ΚΩΣΤΑ ΜΙΧΑΗΛ ΛΕΙΒΑΔΙΩΤΗ ΛΤΔ. κ.α. ν. ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΙΛΗ κ.α., Αρ. Αγωγής 2872/2009, 2870/2009, 2871/2009,2874/2009, 2875/2009, 2876/2009, 6/5/2014

(1)(ee) και 9 και ειδικότερα την Δ.48 θ.8

(4)των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Προς υποστήριξη των γεγονότων επί των οποίων βασίστηκε η υπό κρίση αίτηση ορκίστηκε ο Εναγόμενος, στην Αγ. Αρ. 2874/09, Μάκης Ματθαίου. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, ο ίδιος γνωρίζει προσωπικά πολύ καλά τα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης και έχει εξουσιοδοτηθεί από όλους τους Εναγόμενους στις συνενωμένες αγωγές για να παραθέσει τα γεγονότα. Είναι η θέση του ότι στις 20/02/2012 είχε εκδοθεί απόφαση από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας με την οποία οι Εναγόμενοι στις συνενωμένες αγωγές είχαν διαταχθεί όπως παραδώσουν ελεύθερη την κατοχή των επιδίκων ακινήτων στην ενορία Σωτήρος, στις Ενάγουσες, εντός ενός μηνός από την έκδοση της απόφασης. Επιπρόσθετα, διατάχθηκε η μετακίνηση, η κατεδάφιση και η απομάκρυνση των υποστατικών τα οποία είχαν ανεγερθεί εντός του μέρους των ακινήτων που κατείχαν. Στις 02/04/2012 ο ίδιος και οι υπόλοιποι Εναγόμενοι είχαν καταχωρίσει έφεση ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου και θεωρούν, σύμφωνα και με τις συμβουλές του δικηγόρου τους, ότι έχουν πολύ καλή υπόθεση με τεκμηριωμένους λόγους έφεσης και πιθανότητα επιτυχίας. Στις 21/05/2012 είχε καταχωριστεί αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 20/02/2012 μέχρι την εκδίκαση της έφεσης και εξασφαλίστηκε παράλληλα διάταγμα με το οποίο αναστέλλετο η εκτέλεση των ενταλμάτων κινητών εναντίον όλων των Εναγομένων μέχρι την εκδίκαση της αίτησης για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Στις 12/09/2012 το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφασή του είχε απορρίψει την αίτηση των Εναγομένων για αναστολή εκτέλεση της απόφασης. Στις 02/10/2012 οι Εναγόμενοι καταχώρισαν στο Ανώτατο Δικαστήριο αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, η οποία αίτηση αποσύρθηκε. Ακολούθησε η έκδοση ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής των επιδίκων ακινήτων από τους Ενάγοντες. Οι Εναγόμενοι είχαν καταχωρίσει αίτηση για παραμερισμό των πρώτων ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής, η οποία είχε επιτυχή κατάληξη και είχαν παραμεριστεί όλα τα διατάγματα. Μετά τον παραμερισμό των ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής οι Ενάγοντες καταχώρισαν αίτηση για συμπληρωματικό διάταγμα που να καθορίζει νέα ημερομηνία συμμόρφωσης των Εναγομένων στο διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20/02/2012 και εκδόθηκε συμπληρωματικό διάταγμα το οποίο καθόριζε νέα ημερομηνία συμμόρφωσης. Στις 15/10/2013 και 23/07/2013 οι Ενάγοντες καταχώρισαν μονομερείς αιτήσεις με τις οποίες ζητούσαν άδεια για έκδοση ενταλμάτων ανακτήσεως κατοχής εναντίον των Εναγομένων και παραχωρήθηκε σχετική άδεια στις 20/11/2013 και στις 09/10/2013 και εκδόθηκαν αντίστοιχα εντάλματα ανάκτησης κατοχής σε όλες τις αγωγές. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του ομνύοντα, οι Εναγόμενοι στις συνενωμένες αγωγές είχαν λάβει γνώση, για πρώτη φορά, για την έκδοση ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής μεταξύ των ημερομηνιών 04/02/2014 με 12/02/2014. Σύμφωνα με την συμβουλή του δικηγόρου τους δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών για την μονομερή έκδοση άδειας για έκδοση ενταλμάτων ανάκτηση κατοχής γιατί δεν υπήρχε το πραγματικό υπόβαθρο για να μπορέσει το Δικαστήριο να τα εκδώσει μονομερώς γιατί δεν αναφέρθηκε ότι είχαν και προηγουμένως εκδοθεί εντάλματα τα οποία είχαν παραμεριστεί και ότι υπήρχαν κτίρια στα ακίνητα και βαριά μηχανήματα. Επιπρόσθετα ισχυρίζεται ότι ο καθορισμός χρόνου για εκτέλεση των ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής από τον Πρωτοκολλητή είναι παράνομος και αντισυνταγματικός γιατί τέτοια εξουσία δεν του παρέχεται από τους Θεσμούς. Εισηγείται ότι η καταχώρηση εκ νέου μονομερών αιτήσεων ανάκτηση για άδεια ανάκτηση κατοχής είναι καταχρηστική ενώ παραβιάζει και το συνταγματικό δικαίωμα των Εναγομένων να ακουστούν ενώ επιπρόσθετα ισχυρίζεται ότι αν εκτελεστούν τα εντάλματα θα υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη αφού στη περίπτωση που επιτύχει η έφεσή τους θα έχουν κατεδαφίσει τα υποστατικά τους. Η παραμονή τους στα υποστατικά δυο χρόνια μετά την έκδοση της απόφασης τους έχει δημιουργήσει εύλογη προσδοκία ότι θα παραμείνουν στα υποστατικά μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Προβάλλει την θέση ότι η καθυστέρηση στην καταχώριση της υπό κρίση αίτησης προήλθε λόγω του ότι οι Εναγόμενοι θα έπρεπε να συνεννοηθούν μεταξύ τους έτσι ώστε να καταχωριστεί μόνο μία αίτηση για εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Επίσης είχε χρειαστεί κάποιος χρόνος για να εξασφαλιστούν αντίγραφα τόσο των επιδίκων αιτήσεων καθώς και των επιδίκων διαταγμάτων. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του ομνύοντα δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την έκδοση των διαταγμάτων για άδεια έκδοσης ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής και ελλείπει το πραγματικό υπόβαθρο για να μπορέσει το Δικαστήριο να εκδώσει τα συγκεκριμένα διατάγματα. Οι Ενάγοντες είχαν παραλείψει να καταγράψουν στις ένορκες δηλώσεις που συνόδευαν τις αιτήσεις για έκδοση ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής ότι είχε προηγηθεί παραμερισμός των εκδοθέντων ενταλμάτων καθώς επίσης και ότι στα επίδικα ακίνητα υπήρχαν κτίρια που ανήκαν στους Εναγόμενους και άλλα βαριά μηχανήματα τα οποία ήταν αδύνατο να κατεδαφιστούν και να μετακινηθούν εντός του χρόνου που είχε δοθεί από τον δικαστικό επιδότη για την εκτέλεση των ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι ο καθορισμός χρόνου για εκτέλεση των ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής από τον Πρωτοκολλητή είναι παράνομος και αντισυνταγματικός γιατί δεν παρέχεται τέτοιο δικαίωμα από τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας στον Πρωτοκολλητή. Υποστηρίζει ο ενόρκως δηλών ότι η παραχώρηση άδειας για έκδοση ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής είναι παράνομη και αντικανονική και προσκρούει στο δεδικασμένο εφόσον αιτήσεις με το ίδιο αντικείμενο είχαν εκδικαστεί από το Δικαστήριο και τα εκδοθέντα διατάγματα είχαν παραμεριστεί. Η οποιαδήποτε παραχώρηση άδειας ανάκτησης κατοχής, παρόλο που επιτρέπεται από τους Θεσμούς, συνιστά παραβίαση του Συντάγματος γιατί παραβιάζει το δικαίωμα των Εναγομένων να ακουστούν και να προβάλουν τη θέση τους πριν την έκδοση των συγκεκριμένων διαταγμάτων. Σύμφωνα με τη συμβουλή του δικηγόρου τους, κάθε διάταγμα που επιτάσσει την εκτέλεση ορισμένης πράξης πρέπει να καθορίζει τον χρόνο εντός του οποίου η συγκεκριμένη πράξη θα πρέπει να εκτελεστεί και στην υπό κρίση περίπτωση δεν είχε καθοριστεί τέτοιος χρόνος. Τα επίδικα διατάγματα ουδέποτε είχαν επιδοθεί προσωπικά σε όλους τους Εναγόμενους εντός της ταχθείσας από το Δικαστήριο προθεσμίας έτσι ώστε να τίθεται θέμα παρακοής διαταγμάτων. Είναι, περαιτέρω, ο ισχυρισμός του ότι οι Ενάγοντες θα πρέπει πρώτα να καταχωρίσουν αιτήσεις παρακοής εναντίον των Εναγομένων για τη μη κατεδάφιση των κτιρίων, τα οποία ευρίσκονται στα επίδικα ακίνητα και μετά να ακολουθήσει η διαδικασία για την έκδοση ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής των επίδικων ακινήτων. Ενόψει των βάσιμων λόγων για επιτυχία της έφεσης το Δικαστήριο στα πλαίσια της διακριτικής του ευχέρειας, εισηγείται ο ομνύοντας, θα πρέπει να διατάξει την αναστολή εκτέλεσης των επιδίκων διαταγμάτων για την ανάκτηση κατοχής των επιδίκων ακινήτων. Αν αφεθούν οι Ενάγοντες να προβούν σε εκτέλεση των ενταλμάτων κατοχής των επιδίκων ακινήτων τότε οι Εναγόμενοι θα υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη γιατί θα κληθούν να εγκαταλείψουν τον τόπο εργασίας τους και τα υποστατικά τους τα οποία έχουν ανεγείρει. Επίσης θα απολέσουν την πελατεία και την καλή τους φήμη, η οποία λόγω της κατεδάφισης των υποστατικών δεν θα μπορεί να αντικατασταθεί ή αντισταθμιστεί με οποιοδήποτε χρηματικό ποσό. Οι Ενάγοντες- Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρισαν Ένσταση στην οποία κατέγραψαν στο σύνολό τους έντεκα

(11)λόγους ενστάσεως οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι η αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας ή/ και προσκρούει στο δεδικασμένο λόγω του ότι στις 12/09/2012 είχε απορριφθεί η αίτηση, ημερομηνίας 21/05/2012, των Εναγομένων για αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης επί της οποίας στηρίζεται και το ένταλμα επανάκτησης κατοχής των επιδίκων ακινήτων, ότι η αίτηση είναι νομικά αβάσιμη ή/και παράτυπη ή/και αδικαιολόγητη, ότι τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για ακύρωση ή παραμερισμό του διατάγματος για έκδοση εντάλματος κατοχής, ότι τυχόν έγκριση της αίτησης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη οικονομική ζημιά στους Ενάγοντες και θα εδραιώσει την παράνομη επέμβαση των Εναγομένων στην ακίνητη ιδιοκτησία των Εναγόντων, ότι η υπό κρίση αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας ή/και είναι υπό τις περιστάσεις κακόπιστη ή/και καταχρηστική ή/και επιδιώκει αλλότριο σκοπό, ήτοι την καθυστέρηση της εκτέλεσης της τελεσίδικης απόφασης, ότι το εκδοθέν διάταγμα ανάκτησης εκδόθηκε ορθά και νομότυπα και εμπεριέχει διαταγή για τέλεση της πράξης εντός ενός μηνός από την επίδοση της απόφασης και του συμπληρωματικού διατάγματος, ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρίστηκε με αδικαιολόγητη καθυστέρηση χωρίς να δοθεί οποιαδήποτε επαρκής εξήγηση και ότι με την καταχωρηθείσα υποστηριχτική ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση γίνεται προσπάθεια εισαγωγής άσχετης ή και παραπλανητικής μαρτυρίας. Νομική βάση της Ένστασης αποτέλεσαν οι Δ.34 θ.5, Δ.40 θ.1-17, Δ.42Α, Δ.43Α θ.1-3, Δ.48 θ.1-4, 8 και 9, τα άρθρα 4 και 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, οι αρχές του Κοινοδικαίου και της Επιείκιας και το Άρθρο 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τα γεγονότα προς υποστήριξη της Ένστασης περιέχονται στην ένορκη δήλωση του κ. Κώστα Λειβαδιώτη, διευθυντή της Ενάγουσας 1, ο οποίος είναι εξουσιοδοτημένος από όλους τους Ενάγοντες στην κατάρτιση της ένορκης δήλωσης. Σύμφωνα με τον ομνύοντα οι Ενάγοντες είχαν προχωρήσει στην καταχώριση αίτηση για την έκδοση διατάγματος ανάκτηση κατοχής λόγω της άρνησης των Εναγομένων να συμμορφωθούν με την απόφαση του Δικαστηρίου. Μετά την έκδοση του συμπληρωματικού διατάγματος, με το οποίο ο χρόνος συμμόρφωσης των Εναγομένων είχε καθοριστεί σε 30 ημέρες από την ημερομηνία επίδοσης της απόφασης ημερομηνίας 20/02/12 και του διατάγματος ημερομηνίας 24/05/13, οι Ενάγοντας είχαν επιδώσει την απόφαση και το διάταγμα σε όλους τους Εναγόμενους μεταξύ των ημερομηνιών 13/06/13 και 11/09/

1. Μετά την παρέλευση του χρόνου που προβλεπόταν στο διάταγμα για συμμόρφωση οι Ενάγοντες για να προωθήσουν την εκτέλεση της απόφασης προχώρησαν με μονομερείς αιτήσεις για άδεια έκδοσης ενταλμάτων κατοχής, οι οποίες αιτήσεις μπορούν να προωθηθούν μονομερώς. Οι συγκεκριμένες αιτήσεις είχαν γίνει σύμφωνα με τους Θεσμούς και συνοδεύονταν από ένορκες δηλώσεις οι οποίες περιείχαν όλα τα γεγονότα που στήριζαν την αιτούμενη θεραπεία, τα οποία γεγονότα υπήρχαν και εντός του φακέλου του Δικαστηρίου. Είναι ο ισχυρισμός του ότι σύμφωνα με την συμβουλή του δικηγόρου του δεν απαιτείται ο καθορισμός χρόνου εκτέλεσης στο ένταλμα κατοχής αλλά στην περίπτωση που ο Πρωτοκολλητής δώσει μια τέτοια ειδοποίηση πριν εκτελεστεί το ένταλμα αυτό δεν επηρεάζει τα δικαιώματα των αντίθετα τους παρέχει περισσότερο χρόνο για συμμόρφωση και εν πάση περιπτώσει δεν απαιτείται ο καθορισμός χρόνου παράδοσης στο ένταλμα ανάκτηση ακινήτου. Προωθεί περαιτέρω την θέση ότι τυχόν έκδοση παραμερισμού του διατάγματος για έκδοση εντάλματος κατοχής θα προκαλέσει τεράστια βλάβη στους Ενάγοντες και θα τους στερήσει το δικαίωμα να προχωρήσουν με εκτέλεση της απόφασης που έχει εκδοθεί υπέρ τους. Οι ίδιοι έχουν δαπανήσει τεράστια ποσά για την αγορά των επίδικων ακινήτων, δανειοδότηση ύψους €6,000,000-, για την οποία επένδυση καταβάλλουν τόκους που υπερβαίνουν τις €450,000- ετησίως και έχουν κάμει προσπάθειες για εξεύρεση αγοραστών πλην όμως παρά το ότι υπήρξε ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι Ενάγοντες δεν είναι σε θέση να παραδώσουν το ακίνητο με κενή και ελεύθερη κατοχή εμποδίζει την πώλησή τους. Κατά την δική του άποψη είναι άδικο να επιτραπεί στους Εναγόμενους να καθυστερήσουν την εκτέλεση της απόφασης αφού η αίτηση τους για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης έχει απορριφθεί. Καταλήγει ότι με την Αίτησή τους οι Αιτητές - Εναγόμενοι ζητούν την παράταση και συνέχιση της παρανομίας και τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα πλήξει τα δικαιώματα των Εναγόντων - Καθ ων η Αίτηση ως προς την κατοχή, χρήση και εκμετάλλευση της ακίνητης ιδιοκτησίας τους. Σημειώνω πως η ενδιάμεση αίτηση για αναστολή των ενταλμάτων ανάκτηση μέχρι εκδίκασης της παρούσας αίτησης έχει αποσυρθεί στις 11/03/14 μετά από δέσμευση του συνηγόρου των Εναγόντων, στην παρούσα ότι δεν είχε ένσταση να μην προχωρήσουν τα Εντάλματα μέχρι έκδοσης της παρούσας απόφασης. Και οι δυο πλευρές καταχώρισαν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεών τους, οι οποίες ήταν πολύ υποβοηθητικές προς το Δικαστήριο και το Δικαστήριο έχει το περιεχόμενό τους κατά νου και θα κάνει αναφορά όπου το κρίνει απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στην γραπτή του αγόρευση ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών - Εναγομένων ισχυρίζεται ότι θα πρέπει το Δικαστήριο πριν καταλήξει στα ευρήματά του να εξετάσει το θέμα του κατά πόσο καθορίζεται χρόνος στην απόφαση για εκτέλεση της πράξης κατεδάφισης των υποστατικών και εκκένωσης και παράδοσης των επίδικων ακινήτων, κατά πόσο η οπισθογράφηση στην απόφαση ημερομηνίας 20/02/12 καθόριζε χρόνο προς συμμόρφωση για τους Εναγόμενους και κατά πόσο η επίδοση της απόφασης ημερομηνίας 20/02/12 μετά την αναφερόμενη περίοδο αναστολής αποτελεί λόγο ακύρωσης του διατάγματος για παροχή άδειας για έκδοση εντάλματος ανάκτηση κατοχής. Τα θέματα στα οποία έχει κάνει αναφορά ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών - Εναγόμενων, στις συνεκδικαζόμενες αγωγές, έχουν επιλυθεί με ενδιάμεσες αποφάσεις του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα την απόφαση ημερομηνίας 21/01/2013, με διαφορετική σύνθεση, οι οποίες δεν έχουν εφεσιβληθεί οπόταν το θέμα τελειώνει εκεί. Για σκοπούς πληρότητας σημειώνω ότι ο χρόνος για εκτέλεση της πράξης κατεδάφισης είχε καθοριστεί από την απόφαση του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 20/02/12, εντός ενός μηνός από τις 20/02/
2. Ο χρόνος αυτός παρατάθηκε από το συμπληρωματικό διάταγμα του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 24/05/13, το οποίο δεν εφεσιβλήθηκε, σε 30 ημέρες από την επίδοση της απόφασης και του συμπληρωματικού διατάγματος στον κάθε ένα ξεχωριστά από τους Εναγόμενους. Η Δ.34 θ.5 προσφέρει δύο εναλλακτικές επιλογές και είναι προφανές πως το εκδικάσαν Δικαστήριο, με την παρούσα σύνθεση, επέλεξε την πρώτη: Καθόρισε το χρόνο, εντός του οποίου θα έπρεπε να γίνει η παράδοση και κατεδάφιση, σε ένα μήνα από την έκδοση της απόφασης. Αυτό θεωρώ ότι ικανοποιούσε τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης διαταγής. Σημειώνεται ότι παρόμοιο λεκτικό είχε χρησιμοποιηθεί και στην υπόθεση Δρόσος Μιχαηλίδης v. Μαργαρίτα Μιχαηλίδου Poliakova

(2011)1 Α ΑΑΔ 356, το οποίο είχε χαρακτηριστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο ως "σαφέστατο". Το Δικαστήριο από την στιγμή καθόρισε χρόνο συμμόρφωσης δεν ήταν υποχρεωμένο να καθορίσει χρόνο μετά την επίδοση. Οπόταν μετά την επίδοση της απόφασης και του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 24/05/2013 στους Εναγόμενους αυτοί είχαν 30 μέρες για να συμμορφωθούν. Το δεύτερο θέμα που εγείρεται με την αγόρευση του συνηγόρου των Αιτητών - Εναγομένων αφορά την οπισθογράφηση της απόφασης ημερομηνίας 20/02/12. Η πρόνοια της Δ.42 θ.1 ότι σε οποιοδήποτε δικαστικό διάταγμα το οποίο διατάσσει την διενέργεια κάποιας πράξης (ή την απαγόρευση της) θα (shall) οπισθογραφείται από τον Πρωτοκολλητή, στο αντίγραφο το οποίο θα επιδοθεί στο πρόσωπο που καλείται να συμμορφωθεί, μια σημείωση με συγκεκριμένο λεκτικό και ειδικότερα ότι αν αμελήσει να συμμορφωθεί εντός του συγκεκριμένου χρόνου, το πρόσωπο αυτό θα υπόκειται σε σύλληψη και η περιουσία του σε κατάσχεση είναι επιτακτική. Το συμπληρωματικό διάταγμα ημερομηνίας 24/05/13 διόρθωσε το θέμα της οπισθογράφησης. Επαναλαμβάνω ότι η απόφαση ημερομηνίας 24/05/13, με την οποία επιλύθηκε το θέμα της οπισθογράφησης δεν έχει εφεσιβληθεί. Τα έντυπα που επιδόθηκαν στους Αιτητές - Εναγομένους περιλάμβαναν την νενομισμένη οπισθογράφηση. Το ζήτημα που εγείρεται είναι ότι η αίτηση που είχε καταχωριστεί για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης από τους Εναγόμενους είχε απορριφθεί, ούτε αυτή η απόφαση έχει εφεσιβληθεί, οπόταν οι Ενάγοντες νομιμοποιούνταν στην εκτέλεση της απόφασης. Η απόφαση, ημερομηνίας 20/02/12, κατέστη άμεσα εκτελεστή υπό την έννοια ότι αφενός από την ίδια ημέρα της έκδοσης της μπορούσε να προωθηθεί η επίδοση της και αφετέρου ότι δεν είχε καθ' οιονδήποτε τρόπο ανασταλεί η εκτέλεση της. Τούτων λεχθέντων οι Ενάγοντες νομιμοποιούντο να λάβουν μέτρα εκτέλεσης και το μόνο μέτρο εκτέλεσης που μπορούσαν να λάβουν ήταν η αίτηση για παραχώρηση άδειας για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Το θέμα του κατά πόσο οι Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση μπορούσαν μονομερώς να ζητήσουν άδεια για έκδοση διαταγμάτων κατοχής είχε τύχει εξέτασης στην υπόθεση Νικολαϊδου ν. Αττιπά κ.α.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1620 στην οποία τονίστηκε ότι «στόχος της Δ.48

(4)εμφανώς είναι η παροχή δυνατότητας επανεξέτασης θέματος που ρυθμίστηκε ex parte, όταν εκείνος που επηρεάζεται επιθυμεί να ασκήσει το θεμελιώδες δικαίωμα του να ακουστεί με προοπτική την ακύρωση ή τη διαφοροποίηση του. Η έκδοση εντάλματος κατοχής μπορεί να γίνει ex parte, όπως ρητά ορίζει η Δ.43Α και οι εφεσίβλητοι, ως επηρεαζόμενοι, είχαν τη δυνατότητα να επιδιώξουν τον παραμερισμό της δυνάμει της Δ.48

(4).» Η πιο πάνω προσέγγιση ακολουθήθηκε και στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Α. Μανώλη κ.α.

(2004)1 Α.Α.Δ. 1443 όπου το Δικαστήριο απέρριψε αίτηση για έκδοση διαταγμάτων Certiorari και Prohibition σε συνάρτηση με ένταλμα κατοχής που εκδόθηκε μετά την έκδοση εκ συμφώνου απόφασης σε αγωγή. Στη σελίδα 1445-1446 της απόφασης αναφέρονται τα ακόλουθα: «.Όσα έχει αναφέρει ο κ. Χατζηστερκώτης για κίνδυνο οικονομικής καταστροφής των εναγομένων κλπ., είναι θέματα τα οποία θα μπορούσαν να τεθούν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου στα πλαίσια αίτησης για παραμερισμό του μονομερούς διατάγματος της 14.11.2003 και του εντάλματος κατοχής της 2.12.

1. Και σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης, ενώπιον του Εφετείου.» Με βάση την προαναφερθείσα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου δεν τίθεται θέμα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Αιτητών - Εναγομένων από την μονομερή έκδοση των διαταγμάτων ανάκτησης κατοχής των ακινήτων, ως ήταν ο ισχυρισμός τους, γιατί το δικαίωμα να ακουστούν και να ακυρώσουν τα εκδοθέντα διατάγματα τους παρέχεται με την υπό κρίση αίτηση. Δεν πρέπει να λησμονούν ότι υπάρχει μια εκδοθείσα απόφαση υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση - Εναγόντων, της οποίας η εκτέλεση δεν έχει ανασταλεί. Αναφορά μπορεί να γίνει και στην πρόσφατη αγγλική απόφαση Malik v. Fussenfelt (since deceased) and others [2013] EWCA Civ 798 στην οποία έγινε εκτενής αναφορά στο άρθρο 8 της Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε συνάρτηση με την έκδοση εντάλματος ανάκτηση κατοχής ακινήτου. Χαρακτηριστικά είναι και τα ακόλουθα αποσπάσματα: «[25] That question arose on an application for permission to appeal in Boyland & Son Ltd v Rand [2006] EWCA Civ 1860, [2007] HLR 369 where Neuberger LJ said, and I agreed with him: "10 My view that McPhail remains good law is confirmed by the views of both the editors of the White Book and the Green Book. At C45.3.7 in the White Book there is this: '10 The court has no power to grant a stay of a writ of possession against the trespasser and a stay against a former tenant or service occupier would normally be limited between four and six weeks. . .' ..............................................[28] I conclude that the court must approach the claim made by a private landowner against a trespasser in a similar way to that adopted to claims of various sorts made by a local authority as set out in the cases to which I have referred. Thus the test is whether the eviction is a proportionate means of achieving a legitimate aim. The fact that the landowner has a legal right to possession is a very strong factor in support of proportionality: it speaks for itself and needs no further explanation or justification. Thus, even if the Defendants have established a home on the land but where they have otherwise no legal right to remain there, it is difficult to imagine circumstances which would give the Defendant an unlimited and unconditional right to remain. The circumstances would have to be exceptional.» Οπόταν αβάσιμη και αυτή η εισήγηση των Αιτητών - Εναγομένων. Θεωρώ ότι η οποιαδήποτε αναστολή εκτέλεσης των ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής θα καταστρατηγούσε το δικαίωμα των Εναγόντων σε άμεση απόλαυση των όσων τους κατοχυρώθηκαν από την εκδοθείσα απόφαση. Δεν μπορεί να λησμονείται ότι οι Ενάγοντες είχαν αγοράσει τα ακίνητα από τον νόμιμο ιδιοκτήτη τους και εδώ και δυο χρόνια βρίσκονται στην δεινή θέση να μην μπορούν να τα πωλήσουν λόγω της παρουσίας των Εναγομένων στο χώρο. Διαζευκτικά ζητείται η ακύρωση των συγκεκριμένων διαταγμάτων. Ως λόγος ακύρωσης των εκδοθέντων διαταγμάτων παρατίθεται γενικά και αόριστα ότι δεν συνέτρεχαν οι δικονομικές προϋποθέσεις για την έκδοσή τους ενώ στην συνέχεια γίνεται ισχυρισμός ότι αρχικά δεν είχε καθοριστεί ο χρόνος εκτέλεσης των διαταγμάτων ημερομηνίας 20/02/
2. Ο λόγος αυτός δεν μπορεί να πετύχει αφού το Δικαστήριο με την απόφασή του ημερομηνίας 24/05/13 είχε διορθώσει το λάθος του Πρωτοκολλητείου και η συγκεκριμένη απόφαση του Δικαστηρίου, όπως έχει πιο πάνω αναφερθεί, δεν έχει εφεσιβληθεί. Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου ο χρόνος συμμόρφωσης των Εναγομένων προς την εν λόγω απόφαση, στις υπό τους ως άνω τίτλους και αριθμούς συνενωμένες αγωγές, καθορίστηκε στις 30 ημέρες από την ημερομηνία επίδοσης της απόφασης ημερομηνίας 20/02/2012 και του διατάγματος με το οποίο είχε παραταθεί ο χρόνος επίδοσης. Η απόφαση και το διάταγμα παράτασης φαίνονται να επιδόθηκαν σε όλους τους Εναγόμενους μεταξύ των ημερομηνιών 16/07/13 με 10/09/2013 προσωπικά. Μετά παρέλευση του ενός μηνός από την επίδοση της απόφασης οι Ενάγοντες νομιμοποιούνταν στην έκδοση των ενταλμάτων ανάκτησης κατοχής των ακινήτων. Τα εκδοθέντα εντάλματα κατοχής είχαν εκδοθεί τον Νοέμβριο 2013, μετά την λήξη της παραχωρηθείσας προθεσμίας για συμμόρφωση. Θεωρώ ότι δεν απαιτείτο η αναγραφή περαιτέρω χρόνου συμμόρφωσης αφού ο χρόνος συμμόρφωσης καταγράφετο στην αρχική απόφαση του Δικαστηρίου η οποία συμπληρωνόταν με το διάταγμα ημερομηνίας 24/05/
3. Αυτό που φαίνεται να λησμονούν οι Αιτητές - Εναγόμενοι είναι ότι υπάρχει μια εκδοθείσα απόφαση υπέρ των Εναγόντων - Καθ΄ ων η Αίτηση, της οποίας η εκτέλεση δεν έχει ανασταλεί παρά το γεγονός ότι εκκρεμεί έφεση. Η επιβολή της υποχρέωσης προς τους Εναγόμενους - Αιτητές για παράδοση κατοχής των ακινήτων είχε επιβληθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου στις 20/02/
4. Με τα διατάγματα δίδεται ουσιαστικά άδεια για έκδοση εντάλματος κατοχής υποστατικών δυνάμει της Δ.43Α των Θεσμών, όπου μάλιστα σύμφωνα με τον τύπο 39D καθορίζεται ο τύπος του εντάλματος που εκδίδεται και απευθύνεται προς τον επιδότη. Με την υπό κρίση αίτηση ουσιαστικά επιδιώκεται ο παραμερισμός αυτής της απόφασης, στην οποία καταγράφεται χρόνος συμμόρφωσης. Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση των
5. Λεωνίδα Αρέστη και
6. Λεωνίδας Αρέστη ΛΤΔ

(2010)1Β ΑΑΔ 1341 στην οποία κατεγράφησαν τα ακόλουθα : «Σύμφωνα με τη Δ.43Α

(1), όταν απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου για την ανάκτηση ή παράδοση κατοχής οποιασδήποτε ακίνητης περιουσίας ζητείται να εκτελεστεί με ένταλμα κατοχής, το ένταλμα μπορεί να εκδοθεί με άδεια του Δικαστηρίου η οποία λαμβάνεται κατόπιν μονομερούς αίτησης του ενάγοντα, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση στον τύπο 39Γ. Όπως περαιτέρω προβλέπεται από την Δ.43Α

(2), τέτοια άδεια δεν πρέπει να δίδεται, εκτός και εάν φανεί ότι όλα τα πρόσωπα τα οποία έχουν την πραγματική κατοχή ολόκληρης ή μέρους της περιουσίας έχουν λάβει σε σχέση με τη διαδικασία, τέτοια ειδοποίηση η οποία θα εθεωρείτο επαρκής ώστε να τους παράσχει τη δυνατότητα να υποβάλουν αίτηση στο Δικαστήριο για θεραπεία ή διαφορετικά.» Σε αυτά τούτα τα επίδικα Εντάλματα Κατοχής, τα οποία βρίσκονται στους φακέλους της διαδικασίας, ρητώς αναφέρεται ότι οι Εναγόμενοι πρέπει να παραδώσουν το ακίνητο μέχρι την 21/02/2014 ενώ ως ημερομηνία εκτέλεσης τους είχε οριστεί από τον επιδότη η 24/02/14. Το Δικαστήριο έχει καθήκον να λάβει υπόψη του το ισοζύγιο της ευχέρειας μεταξύ των μερών και στην παρούσα περίπτωση η πλάστιγγα κλίνει υπέρ των Εναγόντων - Καθ΄ων η Αίτηση, οι οποίοι έχουν επενδύσει ένα σεβαστό ποσό στην αγορά των συγκεκριμένων ακινήτων τα οποία συνιστούν τουρκοκυπριακή γη την οποία οι Εναγόμενοι δεν είχαν λάβει άδεια να κατέχουν από τον Κηδεμόνα Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών. Στην περίπτωση που οι Εναγόμενοι δικαιωθούν θα μπορούν να απαιτήσουν αποζημιώσεις για οποιαδήποτε απώλεια θα υποστούν. Στην περίπτωση όμως που επικυρωθεί η απόφαση του Δικαστηρίου προς όφελος των Εναγόντων αυτοί θα έχουν απολύσει πιθανούς αγοραστές με το ενδεχόμενο να μην μπορούν να ανεύρουν άλλους που να τα αγοράσουν στις ίδιες τιμές να είναι ορατό. Των πιο πάνω λεχθέντων δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ακύρωσης ή παραμερισμού των εκδοθέντων ενταλμάτων κατοχής. Είναι λοιπών η κρίση μου ότι οι Αιτητές - Εναγόμενοι απέτυχαν να στοιχειοθετήσουν την αίτησή τους. Ο μόνος τρόπος για να ανασταλούν τα διατάγματα ανάκτησης κατοχής ήταν η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στην ολότητα της μέχρι την εκδίκαση της καταχωρηθείσας έφεσης. Οι Εναγόμενοι είχαν ενεργοποιήσει την συγκεκριμένη διαδικασία και είχαν αποτύχει χωρίς να εφεσιβάλλουν την απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή τους για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Συνεπακόλουθα η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόντων - Καθ΄ ων η Αίτηση και σε βάρος των Εναγομένων - Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο