MICHALAKIS SOTERIOU FAMILY INVESTMENTS LTD ν. Χριστάκη Γεωργίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 875/14, 18/7/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A222 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 875/14 Μεταξύ: MICHALAKIS SOTERIOU FAMILY INVESTMENTS LTD Ενάγοντες και
- Χριστάκη Γεωργίου
- Χριστάκη Παναγή Εναγόμενων Αίτηση ημερομηνίας 22/05/2014 για έκδοση απαγορευτικού διατάγματος Ημερομηνία: 18 Ιουλίου, 2014 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντες-Αιτητές: κ. Α. Τερέντης Για Εναγόμενο 1 - Καθ' ου η αίτηση: κα Θεράποντος για Κύπρο Ανδρέου Για Εναγόμενο 2 - Καθ΄ου η αίτηση: κ. Πλουτάρχου Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Αιτητές με μονομερή αίτηση ζήτησαν την έκδοση προστακτικών αλλά και απαγορευτικών διαταγμάτων. Συγκεκριμένα ζήτησαν την έκδοση διατάγματος το οποίο να διατάσσει τους Εναγόμενους 1 και 2 να άρουν άμεσα την εγκατάσταση και τοποθέτηση φιαλών υγραερίου και λαστίχων στο πίσω μέρος του καταστήματος και σε χώρο που ανήκει στους Ενάγοντες μέχρι και της τελικής εκδίκασης της αγωγής καθώς επίσης και διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 και 2 την τοποθέτηση οποιουδήποτε αντικειμένου ή και εύφλεκτου αντικειμένου σε οποιοδήποτε μέρος του κτιρίου καθώς και διάταγμα το οποίο να τους απαγορεύει να προβαίνουν σε οποιαδήποτε μετατροπή εντός και εκτός του καταστήματος μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Η Αίτηση βασίστηκε στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στα άρθρα 4 - 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ.6), στην Δ.48 θ.θ. 1- 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστήριξαν την Αίτηση παρατέθηκαν από τον Σωτήρη Σωτηρίου, διευθυντή των Εναγόντων και εξουσιοδοτημένο από τους Ενάγοντες για να προβεί στην αποκάλυψη των γεγονότων. Σύμφωνα με τον ομνύοντα οι Ενάγοντες ήταν και είναι ιδιοκτήτες και νόμιμοι διαχειριστές του καταστήματος αρ. 6, στην οδό Ερμού 190, στην Λάρνακα το οποίο σήμερα αναγράφεται ως κατάστημα F, στην οδό Ερμού 186, στη Λάρνακα. Δυνάμει γραπτής συμφωνίας ενοικιάσεως, ημερομηνίας 20/08/12, οι Ενάγοντες ενοικίασαν στους Εναγόμενους 1 και 2 το συγκεκριμένο κατάστημα για περίοδο δύο ετών έναντι ετησίου μισθώματος €13.200- προπληρωτέο το Σεπτέμβριο του κάθε έτους. Το συγκεκριμένο κατάστημα είχε ενοικιαστεί στους Εναγόμενους για να χρησιμοποιηθεί ως εμπορικό κατάστημα ή και ως κατάστημα πώλησης τροφίμων πλην όμως η χρήση του σήμερα είναι διαφορετική. Ισχυρίζεται ο ομνύοντας ότι χωρίς την συγκατάθεση των Εναγόντων και χωρίς να έχουν εξασφαλίσει τις απαραίτητες άδειες από τις αρμόδιες αρχές, ήτοι την πυροσβεστική και μηχανολογική υπηρεσία εισήλθαν παράνομα στο πίσω μέρος του καταστήματος και εγκατέστησαν, στο πίσω μέρος του καταστήματος, δύο φιάλες υγραερίου και τις ένωσαν με λάστιχο ποτίσματος κίτρινου χρώματος. Το συγκεκριμένο λάστιχο περνά πίσω από τα καταστήματα των Εναγόντων, πάνω στον τοίχο και κατευθύνεται πάνω στην ταράτσα όπου είναι στερεωμένο με πέτρες. Κατεβαίνει στην συνέχεια μέσα από τον φωταγωγό στο κατάστημα που έχει ενοικιαστεί από τους Εναγόμενους 1 και
- Κατά την κρίση του ομνύοντα υπάρχει ορατός κίνδυνος να επηρεαστούν οι ζωές των άλλων ενοίκων καθώς και των περαστικών. Ενώ επιπρόσθετα η πράξη αυτή, των Εναγομένων 1 και 2, καταδεικνύει έλλειψη σεβασμού σε κάθε ανθρώπινη ζωή. Οι συγκεκριμένες φιάλες καθώς και το λάστιχο είναι εκτεθειμένα στις καιρικές συνθήκες και έχουν τοποθετηθεί χωρίς την συγκατάθεση των Εναγόντων και χωρίς την εξασφάλιση των απαραίτητων αδειών από τις αρμόδιες αρχές. Η επικινδυνότητα που ενέχει η πράξη των Εναγομένων, είναι η θέση του ομνύοντα, ζημιώνει τους Ενάγοντες αφού τυχόν έκρηξη θα καταστρέψει τα καταστήματα των Εναγόντων και από μόνη της καθιστά απαραίτητη την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Καταλήγει, ότι οι Εναγόμενοι οφείλουν το ποσό που αναφέρεται στην αγωγή ως ενοίκιο και για αυτό οι Ενάγοντες έχουν καλή υπόθεση και δυνατότητα επιτυχίας στην αγωγή. Παρά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη Αίτηση καταχωρίστηκε μονομερώς το Δικαστήριο, μετά που άκουσε την πλευρά των Εναγόντων αναφορικά με το κατ΄ επείγον της έκδοσης των συγκεκριμένων διαταγμάτων, διέταξε την επίδοση της αίτησης στους Εναγόμενους 1 και 2 - Καθ' ων η αίτηση 1 και
- Οι Εναγόμενοι - Καθ΄ ων η αίτηση 1 και 2 αντέδρασαν άμεσα με την καταχώρηση ενστάσεων. Ο Εναγόμενος - Καθ΄ ου η αίτηση 1 στην Ένσταση του κατέγραψε δέκα λόγους ένστασης οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι η αίτηση δεν αποκαλύπτει βάσιμη αιτιολογία για να επιτραπεί η έκδοση του απαγορευτικού διατάγματος, ότι δεν συνάδει η αιτούμενη θεραπεία της αίτησης με την αγωγή, ότι δεν ικανοποιούνται όλες οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος για την έκδοση του αιτούμενου απαγορευτικού διατάγματος, ότι η αίτηση είναι καταχρηστική και ανυπόστατη και η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει στηρίζεται σε ψευδή γεγονότα ενώ δεν αποκαλύπτει, ο ομνύοντας, την πηγή γνώσης των γεγονότων που παραθέτει, ότι οι Αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν στο Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και ότι οι Αιτητές δεν έχουν καλή υπόθεση και δεν δικαιούνται σε οποιαδήποτε θεραπεία ενώ δεν υπάρχει ορατή δυνατότητα επιτυχίας της Αίτησης τους. Η Ένσταση βασίστηκε στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στα άρθρα 4 - 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στην Δ.48 θ.θ. 1- 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε, σε σχέση με τα γεγονότα, από την ένορκη δήλωση του Εναγόμενου - Καθ΄ ου η αίτηση 1 κ. Χριστάκη Γεωργίου. Σύμφωνα με τον ομνύοντα το συγκεκριμένο κατάστημα χρησιμοποιείται ως εμπορικό κατάστημα ή/και για την πώληση τροφίμων όπως παγωτά, κρέπες και βάφλες. Αναφορικά με την τοποθέτηση των φιαλών υγραερίου είχε ληφθεί σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή, το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας και την Πυροσβεστική και η συγκεκριμένη τοποθέτηση είχε γίνει σε κοινόχρηστο χώρο μετά από υπόδειξη της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Η εγκατάσταση των φιαλών υγραερίου και του όλου συστήματος είχε γίνει από αρμόδιο τεχνικό και πληροί όλα τα αυστηρά μέτρα ασφάλειας γι΄ αυτό και είχαν εξασφαλιστεί οι σχετικές άδειες από τις αρμόδιες αρχές. Η συγκεκριμένη διαμόρφωση του καταστήματος, σύμφωνα με τον ομνύοντα, ήταν αναγκαία για την καλύτερη λειτουργία του καταστήματος και για την εξυπηρέτηση των πελατών και δεν αντιβαίνει στην έγγραφη συμφωνία ενοικίασης. Καταλήγει, ότι η αιτούμενη θεραπεία στην αίτηση για έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων δεν συνάδει με τις αξιώσεις της αγωγής καθώς και ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος για να δικαιολογηθεί η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και εισηγείται την απόρριψη της Αίτησης. Ένσταση καταχωρίστηκε και από τον Εναγόμενο - Καθ΄ ου η αίτηση
- Καταγράφηκαν πέντε λόγοι ένστασης και συγκεκριμένα ότι δεν συντρέχουν οι νομικές προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ότι δεν συντρέχει το στοιχείο του κατεπείγοντος για την έκδοση των διαταγμάτων, ότι δεν είναι εύλογο ούτε δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, ότι η αίτηση καταχωρίστηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση, ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση 2 δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με το ενοικιαζόμενο υποστατικό καθώς επίσης και ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση 1 έχει εξασφαλίσει στο όνομα του υιού του σχετική βεβαίωση ότι δεν παραβιάζονται οι προϋποθέσεις του περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Κανονισμού σχετικά με την τοποθέτηση υγραερίου. Η Ένσταση βασίστηκε στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στα άρθρα 4 - 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στην Δ.48 θ.θ. 1- 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Ο Εναγόμενος - Καθ΄ ου η αίτηση 2 υποστήριξε την Ένσταση του με δική του ένορκη δήλωση στην οποία παραδέχεται ότι υπογράφτηκε συμφωνία ενοικιάσεως με τους ιδιοκτήτες του συγκεκριμένου καταστήματος πλην όμως ισχυρίζεται ότι είχε συμφωνηθεί ως ενοίκιο το ποσό των €13.200.- και για τα δύο χρόνια. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι αυτός που πραγματικά κατέχει και εκμεταλλεύεται το ενοικιαζόμενο υποστατικό είναι ο Εναγόμενος 1 μαζί με τον υιό του και ο ίδιος απλά είχε υπογράψει το συγκεκριμένο ενοικιαστήριο. Δεν είχε καμιά σχέση με την τοποθέτηση φιαλών υγραερίου στο ενοικιαζόμενο υποστατικό αφού αυτές εγκαταστάθηκαν από τον Εναγόμενο - Καθ΄ ου η αίτηση
- Ο Εναγόμενος - Καθ΄ ου η αίτηση 1 τον είχε πληροφορήσει ότι το συγκεκριμένο υποστατικό είχε επιθεωρηθεί από επιθεωρητή του Επαρχιακού Γραφείου Επιθεώρησης Εργασίας Λάρνακας, ο οποίος είχε διαπιστώσει ότι καμία παράβαση του περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Διατάγματος του 2011, δεν υφίστατο. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι η ποσότητα του υγραερίου είναι μικρότερη από την απαιτούμενη των 500 λίτρων οπόταν δεν απαιτείται άδεια αποθήκευσης πετρελαιοειδών κλάσης Α από την Επαρχιακή Διοίκηση. Οι πλευρές προχώρησαν στην υποστήριξη των θέσεών τους με αγορεύσεις. Η πλευρά των Αιτητών καταχώρησε γραπτή αγόρευση ενώ οι συνήγοροι των Καθ΄ ων η αίτηση 1και 2 αγόρευσαν προφορικά. Το Δικαστήριο έχει κατά νου το περιεχόμενο όλων των αγορεύσεων. Με την υπό κρίση Αίτηση ουσιαστικά ζητήθηκαν προστακτικά αλλά και απαγορευτικά διάταγμα. H έκδοση παρεμπίπτον απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί θεραπεία του δικαίου της επιείκειας. Στην υπόθεση Γιαβρή κ.ά ν. Πάσιου
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 125, στη σελίδα 134 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακριτική ευχέρεια η οποία παρέχεται για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος, ασκείται δικαστικά με κύριο έρεισμα το σκοπό για τον οποίο επιζητείται η θεραπεία. Εφόσον αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντος, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο. Μπορεί το δικαστήριο να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος, εφόσον άλλης μορφής προστασία γνωστή στο δίκαιο, ως οι αποζημιώσεις, μπορεί να αποκαταστήσει τον ενάγοντα.» Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Addidas
(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιοδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111. Οι αρχές καθορίστηκαν, δια μέσου της νομολογίας, ως ακολούθως: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά καθώς επίσης ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Akis Express v. Aris Express
(1998)1(A) A.A.Δ. 149). Στην υπόθεση T. A. Micrologic Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802 ο έντιμος Δικαστής κ. Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις υποθέσεις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά». Το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε αξιολόγηση αντικρουόμενων ισχυρισμών ούτε προβαίνει σε αξιολόγηση της τεθείσας ενώπιον του μαρτυρίας για να καταλήξει σε τελικά συμπεράσματα, σε σχέση με τα ουσιαστικά ζητήματα της εκάστοτε υπό συζήτηση υπόθεσης βλ. Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd,
(1996)1B Α.Α.Δ.788 και Hellenic Bank Public Company Ltd ν. Alpha Panareti Public Ltd, Πολ. Έφ. 145/2011 ημερ. 13/06/2013. Η πλήρης εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης και η κατάληξη σε συμπεράσματα, εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Σύμφωνα με την El Fath Co v. E.D.T. Shipping και άλλος
(1992)1 Α.Α.Δ. 1255: «. ... το Δικαστήριο δεν εμπλέκεται σε εξέταση εκείνων που συνιστούν την ουσία της αγωγής και δεν επιλύει αμφισβητήσεις σε σχέση με γεγονότα στα οποία θα στηριχθούν οι διάδικοι κατά την ακρόαση. Αντικείμενο της εξέτασης σ' αυτό το στάδιο είναι το κατά πόσο υπάρχει ζήτημα για εκδίκαση κατά την ακρόαση της αγωγής. (βλ The Ship 'Gloriana' and Another v. Breidi
(1982)1 C.L.R 409).» Ο αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του. Μετά την καταχώριση της Ένστασης από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, το Δικαστήριο έχει ενώπιόν του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία των Εναγόντων -Αιτητών καθώς και τη μαρτυρία των Εναγομένων 1 και 2 -Καθ΄ων η Αίτηση. Είναι με βάση αυτές τις θέσεις που εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν εκδίδει το διάταγμα αν όχι τότε απορρίπτει την Αίτηση. Με βάση τις πιο πάνω προϋποθέσεις και αρχές που θέτει η νομολογία, έρχομαι να εξετάσω την Αίτηση, χωρίς βεβαίως να καταλήγω τελικά πάνω στα δικαιώματα των διαδίκων μερών, εφόσον στο αρχικό αυτό στάδιο δεν είναι επιθυμητό να αποφασίζονται τελεσίδικα αμφισβητούμενα θέματα που θα πρέπει να κριθούν κατά το τελικό στάδιο της υπόθεσης. Με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι όλα όσα θα αναφερθούν στη συνέχεια αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Αναμφίβολα, κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπεδείχθη και στην υπόθεση Odysseos (πιο πάνω) σελ.569, χωρίς όμως να ισοδυναμεί αυτή η αξιολόγηση με τελεσίδικη κρίση. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει επεξηγηθεί ότι ικανοποιείται με την κατάδειξη συζητήσιμης υπόθεσης, με αναφορά πάντοτε στα καταχωρημένα δικόγραφα. Το δεύτερο κριτήριο, που είναι σε κάποια έκταση αλληλένδετο με το πρώτο, επιβάλλει όπως ο αιτητής δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας, η οποία έχει επεξηγηθεί ως κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). Υπάρχει στο φάκελο καταχωρημένο το Κλητήριο Ένταλμα και είναι με βάση αυτό και το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης των Εναγόντων - Αιτητών που θα εξεταστούν τα κριτήρια αυτά. Από το περιεχόμενο του Κλητηρίου Εντάλματος προκύπτει ότι η αγωγή αφορά απλήρωτα ενοίκια και διαζευκτικά ζητείται ανάκτηση κατοχής του ενοικιασθέντος ακινήτου. Δεν αφορά παράνομη επέμβαση αλλά ούτε και ζητείται διάταγμα άρσης οποιασδήποτε ενέργειας η οποία απαγορεύεται από την σύμβαση ενοικίασης, η οποία σημειωτέον προβλέπει στην χρήση του καταστήματος ως εμπορικού για την πώληση τροφίμων και άλλων συναφών ειδών. Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση καθώς και τα τεκμήρια που την συνοδεύουν σε συνδυασμό με το περιεχόμενο του Κλητηρίου Εντάλματος οδηγούν αναπόδραστα στο συμπέρασμα ότι δεν αποκαλύπτεται ζήτημα προς εκδίκαση του οποίου να άπτεται το αίτημα για έκδοση των συγκεκριμένων διαταγμάτων. Επίσης δεν αποκαλύπτεται πιθανότητα να δικαιούνται οι Ενάγοντες σε θεραπεία, της φύσεως που επιζητείται δια μέσου της έκδοσης των διαταγμάτων. Λαμβανομένων υπόψη των δυο επιστολών, Τεκμήρια Α και Β στην Ένσταση, διαπιστώνεται ότι το συγκεκριμένο υποστατικό έχει επιθεωρηθεί από το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας καθώς και από την Πυροσβεστική Υπηρεσία χωρίς να διαπιστωθεί οποιαδήποτε παράβαση του περί Ασφάλειας στην Εργασία (Κώδικας Πρακτικής για Μικρές Εγκαταστάσεις Υγραερίου) Διατάγματος του 2011, σε σημείο δε που να μην απαιτείται καν οποιαδήποτε έκδοση άδειας. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, ήτοι ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται υπό το πρίσμα του κατά πόσο η απόδοση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα της υπόθεσης. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ΄ εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση ή η διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ, αποκλείεται. Θεωρώ ότι δεν ικανοποιείται ούτε το τρίτο κριτήριο, αφού οι ισχυρισμοί που προβάλλονται προς στοιχειοθέτηση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 είναι αόριστοι και ανεπαρκής, ιδιαίτερα ενόψει του γεγονότος ότι όπως προκύπτει από τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οι οποιεσδήποτε τυχόν ζημιές ανάγονται στην σφαίρα της φαντασίας των Εναγόντων και στην πιθανολόγιση αλλά όχι στην πραγματικότητα. O Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου (όπως ήταν τότε) Γ. Νικολάου, στην MARKETRENDS (CAPITAL MARKET) LTD v. Γεωργίου
(2002)1 Α.Α.Δ. 1759, εξήγησε ότι η δυνατότητα έκδοσης συντηρητικού διατάγματος που δεν αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής «πρέπει να ασκείται με φειδώ, όχι ως μέτρο γενικής εξασφάλισης». Οι ίδιοι οι Ενάγοντες - Αιτητές έχουν προσδιορίσει την βλάβη τους στο γεγονός ότι η επικινδυνότητα της εγκατάστασης φιαλών υγραερίου θα οδηγήσει σε αύξηση των ασφάλιστρων του κτηρίου χωρίς να παραθέτουν οτιδήποτε άλλο, εκτός από ένα γενικό ισχυρισμό ο οποίος καταρρίφθηκε από τα επισυναφθέντα τεκμήρια στην Ένσταση του Εναγόμενου 1 - Καθ΄ου η Αίτηση. Καταλήγω λοιπών ότι δεν υφίσταται οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι στην περίπτωση που υλοποιηθούν οι «υποψίες» των Εναγόντων οι αποζημιώσεις μπορούν να θεωρηθούν ως ικανοποιητική θεραπεία. Τα πιο πάνω οδηγούν το Δικαστήριο και στην κρίση ότι και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ των Εναγόμενων 1 και 2 -Καθ΄ ων η Αίτηση έχοντας υπόψη ότι το Δικαστήριο ασχολείται με τη Δικαιοσύνη και όχι με την ευχέρεια των διαδίκων. Οι Ενάγοντες - Αιτητές δεν έχουν ικανοποιήσει τα τρία κριτήρια του άρθρου 32 ενώ οι Εναγόμενοι 1 και 2 -Καθ΄ ων η Αίτηση αντέταξαν βάσιμους και ουσιαστικούς λόγους προς την μη έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων. Οι φόβοι που έχουν καταγράψει οι Ενάγοντες - Αιτητές στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση είναι γενικοί, δεν είναι εύλογοι και δεν θεμελιώνεται η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης, η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ τους. Βλ. Phasarias (Auto Centre) Ltd ν. Σκυρ. «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω, η Αίτηση αναπόφευκτα οδηγείται σε αποτυχία και απορρίπτεται. Ενόψει του γεγονότος ότι δεν φαίνεται να συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος που να οδηγεί στην εκτόπιση του κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα, (Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 30,σελ 412, παράγραφοι 795-796 και Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd
(1993)1ΑΑΔ 12), τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόμενων - Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων - Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα καταβληθούν στους Εναγόμενους 1 και 2 άμεσα. (Υπ.): .......... Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο