CYPRUS AIRPORTS (F & B) LTD ν. Χ.M.S CANTEEN LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 1697/14, 25/8/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A226 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1697/14 Μεταξύ: CYPRUS AIRPORTS (F & B) LTD Ενάγουσας -Αιτήτριας και
- Χ.M.S CANTEEN LTD
- ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΑΡΓΥΡΙΔΗΣ
- ΜΑΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΙΔΗΣ
- ΣΑΒΒΑΣ ΑΡΓΥΡΙΔΗΣ
- ΙΟΥΛΙΑ ΑΡΓΥΡΙΔΟΥ Εναγομένων-Καθ' ων η αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 08/07/14 για έκδοση προσωρινού διατάγματος ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 25 Αυγούστου,2014 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγουσα-Αιτήτρια: κ. Μ. Κυριακίδης με κα Κουρουζίδου για Χ. Κυριακίδη Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενους-Καθ' ων η αίτηση 1-5: κ. Γεωργίου για Δημητρίου και Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα - Αιτήτρια καταχώρησε Μονομερή Αίτηση με την οποία αξίωσε την έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος, με το οποίο να απαγορεύεται στους Εναγόμενους ή/και στους αξιωματούχους ή/και στους υπαλλήλους ή/και στους αντιπροσώπους των Εναγομένων να παρεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στα υποστατικά ή/και τις εγκαταστάσεις εστίασης ή/και στις καντίνες ή/και να εκμεταλλεύονται ή/και να εισέρχονται σε αυτές. Επίσης αξίωσαν προσωρινό διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η αίτηση από του να επιβαρύνουν ή/και να προβούν σε οποιαδήποτε συναλλαγή ή/και να αποσύρουν ή/και αποξενώσουν οποιοδήποτε ποσό μέχρι €70.027,74- από τον τραπεζικό λογαριασμό που διαθέτουν στην Τράπεζα Κύπρου με αριθμό 026-11-
- Παράλληλα ζήτησαν προστακτικό διάταγμα που να διατάσσει τους Εναγόμενους 1-5 όπως καταχωρίσουν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας ένορκη δήλωση με την οποία να προσδιορίζουν τα περιουσιακά τους στοιχεία τόσο εντός όσο και εκτός Κύπρου. Ως νομικό έρεισμα της Αίτησης καταγράφεται ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος Κεφ. 6, άρθρα 4,5,6 και 9, ο περί Δικαστηρίων Νόμος, άρθρο 32, οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί Δ.48 θ.θ.1-4,8-9 και Δ.64, ο περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος Κεφ.148, άρθρα 43 και 45 και οι συμφυείς εξουσίες και η πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύτηκε από την Ένορκη Δήλωση του κ. Οδυσσέα Γεωργίου, Γενικού Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας και γνώστη των γεγονότων. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, ο οποίος γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα, η Ενάγουσα Εταιρεία διατηρούσε άδεια χρήσης ή/και διαχείρισης όλων των εγκαταστάσεων εστίασης των Διεθνών Αεροδρομίων Λάρνακας και Πάφου. Μεταξύ των εγκαταστάσεων αυτών ήταν και οι καντίνες του προσωπικού στα Αεροδρόμια Λάρνακας και Πάφου, οι οποίες βρίσκονται εντός των χώρων των Αεροδρομίων. Η Εναγόμενη 1, η οποία ασχολείται με την διαχείριση καντινών ή και με συναφείς υπηρεσίες, είχε ενοικιάσει την διαχείριση της καντίνας προσωπικού του Διεθνούς Αερολιμένα Λάρνακας και Πάφου από την Ενάγουσα αρχικά στις 15/04/
