Κώστας Κωνσταντίνου, Αρ. Ειδοποίησης Πτώχευσης: 184/2013, 7/7/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A217 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Ειδοποίησης Πτώχευσης: 184/2013 ΕΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ: Κώστας Κωνσταντίνου, Κυκλώπων 8, Καμάρες 6041, Λάρνακα Οφειλέτης Αίτηση ημερομηνίας 13.5.2014 για αναστολή διαδικασίας ειδοποίησης πτώχευσης 7 Ιουλίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Αιτητή/Οφειλέτη: κα Σ. Χαραλάμπους για Κολοκασίδης Χατζηπιερής Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ' ων η Αίτηση/Πιστωτές: κ. Μ. Σοφοκλέους δια Παναγιώτη Γ. Πανάγο ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 16.12.2013, κατόπιν σχετικής αίτησης των Πιστωτών (Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα) o Πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας εξέδωσε εναντίον του Οφειλέτη (Αιτητή στην παρούσα) την υπό τον άνω αριθμό και τίτλο ειδοποίηση πτώχευσης η οποία επιδόθηκε προσωπικά στον Οφειλέτη στις 7.1.2014. Στις 14.1.2014, ο Οφειλέτης καταχώρησε αίτηση με την οποία ζητούσε, μεταξύ άλλων, «Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να θέτει εκποδών και/ή να ακυρώνει και/ή παραμερίζει την Ειδοποίηση Πτώχευσης που εξέδωσε εναντίον του Κώστα Κωνσταντίνου και επιδόθηκε στον ίδιο στις 7/01/2014 και/ή την επίδοση αυτής». Ενώ η αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης εκκρεμούσε προς εκδίκαση, ο Οφειλέτης καταχώρησε στις 13.5.2014 την υπό κρίση αίτηση με την οποία ζητά, μεταξύ άλλων: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την αναστολή και/ή ανακοπή της διαδικασίας και/ή συνέχιση της διαδικασίας στην υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό Ειδοποίηση Πτώχευσης μέχρι να εκδικαστεί και αποφασιστεί η αίτηση παραμερισμού της απόφασης που εκδόθηκε στην Αγωγή υπ΄αρ. 2521/2009 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Β. Διαζευκτικά και/ή επικουρικά διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να τίθεται εκτός Πινακίου του Δικαστηρίου η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Ειδοποίηση Πτώχευσης μέχρι να αποκρυσταλλωθεί οριστικά και/ή τελεσίδικα η διαδικασία που αναφέρεται στην παράγραφο Α πιο πάνω.» Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.33 θ.6, Δ.40 θ.11, Δ.48 θ.1-4, 57
(2), Δ.64 στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 30, 31 και 47, στον περί Πτωχεύσεως Νόμο, Κεφ. 5 άρθρα 87, 88, 93
(2), 97, 102, στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς Δ.2, Δ.16-18, Δ.187, Δ.188, στο άρθρο 30
(3)του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στη νομολογία, την πρακτική, στις αρχές της επιείκειας, τη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ιδίου του Οφειλέτη ημερομηνίας 13.5.
- Έχω μελετήσει με τη δέουσα προσοχή το περιεχόμενο της ένορκης αυτής δήλωσης και τα έγγραφα τα οποία επισυνάπτονται ως τεκμήρια. Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω τα όσα αναφέρονται σε αυτή για λόγους που θα διαφανούν στην πορεία. Οι Πιστωτές καταχώρησαν ένσταση στην παρούσα αίτηση στις 6.6.2014 η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Ελένης Κωνσταντίνου, αρμοδίας υπαλλήλου των πιστωτών ημερομηνίας 5.6.
- Ένας από τους λόγους ένστασης που προβάλλουν οι πιστωτές είναι ότι «η Αίτηση είναι νόμο και ουσία αβάσιμη και/ή πρόωρη». Θεωρώ ορθό να εξεταστεί πρωτίστως εάν η νομική βάση της αίτησης παρέχει στον Οφειλέτη το δικαιοδοτικό υπόβαθρο που θα επέτρεπε την έκδοση των διαταγμάτων που επιδιώκει. Εάν η απάντηση είναι αρνητική τότε δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος το Δικαστήριο να εξετάσει περαιτέρω τους ισχυρισμούς που προβάλλει ο Οφειλέτης προς υποστήριξη της αίτησης ή τους λοιπούς λόγους ένστασης των Πιστωτών. Στρέφομαι επομένως στη νομική βάση της υπό κρίση αίτησης. Ο Οφειλέτης επικαλείται τη Δ.33 θ.6 και Δ.40 θ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.33 θ.6 αφορά την αναβολή ακρόασης που δεν είναι αυτό το οποίο ζητά ο Οφειλέτης με την παρούσα. Η δε Δ.40 θ.11 επίσης δεν είναι σχετική με το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας αφού αφορά αναστολή εκτέλεσης απόφασης σε περιπτώσεις όπου γεγονότα προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα[1]. Υπενθυμίζω ότι ο Οφειλέτης ζητά την αναστολή της διαδικασίας της ειδοποίησης πτώχευσης ή όπως αυτή τεθεί εκτός πινακίου. Το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 θεωρώ ότι είναι επίσης άσχετο με την παρούσα διαδικασία αφού αφορά τη δυνατότητα αναστολής εκτέλεσης απόφασης[2]. Τα άρθρα 30 και 31 του ιδίου νόμου, που αφορούν την πρακτική και δικονομία και τη δικαιοδοσία των Δικαστηρίων για καθορισμό των επιδίκων θεμάτων σε ενώπιον τους διαδικασίες πλήρως και τελικώς, επίσης κρίνω ότι δεν είναι βοηθητικά για τον Οφειλέτη. Σε σχέση με το Κεφ.5, το άρθρο 87 αφορά τη δικαιοδοσία των Επαρχιακών Δικαστηρίων σε υποθέσεις πτωχεύσεων και το άρθρο 88 την κατά τόπο αρμοδιότητα Επαρχιακών Δικαστηρίων σε τέτοιες υποθέσεις και επομένως κανένα από αυτά δεν μπορεί να αποτελέσει υπόβαθρο για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Το άρθρο 93
(2)του Κεφ. 5 αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται στο Δικαστήριο να αναβάλει διαδικασία που βρίσκεται ενώπιον του, όμως με την υπό κρίση αίτηση, ο Οφειλέτης δεν επιδιώκει την αναβολή της διαδικασίας. Άσχετο είναι επίσης και το άρθρο 102 του Κεφ. 5. Στέκομαι στο άρθρο 97 του Κεφ. 5 που προνοεί ότι: «Το Δικαστήριο δύναται οποτεδήποτε, για επαρκή λόγο να εκδώσει διάταγμα αναστολής των διαδικασιών της αίτησης πτώχευσης είτε εντελώς είτε για περιορισμένο χρόνο, με τέτοιους όρους και τηρουμένων τέτοιων προϋποθέσεων ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο.» Διαφαίνεται από το λεκτικό ότι η συγκεκριμένη πρόνοια παρέχει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να αναστείλει τη διαδικασία αίτησης πτώχευσης και όχι της ειδοποίησης πτώχευσης, όπως είναι το αίτημα του Οφειλέτη στην παρούσα περίπτωση. Καταλήγω ότι η όποια διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να αναστείλει τη διαδικασία αίτησης πτώχευσης που παρέχεται από το Κεφ. 5 ενυπάρχει μόνο αφού έχει καταχωρηθεί η αίτηση πτώχευσης και όχι προηγουμένως. Το Κεφ. 5 δεν παρέχει καμία δυνατότητα αναστολής της ειδοποίησης πτώχευσης ούτε και παρέχει στο Δικαστήριο εξουσία να θέσει την ειδοποίηση πτώχευσης εκτός πινακίου. Οι Πτωχευτικοί Κανονισμοί επίσης δεν παρέχουν καμία τέτοια δυνατότητα ή εξουσία στο Δικαστήριο. Με έχει απασχολήσει το κατά πόσο το Δικαστήριο έχει σύμφυτη εξουσία (inherent jurisdiction) να ικανοποιήσει το αίτημα του Οφειλέτη. Καταλήγω όμως ότι τέτοια εξουσία δεν υπάρχει. Όπως επεξηγήθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Evand Promotions κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 736: «.η λεγόμενη εγγενής ή, άλλως, σύμφυτη εξουσία (inherent power) του δικαστηρίου, η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισης της με το Δικαστήριο και τις ανάγκες της ύπαρξης της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου, δεν επεκτείνεται πέραν του ορίου που προσδιορίζεται από την αναγκαιότητα της ίδιας της ύπαρξής της ούτε, κατά κανόνα, αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από το νόμο και τους θεσμούς. Με άλλα λόγια, η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, εκεί όπου δεν υπάρχει ειδική πρόνοια, είτε στο νόμο είτε στους θεσμούς, δεν μπορεί, κατά κανόνα, να αποτελέσει από μόνη της, με την απλή επίκληση της, αυτοδύναμη δικαιοδοτική βάση για ένα συγκεκριμένο διάβημα. Κατ' εξαίρεση, απλή επίκληση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου είναι επιτρεπτή μόνο στην περίπτωση που η τυχόν άρνηση εξουσίας ή δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου θα ισοδυναμούσε με αποστέρηση συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος διάδικου.» Συνακόλουθα, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται εναντίον του Οφειλέτη/Αιτητή και υπέρ των Πιστωτών/Καθ΄ων η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Αναφορικά με την αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου (Αρ. 1)
(2000)1Γ Α.Α.Δ. 1868 [2] World Tide v Vassiliko Cement
(1989)1 Α.Α.Δ. 273 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο