← Κύπρος

Alpha Bank Cyprus Ltd ν. Victor Kwasi Aning κ.α., Αρ. Αγωγής: 1933/10, 10/10/2014

Alpha Bank Cyprus Ltd ν. Victor Kwasi Aning κ.α., Αρ. Αγωγής: 1933/10, 10/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A257 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. N. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1933/10 Μεταξύ: Alpha Bank Cyprus Ltd Ενάγουσα

  1. Victor Kwasi Aning
  2. Acclaro Ltd Εναγόμενοι ---------------------------- 10 Oκτωβρίου,
  3. Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κα Αγνή Λιβέρα για Χρυσαφίνης & Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. Για την Εναγόμενη 2: κα Ανδριάνα Κλαΐδη. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή, η ενάγουσα τράπεζα, στη βάση τραπεζικών διευκολύνσεων, τις οποίες ισχυρίζεται ότι προσέφερε στους εναγόμενους, αξιώνει τα ακόλουθα: (α)CHF 128.206,77 πλέον τόκους από 27.4.2010 με 3 μηνών Libor προσαύξηση προς 3.70% ετησίως και τόκο υπερημερίας 5.35% ετησίως μέχρι πλήρους εξόφλησης με κεφαλαιοποίηση των τόκων 2 φορές το χρόνο στις 30 Ιουνίου και 31 Δεκεμβρίου. (β)CHF 3.557,67 συσσωρευμένους τόκους από 1.1.2010 μέχρι 27.4.2010 (γ) Πώληση ενυπόθηκων κτημάτων. (δ) Διατάγματα και αναγνωριστικές αποφάσεις δυνάμει εκχώρησης. Είναι η δικογραφημένη θέση της ενάγουσας ότι, δυνάμει συμφωνίας ημερ. 28.8.2008 συμφώνησε να παραχωρήσει στον εναγόμενο 1, δάνειο (ALPHAFLEXIHOME) για ποσό CHF 272.000,00 υπό όρους και προϋποθέσεις. Δυνάμει εγγυητήριου εγγράφου, ίδιας ημερομηνίας, η εναγόμενη 2 εγγυήθηκε τις υποχρεώσεις του εναγομένου 1 για ποσό που δεν θα υπερέβαινε τα CHF272.00,00 πλέον τόκους. Προς περαιτέρω εξασφάλιση του δανείου η εναγόμενη 2 υποθήκευσε κτήματα της, ως περιγράφονται στις δηλώσεις Υποθήκης Υ6100/08 και Υ6101/
  4. Περαιτέρω ο εναγόμενος 1 εκχώρησε τα δικαιώματα του που απορρέουν από πωλητήριο έγγραφο ημερ. 22.8.2008, το οποίο συνομολογήθηκε μεταξύ του ιδίου και της εναγομένης 2 και αφορούσε την αγορά ενός διαμερίσματος σε περιοχή πλησίον του χωριού Περβόλια στη Λάρνακα. Η ενάγουσα παραχώρησε το προαναφερθέν δάνειο στον εναγόμενο1, το οποίο όμως, δεικνύει το υπόλοιπο που αξιώνεται με την παρούσα αγωγή. Επανειλημμένως ειδοποιήθηκε ο εναγόμενος 1 για τις εκάστοτε αλλαγές του επιτοκίου, για τον τερματισμό της Συμφωνίας ως επίσης και για το οφειλόμενο ποσό. Επιστολές απεστάλησαν και στην εναγόμενη 2 και τον πληρεξούσιο αντιπρόσωπο του εναγόμενου 1, κάποιο Άγγελο Παφίτη. Σημειώνεται, ότι, ο εναγόμενος 1 δεν εμφανίστηκε στη διαδικασία, με αποτέλεσμα, κατόπιν σχετικού διαβήματος από μέρους της ενάγουσας, το Δικαστήριο να εκδώσει στις 28.12.2012, ερήμην απόφαση εναντίον του για ολόκληρο το διεκδικούμενο ποσό πλέον διάφορα διατάγματα που συσχετίζονται με την εκχώρηση που υπέγραψε προς όφελος της ενάγουσας. Η εναγόμενη 2 όμως εμφανίστηκε και καταχώρησε και Υπεράσπιση. Μ' αυτή, παραδέχεται την παραχώρηση του δανείου και την υπογραφή εγγύησης από μέρους της. Ομοίως παραδέχεται εν πολλοίς και την παραχώρηση των υποθηκών, ως περαιτέρω εξασφάλιση. Ισχυρίζεται όμως ότι η ενάγουσα παραβίασε διάφορους όρους του παραχωρηθέντος δανείου. Συγκεκριμένα, ισχυρίζεται, ότι, η ενάγουσα παράνομα και αντισυμβατικά καταμέρισε το συμφωνηθέν ποσό δανείου χωρίς την εκ των προτέρων έγκριση του αρχιτέκτονα ή άλλου υπευθύνου προσώπου, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν και ή να διογκωθούν οι υποχρεώσεις της εναγόμενης
  5. Περαιτέρω, η ενάγουσα παρέλειψε να την ενημερώσει για τις παραλείψεις του εναγομένου 1 ως επίσης και για την πρόθεση της να τερματίσει τις μεταξύ τους συμφωνίες, με αποτέλεσμα και πάλι να δημιουργηθούν και ή να διογκωθούν οι υποχρεώσεις της προς την ενάγουσα. Τέλος, ισχυρίζεται, ότι, το χρεωστικό υπόλοιπο περιλαμβάνει υπερβολικές, παράνομες και αντισυμβατικές χρεώσεις. Στη βάση των πιο πάνω δικογραφημένων θέσεων, καθώς επίσης και της Απάντησης που καταχώρησε η ενάγουσα - με την οποία ουσιαστικά εμμένει στις αρχικές της θέσεις - η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση. Κατά την ακρόαση κατατέθηκαν τα ακόλουθα έγγραφα ως τεκμήρια: Τεκμήριο 1 - Βεβαίωση της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου ημερομηνίας 12/3/
  6. Τεκμήριο 2 - Αντίγραφο της Συμφωνίας Δανείου ημερομηνίας 28/8/2008 Τεκμήριο 3 - Αντίγραφο του Εγγυητηρίου Εγγράφου ημερομηνίας 28/8/
  7. Τεκμήριο 4 - Έγγραφο υποθήκης Υ.6100/
  8. Τεκμήριο 5 - Έγγραφο υποθήκης Υ.6101/
  9. Τεκμήριο 6 - Αντίγραφο Συμφωνίας Εκχώρησης ημερομηνίας 28/8/
  10. Τεκμήριο 6 Α - Πιστοποιημένο αντίγραφο του πωλητηρίου εγγράφου ημερομηνίας 22/8/2008, μαζί με απόδειξη κατάθεσης στο Κτηματολόγιο. Τεκμήριο 7 - Πρώτο πληρεξούσιο ημερομηνίας 12/6/
  11. Τεκμήριο 8 - Δεύτερο πληρεξούσιο ημερομηνίας 12/6/
  12. Τεκμήριο 9 - Κατάσταση λογαριασμού. Τεκμήριο 10Α - Επιστολή ημερομηνίας 18/12/
  13. Τεκμήριο 10Β - Επιστολή ημερομηνίας 19/1/
  14. Τεκμήριο 10Γ - Επιστολή ημερομηνίας 27/4/
  15. Τεκμήριο 10Δ - Επιστολή 7/6/
  16. Τεκμήριο 11Α - Επιστολή προς τους εναγομένους 2, ημερομηνίας 27/4/
  17. Τεκμήριο 11Β - Επιστολή προς τους εναγομένους 2, ημερομηνίας 27/4/
  18. Τεκμήριο 12 - Επιστολή προς τον πληρεξούσιο αντιπρόσωπο του εναγομένου 1 ημερομηνίας 27/4/
  19. Τεκμήριο 13 - Επιστολή προς τον πληρεξούσιο αντιπρόσωπο του εναγομένου 1 ημερομηνίας 7/6/
  20. Τεκμήριο 14 - Απόφαση εναντίον του εναγομένου
  21. Τεκμήριο 15 - Απόδειξη πληρωμής για ποσό €60.511,40σεντ. Τεκμήριο 16Α - Γραπτή εντολή ημερομηνίας 28/8/
  22. Τεκμήριο 16Β - Διπλότυπο τραπεζικής επιταγής για ποσό €60.
  23. Τεκμήριο 17Α - Γραπτή εντολή ημερομηνίας 29/8/
  24. Τεκμήριο 17Β - Διπλότυπο τραπεζικής επιταγής για ποσό €923,
  25. Τεκμήριο 18Α - Γραπτή εντολή ημερομηνίας 29/8/
  26. Τεκμήριο 18Β - Διπλότυπο τραπεζικής επιταγής για ποσό €923,
  27. Τεκμήριο 19 - Αντίγραφο απόδειξης αποστολής συστημένων επιστολών. Τεκμήριο 20 - Ανακοίνωση στον τύπο ημερομηνίας 23/2/
  28. Από πλευράς προφορικής μαρτυρίας, η ενάγουσα κάλεσε δύο μάρτυρες, την Τζούλια Ταλιώτου (Μ.Ε.1), προϊστάμενη του τμήματος στεγαστικών δανείων Λεμεσού κατά τον ουσιώδη χρόνο και τη Γιάννα Πάντζιαρου (Μ.Ε.2), λειτουργό στεγαστικών δανείων Λεμεσού κατά τον ουσιώδη χρόνο. Η εναγόμενη 2 επέλεξε να μην καλέσει οποιουσδήποτε μάρτυρες. Δεν θα επιχειρήσω να καταγράψω σε μεγάλη έκταση την προφορική μαρτυρία των προσώπων που κατέθεσαν, καθ' ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αχρείαστο και αντιπαραγωγικό. Θα αναφερθώ βέβαια περιγραφικά στο περιεχόμενο/τομέα της μαρτυρίας τους - τονίζοντας συνάμα το αυτονόητο - το σύνολο της μαρτυρίας, προφορικής και γραπτής, παρά την απουσία εκτενούς αναφοράς, το έχω διεξέλθει με τη δέουσα ενδελέχεια και προσοχή και αποτελεί το μοναδικό υπόβαθρο των συμπερασμάτων που θα εξαχθούν (βλ. Al Watani κ.α. v. Παπαδόπουλου

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1924, 1937). Η Μ.Ε.1 υιοθετώντας γραπτή δήλωση (έγγραφο 1) ανέφερε ότι είχε εμπλοκή στην έγκριση του επίδικου δανείου και υπέγραψε εκ μέρους της ενάγουσας το τεκμήριο
  1. Απ' εκεί και πέρα αναφέρθηκε λεπτομερώς στον σκοπό, τους όρους και το εφαρμοστέο επιτόκιο του επίδικου δανείου. Η εναγόμενη 1 εξήγησε, εγγυήθηκε το εν λόγω δάνειο με τη συμφωνία εγγύησης (τεκμήριο 3). Προς περαιτέρω εξασφάλιση του δανείου, η εναγόμενη 2 παραχώρησε τις υποθήκες ως τα τεκμήρια 4 και 5 και ο εναγόμενος 1 εκχώρησε στην ενάγουσα τα δικαιώματα του που απορρέουν από το πωλητήριο έγγραφο (τεκμήριο 6Α) - ως η συμφωνία εκχώρησης τεκμήριο
  2. Τα εν λόγω έγγραφα υπογράφηκαν από τον κ. Άγγελο Παφίτη, ο οποίος ήταν ο πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του εναγομένου
  3. Οι όροι της Συμφωνίας δανείου δεν τηρήθηκαν από πλευράς εναγομένων, με αποτέλεσμα να προκύψει το οφειλόμενο ποσό που διεκδικείται με την παρούσα αγωγή. Επ' αυτού κατάθεσε και εξήγησε την αναλυτική κατάσταση λογαριασμού (τεκμήριο 9). Ομοίως κατάθεσε τις ενημερωτικές για την αλλαγή του επιτοκίου επιστολές και τις επιστολές τερματισμού της συμφωνίας δανείου (τεκμήρια 10Α-Δ). Ως εξήγησε, επιστολές εστάλησαν και προς την εναγόμενη 2, καλώντας την να προσέλθει να αποπληρώσει εκείνη το οφειλόμενο ποσό και στον πληρεξούσιο αντιπρόσωπο, ενημερώνοντας τον για τον τερματισμό του επίδικου δανείου. Σχετικά κατάθεσε τα τεκμήρια 11Α, 11Β, 12 και
  4. Οι επιστολές αυτές εστάλησαν στην τελευταία γνωστή διεύθυνση των ενδιαφερομένων, δεν επεστράφησαν και θεωρεί έτσι η ενάγουσα, ότι παραλήφθηκαν. Οι εναγόμενοι, κατέληξε, δεν πλήρωσαν κανένα απολύτως ποσό μέχρι σήμερα, εξ ου και η ανακύπτουσα απαίτηση της ενάγουσας. Αντεξεταζόμενη, συμφώνησε με το περιεχόμενο του όρου 2 της Συμφωνίας δανείου (τεκμήριο 2) αλλά διευκρίνισε ότι από το παραχωρηθέν δάνειο, μια ουσιαστική εκταμίευση έγινε και αφορούσε ποσό €60.511,40 (συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων και εξόδων της ενάγουσας). Η πληρωμή αυτή ήταν προκαταρκτική, αφορούσε την αγορά υλικών και προβλεπόταν στο Πωλητήριο Έγγραφο (τεκμήριο 6Α). Έτσι εκδόθηκε επιταγή προς όφελος της εναγόμενης 2 για ποσό €60.
  5. Κατόπιν, προστέθηκαν τα δικαιώματα και τα έξοδα της τράπεζας και το σύνολο χρεώθηκε στον escrew account, ο οποίος ανοίχθηκε σε τοπικό νόμισμα επ' ονόματι του εναγομένου 1 και στον οποίο είχε μεταφερθεί το σύνολο του παραχωρηθέντος ποσού του δανείου. Η επιταγή προς την εναγόμενη 2, εξήγησε, παρότι φέρει ημερομηνία 29.8.2008, της δόθηκε στον πάγκο του κτηματολογίου στις 4.9.2008, μετά την κατάθεση των υποθηκών. Άλλη εκταμίευση προς την εναγόμενη 2 δεν έγινε πάντως διότι ο εκτιμητής, τους επιβεβαίωσε, ότι, δεν είχε εκτελεστεί οποιαδήποτε εργασία. Πέραν τούτου, διευκρίνισε, ότι, το αγορασθέν διαμέρισμα ήταν το ίδιο και το αυτό, παρόλο που στο πωλητήριο έγγραφο αναφέρεται αριθμός θύρας 210 και στο πληρεξούσιο έγγραφο, αριθμός θύρας
  6. Απόδειξη τούτου είναι το γεγονός ότι ο χώρος στάθμευσης και ο αποθηκευτικός χώρος είναι ο ίδιος. Απλά, ως εξήγησε, τυχαίνει κάποτε ο αριθμός θύρας ενός διαμερίσματος να αλλάξει. Η Μ.Ε.2 υιοθέτησε και αυτή γραπτή δήλωση στην οποία αναφέρει ότι είχε προσωπική εμπλοκή στην όλη συναλλαγή, υπογράφοντας ως μάρτυρας για λογαριασμό της ενάγουσας, τα τεκμήριο 3, 4, 5 και
  7. Αναφέρει περαιτέρω, ότι, κατόπιν γραπτής εντολής του πληρεξούσιου αντιπροσώπου του εναγομένου 1, η ενάγουσα εξέδωσε επιταγές για το ποσό των €60.468 προς όφελος της εναγόμενης 2 (σχετικά είναι τα τεκμήρια 16Α και 16Β) και για το ποσό των €923,74 και €924,64 αντίστοιχα προς όφελος του κτηματολογίου για τα υποθηκευτικά τέλη των δύο υποθηκών (σχετικά είναι τα τεκμήρια 17Α-Β και 18Α-Β). Τα ποσά αυτά, βάσει της εντολής, χρεώθηκαν στον escrow account που ανοίχθηκε. Αντεξεταζόμενη διευκρίνισε ότι έλεγξε τα πληρεξούσια και διαπίστωσε ότι ήταν πιστοποιημένα. Είναι ακριβώς, βάσει του πληρεξουσίου - τεκμηρίου 7, που παραχωρήθηκε το δάνειο. Επανέλαβε τα όσα είχε πει προηγουμένως η Μ.Ε.1 σε σχέση με τον αριθμό θύρας του διαμερίσματος, απορρίπτοντας υποβολή ότι το πληρεξούσιο έγγραφο είναι άλλο (διαφορετικό) διαμέρισμα που εξουσιοδοτούσε την αγορά του. Απέρριψε επίσης υποβολή, ότι, η ενάγουσα, βάσει του τεκμηρίου 2, δεν είχε δικαίωμα να διαθέσει τα χρήματα στην εναγόμενη
  8. Αντέτεινε ότι η αρχική πληρωμή δόθηκε με την υπογραφή της Συμφωνίας και ότι δεν χρειαζόταν η έκδοση πιστοποιητικού από αρχιτέκτονα. Τέλος, επανέλαβε ότι η επιταγή προς την εναγόμενη 2 δόθηκε μετά την κατάθεση των υποθηκών και απέρριψε υποβολή ότι το εγγυητήριο έγγραφο (τεκμήριο 3) είναι άκυρο. Σε ότι αφορά τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων, οι προσβληθείσες θέσεις, ως αναμενόταν, ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες. Η κα Λιβέρα εκ μέρους της ενάγουσας, υποστήριξε ότι η υπόθεση έχει αποδειχθεί σε όλο της το εύρος. Παραχωρήθηκε δάνειο προς τον εναγόμενο 1 το οποίο εγγυήθηκε η εναγόμενη 2 και το οποίο παρουσιάζει το υπόλοιπο που εξηγήθηκε από τη Μ.Ε.1 στην κατάσταση λογαριασμού (τεκμήριο 9). Η μια και μόνη πληρωμή που έγινε προς την εναγόμενη 2, έγινε διότι αυτό προέβλεπε ο όρος 2(β) του Πωλητήριου Έγγραφου (τεκμήριο 6Α) και δεν ήταν αντίθετη με τον όρο 2 του τεκμηρίου
  9. Ουδόλως χρειαζόταν η έγκριση αρχιτέκτονα ή άλλου προσώπου για αυτή την πληρωμή. Απέρριψε το επιχείρημα που αφορούσε την διαφορετικότητα του αριθμού θύρας του διαμερίσματος, υποδεικνύοντας, ότι, η μαρτυρία κατέδειξε ότι το διαμέρισμα ήταν το ίδιο και το αυτό. Τέλος υποστήριξε ότι αποδείχθηκε και ο τόκος υπερημερίας που διεκδικείται στην υπόθεση. Ο τόκος αυτός, βάσει της Συμφωνίας ήταν 5% αλλά στη συνέχεια, με ενημέρωση στον εναγόμενο 1 και ανακοίνωση στον τύπο αυξήθηκε σε 5.35%. Τελικώς, ζήτησε, την έκδοση απόφασης ως η απαίτηση. Στον αντίποδα, η κα Κλαΐδη επικέντρωσε την αγόρευση της σε πέντε βασικά επιχειρήματα. Αν τα αντιλαμβάνομαι σωστά, το πρώτο - το οποίο αναπτύσσεται σε μεγάλη έκταση, με υποστηριχτικές παραπομπές σε νομολογία και συγγράμματα - είναι ότι ο όρος 2 του τεκμηρίου 2 απαγόρευε τη διάθεση χρημάτων προς την εναγόμενη 2, παρά μόνο με την έγκριση του επιβλέποντα αρχιτέκτονα ή άλλου αρμοδίου προσώπου. Στην προκειμένη περίπτωση τέτοια έγκριση δεν δόθηκε και επομένως τα χρήματα που διατέθηκαν, διατέθηκαν σε αντίθεση με τη Συμφωνία και δεν είναι ανακτήσιμα. Οι περί του αντιθέτου θέσεις των Μ.Ε.1 και 2, οι οποίοι επιχείρησαν να δώσουν διαφορετική ερμηνεία στον εν λόγω όρο ή και να διαφοροποιήσουν τα δεδομένα, είναι ανεπίτρεπτη εξωγενής μαρτυρία και θα πρέπει έτσι να αγνοηθεί από το Δικαστήριο. Το δεύτερο επιχείρημα αφορά στην ημερομηνία του τεκμηρίου
  10. Η Έκθεση Απαίτησης και η μαρτυρία της Μ.Ε.1 κάνουν λόγο για Συμφωνία ημερ. 28.8.2008 ενώ τέτοια συμφωνία ουδέποτε παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο. Αντίθετα η κατατεθείσα Συμφωνία (τεκμήριο 2) φέρει ημερομηνία 9.9.
  11. Το τρίτο επιχείρημα αφορά στον αριθμό θύρας του αγορασθέντος διαμερίσματος. Άλλο διαμέρισμα εξουσιοδοτούσε την αγορά του το πληρεξούσιο έγγραφο και άλλο αναφέρεται στο Πωλητήριο Έγγραφο, υποστήριξε η συνήγορος. Η παράλειψη να δοθεί οποιαδήποτε εξήγηση αποτελεί τραπεζική αμέλεια. Τέταρτο επιχείρημα αφορά τον τόκο υπερημερίας και δη ότι αυτός, υπό τις περιστάσεις, αποτελεί ποινική ρήτρα. Τέλος, αν και ομολογώ ότι το επιχείρημα αυτό με παραξένεψε, ότι, το εγγυητήριο έγγραφο, προσφέρει κάλυψη στην ενάγουσα για ποσά που υπερβαίνουν τα CHF272.000 και όχι για ποσά μικρότερα και άρα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην προκειμένη περίπτωση αφού η οφειλή είναι όντως μικρότερη. Έρχομαι τώρα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας, κάνοντας αρχή από την Μ.Ε.1, Τζούλια Ταλιώτου. H μάρτυρας αυτή, μου προξένησε πολύ καλή εντύπωση και αποδέχομαι έτσι τη μαρτυρία της. Ήταν πηγαία και ετοιμόλογη, απαντώντας σε όλες τις ερωτήσεις που της τέθηκαν με ευθύτητα και πειστικότητα. Ήταν και απόλυτα σχετική η μαρτυρία της, αφού είχε προσωπική και άμεση ανάμειξη στα τεκταινόμενα της υπόθεσης. Έτσι με στοχευμένες αναφορές, εξήγησε από την αρχή μέχρι το τέλος πως εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα, καταθέτοντας συνάμα σχετικά έγγραφα ως τεκμήρια. Ιδιαιτέρως σημαντική κρίνεται η ανάλυση και επεξήγηση της κατάστασης λογαριασμού (τεκμήριο 9), η οποία, θα πρέπει να λεχθεί, ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε. Η ευπαίδευτη συνήγορος της εναγόμενης 2, ως προανέφερα, ανάλωσε μεγάλο μέρος της αγόρευσης της, εισηγούμενη, ότι, οι αναφορές των μαρτύρων, ιδιαιτέρως της Μ.Ε.1, ότι, η πληρωμή που έγινε προς την εναγόμενη 2, έγινε για την αγορά υλικών και συμφώνως του Πωλητηρίου Εγγράφου (Τεκμήριο 6Α) αποτελούν ανεπίτρεπτη εξωγενή μαρτυρία που θα πρέπει να αγνοηθεί, καθ' ότι, είναι ασυμβίβαστη με τον όρο 2 της Συμφωνίας δανείου (τεκμήριο 2). Ας δούμε λοιπόν το θέμα με περισσότερη προσοχή. Ο όρος 2 διαλαμβάνει ως εξής: «The disbursement of the loan granted hereby will be gradually effected by the Bank to the Debtor. The Debtor shall receive sums according to what is certified by the supervising architect (or any other person satisfying the Bank) as necessary for the payment of work executed or the purchase of materials. Provided that the Bank has the right at any time, to refuse to allow the disbursement of any amount, if such amount is deemed at its absolute discretion to be excessive.» Αυτός ο όρος, όπως και ο οποιοσδήποτε όρος μιας Σύμβασης, δεν πρέπει να διαβάζεται και να ερμηνεύεται μικροσκοπικά και σε απομόνωση. Αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου συνεκτικού συνόλου, που δεν είναι άλλο από τη Σύμβαση στην ολότητα της (βλ. Γεωργική Εταιρεία Δ.Γ. Φουτάς v. Εταιρεία Βάσος, Έμποροι Γεωργικών Προϊόντων Λτδ
(1993)1 Α.Α.Δ. 168). Η δε ερμηνεία μιας Σύμβασης είναι κατ' εξοχήν νομικό εγχείρημα που ανήκει αποκλειστικά στο Δικαστήριο και όχι στον οποιοδήποτε μάρτυρα (βλ. Πολύφημος Hotels Ltd v. Μουτσή
(2000)1 Α.Α.Δ. 1809). Για να φέρει σε πέρας λοιπόν αυτό το εγχείρημα, πέραν της συνολικής αντίκρισης της Σύμβασης, το Δικαστήριο δύναται να κοιτάξει και το υπόβαθρο της Σύμβασης (βλ. Θεολόγου κ.α v. Κτηματική Εταιρεία Νέμεσις Λτδ
(1998)1 Α.Α.Δ. 407). Το υπόβαθρο μπορεί σαφώς να αποκαλυφθεί από τους μάρτυρες και τούτο δεν αποτελεί εξωγενή μαρτυρία. Στην προκειμένη περίπτωση, ο σκοπός του δανείου δεν ήταν άλλος από τη χρηματοδότηση της αγοράς του διαμερίσματος από τον εναγόμενο 1. Τούτο είναι διάχυτο στην ίδια τη Συμφωνία (τεκμήριο 2) και αναφέρθηκε πολλάκις και από τους μάρτυρες. Συνεπώς, ουσιώδες, για σκοπούς ερμηνείας, καθίσταται και το Πωλητήριο Έγγραφο ημερ. 22.8.2008 (τεκμήριο 6Α). Ο όρος 2(
  1. b)του εν λόγω εγγράφου προβλέπει ότι με την υπογραφή, θα καταβληθεί στην εναγόμενη 2, το ποσό των €60,468 που αποτελεί το 30% του τιμήματος αγοράς. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι όροι 2(
  2. c)- 2(
  3. g)του εν λόγω Πωλητηρίου, συνδέουν την καταβολή των επόμενων δόσεων με την εκτέλεση συγκεκριμένων εργασιών. Για παράδειγμα, ο όρος 2(
  4. c)προβλέπει για την καταβολή δόσης με την περάτωση της σκελέτωσης (framework) της οικοδομής, ο όρος 2(
  5. d)με την ολοκλήρωση της τοιχοποιίας (plastering) και ου τω καθεξής. Συνεπώς, συναρτώντας τις δύο Συμφωνίες, είναι προφανές ότι η έγκριση από αρχιτέκτονα ή άλλο πρόσωπο για την οποία γίνεται λόγος στον όρο 2 του τεκμηρίου 2, αφορά τις επόμενες δόσεις και όχι την αρχική πληρωμή. Η αρχική πληρωμή, η οποία είναι και η μόνη που διατέθηκε στην εναγόμενη 2, συμπίπτει απόλυτα σε ποσό και σε ημερομηνία διάθεσης, με τον όρο 2(
  6. b)του τεκμηρίου 6Α. Αυτή είναι η κρίση του Δικαστηρίου επί της ερμηνείας του όρου 2 του τεκμηρίου 2. Συναφώς δεν τίθεται θέμα η ενάγουσα να ενήργησε αντισυμβατικά, διαθέτοντας αρχικά αυτό το ποσό στην εναγόμενη 2. Ούτε βέβαια και η παραπομπή των μαρτύρων στο τεκμήριο 6Α συνιστά εξωγενή μαρτυρία. Απ' εκεί και πέρα η όποια άλλη ερμηνεία του όρου από τους μάρτυρες, ήταν αχρείαστη και δεν θα ληφθεί υπόψη. Σημειώνω, εν πάση περιπτώσει, ότι ο όρος 2 του τεκμηρίου 2, θέτει απλώς το πλαίσιο καταβολής των δόσεων, αφήνοντας όμως ευρεία ευχέρεια στην ενάγουσα. Δεν της δημιουργεί επιτακτική υποχρέωση, τέτοια μάλιστα που να μην μπορεί να διεκδικήσει χρήματα που αποδεδειγμένα έχει διαθέσει. Ενδεικτικό τούτου είναι η χρήση της λέξης "shall" αντί "will only" αλλά και το ότι ρητά διασφαλίζεται το δικαίωμα της - κατά τρόπο απόλυτο μάλιστα - να αρνηθεί την καταβολή οποιασδήποτε δόσης την οποία θεωρεί υπερβολική. Ως εκ των ανωτέρω, η σχετική επί του θέματος εισήγηση της ευπαιδεύτου συνηγόρου της εναγόμενης 2, απορρίπτεται. Εξίσου καλή ήταν η εντύπωση που μου προξένησε και η Μ.Ε.2, Γιάννα Πάντζιαρου. Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που της τέθηκαν με σαφήνεια και σταθερότητα, χωρίς αμφιταλαντεύσεις και χωρίς να υποπέσει σε αντιφάσεις. Κρίνεται έτσι ως αξιόπιστη μάρτυρας που είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Και η δική της ανάμειξη στην υπόθεση ήταν άμεση και ουσιαστική, αφού υπέγραψε για λογαριασμό της ενάγουσας τράπεζας, το εγγυητήριο έγγραφο, τις υποθήκες και την Συμφωνία εκχώρησης. Η μάρτυρας επιβεβαίωσε και την έκδοση των επιταγών προς όφελος της εναγόμενης 2 και του Κτηματολογίου αντίστοιχα για τα υποθηκευτικά τέλη, στοιχεία πολύ σημαντικά, αφού τα διατεθέντα ποσά, βρίσκονται στον πυρήνα της αξίωσης της ενάγουσας. Κλείνοντας μ' αυτή τη μάρτυρα, σημειώνω, ότι, ρωτήθηκε και σχολίασε και αυτή τον πολύκροτο όρο 2 του τεκμηρίου 2 και συνεπώς τα όσα επισήμανα κατά την αξιολόγηση της Μ.Ε.1, ισχύουν κατ' αντιστοιχία και για τη Μ.Ε.2. Προτού προχωρήσω στην εξαγωγή συμπερασμάτων με βάση την προαναφερθείσα αξιολόγηση της μαρτυρίας και τα κατατεθέντα ενώπιον του Δικαστηρίου τεκμήρια, θα εξετάσω και τις υπόλοιπες αιτιάσεις της πλευράς της εναγόμενης 2. Αξίζει να σημειωθεί, ότι, οι αιτιάσεις αυτές, εδράζονται αποκλειστικά στα όσα κατέδειξε η προσκομισθείσα από πλευράς ενάγουσας μαρτυρία, αφού η ίδια, επέλεξε να μην προσκομίσει τελικώς μαρτυρία. Το επιχείρημα που αφορά την ημερομηνία της Συμφωνίας (τεκμήριο 2) αντιστρατεύεται των όσων ρητά παραδέχεται με την παράγραφο 2 της Έκθεσης Υπεράσπισης η εναγόμενη 2. Συγκεκριμένα στην εν λόγω παράγραφο αναφέρονται τα εξής: «Οι εναγόμενοι 2 αρνούνται τους ισχυρισμούς της παραγράφου 2 της Έκθεσης Απαίτησης εξαιρουμένου του ισχυρισμού ότι την 28/08/2008 παραχώρησαν, δυνάμει εγγράφου συμφωνίας, δάνειο στον Εναγόμενο 1 υπό την εγγύηση των εναγομένων 2.» Συνεπώς, από τη στιγμή που η ημερομηνία της Συμφωνίας έγινε εξ αρχής παραδεκτή, αυτό το ούτως ή άλλως επουσιώδες ζήτημα, έπαψε να είναι επίδικο και να προσφέρεται για την οικοδόμηση των όποιων επιχειρημάτων από πλευράς εναγόμενης 2. Το επιχείρημα που αφορά στον αριθμό θύρας του διαμερίσματος κρίνεται ως έωλο και ευκαιριακό. Είναι γεγονός ότι αναφέρεται διαφορετικός αριθμός στο Πωλητήριο Έγγραφο (τεκμήριο 6Α) και διαφορετικός στο πληρεξούσιο έγγραφο (τεκμήριο 7). Αμφότεροι όμως οι μάρτυρες ανέφεραν ότι επρόκειτο για το ίδιο ακριβώς διαμέρισμα, τεκμηριώνοντας μάλιστα τη θέση τους με παραπομπή στον αποθηκευτικό χώρο και τον χώρο στάθμευσης που ήταν ταυτόσημοι. Εξήγησαν περαιτέρω ότι είναι σύνηθες να αλλάζει ο αριθμός θύρας διαμερίσματος σε υπό ανέγερση οικοδομές. Αυτή η μαρτυρία παρέμεινε αναντίλεκτη και κατ' επέκταση το επιχείρημα απορρίπτεται. Ένα άλλο επιχείρημα της πλευράς της εναγόμενης 2 αφορά στην ίδια την εγγύηση (τεκμήριο 3) και κατά πόσο αυτή καλύπτει οφειλόμενα ποσά μέχρι CHF272.000 ή οφειλόμενα ποσά πέραν των CHF272.000. Το λεκτικό του όρου 3 είναι ξεκάθαρο και δεν χωρεί καμία αμφιβολία. Αναφέρει τα εξής: "Εννοείται πάντοτε ότι το πιο μεγάλο ποσό με το οποίο δεσμεύεται βάσει της παρούσας εγγύησης δεν θα υπερβαίνει το ποσό CHF272.000.....". Ως ανέφερα και προηγουμένως, δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πως η συνήγορος της εναγόμενης 2 ερμηνεύει αυτό τον όρο κατά τρόπο που να οδηγεί σε συμπέρασμα ότι η παραχωρηθείσα εγγύηση καλύπτει ποσά πέραν των CHF272.000. Εν πάση περιπτώσει και με κάθε σεβασμό, η σχετική εισήγηση απορρίπτεται. Η εγγύηση καλύπτει οφειλές μέχρι CHF272.000 και άρα είναι εντός των πλαισίων της παρούσας απαίτησης. Ένα τελευταίο επιχείρημα της πλευράς της εναγόμενης 2 αφορά στον επιβληθέντα τόκο και ειδικά τον τόκο υπερημερίας, ο οποίος καθορίζεται στη Συμφωνία σε 5% αλλά αργότερα αυξήθηκε σε 5.35%. Σε σχέση με το θέμα αυτό συμφωνώ απόλυτα με τα σχόλια του αδελφού δικαστή κ. Άγγελου Δαυϊδ Α.Ε.Δ., ο οποίος στην απόφαση του στην Αγωγή 1934/10 μεταξύ των ιδίων, όπως εδώ, διαδίκων, αναφέρει σχετικά τα ακόλουθα: «Ο τόκος υπερημερίας, ως τόκος που επιβάλλεται για σκοπούς αποζημίωσης του βλαφθέντος μέρους μίας σύμβασης, βάσιμα θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι διασυνδέεται με τα άρθρα 73 και 74
(1)του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149. Στο άρθρο 74
(1)του εν λόγω Νόμου προβλέπεται ότι: «ρήτρα περί καταβολής αυξημένου τόκου από της υπερημερίας δύναται να θεωρηθεί ως ποινική ρήτρα».» Στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.α. v. Liberty Life Insurance Public Co Ltd, Πολ. Εφ. 272/08 ημερ. 17.10.11, αναφέρθηκαν, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 74
(1)του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, ο προκαθορισμός της ζημιάς στη σύμβαση δεν είναι δεσμευτικός, επενεργεί μόνο στην οριοθέτηση του ανωτάτου ορίου της αποζημίωσης που μπορεί να επιδικασθεί. Εκεί όπου η προβλεπόμενη αποζημίωση ενέχει χαρακτήρα ποινικής ρήτρας (penalty) αυτή αγνοείται, ενώ εκεί που συνιστά γνήσια προσπάθεια προκαθορισμού της ζημιάς την οποία θα υποστεί το αθώο μέρος από την παράβαση της συμφωνίας, τότε μετρά ως στοιχείο σχετικό στον καθορισμό της εύλογης αποζημίωσης και λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο ..». Για να συμπληρώσει στη συνέχεια: «Αυτό που διακρίνει βασικά την ποινική ρήτρα από τον προκαθορισμό της ζημιάς είναι ότι ο προκαθορισμός της ζημιάς χαρακτηρίζεται και στην ουσία συνιστά μια γνήσια προσπάθεια από πλευράς των συμβαλλομένων να υπολογίσουν και να καθορίσουν εκ των προτέρων τη ζημιά την οποία θα υποστεί το αθώο μέρος από την παράβαση της συμφωνίας, η ποινική ρήτρα στόχο έχει τον εκφοβισμό του παραβάτη έτσι ώστε ο τελευταίος να συμμορφωθεί με τις συμβατικές του υποχρεώσεις. Το στοιχείο του εκφοβισμού συνιστά θα λέγαμε την ουσία της ποινικής ρήτρας (βλ. Dunlop Pneumatic Tyre Co. Ltd. V. New Garage & Motor Co. Ltd. [1915] A.A. 79).» Σε σχέση με την έννοια της ποινικής ρήτρας και τα αποτελέσματα της, τις αρχές που πρέπει να εφαρμόζονται και τους παράγοντες που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όταν εξετάζεται ζήτημα πρόσθεσης ή μη τόκων υπερημερίας, βλ. επίσης Jeancharm Ltd v. Barnet Football Club Ltd
(2003)EWCA Civ 58, στην οποία κρίθηκε ότι τόκος υπερημερίας 5% εβδομαδιαίως συνιστούσε ποινική ρήτρα και δεν εφαρμόστηκε, Μεταλλικά Ηρακλής Μιχαηλίδης Λτδ v. G & C Exhaust Systems Ltd
(2001)1 ΑΑΔ 500, Ανόρθωσης v. Απόλλων
(2002)1 ΑΑΔ 518) και Lordsvale Finance Plc v. Bank of Zambia [1996] 3 All E.R. 156, όπου γίνεται εκτενής αναφορά τόσο σε Αγγλική νομολογία όσο και σε νομολογία άλλων χωρών του Κοινοδικαίου για το ζήτημα και στον τρόπο με τον οποίο είναι δυνατό να γίνει αποδεκτή η επιδίκαση τόκου υπερημερίας. Είναι εύκολα διακριτό από την πιο πάνω νομολογία, ότι τυχόν όροι καταβολής τόκου υπερημερίας θα πρέπει να διαπιστωθεί, στη βάση πάντα μαρτυρίας η οποία θα τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου, ότι αποτελούν πράγματι προσπάθεια προεκτίμησης της ζημιάς που προκύπτει από την υπερημερία, ζήτημα που εξετάζεται με αναφορά στο χρόνο κατάρτισης της σύμβασης και όχι της καθυστέρησης. Σε κάθε περίπτωση ο καθορισμός του τόκου υπερημερίας, συγκρινόμενος με το αρχικό κόστος δανεισμού των χρημάτων θα πρέπει να κινείται σε λογικά επίπεδα. Περαιτέρω, είναι φανερό ότι στην περίπτωση που διαπιστωθεί ότι ο σχετικός όρος για καταβολή τόκου υπερημερίας τέθηκε προς εκφοβισμό κάποιου μέρους και προς αποτροπή της παράβασης, αυτός δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ότι αποτελεί ποινική ρήτρα και ως τέτοια είναι ανεφάρμοστη." Στην προκειμένη περίπτωση καμία μαρτυρία δεν έχει προσκομίσει η πλευρά της ενάγουσας που να συσχετίζει το 5% που αναφέρεται στη Συμφωνία ή το 5.35% στο οποίο ανήλθε αργότερα ο τόκος υπερημερίας, ως μια γνήσια προσπάθεια των μερών να προϋπολογίσουν τη ζημιά που θα υφίστατο η ενάγουσα σε περίπτωση παράβασης της Συμφωνίας. Ούτε και έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε μαρτυρία, που να επιτρέπει στο Δικαστήριο - έστω και κατά προσέγγιση - να υπολογίσει το ίδιο, αυτή τη ζημιά. Κατ' ακολουθία τούτου, η συμπερίληψη στη Συμφωνία τόκου υπερημερίας 5% και αργότερα η αύξηση του σε 5.35% (που είναι και ιδιαιτέρως υψηλό ποσοστό), κρίνεται, υπό τις περιστάσεις, ως ποινική ρήτρα που σκοπό είχε να εκφοβίσει τον δανειολήπτη να τηρήσει τις δανειακές του υποχρεώσεις. Ως τέτοια, δεν μπορεί να επιδικαστεί τόκος υπερημερίας. Αυτό βέβαια, δεν καθιστά ολόκληρη τη σύμβαση παράνομη. Ούτε και επηρεάζει την υποχρέωση των εναγομένων να καταβάλουν το νόμιμα οφειλόμενο χρέος, τους τόκους και τα έξοδα που σύμφωνα με το Νόμο και τη Σύμβαση των μερών είναι επιτρεπτά. Η ενάγουσα δικαιούται στο μέρος της αξίωσής της που ο Νόμος επιτρέπει, ήτοι το κεφάλαιο και τους τόκους που έχουν υπολογιστεί σύμφωνα με τον Νόμο. (βλ. Τράπεζα Κύπρου Λτδ v. Coudounaris Ltd κ.α
(1995)1 Α.Α.Δ. 641 και C.T.A. Techno Marketing Ltd κ.α v. Τράπεζας Κύπρου Λτδ
(2004)1 (Β) Α.Α.Δ. 721). Καταλήγοντας λοιπόν, βρίσκω ότι τα ουσιώδη, πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Δυνάμει Συμφωνίας ημερ. 28.8.2008 (τεκμήριο 2) η ενάγουσα συμφώνησε να παραχωρήσει στον εναγόμενο 1, δάνειο (ALPHAFLEXIHOME) για ποσό CHF272.000,00 υπό τους καταγραφέντες όρους και προϋποθέσεις. Δυνάμει εγγυητήριου εγγράφου, ίδιας ημερομηνίας (τεκμήριο 3) η εναγόμενη 2 εγγυήθηκε τις υποχρεώσεις του εναγομένου 1 για ποσό που δεν θα υπερέβαινε τα CHF272.00,00 πλέον τόκους και έξοδα. Προς περαιτέρω εξασφάλιση του δανείου η εναγόμενη 2 υποθήκευσε κτήματα της, ως περιγράφονται στις δηλώσεις Υποθήκης Υ6100/08 και Υ6101/08 (τεκμήρια 4 και 5). Περαιτέρω ο εναγόμενος 1 εκχώρησε τα δικαιώματα του με την Συμφωνία εκχώρησης -τεκμήριο 6, τα οποία απορρέουν από το Πωλητήριο Έγγραφο ημερ. 22.8.2008 που συνομολογήθηκε μεταξύ του ιδίου και της εναγομένης 2 και αφορούσε την αγορά ενός διαμερίσματος σε περιοχή πλησίον του χωριού Περβόλια στη Λάρνακα (τεκμήριο 6Α). Το συνολικό ποσό του παραχωρηθέντος δανείου μεταφέρθηκε σε συνδεδεμένο λογαριασμό (escrow account) σε τοπικό νόμισμα, ήτοι σε ευρώ. Απ' αυτόν διατέθηκε ποσό €60.468 προς την εναγόμενη 2 (μαζί με τα δικαιώματα της ενάγουσας το χρεωθέν ποσό ανήλθε σε €60.511,40 - τεκμήρια 15 και 16) και ποσά €923,74 και €924,64 αντίστοιχα για υποθηκευτικά τέλη προς το Κτηματολόγιο (τεκμήρια 17Β και 18Β). Τα ποσά αυτά χρεώθηκαν στο δάνειο του εναγόμενου 1, το οποίο κατά την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής, δείκνυε το υπόλοιπο που αναλύεται και καταγράφεται στην κατάσταση λογαριασμού (τεκμήριο 9). Η εναγόμενη 2 ενημερώθηκε για την ύπαρξη του οφειλομένου ποσού και για τον τερματισμό της Συμφωνίας με τις επιστολές (τεκμήρια 11Β και 12Β). Οι επιστολές αυτές απεστάλησαν στην τελευταία γνωστή της διεύθυνση με συστημένο ταχυδρομείο, χωρίς ποτέ να επιστραφούν ως αζήτητες Παρόλα ταύτα και παρά το γεγονός ότι στις 28.12.2012, εξασφαλίστηκε και δικαστική απόφαση εναντίον του εναγομένου 1, δεν καταβλήθηκε κανένα ποσό προς την ενάγουσα. Μετά την εξαγωγή των συμπερασμάτων, απομένει η τελευταία πτυχή αυτής της απόφασης που αφορά στην απόδοση θεραπείας. Στο Παρακλητικό της Έκθεσης Απαίτησης διακρίνονται τρεις ενότητες διεκδικούμενης θεραπείας. Η ενότητα όπου διεκδικούνται τα οφειλόμενα ποσά (παράγραφος 12(α)-(β)). Αυτές οι θεραπείες έχουν αποδειχθεί τόσο από την προφορική μαρτυρία όσο και από το τεκμήριο 9 και θα αποδοθούν, με εξαίρεση βέβαια τον τόκο υπερημερίας με τον οποίο έχω ασχοληθεί εκτενώς προηγουμένως. Η ενότητα που αφορά την πώληση των ενυπόθηκων κτημάτων της παραγράφου 5 της Έκθεσης Απαίτησης (παράγραφος 12(γ), (μ)-(ο)). Αυτή η θεραπεία δεν έχει ουσιαστικά αμφισβητηθεί από πλευράς εναγόμενης 2 και εν πάση περιπτώσει έχει αποδειχθεί τόσο από την προφορική όσο και από τη γραπτή μαρτυρία (τεκμήρια 4 και 5). Επομένως η κύρια και ουσιαστική θεραπεία της παραγράφου 12(γ), θα αποδοθεί. Τέλος υπάρχει η ενότητα όπου ζητείται μια σειρά από διατάγματα και αναγνωριστικές αποφάσεις σε σχέση με την εκχώρηση στην ενάγουσα, των δικαιωμάτων του εναγομένου 1 που απορρέουν από το Πωλητήριο Έγγραφο -τεκμήριο 6Α (παράγραφος 12 (δ)-(λ). Πλείστες απ' αυτές τις θεραπείες ήδη έχουν αποδοθεί κατά την απόδειξη της υπόθεσης εναντίον του εναγομένου 1. Συμβαλλόμενοι αυτής της Συμφωνίας είναι από τη μια ο εναγόμενος 1 ως εκχωρητής (assignor) και από την άλλη η ενάγουσα ως εκδοχέας (assignee). Η εναγόμενη 2 υπογράφει αυτή τη Συμφωνία απλά ως μάρτυρας, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο τη γνώση και κατά κάποιο τρόπο την αποδοχή της, του περιεχομένου. Δεν καθίσταται όμως συμβαλλόμενο μέρος της Συμφωνίας. Ως εκ τούτου, με βάση και το γνωστό δόγμα της Συμβατικής Σχέσης (Privity of Contract), δεν μπορεί να έλκει δικαιώματα ή να αναλαμβάνει υποχρεώσεις με βάση αυτή τη Συμφωνία (βλ. Πίριλλος v. Κονναρή
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1153). Κατ' επέκταση, και με εξαίρεση μια γενική διακήρυξη των δικαιωμάτων της ενάγουσας, είναι αχρείαστο και νομικά άτοπο να εκδοθεί οποιαδήποτε αναγνωριστική απόφαση ή διάταγμα που να στρέφεται άμεσα ή έμμεσα κατά της εναγόμενης
  1. Στη βάση όλων των πιο πάνω εκδίδεται, (α) Απόφαση προς όφελος της ενάγουσας και εναντίον της εναγόμενης 2, αλληλέγγυα και ξεχωριστά με τον εναγόμενο 1, για ποσό CHF128,206,77 ή το αντίστοιχο σε ευρώ πλέον τόκους από 27.4.2010 με 3 μηνών Libor και προσαύξηση προς 3.70% ετησίως μέχρι εξοφλήσεως με κεφαλαιοποίηση των τόκων δυο φορές ετησίως, στις 30.6 και 31.12 αντίστοιχα. (β) CHF3.557,67 ή το αντίστοιχο σε ευρώ συσσωρευμένους τόκους από 1.1.2010 μέχρι 27.4.
  2. (γ) Διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η πώληση των ενυπόθηκων κτημάτων που περιγράφονται στην παράγραφο 5 της Έκθεσης Απαίτησης. (δ) Αναγνωριστική Απόφαση ότι η ενάγουσα δικαιούται σε όλα τα δικαιώματα του εναγομένου 1 που απορρέουν από το Πωλητήριο Έγγραφο (τεκμήριο 6Α) ως η Συμφωνία Εκχώρησης (τεκμήριο 6). Τα έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της εναγόμενης
  3. (Υπ) .................................... Στ. N. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.