- Ο Εναγόμενος 2, διευθυντής της Εναγομένης 1 καθώς και οι Εναγόμενοι 3 και 4, υιοί του Εναγόμενου 2 και εργαζόμενοι στην Εναγόμενη 1, ήταν συνυπεύθυνοι για την διαχείριση των συγκεκριμένων καντινών. Στις 27/12/12 είχαν υπογραφεί από την Ενάγουσα Εταιρεία-Αιτήτρια και την Εναγομένη 1 νέες συμφωνίες αναφορικά με την διαχείριση της καντίνας προσωπικού τόσο του Διεθνούς Αερολιμένα Λάρνακας καθώς και του Διεθνούς Αερολιμένα Πάφου. Μεταξύ των όρων των συμφωνιών ήταν ότι οι συμφωνίες θα τίθεντο σε ισχύ από την 01/01/13 για περίοδο ενός έτους, ότι η Εναγόμενη 1 θα κατέβαλλε μηνιαίως το ποσό των €6.500- ως δικαίωμα διαχείρισης της καντίνας του Διεθνούς Αερολιμένα Λάρνακας και το ποσό των €1.000- μηνιαίως ως δικαίωμα διαχείρισης της καντίνας του προσωπικού του Διεθνούς Αερολιμένα Πάφου, ότι η Εναγόμενη 1 θα ήταν αποκλειστικά υπεύθυνη για την καταβολή και την εμπρόθεσμη εξόφληση των λογαριασμών νερού, των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος καθώς και των άλλων υπηρεσιών που θα προέκυπταν από την χρήση ή/και διαχείριση των καντίνων. Για σκοπούς τήρησης των υποχρεώσεων της η Εναγόμενη 1 είχε παραδώσει εγγυητική ή/και τραπεζική εγγύηση ύψους €20.000-, η οποία θα μπορούσε να συμψηφισθεί ή/και να ρευστοποιηθεί από την Ενάγουσα, κατά την απόλυτη διακριτική της ευχέρεια, σε περίπτωση παράβασης οποιουδήποτε όρου της συμφωνίας από την Εναγομένη
- Μεταξύ των όρων περιλαμβανόταν ότι οι συγκεκριμένες συμφωνίες χρήσης μπορούσαν να τερματιστούν από την Ενάγουσα οποτεδήποτε με παράδοση γραπτής ειδοποίησης η οποία θα είχε άμεση ισχύ εφόσον υπήρχε παράβαση οποιουδήποτε όρου των συγκεκριμένων συμφωνιών. Σύμφωνα με τον ομνύοντα η Ενάγουσα είχε εκδώσει τιμολόγια τα οποία αφορούσαν την καταβολή των εξόδων διαχείρισης ή/και των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος ή/και νερού τα οποία απέστειλε δεόντως στην Εναγομένη 1 ενώ παράλληλα τηρούσε σχετικούς λογαριασμούς στους οποίους καταχωρούνταν τα διάφορα τιμολόγια, πιστώσεις ή/και πληρωμές. Η Εναγόμενη 1 χωρίς βάσιμο λόγο ή/και αιτία αρνήθηκε ή/και παρέλειψε να καταβάλει τα συμφωνηθέντα ποσά ή/και τα τέλη διαχείρισης των καντίνων ή/και τα ποσά των οφειλομένων λογαριασμών παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της Ενάγουσας. Τον Μάιο του 2014 η Ενάγουσα, μέσω των δικηγόρων της, κάλεσε την Εναγόμενη 1, με επιστολή ημερομηνίας 05/05/14, να ξοφλήσει τα οφειλόμενα ποσά και διευκρίνισε ότι στην περίπτωση μη συμμόρφωσης θα προχωρούσε σε εξαργύρωση της εγγυητικής επιστολής η οποία της είχε παραδοθεί. Ο ίδιος είχε ενημερωθεί προφορικά, στις 28/05/14, ότι η Εναγόμενη 1 επρόκειτο να διορίσει δικηγόρο και ότι δεν ήταν σε θέση να αποπληρώσει τα οφειλόμενα ποσά. Στις 30/06/14 λόγω του ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε συμμόρφωση η Ενάγουσα προχώρησε στην εξαργύρωση της συγκεκριμένης εγγυητικής επιστολής προς μερική εξόφληση των απαιτήσεων της. Από τον συμψηφισμό προέκυψε υπόλοιπο ύψους €70.027,74-. Στις 03/07/14 η Ενάγουσα είχε πληροφορήσει την Εναγόμενη 1 ότι τερμάτιζε άμεσα τις συγκεκριμένες συμφωνίες, λόγω της παράβασης των όρων των συγκεκριμένων συμφωνιών και ζήτησε από την Εναγόμενη 1 όπως εκκενώσει τις καντίνες και αποσύρει τόσο κινητά αντικείμενα καθώς και αναλώσιμα τα οποία της ανήκαν. Ο ίδιος ο ομνύοντας είχε μεταβεί μαζί με δικηγόρο του γραφείου που εκπροσωπούσε την Ενάγουσα, στις 04/07/14, στην καντίνα του Αερολιμένα Λάρνακας και είχε ζητήσει από τους εκπροσώπους της Εναγομένης 1 να εγκαταλείψουν τα υποστατικά και αυτοί ζήτησαν χρόνο για να επικοινωνήσουν με τον δικηγόρο τους. Την ίδια μέρα είχε γίνει επίσκεψη στα υποστατικά του Αερολιμένα Πάφου όπου ο Εναγόμενος 2 αρνήθηκε να φύγει και εκτόξευσε απειλές. Στις 05/07/14 είχε γίνει και δεύτερη επίσκεψη στο υποστατικό του Αερολιμένα Λάρνακας όπου οι υπάλληλοι της Εναγόμενης 1 ενημέρωσαν ότι δεν αναγνωρίζουν οποιαδήποτε υποχρέωση προς της Ενάγουσα και ότι δεν θα εγκατέλειπαν τα υποστατικά χωρίς διάταγμα του δικαστηρίου. Η Εναγόμενη 1 δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό προς εξόφληση του υπολοίπου ούτε και είχε προβεί σε οποιεσδήποτε ενέργειες για την παράδοση ελεύθερων των υποστατικών ενώ οι συμφωνίες έχουν τερματιστεί γι΄ αυτό και στις 08/07/14 καταχωρίστηκε η αίτηση για έκδοση των διαταγμάτων. Καταλήγει, ο ομνύοντας, ότι υπάρχει ουσιαστικός και πραγματικός κίνδυνος να μην μπορεί να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αφού η Εναγόμενη 1 συνεχίζει να επεμβαίνει και να εκμεταλλεύεται χώρους οι οποίοι ανήκουν αποκλειστικά στην Ενάγουσα χωρίς να καταβάλλει οποιοδήποτε ποσό ενώ παράλληλα δεν έχει οποιαδήποτε οικονομική επιφάνεια, οφείλει στην Ενάγουσα μεγάλα ποσά και δεν μπορεί να πληρώσει οποιοδήποτε ποσό στερώντας από την Ενάγουσα εισόδημα θέτοντας σε κίνδυνο τις συμβατικές υποχρεώσεις της Ενάγουσας έναντι της Hermes Airports Limited. Μετά που το Δικαστήριο άκουσε την πλευρά της Ενάγουσας Εταιρείας, σε σχέση με το θέμα του κατεπείγοντος έκδοσης των συγκεκριμένων διαταγμάτων μονομερώς, είχε εκδώσει τα απαγορευτικά διατάγματα αλλά απέρριψε το αίτημα για την έκδοση προστακτικού διατάγματος, παράγραφος 3 της αίτησης. Οι Εναγόμενοι- Καθ΄ ων η αίτηση 1-5 καταχώρησαν ένσταση προβάλλοντας προδικαστική ένσταση και καταγράφοντας δεκαεννέα
(19)λόγους ενστάσεως. Η προδικαστική ένσταση που προβλήθηκε αφορούσε το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι 2,3,4 και 5 δεν έχουν οποιαδήποτε συμβατική ή/και άλλως πως νομική σχέση με την Ενάγουσα - Αιτήτρια και δεν νομιμοποιείται η Ενάγουσα στην καταχώριση της υπό κρίση αίτησης εναντίον τους. Οι προβληθέντες λόγοι ένστασης ήταν σε συντομία ήταν οι ακόλουθοι: Ότι η Αιτήτρια δεν απέδειξε ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου για την έκδοση προσωρινού απαγορευτικού ή/και προστακτικού διατάγματος, ότι το συγκεκριμένο διάταγμα δεν είναι απαγορευτικό αλλά είναι εν μέρη προστακτικό και η Αιτήτρια δεν κατέδειξε τέτοια καθαρή υπόθεση που να δικαιολογείται η έκδοση του ούτε και αποκάλυψε ουσιώδη γεγονότα σε σχέση με το αίτημά της για έκδοση του διατάγματος, ότι ουσιαστικά ζητείται η ίδια θεραπεία που ζητείται και με την αγωγή της Αιτήτριας με αποτέλεσμα να προκαλείται τελεσιδικία, ότι η αίτηση της σκοπεί στην παρέκκλιση της διαδικασίας αφού διεκδικείται η έξωση ή/και η απομάκρυνση των Εναγομένων-Καθ΄ ων η αίτηση από τα υποστατικά, ότι τα γεγονότα που αναφέρονται από την Αιτήτρια είναι ψευδή ή/και ελλειπή ή/και απέχουν από την πραγματικότητα , ότι η αίτηση παραβιάζει τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης ενώ αποκρύπτονται ή/και δεν αποκαλύπτονται, από την Αιτήτρια, ουσιαστικά γεγονότα τα οποία όφειλε να αποκαλύψει ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι απέκρυψε γεγονότα από το Δικαστήριο και δεν προσήλθε με καθαρά χέρια, ότι δεν απέδειξε το στοιχείο του κατ΄ επείγοντως ή/και το δύσκολο ή/και αδύνατο της απονομής πλήρους δικαιοσύνης που να δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος, ότι δεν απέδειξαν την αφερεγγυότητα ή/και την δεινή οικονομική κατάσταση των Καθ ων η αίτηση. Η Ένσταση βασίστηκε στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4,5,6,7 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/60), άρθρο 32, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.39 θ.θ.1-6, Δ.48 θθ.1-11 και Δ.64, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148, άρθρα 43,44 και 45 και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε, η Ένσταση, από την Ένορκη Δήλωση του κ. Χριστάκη Αργυρίδη, Εναγόμενου - Καθ΄ ου η αίτηση 2 και διευθυντή της Εναγόμενης
- Σύμφωνα με τον ομνύοντα, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα, οι Εναγόμενοι 3 και 4 είναι παιδιά του ενώ η Εναγόμενη 5 είναι η σύζυγος του και κανένας από αυτούς δεν έχει συμβατική σχέση με την Αιτήτρια. Είναι ο ισχυρισμός του ότι τόσο η αίτηση καθώς και η αγωγή έχουν καταχωρηθεί παράνομα και χωρίς να υπάρχει οποιοδήποτε νομικό υπόβαθρο. Συμβατική σχέση, είναι η θέση του, υπάρχει μόνο μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης
- Επιπρόσθετα υιοθετεί όλους τους λόγους Ενστάσεως, τον κάθε ένα ξεχωριστά. Παραδέχεται, ο ομνύοντας, τις παραγράφους 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8 και 10 της ενόρκου δηλώσεως του Οδυσσέα Γεωργίου, η οποία υποστηρίζει την Αίτηση, όμως ισχυρίζεται ότι ουδέποτε είχε συμφωνηθεί ότι η Εναγομένη 1 θα κατέβαλλε το ποσό των €6.500- μηνιαίως στην Αιτήτρια, ως δικαίωμα διαχείρισης της καντίνας του Αεροδρομίου Λάρνακας, αλλά ότι το συμφωνηθέν ποσό ήταν κατά πολύ μικρότερο, όπως καταγράφεται και στην συμφωνία. Επιπρόσθετα υποστηρίζει ότι η Εναγομένη 1 δεν ήταν αποκλειστικά υπεύθυνη για την καταβολή και εξόφληση των εξόδων νερού, ρεύματος και των άλλων γενικών εξόδων αφού δεν υπήρχε οποιαδήποτε συμφωνία. Η Αιτήτρια, είναι η θέση του, επεδίωξε να εισπράξει τα συγκεκριμένα ποσά σε μια προσπάθεια αισχροκέρδειας σε βάρος της Εναγομένης 1 γιατί είχε η ίδια διαφορές, σε σχέση με το συγκεκριμένο θέμα με την εταιρεία Hermes Airports Ltd και απαίτησε από την Εναγόμενη 1 το ποσό των €22.618.29-, το οποίο αφορούσε λογαριασμούς νερού και ρεύματος για το
- Υποστηρίζει ότι η Αιτήτρια χρησιμοποιούσε δικούς της μετρητές σε σχέση με την κατανάλωση ρεύματος αλλά και του νερού και προώθησε την θέση ότι υπάρχει ένας μετρητής για όλες τις επιχειρήσεις που λειτουργούν στα εν λόγω υποστατικά με αποτέλεσμα η Αιτήτρια να χρεώνει σε κάθε χρήστη υποστατικού οποιοδήποτε ποσό επιθυμεί χωρίς καμιά απόδειξη της ΑΗΚ ή της Υδατοπρομήθειας. Κατά την δική του άποψη η Αιτήτρια καταχρηστικά εξαργύρωσε την παρασχεθείσα εγγυητική, ύψους €20.000- ενώ επιπρόσθετα δεν αφαίρεσε το συγκεκριμένο ποσό από το ποσό των €70.027,74- το οποίο είχε απαιτήσει από την Εναγομένη
- Καταλήγει, ότι η Εναγομένη 1 ουδέποτε είχε δηλώσει ότι αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της λόγω οικονομικών δυσκολιών αλλά αντίθετα ζητούσε επίμονα τις μετρήσεις ηλεκτρισμού από την ΑΗΚ και την Υδατοπρομήθεια για να εξακριβωθεί το πραγματικά οφειλόμενο ποσό. Η έκδοση του συγκεκριμένου διατάγματος, ισχυρίζεται, ότι έχει προκαλέσει στην Εναγομένη 1 ζημιές τις οποίες δεν μπορεί να υπολογίσει γιατί οι ζημιές της εξαρτώνται από πολλούς μεταβλητούς παράγοντες που δεν επιτρέπουν τον επ΄ ακριβή υπολογισμό και επιπρόσθετα στερεί από την Εναγόμενη 1 εισόδημα. Καταλήγει, ότι απώτερος στόχος της Ενάγουσας - Αιτήτριας ήταν να εκδιώξει της Εναγόμενη 1 από τα υποστατικά για να διαμορφώσει τα υποστατικά διαφορετικά και να τα λειτουργήσει με άλλους ενοικιαστές. Η πλευρά της Ενάγουσας - Αιτήτριας ζήτησε την αντεξέταση του κ. Χριστάκη Αργυρίδη, διευθυντή της Εναγόμενης 1- Καθ΄ης η αίτηση, Εναγόμενου
- Αντεξεταζόμενος υποστήριξε ότι δεν οφείλεται στην Ενάγουσα - Αιτήτρια οποιοδήποτε ποσό. Επιπρόσθετα ισχυρίστηκε, απαντώντας ερώτηση που του τέθηκε, ότι υπήρχε προφορική συμφωνία για την καταβολή ενοικίου ύψους €4.500- μηνιαίως και όχι €7.000- μηνιαίως ενώ προώθησε την άποψη ότι η γραπτή συμφωνία δεν ισχύει. Παραδέχθηκε ότι έχει να πληρώσει ενοίκιο από τον Απρίλιο 2014 και ότι υπάρχουν καθυστερημένα οφειλόμενα για αυτό και την τελευταία φορά είχε καταβάλλει €4.500- για το ενοίκιο και €2.000- για τα καθυστερημένα. Παραδέχθηκε ότι δεν μπορούσε να πληρώσει την Ενάγουσα - Αιτήτρια γιατί οι προηγούμενοι μήνες ήταν «low season». Υποστήριξε ότι του είχε αναφερθεί επανειλημμένα, από το 2013, ότι θα τον έδιωχναν από την καντίνα γιατί κάποιος άλλος είχε υποβάλλει προσφορά για €12.000-. Υποστήριξε ότι η καντίνα λειτουργεί υπό την διεύθυνση κάποιου που ο ίδιος δεν γνωρίζει όμως δεν λειτουργείται από την Ενάγουσα. Οι δυο πλευρές προχώρησαν στην υποστήριξη των θέσεών τους με την καταχώρηση εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων. Το Δικαστήριο έχει κατά νου το περιεχόμενο και των δύο αγορεύσεων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Αρχής γενόμενης της εξέτασης της προδικαστικής ένστασης, όπως καταγράφηκε στην καταχωρηθείσα Ένσταση των Εναγομένων - Καθ΄ ων η αίτηση, θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε αυτή την διαδικασία το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει το θέμα του κατά πόσο υπάρχει συμβατική σχέση μεταξύ της Ενάγουσας -Αιτήτριας και των Εναγομένων - Καθ΄ ων η αίτηση 2, 3, 4 και 5 σε αυτή την διαδικασία. Θεωρώ ότι συνιστά θέμα που αφορά αυτή τούτη την ουσία της αγωγής και αντλώ καθοδήγηση για την συγκεκριμένη κατάληξη και από το σκεπτικό της πρόσφατης απόφασης στην απόφαση Χαράλαμπος Ανδρέα Κουππά ν. Πουλλάς Τσαδιώτης Λίμιτεδ κ.α. Πολ. Εφ 312/2010 ημερ. 17/07/14 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Αποφάσισε, δηλαδή, ένα καταλυτικό για την τύχη της αγωγής θέμα σε διαδικασία προσωρινού διατάγματος, που ναι μεν είχε εξουσία να το πράξει - καθηκόντως στη βάση των προϋποθέσεων που προνοούνται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου - αλλά τέτοια ζητήματα σε διαδικασίες της εξεταζόμενης φύσεως πρέπει να προσεγγίζονται με περίσκεψη. Όταν δε αποφασίζονται να δίδεται και η ανάλογη αιτιολόγηση ώστε, αφενός, να ικανοποιείται η συνταγματική επιταγή του άρθρου 30 και, αφετέρου, να δίδεται η δυνατότητα εξέτασης της ορθότητας τους.». Ερχόμενη στην νομική πτυχή αυτής τούτης της αίτησης, με την υπό κρίση Αίτηση ουσιαστικά ζητήθηκαν απαγορευτικά διατάγματα. H έκδοση παρεμπίπτον απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί θεραπεία του δικαίου της επιείκειας. Στην υπόθεση Γιαβρή κ.ά ν. Πάσιου
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 125, στη σελίδα 134 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακριτική ευχέρεια η οποία παρέχεται για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος, ασκείται δικαστικά με κύριο έρεισμα το σκοπό για τον οποίο επιζητείται η θεραπεία. Εφόσον αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντος, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο. Μπορεί το δικαστήριο να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος, εφόσον άλλης μορφής προστασία γνωστή στο δίκαιο, ως οι αποζημιώσεις, μπορεί να αποκαταστήσει τον ενάγοντα.» Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Addidas
(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιοδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111. Οι αρχές καθορίστηκαν, δια μέσου της νομολογίας, ως ακολούθως: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά καθώς επίσης ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Akis Express v. Aris Express
(1998)1(A) A.A.Δ. 149). Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Recnex Trading Limited, Ιωάννη Μιχαηλίδη ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λιμιτεδ ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολ. Εφ. 71/2011 ημερ. 16/04/2014: «Βρίσκουμε ότι τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τέτοια ώστε δεν κρίνουμε σκόπιμο να προσθέσουμε οτιδήποτε άλλο παρά μόνο να παραπέμψουμε στις ΑΒΡ Holdings v. Κιταλίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, 699, C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785 και στην Πολιτική Έφεση 52/10 Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. E. Σιακατίδου, ημερ. 19.3.2014. Αποδίδεται ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό, προστακτικό διάταγμα όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό.» Στην υπόθεση T. A. Micrologic Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802 ο έντιμος Δικαστής κ. Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις υποθέσεις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά». Ο αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του. Μετά την καταχώριση της Ένστασης από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, το Δικαστήριο έχει ενώπιόν του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία της Ενάγουσας -Αιτήτριας καθώς και τη μαρτυρία της Εναγόμενης 1 -Καθ΄ης η Αίτηση. Είναι με βάση αυτές τις θέσεις που εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις διατήρησης του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν εκδίδει το διάταγμα ή το οριστικοποιεί, στην περίπτωση που το διάταγμα έχει εκδοθεί μονομερώς, αν όχι τότε απορρίπτει την Αίτηση. Έχει πρόσφατα επαναληφθεί στην απόφαση στην υπόθεση Aspis Liberty Insurance Co Ltd v. Ε. Σιακατίδου Πολ. Εφ. 52/10 ημερ. 19/03/2014: «Ένα διάταγμα υπόκειται σε ακύρωση όταν το στοιχείο του κατεπείγοντος απουσιάζει, εφόσον κατά πάγια νομολογία απουσιάζει κατ' αναλογίαν το δικαιοδοτικό βάθρο και η εξουσία του Δικαστηρίου για την έκδοση του στην απουσία του αντιδίκου (Stavros Hotel Apartments Ltd (Νο. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841, Babel Boutique Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 947, 954, Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1377 καιΈλενα Αμβροσιάδου ν. Martin Coward, Έφεση αρ. 3/2011, ημερομηνίας 15.1.2013).» Με βάση τις πιο πάνω προϋποθέσεις και αρχές που θέτει η νομολογία, έρχομαι να εξετάσω την Αίτηση, χωρίς βεβαίως να καταλήγω τελικά πάνω στα δικαιώματα των διαδίκων μερών, εφόσον στο αρχικό αυτό στάδιο δεν είναι επιθυμητό να αποφασίζονται τελεσίδικα αμφισβητούμενα θέματα που θα πρέπει να κριθούν κατά το τελικό στάδιο της υπόθεσης. Με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι όλα όσα θα αναφερθούν στη συνέχεια αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Αναμφίβολα, κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπεδείχθη και στην υπόθεση Odysseos (πιο πάνω) σελ.569, χωρίς όμως να ισοδυναμεί αυτή η αξιολόγηση με τελεσίδικη κρίση. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει επεξηγηθεί ότι ικανοποιείται με την κατάδειξη συζητήσιμης υπόθεσης, με αναφορά πάντοτε στα καταχωρημένα δικόγραφα. Το δεύτερο κριτήριο, που είναι σε κάποια έκταση αλληλένδετο με το πρώτο, επιβάλλει όπως ο αιτητής δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας, η οποία έχει επεξηγηθεί ως κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). Υπάρχει στο φάκελο καταχωρημένο το Κλητήριο Ένταλμα και είναι με βάση αυτό και το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του διευθυντή της Ενάγουσας - Αιτήτριας που θα εξεταστούν τα κριτήρια αυτά. Από το περιεχόμενο του Κλητηρίου μαζί με την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση καθώς και τα τεκμήρια που την συνοδεύουν, κρίνεται ότι αποκαλύπτεται ζήτημα προς εκδίκαση αφού προκύπτει από την παράγραφο 4.2 της μεταξύ των μερών σύμβασης, Τεκμήριο 3 της Αίτησης, υποχρέωση καταβολής των εξόδων που αφορούν «utility expenses», από τις αρχές του 2012, όπως θα τιμολογούνται από την εταιρεία Hermes Airports. Τα τιμολόγια της εταιρείας Hermes Airports έχουν επισυναφθεί ως Τεκμήριο 5 και αφορούν χρεώσεις αναφορικά με την Εναγόμενη 1 - Καθ΄ ης η αίτηση από τον Μάρτιο 2012 και μετά. Υπάρχει επίσης η παραδοχή του Εναγόμενου 2 - Καθ΄ ου η αίτηση ότι δεν καταβλήθηκε κανένα ποσό για αυτά τα έξοδα γιατί ζητούντο λογαριασμοί της ΑΗΚ και της Υδατοπρομήθειας ενώ δεν έχει καταβληθεί ούτε ενοίκιο από τον Απρίλιο 2014, σύμφωνα με τον διευθυντή της Εναγόμενης 1. Τα πιο πάνω γεγονότα, ήτοι οι παραδοχές του διευθυντή της Εναγόμενης 1- Καθ΄ ης η αίτηση, αποκαλύπτουν την πιθανότητα να δικαιούται η Ενάγουσα σε θεραπεία, αφού η αξίωσή της βασίζεται ακριβώς στην μη καταβολή των λειτουργικών εξόδων καθώς και ενοικίων χρήσης σε σχέση με τις δυο καντίνες στους Αερολιμένες Λάρνακας και Πάφου. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, ήτοι ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται υπό το πρίσμα του κατά πόσο η απόδοση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα της υπόθεσης. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ΄ εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση ή η διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ, αποκλείεται. Θεωρώ ότι ικανοποιείται και το τρίτο κριτήριο, αφού οι ισχυρισμοί που προβάλλονται προς στοιχειοθέτηση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 είναι συγκεκριμένοι και επαρκής, ιδιαίτερα ενόψει του γεγονότος ότι όπως προκύπτει από αυτά που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η Εναγόμενη 1 - Καθ΄ης η Αίτηση όπως ο ίδιος ο Εναγόμενος 2 - Καθ΄ ου η αίτηση δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου δυσκολεύεται να πληρώνει το ενοίκιο χρήσης και οφείλει και καθυστερημένα στην Ενάγουσα- Αιτήτρια. Επιπρόσθετα η Ενάγουσα - Αιτήτρια έχει υποχρέωση να καταβάλλει στην Hermes Airports το ενοίκιο καθώς και τα λειτουργικά έξοδα για τις δύο αυτές καντίνες τις οποίες υπενοικίασε στην Εναγόμενη 1 - Καθ΄ ης η αίτηση. Προκύπτει, μέσα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση καθώς και από τα τεκμήρια που έχουν επισυναφθεί, συγκεκριμένα το Τεκμήριο 5, ότι η Εναγόμενη 1- Καθ' ου η αίτηση δεν θα είναι σε θέση να αποζημιώσει την Ενάγουσα από οικονομικής άποψης στην περίπτωση που εκδοθεί υπέρ της απόφαση. (Βλ. Καλογήρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1237). Ανεξάρτητα από τις νομοθετικές προϋποθέσεις, όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω), στο τελικό στάδιο το δικαστήριο θα πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να δώσει το ζητούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Το απαιτούμενο «ισοζύγιο της ευχέρειας», όπως εξηγείται στην BACARDI & CO LTD v. VINCO LTD (ανωτέρω) σχετίζεται με το καθήκον του Δικαστηρίου να σταθμίσει τον κίνδυνο αδικίας που θα προκύψει για τον ενάγοντα ή τον εναγόμενο αναλόγως αν φανεί ότι η ενδιάμεση απόφαση του είναι εσφαλμένη και να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να έχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας. Σε συνάρτηση με το ισοζύγιο της ευχέρειας εξετάζεται και το ζήτημα της καθυστέρησης του ενάγοντα να ζητήσει θεραπεία με ζητούμενο το κατά πόσο η καθυστέρηση καθιστά την έκδοση του διατάγματος καταπιεστική (oppressive). Όπως επεξηγείται στην BACARDI & CO LTD v. VINCO LTD (ανωτέρω) η καθυστέρηση δεν αποτελεί από μόνη της λόγο απόρριψης, αλλά είναι ένας παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη όταν εξετάζεται το «ισοζύγιο της ευχέρειας». Από την άλλη, υπό τις περιστάσεις μιας υπόθεσης, μπορεί «αυτό τούτο το γεγονός της καθυστέρησης να καταδεικνύει πως ο ενάγοντας δεν χρειάζεται την άμεση και εξαιρετική θεραπεία που προσφέρεται από προσωρινό διάταγμα», όπως εξηγείται περαιτέρω στην BACARDI. Άκαμπτος κανόνας δεν υπάρχει. Είναι ζήτημα στάθμισης των δεδομένων. Ένας παράγοντας είναι το κατά πόσον έχει εν τω μεταξύ δημιουργηθεί μια κατάσταση πραγμάτων που δεν θα ήταν δίκαιο για τον εναγόμενο να ανατραπεί, εξηγείται και πάλι στην BACARDI. Σταθμίζοντας τα δεδομένα ενώπιον του Δικαστηρίου θεωρώ ότι το αναφερθέν ισοζύγιο κλίνει υπέρ της Ενάγουσας - Αιτήτριας. Η ίδια η Εναγόμενη 1 - Καθ΄ ης η Αίτηση 1 δηλώνει μέσω του διευθυντή της, Εναγόμενου 2 - Καθ΄ ου η αίτηση 2, ότι έχει καθυστερημένα οφειλόμενα προς την Ενάγουσα- Αιτήτρια από τον Απρίλιο 2014. Οπόταν αδυνατεί να ανταποκριθεί στην ολότητα της υποχρέωσης της προς την Ενάγουσα- Αιτήτρια. Επιπρόσθετα η Ενάγουσα - Αιτήτρια έχει υποχρέωση να καταβάλλει προς την εταιρεία Hermes Airports όλα αυτά τα τιμολογηθέντα. Με βάση όλα τα πιο πάνω και ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο, θεωρώ ότι τα προσωρινά διατάγματα που εκδόθηκαν στις 08/07/14 θα πρέπει να καταστούν απόλυτα μέχρι την ολοκλήρωση της ακρόασης της αγωγής. Ενόψει του γεγονότος ότι δεν φαίνεται να συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος που να οδηγεί στην εκτόπιση του κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα (Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 30, σελ.412, παράγραφοι 795-796 και Θρασυβούλου v Arto Estates Ltd
(1993)1AAΔ 12), τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα - Αιτητή και εναντίον των Εναγομένων - Καθ΄ ων η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα καταβληθούν όμως στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο