α). Η υπό κρίση αίτηση μπορεί να εξεταστεί και κάτω από το πρίσμα της γενικότητας που προσφέρεται από το άρθρο 211(ε) του Κεφ.113, η οποία δεν επηρεάζεται από τα ειδικά τεκμήρια φερεγγυότητας της εταιρείας που ορίζονται στο άρθρο
- Σε αυτή την περίπτωση, της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, περιλαμβανομένων και των στοιχείων που προβάλλονται από την Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την G.I.P. Constructions (ανωτέρω): «Όλη όμως η μαρτυρία που προσήχθη, έστω και αν δεν προσφέρεται για εμπέδωση των περιπτώσεων που εξειδικεύονται στα άρθρα 212(α) και 212(β), εντούτοις αποτελεί καλή μαρτυρία μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της εξέτασης του κατά πόσον η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(α) και 212(β) είναι η εξής. Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία. Στην παρούσα υπόθεση, η μαρτυρία η σχετική με την εξέταση του κατά πόσο η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της, ως θέμα στη γενική του άποψη, είναι συντριπτική και εμπεδώνει αναντίλεκτα το ότι η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Η ένορκος δήλωση που καταχωρήθηκε εκ μέρους της εταιρείας επιβεβαιώνει κι' αυτή το ίδιο γεγονός». Ερχόμενη στα περιστατικά της παρούσης υπόθεσης στη βάση της μαρτυρίας που προσκομίστηκε για την Αιτήτρια, η οποία είναι η μόνη μαρτυρία που προσάχθηκε και στο πλείστο μέρος της δεν αμφισβητήθηκε, επιβεβαιώθηκαν οι θέσεις που καταγράφονται στην Αίτηση και την ένορκη Δήλωση που την υποστηρίζει με έμφαση στο γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν έχει καταβληθεί οποιοδήποτε ποσό σε σχέση με τη δικαστική απόφαση, η οποία είχε εκδοθεί στις 30/11/
- Προκύπτει ότι αφού η Αιτήτρια ισχυρίστηκε αδυναμία πληρωμής, και οι ισχυρισμοί αυτοί αν και γενικοί δεν αντικρούστηκαν, έχει αποδειχθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 211(ε) και η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. H σιωπή της Καθ' ης η Αίτηση, σε σχέση με τη φερεγγυότητά της, ουσιαστικά συνιστά παραδοχή της ανικανότητάς της να αποπληρώσει τα χρέη της. Οδηγεί στην υιοθέτηση του σκεπτικού των αγγλικών αποφάσεων Re Flagstaff Silver Mining Co. of Utah
(1875)L.R. Eq. 268, Re Bradford Tramways Co.
(1876)4 Ch. D. 18 και Re Capital Ammunities Ltd
(1978)3 All E.R. 704 αφού δεν ετέθη ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε από την Καθ΄ ης η αίτηση Εταιρεία για ανατροπή της υπόθεσης για αδυναμία πληρωμής είτε δια της ύπαρξης περιουσίας ή έστω δια προσωρινή έλλειψη ρευστότητας είτε άλλως πως. Οδηγούμαι λοιπόν στο συμπέρασμα ότι αποδείχθηκε η αδυναμία πληρωμής με βάση το άρθρο 211(ε) χωρίς παράλληλα να έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε για να ασκήσει, το Δικαστήριο, τη διακριτική του ευχέρεια εναντίον της έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης. Αναφορικά με τον ισχυρισμό της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας για κατάχρηση της διαδικασίας, αυτός προβλήθηκε γενικά και αόριστα. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι διαδικασίες γενικά μπορεί να ελεγχθεί δικαστικά, βλ. Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου
(2002)2 Α.Α.Δ. 522, αλλά δεν ασκείται έλεγχος για τα εσωτερικά ελατήρια μιας αίτησης βλ. Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd
(2006)1(B) Α.Α.Δ. 788, στη σελίδα 792. Η υπόθεση London Clubs Ltd κ.ά. ν. Παπαδόπουλου
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1699, ήταν μια περίπτωση κατάχρησης της διαδικασίας, κρινόμενη όμως κάτω από τα ιδιαίτερα περιστατικά της. Δεν τυγχάνει όμως εφαρμογής στην παρούσα αίτηση, η οποία δεν παρουσιάζει κανένα στοιχείο που να προσεγγίζει την έννοια της κατάχρησης κατά τα πιο πάνω. Στην Οικονομίδης ν. Λαϊκή Κυπρ. Τράπεζα Λτδ
(1997)1 Α.Α.Δ. 1255, το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε, σε σχέση με τη διαδικασία πτώχευσης, πως η διαδικασία πτώχευσης δεν ήταν μέθοδος εκτέλεσης ώστε να τίθεται ζήτημα καταπιεστικής ταυτόχρονης προώθησης δύο μεθόδων εκτέλεσης αλλά, περαιτέρω, και πως δεν ήταν δυνατό να τίθεται τέτοιο θέμα όταν οι χρεώστες είναι διαφορετικοί. Το σκεπτικό της συγκεκριμένης απόφασης εφαρμόζεται πλήρως στα δεδομένα της υπό κρίση υπόθεσης. Η αίτηση εκκαθάρισης δεν συνιστά μέτρο εκτέλεσης. Για τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, καταλήγω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έγκριση της αίτησης και εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας «LOMA ESTATE LIMITED». Αντίγραφο του παρόντος διατάγματος να επιδοθεί από την Αιτήτρια στον Επίσημο Παραλήπτη, ο οποίος διορίζεται προσωρινός εκκαθαριστής της περιουσίας της Εταιρείας. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας. (Υπ.) ................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο