IACOVOU BROTHERS (CONSTRUCTIONS) LTD ν. JOINT VENTURE G. HASAPIS ESTATES LTD & XENIS MICHAEL κ.α., Αρ. Αγωγής: 4089/2013, 7/7/2014

(2)του Συντάγματος, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου, στη νομολογία, στο κοινοδίκαιο και στις αρχές της επιείκιας. Η αίτηση για συνοπτική απόφαση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ίδιας ημερομηνίας του κ. Αλέξη Τέκκη, αρμόδιου υπαλλήλου των Εναγόντων. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα, είναι υπάλληλος των Εναγόντων και δεόντως εξουσιοδοτημένος από αυτούς να προβεί στην ένορκη του δήλωση. Συνεχίζει λέγοντας ότι είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο προβληματικών λογαριασμών και για την εποπτεία και έλεγχο κίνησης των χρεωστικών λογαριασμών πελατών, Λέει ότι είναι επιφορτισμένος με το καθήκον παρακολούθησης του λογαριασμού των Εναγομένων και έχει υπό τη φύλαξη του όλα τα έγγραφα που αφορούν την παρούσα αγωγή. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι οι Εναγόμενοι 1 είναι ομόρρυθμος συνεταιρισμός εταιρειών δεόντως εγγεγραμμένος με αριθμό εγγραφής 11134 με την επωνυμία Joint Venture G. Hasapis Estates Ltd & Xenis Michael Developers Limited. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα, οι Εναγόμενοι 1 ήταν πελάτες των Εναγόντων και κατά τις 18.6.2012 για νόμιμο αντάλλαγμα και εκτελεσθείσες εργασίες και προμήθειες υλικών υπέγραψαν γραμμάτιο συνήθους τύπου, όπως το περιγράφει, για ποσό €51.997 πληρωτέο στην διαταγή των Εναγόντων και με τόκο προς 8% ετησίως από 18.6.2012 μέχρι εξόφλησης. Οι Εναγόμενοι 2&3, εγγυήθηκαν, αλληλέγγυα και κεχωρισμένα τις υποχρεώσεις των Εναγομένων 1 δυνάμει του γραμματίου προσυπογράφοντας το. Αντίγραφο του γραμματίου επισυνάπτεται στην ένορκη του δήλωση ως Τεκμήριο

1. Οι Εναγόμενοι παραλείπουν και αρνούνται να εξοφλήσουν το ποσό του γραμματίου παρά το ότι τους έχει ζητηθεί και κανείς εν των Εναγομένων δεν έχει πληρώσει οποιοδήποτε ποσό έναντι. Τελειώνει, αναφέροντας ότι, όπως πιστεύει, οι Εναγόμενοι δεν έχουν καμία υπεράσπιση στην αγωγή. Οι Εναγόμενοι/Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην παρούσα αίτηση στις 4.4.
2. Οι λόγοι έντασης που προβάλλουν οι Εναγόμενοι συνοψίζονται ως εξής: (α) Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, παράτυπη και αντικανονική καθώς και καταχρηστική γιατί γίνεται για σκοπούς άσκησης πίεσης. (β) Οι Εναγόμενοι έχουν καλή υπεράσπιση και δεν οφείλουν οποιοδήποτε ποσό. (γ) Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση περιέχει διαζευκτικούς ισχυρισμούς και αντιβαίνει την Δ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. (δ) Τα στοιχεία που παρουσιάζονται στην ένορκη δήλωση είναι ελλιπή και παραπλανητικά. (ε) Το επίδικο έγγραφο είναι προϊόν δόλου, απάτης και ψευδών παραστάσεων και δεν είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου καθότι δεν πληροί τις σχετικές προϋποθέσεις. (στ) Υπάρχουν σοβαρά και περίπλοκα θέματα επί της ουσίας της υπόθεσης προς εξέταση σε στάδιο ακρόασης της αγωγής. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της ίδιας ημερομηνίας του κ. Γιώργου Χασάπη, Εναγόμενου 2 στην αγωγή. Αυτός αναφέρει ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από όλους τους Εναγόμενους να προβεί στην ένορκη του δήλωση. Αναφέρει επίσης ότι το επίδικο έγγραφο δεν είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου και οι Εναγόμενοι 2 και 3 ουδέποτε υπέγραψαν ως εγγυητές των Εναγομένων 1 «με γνώση του περιεχομένου του». Προσθέτει ότι οι Εναγόμενοι 1 είχαν συμφωνήσει για εκτέλεση συγκεκριμένων εργασιών με κάποια εταιρεία S.K.C. Constructions Ltd ως εργολάβους η οποία όρισε ως υπεργολάβους τους Ενάγοντες. Οι Εναγόμενοι εξόφλησαν την S.K.C. Constructions Ltd για τις εργασίες που εκτελέστηκαν και η οποιαδήποτε συμφωνία εργολαβίας μεταξύ της S.K.C. Constructions Ltd και των Εναγόντων δεν τους αφορά. Η μόνη υποχρέωση των Εναγόντων, λέει, ήταν η καταβολή τόκου προς 8% ετησίως επί του ποσού που είχε συμφωνηθεί ως αμοιβή για τις εκτελεσθείσες εργασίες. Συνεχίζει λέγοντας ότι οι Ενάγοντας εξαπάτησαν τους Εναγόμενους παρουσιάζοντας τους το επίδικο έγγραφο προς υπογραφή αναφέροντας τους ότι ήταν μόνο «διευκολυντικό και αφορούσε μόνο την καταβολή του τόκου από πλευράς των εναγομένων». Στις λεπτομέρειες απάτης που περιλαμβάνοντα στην ένορκη δήλωση, ο ενόρκως δηλούντας ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντας παρουσίασαν στους Εναγόμενους ότι το επίδικο έγγραφο ήταν απλώς παράλληλη εξασφάλιση και «διευκολυντικό» μέχρι την καταβολή του ποσού από τον διευθυντή των S.K.C. Constructions Ltd της οφειλής του έναντι των Εναγόντων, ότι το επίδικο έγγραφο αφορούσε μόνο την καταβολή τόκου προς 8% από αυτούς και όχι του κεφαλαίου, ότι οι υπογραφές των μαρτύρων προστέθηκαν μεταγενέστερα και ότι το επίδικο έγγραφο ή αντίγραφο του ουδέποτε παραδόθηκε στους Εναγόμενους. Πέραν των πιο πάνω, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι το επίδικο έγγραφο υπεγράφη κάτω από την πεπλανημένη εντύπωση ότι το σχετικό ποσό ήταν όντως οφειλόμενο ενώ διεφάνη μεταγενέστερα ότι δεν υφίστατο οποιαδήποτε οφειλή. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα το επίδικο έγγραφο δεν είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου διότι κατά τον χρόνο υπογραφής του δεν υπεγράφη από οποιοδήποτε μάρτυρα, υπεγράφη από άλλο πρόσωπο από τους Εναγόμενους 1, δεν καθορίζεται ο χρόνος πληρωμής του και, τέλος, υπεγράφη και αφορούσε μόνο την καταβολή του ετήσιου τόκου και όχι την εξόφληση του κεφαλαίου. Λέει, τέλος ο ενόρκως δηλών, ότι οι Εναγόμενοι έχουν καλή υπεράσπιση στην αγωγή και είναι ορθό και δίκαιο οι ισχυρισμοί τους να ερευνηθούν κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής. Κατά την ακρόαση της υπό κρίση αίτησης, οι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους σε γραπτές αγορεύσεις, με εμπεριστατωμένο τρόπο και αναφορά στη σχετική νομολογία και τα γεγονότα. Η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης πηγάζει από τη Δ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συγκεκριμένα, η Δ.18 Θ.1(α) προνοεί τα ακόλουθα: «Where the defendant appears to a writ of summons specially indorsed under Order 2, Rule 6, the plaintiff may on affidavit made by himself, or by any other person who can swear positively to the facts, verifying the cause of action, and the amount claimed (if any), and stating that in his belief there is no defence to the action, apply for judgment for the amount so indorsed, together with interest (if any), or for the recovery of the land (with or without rent), or for the delivering up of a specific chattel, as the case may be, and costs. And judgment for the plaintiff may be given thereupon, unless the defendant shall satisfy the Court that he has a good defence to the action on the merits, or disclose such facts as may be deemed sufficient to entitle him to defend. Επομένως, οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται σωρευτικά ώστε το Δικαστήριο να έχει δικαιοδοσία να εκδώσει απόφαση συνοπτικά είναι οι ακόλουθες: (α) το κλητήριο ένταλμα πρέπει να είναι ειδικά οπισθογραφημένο, (β) ο εναγόμενος πρέπει να έχει εμφανιστεί στη διαδικασία, και (γ) η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης πρέπει να γίνεται από τον ενάγοντα ή από πρόσωπο που μπορεί να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα και που να μπορεί να επαληθεύσει το αγώγιμο δικαίωμα και το ποσό που απαιτείται και να δηλώνει ότι εξ όσων πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή[1]. Εάν πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το βάρος μετατοπίζεται στους ώμους του εναγόμενου να δείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να θεωρηθούν ικανοποιητικά ώστε να του δώσουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί την αγωγή[2]. Στην παρούσα περίπτωση, όπως προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου και έχω ήδη αναφέρει, το κλητήριο ένταλμα της αγωγής είναι ειδικώς οπισθογραφημένο και οι Εναγόμενοι έχουν εμφανιστεί στη διαδικασία. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, βρίσκω ότι και αυτή ικανοποιείται. Ο ενόρκως δηλών λέει ότι είναι υπάλληλος των Εναγόντων και δεόντως εξουσιοδοτημένος από αυτούς, έχει στην φύλαξη και έλεγχο του τα έγγραφα που είναι σχετικά με την αγωγή και μέρος των καθηκόντων του είναι η παρακολούθηση του λογαριασμού των Εναγομένων. Τα στοιχεία αυτά με ικανοποιούν ότι πρόκειται για πρόσωπο το οποίο μπορεί να ορκιστεί θετικά αναφορικά με τα γεγονότα, ενώ από το περιεχόμενο της ένορκη του δήλωσης διαπιστώνω ότι επαληθεύει το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων, το ποσό που αξιώνουν με την αγωγή και δηλώνει την πεποίθηση του ότι οι Εναγόμενοι δεν έχουν υπεράσπιση στην αγωγή. Με αυτά τα δεδομένα, θεωρώ ότι το βάρος έχει μετατοπιστεί στους ώμους των Εναγόμενων οι οποίοι οφείλουν πλέον να δείξουν ότι έχουν καλή υπεράσπιση στην αγωγή ή να αποκαλύψουν τέτοια γεγονότα που να τους δίνουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν. Σύμφωνα με τη νομολογία, η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση πρέπει να περιέχει τέτοιες λεπτομέρειες που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς για ύπαρξη καλής υπεράσπισης[3]. Στην υπόθεση Trands Middle East Trading (T.M.E.T) v Abdul Aziz Tlais

(1991)1 Α.Α.Δ.239, αναφέρθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Η βασική αρχή που προκύπτει τόσο από τις Κυπριακές όσο και τις Αγγλικές αποφάσεις είναι ότι συνοπτική απόφαση πρέπει να εκδίδεται μόνο όπου είναι αναμφίβολο ότι ο εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. Όπου όμως δίδει στην ένορκη του δήλωση αρκετές λεπτομέρειες που να δείχνουν την ύπαρξη καλόπιστης υπεράσπισης ή να εγείρουν θέμα σε απάντηση της απαιτήσεως που θα πρέπει να εκδικάζεται ή όπου ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει καλή και ουσιαστική υπεράσπιση ή αποκαλύπτει τέτοια γεγονότα που μπορούν να κριθούν ως αρκετά για να του δώσουν το δικαίωμα να προβάλλει την υπεράσπιση του, τότε πρέπει να δίδεται τέτοιο δικαίωμα για υπεράσπιση. Έτσι είναι μόνο σε καθαρές περιπτώσεις που μπορεί το Δικαστήριο να στερήσει διάδικο από του να προβάλει την υπεράσπιση του ενώπιον του Δικαστηρίου γιατί σε διαφορετική περίπτωση τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε άρνηση δικαιοσύνης προς τον επηρεαζόμενο διάδικο». Επιπρόσθετα, στην Λαζάρου κ.α. ν Μακεδόνας

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 817, αναφέρθηκε ότι: «Έχει λεχθεί δικαστικά ότι όπου η υπεράσπιση μπορεί να περιγραφεί ως κάτι περισσότερο από σκιώδης αλλά λιγότερο από πιθανή, θα πρέπει να δίδεται άδεια για υπεράσπιση.» Στην υπό κρίση περίπτωση, πρέπει να αναφέρω ότι το αξιούμενο ποσό προκύπτει, όπως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου. Οι Εναγόμενοι διαφωνούν ότι πρόκειται για γραμμάτιο συνήθους τύπου για τους λόγους που επεξηγούνται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση τους και τους οποίους έχω ήδη αναφέρει. Σύμφωνα με το άρθρο 78 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149: «"Γραμμάτιο συνήθους τύπου" είναι γραπτή υπόσχεση, που παρέχεται από ένα πρόσωπο σε άλλο, υπογράφεται από το πρόσωπο που την παρέχει στην παρουσία δύο τουλάχιστο μαρτύρων ικανών προς το συμβάλλεσθαι, για πληρωμή, σε πρώτη ζήτηση ή σε ορισμένο χρόνο ή σε προσδιορίσιμο μέλλοντα χρόνο προς πρόσωπο το οποίο ορίζεται στο γραμμάτιο, ποσού χρημάτων, πλέον τόκο που ορίζεται σε αυτό κατά ανώτατο όριο προς εννέα τοις εκατό κατ' έτος και, σε περίπτωση λήψης δικαστικών μέτρων επ' αυτού, τα συναφή έξοδα, και αναφέρει την αντιπαροχή για την οποία παρέχεται η υπόσχεση.» Στέκομαι ιδιαίτερα στον ισχυρισμό των Εναγομένων ότι το επίδικο γραμμάτιο δεν είναι συνήθους τύπου γιατί δεν αναγράφεται σε αυτό πότε το ποσό του είναι ή καθίσταται πληρωτέο. Η θέση των Εναγόντων είναι ότι με τις επιστολές Τεκμήρια 2 και 3 της ένορκης τους δήλωσης απαίτησαν την πληρωμή του ποσού του γραμματίου σε καθορισμένο και συγκεκριμένο χρόνο. Σύμφωνα με τη νομολογία, οι τυπικότητες του άρθρου 78 του Κεφ. 149 που αφορούν την έκδοση γραμματίου συνήθους τύπου πρέπει να τηρούνται απόλυτα[4]. Σύμφωνα με το άρθρο 78 του Κεφ. 149 ένα γραμμάτιο συνήθους τύπου πρέπει να καθορίζει ότι είναι πληρωτέο σε πρώτη ζήτηση ή σε άλλο προσδιορίσιμο χρόνο. Ο σκοπός είναι να μην υπάρχει αμφιβολία ως προς το τι πρέπει να πληρώσει ο χρεώστης και πότε[5]. Υπάρχει επομένως αμφιβολία αναφορικά με το κατά πόσο το επίδικο γραμμάτιο είναι όντως συνήθους τύπου όπως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες. Πρέπει να πω όμως ότι η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι καθοριστική για τους σκοπούς της παρούσας αίτησης γιατί, όπως θα διαφανεί κατωτέρω, η υπεράσπιση που προβάλλουν οι Εναγόμενοι συνιστά υπεράσπιση και σε περιπτώσεις γραμματίου συνήθους τύπου. Εάν το επίδικο γραμμάτιο είναι συνήθους τύπου, τότε οι μόνες υπερασπίσεις που μπορούν να προβάλλουν οι Εναγόμενοι στην αγωγή προβλέπονται στο άρθρο 80 του Κεφ. 149[6] σύμφωνα με το οποίο: «Σε κάθε δικαστικό μέτρο που λήφθηκε βάσει γραμματίου συνήθους τύπου, το περιεχόμενο του εν λόγω γραμματίου συνιστά αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που εκτίθενται σε αυτό. Νοείται ότι σε οποιοδήποτε τέτοιο δικαστικό μέτρο, αποτελεί επαρκή υπεράσπιση το γεγονός ότι η υπογραφή του οφειλέτη χρέους ή άλλου που υπόγραψε το γραμμάτιο δεν είναι στην πραγματικότητα η υπογραφή του, ή ότι η έκδοση του γραμματίου επιτεύχθηκε συνεπεία εξαναγκασμού ή απάτης ή υπό περιστάσεις που ανάγονται σε εξαναγκασμό ή απάτη.» Στην υπό κρίση αίτηση, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Εναγομένων, αυτοί έχουν επαρκή υπεράσπιση που συνίσταται στο ότι υπέγραψαν το εν λόγω γραμμάτιο συνεπεία απάτης ή περιστάσεων που ανάγοντα σε απάτη από την πλευρά των Εναγόντων. Έχω υπόψη μου ότι τα όσα επιτάσσει η νομολογία, αναφορικά με τις λεπτομέρειες που πρέπει να παραθέτονται από τον καθ' ου η αίτηση ώστε να αποκαλύπτεται καλόπιστη υπεράσπιση ή θέμα προς απάντηση σε αιτήσεις αυτής της φύσης. Σχετική είναι η υπόθεση N.V. Caterchef Ltd v P.C.P. Electronics Ltd

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ.1912 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «.το κριτήριο δεν ικανοποιείται χωρίς την παροχή λεπτομερειών σε λογική έκταση. Διαφορετικά θα ήταν εύκολο σε κάθε σχεδόν περίπτωση να εξασφαλίζεται άδεια με γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς. Με αποτέλεσμα την αχρήστευση του μέτρου.»[7] Σχετικό είναι και το ακόλουθα απόσπασμα από το σύγγραμμα Annual Practice 1970 όπου στη σελ. 127 αναφέρονται τα εξής: «The defendant´s affidavit must "condescend upon particulars", and should, as far as possible, deal specifically with the plaintiff´s claim and affidavit, and state clearly and concisely what the defence is, and what facts are relied on as supporting it. It should also state whether the defence goes to the whole or part of the claim, and in the latter case it should specify the part... Ιf a legal objection is raised, the facts and the point of law arising thereon must be clearly stated. Indeed, in all cases, sufficient facts and particulars must be given to show that there is a bona fide defence.» Υπό αυτό το πρίσμα έρχομαι να εξετάσω κατά πόσο οι λεπτομέρειες απάτης ή περιστάσεων αναγόμενων σε απάτη που περιλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση είναι επαρκείς. Πρέπει να πω ότι οι σχετικές λεπτομέρειες δεν έχουν την έκταση η οποία θα αναμένετο. Συγκεκριμένα, θα ήταν επιθυμητό να γίνονταν συγκεκριμένες αναφορές σε πρόσωπα, τόσο των Εναγόντων τα οποία διενήργησαν την ισχυριζόμενη απάτη όσο και των Εναγομένων τα οποία ήταν το κατ' ισχυρισμό θύμα της, σε χρόνο και τόπο όπου η απάτη ή οι σχετικές περιστάσεις έλαβαν χώρα όπως και κάποια εξήγηση σε σχέση με το γιατί οι Εναγόμενοι δεν κατανόησαν το λεκτικό και περιεχόμενο του εγγράφου το οποίο υπέγραψαν. Τα προαναφερόμενα απουσιάζουν από την ένσταση των Εναγομένων. Ταυτόχρονα όμως έχω κατά νου ότι ο πήχης έχει τεθεί ιδιαίτερα χαμηλά από την νομολογία. Μια υπεράσπιση περισσότερο από σκιώδης αλλά λιγότερο από πιθανή επαρκεί[8]. Στη βάση αυτού, καταλήγω ότι οι Εναγόμενοι/Καθ' ων η Αίτηση με την ένσταση τους έχουν καταφέρει να υπερβούν τον πήχη «δίδοντας το στίγμα μιας ενδεχόμενης υπεράσπισης»[9] την οποία πρέπει να τους δοθεί το δικαίωμα να προβάλλουν και η οποία πρέπει να τύχει αξιολόγησης στα πλαίσια της δίκης. Συνακόλουθα, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων/Καθ΄ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων/Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Spyros Stavrinides v Ceskoslavenska Obchondi Banka S.A

(1972)1 C.L.R. 130 [2] Σχετικές, μεταξύ άλλων, οι Kyprianides v Ioannou

(1996)1 C.L.R. 265, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν Χ''Νέστωρος

(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε) 204, CYEMS Co Ltd v The Central Co-operative Industries Co. Ltd

(1982)1 C.L.R. 897 [3] Σχετικές, μεταξύ άλλων, οι Hermes Insurance Co Ltd v Theodorides

(1983)1 C.L.R. 333, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν Χ''Νέστωρος (ανωτέρω) [4] Papastratis v Economou

(1970)1 C.L.R. 11, Παύλου κ.α. ν Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(1990)1 Α.Α.Δ. 483 [5] Αναξαγόρας Χαραλάμπους κ.α. ν Χρηματοδοτήσεις Πάνθηρας Λτδ

(2000)1 Α.Α.Δ. 733, Θεόδουλος Φούλη ν Ανδρέα Μιχαήλ

(2005)1 Α.Α.Δ.1144. Σχετικά επίσης Stroud' s Judicial Dictionary, Tόμος 2ος, 4η Έκδοση, σελ. 762, και Longman's Dictionary of Contemporary English, New Edition, σελ. 279 [6] Raif v Dervish

(1971)1 C.L.R. 158, Χριστοφόρου κ.α. ν Paneuropean Insurance Co Ltd

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1644 [7] Sigma Radio T.V. Ltd v Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2005)1 Α.Α.Δ. 408 [8] Λαζάρου κ.α. ν Μακεδόνας (ανωτέρω) [9] Κώστα Κυριάκου ν Θεράποντα Αναστασίου Πολιτική Έφεση 230/2009 ημερομηνίας 23.1.2013 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο