MELIS & SONS (MEAT MARKET) LTD ν. ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 445/2013, 12/5/2014

(5)λόγοι ένστασης οι οποίοι σε συντομία ήταν οι ακόλουθοι: Ότι η Αιτήτρια - Εναγόμενη δεν αποδεικνύει κανένα λόγο για τον οποίο το Δικαστήριο θα έπρεπε να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια υπέρ της αίτησης, ότι η υπό κρίση αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας, ότι έχει καταχωριστεί κακόπιστα, ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας δεν καθιστά σκόπιμη και/ή δικαιολογημένη την αναστολή της διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 215 του Περί Εταιρειών Νόμου και ότι οποιαδήποτε αναστολή της διαδικασίας και εκδίκασης της αγωγής θα προκαλέσει σημαντική καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπό κρίση αγωγής και θα επηρεάσει δυσμενώς το συνταγματικό και/ή άλλο δικαίωμα των Εναγόντων σε έγκαιρη εκδίκαση της υπόθεσης τους. Νομική βάση της Ένστασης συνιστούν η Δ.1, Δ.2, Δ.5, Δ.16, Δ.19, Δ.27, Δ.33, Δ.39, Δ.48 θ. 1-4 και 9, Δ.57, Δ.59 και Δ.64 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, τα άρθρα 213 έως 220 του Περί Εταιρειών Νόμου, το Άρθρο 30 του Συντάγματος καθώς επίσης και οι γενικές αρχές, οι κανόνες της Επιείκιας, της πρακτικής και της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται, η Ένσταση, από την Ένορκη Δήλωση του Αλέξανδρου Χριστοδούλου, ενός εκ των διευθυντών της Ενάγουσας, ο οποίος είναι εξουσιοδοτημένος από την Ενάγουσα και γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα. Σύμφωνα με τον ομνύοντα η Ενάγουσα είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη στην Κύπρο και ασχολείται με την εισαγωγή, προμήθεια και πώληση νωπών κρεάτων και διατηρεί αριθμό καταστημάτων στην Λεμεσό. Η Ενάγουσα καταχώρησε, στις 05/02/13, την υπό κρίση αγωγή η οποία επιδόθηκε δεόντως στην Εναγόμενη, στις 23/03/13, με την οποία αξιώνει το ποσό των €87.490,89 ως οφειλόμενο έναντι λογαριασμού. Στις 19/09/13 η Εναγόμενη καταχώρησε Υπεράσπιση με την οποία αρνήθηκε γενικά και αόριστα τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας και για αυτό η Ενάγουσα καταχώρισε αίτηση με την οποία αξίωσε την διαγραφή της καταχωρηθείσας υπεράσπισης και ακολούθησε η καταχώρισε ένστασης στην αίτηση για διαγραφή και η καταχώριση της υπό κρίση αίτησης για αναστολή της διαδικασίας. Είναι ο ισχυρισμός του ότι ο Μιχάλης Αβραάμ δεν αναφέρει από ποιους είναι εξουσιοδοτημένος στην κατάρτιση της ένορκης δήλωσης. Επίσης υποστηρίζει ότι γενικά και αόριστα ο Μιχάλης Αβραάμ ισχυρίζεται ότι η Ενάγουσα παράτυπα και αντινομικά καταχώρισε την υπό κρίση αγωγή και ούτε αναφέρει ποιες είναι οι βασικές αρχές ή οι δικονομικοί κανόνες που είχαν παραβιαστεί από την Ενάγουσα οι οποίες οδήγησαν στον δυσμενή επηρεασμό της Εναγόμενης. Είναι περαιτέρω ο ισχυρισμός του ότι η υπό κρίση αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική γιατί σκοπεί αποκλειστικά στην καθυστέρηση της δίκαιης εκδίκασης της υπόθεσης και τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα παραβιάζει το δικαίωμα της Ενάγουσας για διάγνωση των αστικών της δικαιωμάτων εντός ευλόγου χρόνου δυνάμει του Άρθρου 30 του Συντάγματος. Προωθεί την άποψη ότι η απλή αναφορά στην αίτηση εκκαθάρισης χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες σε σχέσης με την πορεία της εκδίκασής της δεν είναι αρκετή. Καταλήγει ότι αρκετά φυσικά ή νομικά πρόσωπα έχουν πέσει θύματα της απάτης της Εναγόμενης Εταιρείας, η οποία τους είχε ξεγελάσει με αποτέλεσμα να την προμηθεύουν με προϊόντα, τα οποία η ίδια έχει πωλήσει αλλά δεν τους έχει πληρώσει. Εν πάση περιπτώσει, είναι η εισήγησή του, ακόμη και στην περίπτωση εκκαθάρισης της Εναγόμενης Εταιρείας η αξίωση της Ενάγουσας είναι τέτοια που δεν θα μπορούσε να επαληθευτεί χωρίς να στοιχειοθετηθεί μέσα από την δικαστική διαδικασία, για την οποία θα πρέπει να ληφθεί διάταγμα συνέχισης αν η Εναγόμενη Εταιρεία τεθεί υπό εκκαθάριση. Η ακρόαση της αίτησης είχε διεξαχθεί στην βάση των γραπτών αγορεύσεων το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Δικαιοδοτική βάση για την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου να αναστέλλει την οποιαδήποτε διαδικασία εκκρεμεί ενώπιόν του εν αναμονή του αποτελέσματος αίτησης για εκκαθάριση εναγόμενης εταιρείας συνιστά το άρθρο 215 του Περί Εταιρειών Νόμου (Κεφ 113), το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται- (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή η διαδικασία για αναστολή διαδικασιών σε αυτή και....» Καθοδήγηση σε σχέση με την εφαρμογή του πιο πάνω νομοθετικού άρθρου και την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου μπορεί να αντληθεί από την απόφαση Stefanos & Andreas Cold Stores Trading Limited v. Εταιρείας Αναψυκτικών ΚΕΑΝ ΛΙΜΙΤΕΔ (Αρ.1)

(1998)1 (Γ) ΑΑΔ 1806, όπου στην σελίδα 1811 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Σκοπός των προνοιών αυτών για αναστολή, είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων. (Βλ. Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd

(1923)1 K.B. 160, In re Dynamics Corpn. (Ch. D.), [1973] 1 W.L.R. 63). Τα πιο πάνω άρθρα του δικού μας Νόμου, είναι παρόμοια με τα άρθρα 231 και 226 του αγγλικού Companies Act 1948. Παρόμοιες πρόνοιες που αφήνουν ανεπηρέαστες τις αρχές που διέπουν τα ερωτήματα ενώπιον μας έγιναν και με τα άρθρα 126, 128 και 130

(3)του Insolvency Act 1986. Κατά συνέπεια, αγγλικά συγγράμματα και δικαστικές αποφάσεις μπορούν να είναι καθοδηγητικές πάνω στα θέματα που μας απασχολούν. Στον Palmer's Company Law, 24η έκδοση, τόμος 1, αναφέρονται τα ακόλουθα στις σελ. 1448-1450: "... Section 126 of the Insolvency Act gives the court power on the application of the company or a creditor or a contributory to restrain proceedings against the company. That power may be exercised at any time in the interval between the presentation of the petition and the making of the order. Section 128

(1)provides that where any company is being wound up by the court any attachment, sequestration, distress or execution put in force against the company after the commencement of the winding up is void. Section 130

(2)provides that when a winding-up order has been made or a provisional liquidator appointed, no action or proceeding shall be proceeded with or commenced against the company except by leave of the court and subject to such terms as the court may impose. In this way creditors and others are compelled to come in and prove their claims in the winding up, and a rateable and just distribution of the company's assets is effected. "Proceedings" under section 130

(2)is given a wide meaning, and includes executions and interpleader summonses. The words "any other action or proceeding" in section 126

(1)likewise are general and not limited to actions in England but extend to actions and proceedings in Scotland; Northern Ireland being covered by section 126

(1)(a).............................................................................................. Where a winding-up order has been made, the combined effect of sections 130

(2)and 128 of the Act is that such order operates automatically as a stay of all actions, executions, distresses, sequestrations, etc., against the company, subject to the discretion of the court to allow such actions, executions, etc., to proceed notwithstanding the winding-up." Ως προς την ερμηνεία των λέξεων "action" και "action or proceeding", που αναφέρονται στα σχετικά προαναφερθέντα άρθρα, τόσο στον αγγλικό νόμο όσο και στο δικό μας, χρήσιμη είναι η απόφαση του Λόρδου Simon of Glaisdale στην υπόθεση Herbert Berry Associates v. IRC [1978] 1 All E.R. 161, στη σελ. 170, όπου αναφέρει τα ακόλουθα: "... The Companies Act 1948 is the statute dealing with technical matters; and one would expect the words therein to be used in their primary sense as terms of legal art. The primary sense of 'action' as a term of legal art is the invocation of the jurisdiction of a court by writ: 'proceeding' the invocation of the jurisdiction of a court by process other than writ. Furthermore, 'action or proceeding' in s. 226(b) must presumably have the same meaning as the same words in s. 226(a), where they undoubtedly refer to the invocation of the jurisdiction of a court." Καθοδήγηση μπορεί επίσης να αντληθεί από την πρόσφατη απόφαση του Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας στην Αγ. Αρ. 3977/2013 ARLYCO V. ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ημερ. 12/03/14 με της οποίας το σκεπτικό συμφωνώ και ας μου επιτραπεί να υιοθετήσω: « Στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 24η Εκδ. Τ.1 σελ. 1448-1450, παρ.88-69 αναφέρεται ότι για να επιτευχθεί ο πιο πάνω σκοπός είναι αναπόφευκτο όπως οι διαδικασίες εναντίον της εταιρείας είτε υπό την μορφή αγωγής, είτε υπό την μορφή εκτέλεσης ανασταλούν. Σε αντίθετη περίπτωση η διάλυση θα οδηγούσε σε μια διαμάχη για την περιουσία της εταιρείας.» Στην In re Dynamics Corpn σελ. 66 αναφέρεται με αναφορά στο άρθρο 226 του Companies Act 1948 ότι: «The general principle is that when a winding up petition has been presented creditors should be restrained from pursuing their remedies in order to avoid their getting an unfair advantage over other creditors. That principle is to be found in Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd [1923] 1 K.B. 160. ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... . .. ... .... ... ... ... ... ... ... ... It follows then that I ought to make the order in the absence of exceptional circumstances.» Το απόφθεγμα της νομολογίας αναφορικά με την εξουσία του Δικαστηρίου κάτω από το άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113 συνοψίζεται ως ακολούθως: Εφόσον τηρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις επίκλησης του άρθρου η εξουσία του Δικαστηρίου είναι δυνητική και ασκείται ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε περίπτωσης. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται δικαστικά, λαμβάνοντας υπόψη τον σκοπό της νομοθεσίας που είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση πλεονεκτήματος. Αυτός ο σκοπός εξυπηρετείται συνήθως με την αναστολή της αγωγής. Ενδεχομένως αρμόζει πιο ισχυρή διατύπωση ότι κατά κανόνα και ως ζήτημα προσέγγισης του Δικαστηρίου διατάττεται η αναστολή των διαδικασιών αφού πολύ εξαιρετικές περιστάσεις πρέπει να υφίστανται ώστε να δικαιολογείται παρέκκλιση.» Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ύπαρξη της Αίτησης Εκκαθάρισης εναντίον της Εναγομένης Εταιρείας. Επιπρόσθετα οι υπόλοιπες προϋποθέσει που θέτει το άρθρο 215 του Περί Εταιρειών Νόμου πληρούνται ενώ παράλληλα δεν συντρέχει οποιοσδήποτε αποχρών λόγος ο οποίος θα δικαιολογούσε παρέκκλιση από την πρακτική χορήγησης αναστολής σε τέτοιου είδους περιπτώσεις. Κατανοώ πλήρως την δυσαρέσκεια της Ενάγουσας Εταιρείας για τον τρόπο που είχε εξελιχθεί η συναλλαγή μεταξύ της και της Εναγομένης Εταιρείας αλλά το δεδομένο είναι ένα ότι η περιουσία της υπό εκκαθάριση εταιρείας πρέπει πάντοτε να διανέμεται σύμφωνα με τον νόμο θα πρέπει να προσφέρεται τέτοια προστασία στους πιστωτές της εταιρείας που να διασφαλίζει την ίση πληρωμή τους. Ως εκ των ανωτέρω εκδίδεται διάταγμα αναστολής της διαδικασίας της αγωγής μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της Αίτησης Εκκαθάρισης 168/12 Ε.Δ. Λάρνακας εναντίον της Εναγόμενης. Όσον αφορά τα έξοδα, έχοντας κατά νου ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, κρίνω πως είναι ορθό και δίκαιο να επιδικαστούν υπέρ της επιτυχούσας Εναγόμενης όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Αυτά θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ................ Ε. Γεωργίου Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο