Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Μακράσυκας ν. Ηράκλη Ιωάννη Θρασυβούλου κ.α., Αρ. Αγωγής: 2513/2011, 30/4/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A139 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου- Αντωνίου, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 2513/2011 Μεταξύ: Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Μακράσυκας Εναγόντων -και- Ηράκλη Ιωάννη Θρασυβούλου Μάριου Βλάχου Εναγομένων -και- Γιάννη Παναγή Τριτοδιαδίκου ------------------- Αίτηση ημερομηνίας 28/11/2013 για έκδοση οδηγιών σε σχέση με τον Τριτοδιάδικο Ημερομηνία: 30 Απριλίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια-Εναγόμενο: κα Τζιονή για Στέλιο Αμερικάνο & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ' ου η Aίτηση - Τριτοδιάδικο: κα. Σωτηρίου για Αντωνίου Σωτηρίου & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την Αίτησή του, ημερομηνίας 28/11/2013, ο Αιτητής -Εναγόμενος 2 επιζητεί τις οδηγίες του Δικαστηρίου αναφορικά με την παράδοση της δικής του Έκθεσης Απαίτησης στον Τριτοδιάδικο καθώς επίσης αιτείται από το Δικαστήριο όπως επιτρέψει στον Τριτοδιάδικο να εμφανιστεί κατά την εκδίκαση της αγωγής και όπως δεσμευτεί με το αποτέλεσμα της δίκης. Η υπό κρίση Αίτηση βασίστηκε στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.10 θ.7-8 και Δ.
- Υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου 2, Μάριου Βλάχου, ο οποίος καταγράφει ότι οι Ενάγοντες αξιώνουν το ποσό των €16.338,71- πλέον τόκους και έξοδα τα οποία προκύπτουν δυνάμει συμφωνίας δανείου, ημερομηνίας 26/02/2007, η οποία είχε συναφθεί μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγόμενου 1, ως πρωτοφειλέτη. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του οι Ενάγοντες υποστηρίζουν ότι ο ίδιος είχε υπογράψει σύμβαση εγγύησης, με την οποία είχε εγγυηθεί όλες τις υποχρεώσεις του Εναγόμενου 1, οι οποίες απέρρεαν από την εν λόγω συμφωνία. Κατά το 2012, μετά από αποκάλυψη και επιθεώρηση της συμφωνίας δανείου, ο ίδιος είχε αντιληφθεί ότι υπήρχε ακόμα ένας εγγυητής στο συγκεκριμένο δάνειο, την ύπαρξη του οποίου ο ίδιος αγνοούσε. Παραχωρήθηκε διάταγμα του Δικαστηρίου, στις 16/05/13, για έκδοση και επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου προς τον Γιάννη Παναγή το οποίο είχε επιδοθεί στις 07/06/2013 και καταχωρίστηκε σημείωμα εμφάνισης στις 15/07/
- Είναι η θέση του ότι ο Γιάννης Παναγή δίκαια είχε συμπεριληφθεί ως τριτοδιάδικος καθότι ο ίδιος δικαιούται σε θεραπεία και/ή αποζημίωση και/ ή συνεισφορά όσο αφορά το αρχικό επίδικο θέμα της αγωγής και την ίδια θεραπεία που αξιώνουν οι Ενάγοντες. Καταλήγει ότι τα ζητήματα που εγείρονται μεταξύ του και του Τριτοδιαδίκου είναι τα ίδια με αυτά που εγείρονται μεταξύ του ίδιου και των Εναγόντων και επομένως θα πρέπει να αποφασιστούν όχι μόνο μεταξύ του και των Εναγόντων αλλά και του ίδιου και του Τριτοδιαδίκου αφού οποιαδήποτε τυχόν ευθύνη προκύψει αυτή θα βαραίνει εξίσου και τον Τριστοδιάδικο. Η Αίτηση αντιμετωπίστηκε με Ένσταση στην οποία καταγράφηκαν έξι
(6)λόγοι ένστασης, οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Η Αίτηση είναι παράτυπη και/ή δεν στηρίζεται στη σωστή νομική βάση, η άδεια για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου είναι παράτυπη, εκπρόθεσμη, αντικανονική και λανθασμένη, ότι ο Αιτητής δεν δικαιούται σε θεραπεία και/ή αποζημίωση και/ή συνεισφορά από γιατί ουδέν ποσό δεν έχει πληρώσει και δεν έχει υποστεί οποιαδήποτε ζημιά, ότι η Αίτηση είναι παραπλανητική και καταχρηστική. Ως νομικό υπόβαθρο της Ένστασης καταγράφηκαν οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί Δ.10, Δ.48 θ.1-4,8 και 9 και η Δ.64, ο Περί Συμβάσεων Νόμος άρθρα 86 και 104, η νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων καθώς και οι συμφυείς εξουσίες και η πρακτική του Δικαστηρίου. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση του κ. Γιάννη Παναγή, ο οποίος είναι ο Τριτοδιάδικος και γνωρίζει καλά τα γεγονότα. Αρνείται τους ισχυρισμούς του Αιτητή και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι η αίτηση για άδεια έκδοσης και επίδοσης ειδοποίησης τριτοδιαδίκου είχε καταχωριστεί με καθυστέρηση δεκαπέντε μηνών και κατά παράβαση των προνοιών της Δ.10 θ. 1
(2)των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, αφού η Υπεράσπιση του Εναγόμενου 2 είχε καταχωριστεί στις 22/11/
- Εισηγείται ότι η συγκεκριμένη προθεσμία άρχεται από την καταχώριση της αρχικής Υπεράσπισης και δεν αναγεννιέται με την καταχώριση της τροποποιημένης Υπεράσπισης στις 18/04/13 η οποία είναι η δική του θέση είχε καταχωριστεί παραπλανητικά. Καταλήγει ότι η Αίτηση δεν ικανοποιεί τις πρόνοιες της Δ.10 και της Δ.11 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και εισηγείται την απόρριψη της Αίτησης. Επιπρόσθετα ισχυρίζεται ότι στην περίπτωση που αποδειχθεί ότι η υπογραφή στο εγγυητήριο έγγραφο ημερομηνίας 26/02/12 και /ή 27/02/12 του ανήκει ο Αιτητής δεν δικαιούται σε οποιαδήποτε αποζημίωση ή θεραπεία ή συνεισφορά για το λόγο ότι δεν κατέβαλλε οποιοδήποτε ποσό και δεν έχει υποστεί οποιαδήποτε ζημιά. Είναι η δική του θέση ότι ένας εγγυητής δεν έχει οποιοδήποτε δικαίωμα εναντίον των συνεγγυητών του πριν πληρώσει περισσότερα από ότι ορίζει το μερίδιό του. Κατά την δική του άποψη τα θέμα που αναφύεται μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγόμενου 2 δεν είναι το ίδιο αφού η αγωγή μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγόμενου 2 αφορά την σύμβαση εγγύησης ενώ το ζήτημα που προκύπτει μεταξύ του Εναγόμενου 2 και του ίδιου αφορά την σχέση συνεγγύησης και κατ επέκταση το δικαίωμα συνεισφοράς. Το δικαίωμα συνεισφοράς μπορεί να προκύψει μετά την πληρωμή του οποιουδήποτε ποσού. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθηκε στην βάση των αγορεύσεων των δυο πλευρών. Ήταν η θέση κας Τζιονή ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.10 θ.1 γιατί αξιώνεται αποζημίωση ή συνεισφορά. Περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι με την συγκεκριμένη διαδικασία θα αποφευχθεί η πολλαπλότητα των διαδικασιών και θα αποφευχθεί η κατάχρηση χρόνου. Η θέση της κας Σωτηρίου, όπως αυτή καταγράφηκε στην γραπτή αγόρευση που κατέθεσε, ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη. Ισχυρίστηκε ότι καλείται τριτοδιάδικος στην περίπτωση που ο Εναγόμενος στην αγωγή ζητά συνεισφορά ή κάλυψη ή θεραπεία, από τον τριτοδιάδικο, που σχετίζεται με το επίδικο ζήτημα που υπάρχει μεταξύ του ενάγοντα με τον εναγόμενο. Ήταν περαιτέρω ο ισχυρισμός της, ο οποίος υποστηρίχθηκε με αναφορά σε νομολογία, ότι η αίτηση για προσεπίκληση του τριτοδιαδίκου ήταν εκπρόθεσμη αφού είχε καταχωριστεί δεκαπέντε μήνες μετά την καταχώριση της αρχικής υπεράσπισης και χωρίς να ζητηθεί παράταση χρόνου καταχώρησης της συγκεκριμένης αίτησης. Καταλήγει ότι το δικαίωμα συνεγγυητή σε συνεισφορά γεννάται μετά την καταβολή του μεριδίου που του αναλογεί στο χρέος και όχι προηγουμένως. Η νομική βάση της προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου είναι η Δ.10 θ.1 η οποία προνοεί ως ακολούθως: «
- 1) Where in any action a defendant claims as against any person not already a party to the action (in this order called "the Third Party") (a) That he is entitled to contribution or indemnity, or (b) That he is entitled to any relief or remedy relating to or connected with the original subject mater of the action and substantially the same relief or remedy claimed by the Plaintiff, or (c) That any question or issue relating to or connected with the said subject matter is substantially the same as some question or issue arising between the Plaintiff and the defendant and should properly be determined not only as between the plaintiff and the defendant but as between the plaintiff and the defendant and the third party or between any or either of them, the Court or a Judge may give leave to the defendant to issue and serve a "third party notice" Μετά την έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου η ακολουθούμενη διαδικασία ρυθμίζεται από την Δ.10, θ.7 η οποία προβλέπει για την καταχώρηση αίτησης από τον Εναγόμενο για την έκδοση οδηγιών αναφορικά με την περαιτέρω πορεία της υπόθεσης. Στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης για οδηγίες, το Δικαστήριο θα εξετάσει την εγκυρότητα της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου αλλά και την ένσταση του τριτοδιαδίκου για συμμετοχή του στην διαδικασία. Η Δ.10 Θ.7 προνοεί ως ακολούθως:
(1)If the third party enters an appearance the defendant giving notice may, after serving notice of the intended application upon the plaintiff the third party and any other defendant, apply to the Court or a Judge for directions, and the Court of Judge may (
- a)Where the liability of the third party to the defendant giving the notice is established on the hearing of the application, order such judgment as the nature of the case may require to be entered against the third party in favour of the defendant giving the notice, or (
- b)If satisfied that there is a question or issue proper to be tried as between the plaintiff and the defendant and the third party or between any or either of them as to the liability of the defendant to the plaintiff or as to the liability of the third party to make any contribution or indemnity claimed, in whole or in part or as to any other relief or remedy claimed in the notice by the defendant, or that a question or issue stated in the notice should be determined not only as between the plaintiff and the defendant, but as between the plaintiff, the defendant and the third party or any or either of them, order such question or issue to be tried in such manner as the Court or Judge may direct, or . (
- c)dismiss the application.
(2). . . . . . . . . . . . . . .
(3)The third party proceedings may at any time be set aside by the Court or Judge.» Είναι αναγκαίο να εξεταστεί αρχικά κατά πόσον η υπόθεση εμπίπτει σε οιανδήποτε από τις περιπτώσεις που προβλέπει η Δ.10. Θ.1. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Baxter v. France & others
(1895)1 Q.B. 455 και Ιωάννου ν. Κ. Βιολάρης & Υιοί Λτδ
(2001)1 Β ΑΑΔ 1424. Σχετική είναι και η υπόθεση Asimenos v. Chrysostomou κ.α.
(1982)1 C.L.R 145, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τα ζητήματα που εξετάζονται στην διαδικασία οδηγιών τριτοδιαδίκου: " It is clear, however, from the said notes in the Annual Practice and the authorities referred to therein that questions such as embarrassment or delay to the plaintiff or where the questions at issue cannot be completely disposed in the action, or whether the procedure will be allowed to continue, are matters which will have to be considered on the application for directions and not on the application for leave to issue the notice. It is also presumed that if a prima facie case is made out which would bring the matter within any paragraph of rule 1 and leave to issue a third party notice is granted the court will not, in granting leave, consider the merits of the claim." Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι το πρέπον στάδιο για την υποβολή ένστασης στην έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, είναι αυτό της κλήσης για οδηγίες δυνάμει της Δ.10 Θ.7. Παρόλα αυτά, ο τριτοδιάδικος δεν στερείται του δικαιώματος να καταχωρήσει ξεχωριστή αίτηση για ακύρωση της ειδοποίησης αφού σύμφωνα με την Δ.10 Θ.7
(3), η ειδοποίηση τριτοδιαδίκου μπορεί να ακυρωθεί σε οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας σύμφωνα με την. Asimenos κ.α. ν. Chrysostomou κ.α (ανωτέρω). Στην τελευταία όμως περίπτωση, η καθυστέρηση στην έναρξη της διαδικασίας πιθανόν να επηρεάσει δυσμενώς την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου στην ακύρωση της ειδοποίησης (Βλ. Κουμούλη ν. Yasmingh
(1999)1Α Α.Α.Δ 323). Ως προς την φύση της διαδικασίας τριτοδιαδίκου σχετική είναι η υπόθεση Νικήτα ν.Medcon Construction Ltd κ.α.
(1997)1 (Β) ΑΑΔ 646 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: "Η Διαδικασία τριτοδιαδίκου αντλεί την προέλευση της από τη Δ.16 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών, των οποίων οι βασικές πρόνοιες είναι όμοιες με τις πρόνοιες της δικής μας Δ.10. Η διαδικασία αυτή δημιουργήθηκε στην Αγγλία με το Νόμο Judicature Act 1873 και θεωρήθηκε ότι ήταν μια διαδικασία ανάλογη με αγωγή, που καταχωρείτο από τον εναγόμενο σε υπάρχουσα αγωγή εναντίον του τριτοδιαδίκου. Ο εναγόμενος σε τέτοια περίπτωση εθεωρείτο ενάγων και ο τριτοδιάδικος εναγόμενος. Επομένως, η Ειδοποίηση τριτοδιαδίκου υπέχει μορφή αγωγής του εναγόμενου εναντίον του τριτοδιαδίκου (βλ. McCheane v. Jyles
(1902)1 Ch.D. 287). Μετά την επίδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, ο τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή αυτή και έχει τα ίδια δικαιώματα σχετικά με την υπεράσπισή του ως εάν να είχε εναχθεί με κανονική αγωγή από τον εναγόμενο. Ο τριτοδιάδικος όμως, δεν είναι εναγόμενος στην υφιστάμενη αγωγή του ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου, εκτός αν ο ενάγων αποφασίσει και τον καταστήσεισυνεναγόμενο.Η Διαδικασία τριτοδιαδίκου είναι εντελώς ξεχωριστή και ανεξάρτητη διαδικασία από την προϋπάρχουσα αγωγή (Βλ. Stott v. West Yorkshire Road Car Co. [1971] 3 All E.R. 534, Annual Practice 1958, σελ. 381 κ.ε.). Σκοπός της Διαδικασίας Τριτοδιαδίκου είναι η αποφυγή πολλαπλότητας αγωγών, η αποφυγή εξόδων, η δέσμευση του τριτοδιαδίκου με το αποτέλεσμα αγωγής μεταξύ ενάγοντος και εναγομένου και η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με τη διαδικασία τριτοδιαδίκου αμέσως μετά την απόφαση στην αγωγή, για να μην είναι αναγκασμένος ο εναγόμενος να περιμένει να αποδείξει την αξίωσή του εναντίον του τριτοδιαδίκου με άλλη αγωγή ενώ ο ενάγων θα έχει την ευκαιρία να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του. Η αρχή αυτή διατυπώθηκε στη σημαντική για την εποχή απόφαση στην υπόθεση Barclays Bank v. Tom [1923] 1 KB 221 στη σελ. 226. Αυτή η αρχή ακολουθήθηκε αργότερα από την The Normar [1968] 1 All E.R. 753 και την Chatsworth Investments v. Amoco Ltd [1968] 3 All E.R. 357." (βλ. επίσης Marfin v. TelecLogistic Co Ltd, Πολ. Εφ. 266/07, ημ. 22/05/12). Επανερχόμενη στα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης και εφαρμόζοντας τις παγιωμένες νομολογιακές αρχές το πρώτο θέμα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι ο ισχυρισμός του Τριτοδιαδίκου ότι η άδεια για έκδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου είναι εκπρόθεσμη. Καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση Χρυσοχού κ.α . ν. Kosmo-plast Ltd v. Cyems Co. Ltd
(1995)1 ΑΑΔ 546 η οποία αφορούσε έφεση από τον τριτοδιάδικο κατά της διαταγής του πρωτόδικου Δικαστηρίου για επίδοση από τον ενάγοντα ειδοποίησης τριτοδιαδίκου όπου υπήρχε ανταπαίτηση από τον εναγόμενο εναντίον του λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 549 και 550: "Η Δ.10 θ.1
(2)πριν το 1976 προνοούσε ότι η αίτηση για έκδοση άδειας ειδοποίησης τριτοδιαδίκου θα έπρεπε να εγίνετο μαζί με την καταχώρηση του σημειώματος εμφανίσεως. Η πρόνοια αυτή καταργήθηκε το 1976, αλλά το 1993 ο θεσμός αυτός τροποποιήθηκε και πάλιν προνοώντας ότι η αίτηση θα πρέπει να υποβάλλεται το αργότερο εντός ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης υπεράσπισης. Έτσι, στην υπό εξέταση υπόθεση δεν υπήρχε περιορισμός στην ημερομηνία καταχώρησης της αίτηση, παρόλον τούτο όμως είναι φανερόν ότι ο παράγοντας χρόνος είναι ουσιώδης σε αιτήσεις αυτής της φύσεως. Όπως αναφέρεται στο AnnualPractice1958Vol.1 στη σελ.382 η αίτηση πρέπει να γίνεται "within the time for delivering the defence, or if made by the plaintiff as defendant to the counterclaim for delivering reply, but the Court may extend the time". Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Birmingham Land Co ν. L. & N.W.Ry., 56 L.T. 702, κατά κανόνα η αίτηση απορρίπτεται όπου δεν υποβάλλεται μέχρι τη συμπλήρωση των δικογράφων. Η αίτηση για διάταγμα ειδοποίησης τριτοδιαδίκων έγινε πέραν του ενός έτους μετά την ημερομηνία της καταχώρησης της υπεράσπισης και ανταπαίτησης των εναγομένων και λίγες μέρες πριν την ακρόαση της αγωγής. Με βάση το γεγονός αυτό οι εφεσείοντες ανέπτυξαν τα επιχειρήματα τους αναφορικά με την εισήγηση ότι η αίτηση δεν θα έπρεπε να είχε γίνει αποδεκτή. Στηνυπόθεση Chrysostomou and Another v. Plovidba and Others
(1981)1 C.L.R. 130 το Δικαστήριο υιοθέτησε τις παρατηρήσεις που έγιναν στην υπόθεση Photiou v. Azevedo & Guimaraes Ltd
(1980)1 C.L.R. 536 στη σελ.542, τις οποίες και παραθέτω: "Even if I were to accept that a prima facie case has been made out by the material placed before me, I would still refuse this application on the principle that this application has been made too late as same should have been made promptly and as a general rule within the time limited for delivering the defence and at the latest before the close of the pleadings. (See The Birmingham and District Land Company Limited v. The London and North-Western Railway Company, No.2(a) [1887] Vol. 56 L.T.R. pp.702-703)". Όπως δε προκύπτει και από την υπόθεση Associated Home Co v. Whichcord [1878] Vol.38 The Law Times, 602, η καθυστέρηση μπορεί να θεωρηθεί ως αρκετός λόγος για απόρριψη τέτοιας αίτησης." Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τον φάκελο του Δικαστηρίου, η Υπεράσπιση καταχωρήθηκε στις 22/11/2011. Ολοκληρώθηκε η αποκάλυψη εγγράφων από πλευράς του Ενάγοντα στις 08/03/2012. Ο Εναγόμενος 2 γνώριζε από τις 08/03/12 την ύπαρξη συνεγγυητή παραταύτα δεν καταχώρισε την αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου μέχρι τις 25/04/2013, δηλαδή δεκατέσσερις μήνες μετά. Η καθυστέρηση αυτή δεν δικαιολογήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο και απέχει κατά πολλού από την προθεσμία του ενός μηνός που τάσσουν οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί. Στην υπόθεση Σοφοκλέους κ.α. ν. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 81, 90 το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάζοντας παρόμοιο θέμα (εκεί επρόκειτο για τροποποίηση έκθεσης απαίτηση), με αναφορά σε αγγλική νομολογία αλλά και της υπόθεσης Ναυτοδικείου Gaber Alian Ali Al Somrani v. The Cyprus Ship "Poseidonia", Υποθ. Ναυτοδικείου 70/88,28.11.90, αποφάσισε ότι η τροποποίηση ανατρέχει στο χρόνο κατάρτισης του αρχικού δικογράφου, το οποίο δεν καταργείται αλλά τροποποιείται. Στην υπόθεση Στυλιανού ν. Στυλιανού
(1999)1 Α.Α.Δ. 1833, 1843, που τέθηκε και πάλι τέτοιο θέμα, το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθετώντας το σκεπτικό της υπόθεσης Σοφοκλέους, ανωτέρω, επαναβεβαίωσε ότι η τροποποίηση ανατρέχει στο χρόνο καταχώρισης του αρχικού δικογράφου, το οποίο δεν καταργείται αλλά τροποποιείται. Συνάγεται επομένως το συμπέρασμα, ενόψει των προαναφερθέντων, ότι η μονομερής αίτηση ημερομηνίας 25/04/2013 για την έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου που υπέβαλε ο Αιτητής δυο και πλέον χρόνια μετά την καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης του ημερομηνίας 22/11/11 ήταν εκπρόθεσμη. Η κατάληξη αυτή σφραγίζει και την τύχη της υπό κρίση Αίτησης. Παρά την πιο πάνω κατάληξη υπάρχει και ακόμη ένας λόγος για τον οποίο η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ο Εναγόμενος 2 - Αιτητής στην τροποποιημένη Υπεράσπισή του δεν προβάλλει οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Τριτοδιαδίκου. Το κατ' ισχυρισμό αγώγιμο δικαίωμά του θα γεννηθεί μετά την έκδοση απόφασης εναντίον του αφού σύμφωνα με το άρθρο 104 του Περί Συμβάσεως Νόμου, όπως αυτό έχει ερμηνευθεί απο την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου «ένας εγγυητής δεν αποκτά δικαίωμα σε συνεισφορά μέχρις ότου πληρώσει πέραν του μεριδίου που του αναλογεί στον πιστωτή». Χαρακτηριστικό επί του θέματος είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Πανίκος Νεοφύτου και Έλενα Νεοφύτου ν. Ανδρέας Γερακιώτη
(2010)1 ΑΑΔ 25: «Η πιο πάνω υπόθεση που αναφέρθηκε με επιδοκιμασία στην υπόθεση Ελληνική Τράπεζα Λτδ v. Πολυδωρίδη
(1993)1 Α.Α.Δ. 68, αφορούσε ερμηνεία εγγράφου υποθήκευσης αποφασίζοντας ότι ένας συνεισφορέας δεν είναι υπεύθυνος σε συνεισφορά όπου, δυνάμει συμφωνίας, καθίσταται υπόλογος μόνο αν δεν πληρωθεί η οφειλή από το χρεώστη ή άλλο συνεγγυητή, ένας δε εξ αυτών όντως αποπληρώνει το χρέος (δέστε και Treitel: «The Law ofContract» 8η έκδ. σελ. 518). Ο Lord Brightman δίδοντας την απόφαση του Ανακτοσυμβουλίου, αναφέρθηκε πράγματι στον κανόνα ότι το δικαίωμα ενός συνεισφορέα να απαιτήσει την αναλογία του χρέους από τον άλλο συνεισφορέα, βασίζεται στο δίκαιο της επιείκειας και στην αρχή ότι η ισότητα ισοδυναμεί με επιείκεια («equality is equity»). Αυτό, όμως, από την άποψη ότι δεν εναπόκειται σε ένα πιστωτή να επιβαρύνει ένα και μόνο εγγυητή κατ' αποκλειστικότητα, αν δε το πράξει, τότε το Δικαστήριο θα βεβαιωθεί ότι το βάρος κατανέμεται εξίσου σε όλους τους συνεγγυητές. Η όλη θεωρία της συνεισφοράς λόγω συνεγγυήσεως, εξηγείται και στο σύγγραμμα των Pollock & Mulla: «Indian Contract and Specific Relief Acts 11η έκδ. Τόμος ΙΙ, σελ. 997-998, όπου αναλύεται το αντίστοιχο άρθρο 146 του Ινδικού Κώδικα, πανομοιότυπο με το άρθρο 104 του Κεφ. 149, όπου αναφέρεται ότι ένας εγγυητής δεν αποκτά δικαίωμα σε συνεισφορά μέχρις ότου πληρώσει πέραν του μεριδίου που του αναλογεί στον πιστωτή. Το δε δικαίωμα σε συνεισφορά βασίζεται στους κανόνες επιείκειας.» Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω και εφαρμόζοντας τις νομολογημένες αρχές κρίνω ότι η παρουσία του τριτοδιαδίκου στη παρούσα υπόθεση δεν ενδείκνυται. Στη προκειμένη περίπτωση η διαδικασία τριτοδιαδίκου δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό αλλά απεναντίας θα περιπλέξει αχρείαστα τη διαδικασία. Αποδεδειγμένα στην προκειμένη περίπτωση η συνέχιση της διαδικασίας τριτοδιαδίκου θα επιφέρει πολλαπλότητα διαδικασιών αλλά και καθυστέρηση στη διαδικασία εκδίκασης της αγωγής των Εναγόντων. Η υπεράσπιση του Εναγόμενου 2 έναντι της αξίωσης των Εναγόντων καθώς και η απαίτηση του έναντι του Τριτοδιαδίκου δεν βρίσκω να έχουν κοινή πραγματική βάση, αφού το οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμά του θα γεννηθεί μόνο εφόσον καταβάλει οποιοδήποτε ποσό πέραν αυτού τούτου του μεριδίου που του αναλογεί. Τούτο αποτελεί ακόμα ένα λόγο να μην παρουσιάζεται ευχερής ή εκδίκαση αυτών στα πλαίσια της ίδιας διαδικασίας βλ. Ιωάννου v. Κώστα Βιολάρη και Υιοί Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1424. Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω βρίσκω ότι στην υπό εξέταση περίπτωση, δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.10 Θ.1
(1)για την διατήρηση του Τριτοδιαδίκου. Κρίνω ότι δεν εξυπηρετείται ο σκοπός της διαδικασίας τριτοδιαδίκου όπως αναλύεται με τη σχετική επί του θέματος νομολογία. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω κρίνω ότι ο Αιτητής- Εναγόμενος 2 απέτυχε στην αίτησή του και κατά συνέπεια η αίτησή του πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται. Η διαδικασία τριτοδιαδίκου τερματίζεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση - Τριτοδιαδίκου και εναντίον του Αιτητή - Εναγόμενου 2 όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι άμεσα καταβλητέα. (Υπ.).......... Ε. Γεωργίου Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο