ΟΛΓΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ν. ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΚΡΗ κ.α., Αγωγή Αρ. 3649/13, 3650/13, 13/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A290 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γερολέμου, A.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 3649/13 Μεταξύ: ΟΛΓΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ Ενάγουσα -και-
- ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΚΡΗ
- ΜΑΡΙΑ ΜΑΚΡΗ Εναγομένων ------------------------------------------------ Αγωγή Αρ. 3650/13 Μεταξύ: ΟΛΓΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ Ενάγουσα -και-
- ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΚΡΗ
- ΜΑΡΙΑ ΜΑΚΡΗ Εναγομένων ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 16/4/14 ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΟΔΗΓΙΩΝ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΑΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ Η ΓΕΝΕΤΙΚΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ Ημερομηνία: 13 Νοεμβρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα - Αιτήτρια: κα Α. Ιωάννου για Αργεντούλλα Ιωάννου Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενους 1 και 2 - Καθ' ων η Αίτηση: κ. Α. Γεωργίου για Δημητρίου & Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Ενάγουσα καταχώρησε στις 25/9/13, σε ειδικώς οπισθογραφημένα κλητήρια εντάλματα (Δ.2Κ.6), τις ως άνω δύο υπό τίτλο και αριθμό αγωγές. Με την πρώτη αγωγή, δηλαδή την αγωγή αρ. 3649/13, αξιώνει απόφαση και ή διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο (Α) να αναγνωρίζεται ότι είναι εξώγαμο τέκνο του αποβιώσαντα Αντρέα Μακρή το οποίο αναγνωρίστηκε από αυτόν εκουσίως και ή νομίμως, Β) ότι είναι νόμιμη κληρονόμος του αναφερθέντος αποβιώσαντα, Γ) τον συνυπολογισμό στο σύνολο της αξίας της περιουσίας που έλαβε έκαστος των Εναγομένων από τον αποβιώσαντα όταν αυτός βρισκόταν εν ζωή, στο κληρονομικό μερίδιο που δικαιούται έκαστος εξ αυτών, Δ) ότι η αποβιώσασα σύζυγος του αναφερθέντος αποβιώσαντα δεν είναι κληρονόμος αυτού, Ε) να ακυρώνεται η Αίτηση Διαχείρισης αρ. 187/13, Στ) να απαγορεύεται η παραχώρηση εγγράφων διαχείρισης της περιουσίας του αποβιώσαντος στους Εναγόμενους, Ζ) να παραχωρούνται έγγραφα διαχείρισης της περιουσίας του αποβιώσαντος σε πρόσωπο που θα επιλέξει η Ενάγουσα, και Η) να δίδεται το δικαίωμα στην Ενάγουσα επιλογής και ή διορισμού διαχειριστή ή και συνδιαχειριστή της περιουσίας του ως άνω αποβιώσαντα. Με τη δεύτερη αγωγή ήτοι την αγωγή αρ. 3650/13 αξιώνει παρόμοια διατάγματα με τα ως άνω τα οποία όμως αφορούν την αποβιώσασα Χρυστάλλα Αντρέα Μακρή. Αφού καταχωρήθηκε εκ μέρους των Εναγομένων σημείωμα εμφάνισης στις 30/9/13 και Έκθεση Υπεράσπισης την 1/11/13 και στις δύο αγωγές, καταχωρήθηκε στις 4/11/13 η υπό κρίση Αίτηση. Πριν από την εκδίκαση της Αίτησης αυτής, αφού έγινε Αίτηση για συνένωση των δύο αγωγών εκδόθηκε στις 16/4/14 διάταγμα συνένωσης τους επί όλων των επίδικων θεμάτων με οδηγό την αγωγή αρ. 3649/
- Η ΑΙΤΗΣΗ Η παρούσα αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 5 και 9 της Σύμβασης επί της Νομικής Καταστάσεως Εξωγάμων Τέκνων που υπέγραψε η Κυπριακή Δημοκρατία την 1/12/1975, στα άρθρα 5 και 9 του Μέρους ΙΙ του περί της Σύμβασης επί της Νομικής Καταστάσεως Εξωγάμων Τέκνων (Κυρωτικός Νόμος του 1979), στο άρθρο 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στο άρθρο 1 Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ, στα άρθρα 2, 3, 4, 13 - 24 και 24Α του περί Τέκνων (Συγγένεια και Νομική Υπόσταση) Νόμου 187/91, στα άρθρα 1 - 7 του Νόμου 78(Ι)/06, στη Δ.48 Θ.1-9 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στην πρακτική και γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Με αυτή ζητούνται (α) οδηγίες του Δικαστηρίου για διεξαγωγή αιματολογικών και/ή γενετικών εξετάσεων της Αιτήτριας και των Καθ' ων η Αίτηση για να διαπιστωθεί κατά πόσο η Αιτήτρια είναι γνήσιο τέκνο του αναφερθέντος αποβιώσαντα και αδελφή των Καθ' ων η Αίτηση, (β) οδηγίες για λήψη αίματος ή γενετικού υλικού εντός ορισμένης προθεσμίας, (γ) οδηγίες προς τους διαδίκους όπως προβούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες προς υλοποίηση των πιο πάνω και (δ) οδηγίες προς το πρόσωπο που θα διεξάγει τις εξετάσεις όπως υποβάλει έκθεση στο Δικαστήριο στην οποία να αναφέρει τα αποτελέσματα αυτής. Το πραγματικό υπόβαθρο περιέχεται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας που συνοδεύει την Αίτηση και στα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια. Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως στις 20/6/14 η οποία βασίζεται επί των ίδιων νόμων και κανονισμών και προβάλλονται σε αυτή δεκαέξι
(16)λόγοι ένστασης οι οποίοι ουσιαστικά αναπτύσσονται στη ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση 1 που υποστηρίζει την Αίτηση και στα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια. Δεν καθίσταται αναγκαίο να καταγραφούν όσα αναφέρονται στην αίτηση και την ένσταση και στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν αυτές καθώς και τα επισυναπτόμενα με αυτές τεκμήρια, αφού τούτες τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά όπου κρίνεται απαραίτητο θα γίνει αναφορά σε αυτά. Η δικηγόρος της Αιτήτριας στην εμπεριστατωμένη αγόρευση της αφού κάνει αναφορά στις αξιώσεις της Αιτήτριας, όπως αυτές καταγράφονται πιο πάνω, και αναφορά στους ισχυρισμούς που στοιχειοθετούν το αγώγιμο δικαίωμα της, και δη στην εξώδικη εκούσια και ή νόμιμη αναγνώριση της στις 5/4/13 ως φυσικό τέκνο του Αντρέα Μακρή, ο οποίος απεβίωσε στις 2/5/13 στη Λάρνακα, στη συνέχεια αναφέρεται στην Έκθεση Υπεράσπισης των Καθ' ων η Αίτηση οι οποίοι αμφισβητούν την εγκυρότητα της εκούσιας αναγνώρισης της Αιτήτριας, ως γνήσιο τέκνο, από τον ως άνω αναφερθέντα αποβιώσαντα. Ένεκα ακριβώς της αμφισβήτησης αυτής, προέκυψε η αναγκαιότητα καταχώρησης της υπό εξέταση Αίτησης. Ακολούθως αφού γίνεται αναφορά τι ζητείται με την Αίτηση και που βασίζεται αυτή καθώς και στα γεγονότα που την υποστηρίζουν, επιχειρεί να τεκμηριώσει τη νομική βάση της Αίτησης κάνοντας αναφορά στους πιο πάνω νόμους και επίκλησης, σχετικής κατά την άποψη της, νομολογίας, καταλήγοντας όμως ότι αν και δικαιοδοσία για τέτοιου είδους Αίτηση έχει το Οικογενειακό Δικαστήριο, εντούτοις στη συγκεκριμένη περίπτωση ένεκα του κενού που παρουσιάζεται για ανάληψη τέτοιου θέματος από το Επαρχιακό Δικαστήριο, τούτο έχει σύμφυτη εξουσία να εξετάσει το ζήτημα. Από την αντιπέρα όχθη, ο δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση, αφού αναφέρθηκε πρώτα στα γεγονότα που περιβάλλουν την Αίτηση με επίκεντρο ότι ο αποβιώσαντας στερείτο νοητικής και δικαιοπρακτικής ικανότητας να υπογράψει οιονδήποτε έγγραφο και δη την ένορκη δήλωση εκούσιας αναγνώρισης της Αιτήτριας, ένεκα της κατάστασης της υγείας του όπως αυτή αναδύεται από τα τεκμήρια που επισυνάπτονται με την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση 1 που συνοδεύει την ένσταση, ακολούθως αναφέρεται στη νομική πτυχή της Αίτησης. Εισηγείται λοιπόν, ο δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση, ότι το Δικαστήριο αυτό δεν έχει δικαιοδοσία αφού σύμφωνα με το άρθρο 2 και 24Α
(1)του Νόμου 187/91 αρμόδιο για εξέταση τέτοιας αίτησης είναι το Οικογενειακό Δικαστήριο. Αποτελεί ισχυρισμό της Αιτήτριας, ο οποίος προβάλλεται στην Έκθεση Απαίτησης της, ότι είναι εξώγαμο τέκνο του αποβιώσαντα Αντρέα Μακρή που αναγνωρίστηκε εξωδικαστικά με εκούσια αναγνώριση στις 5/4/13 με ένορκη δήλωση του, Τεκμήριο 2 στην Αίτηση. Αυτός ο ισχυρισμός αποτελεί και τον πυλώνα του αγώγιμου δικαιώματος της Αιτήτριας. Χωρίς αυτό δεν θα μπορούσε να επιχειρηθεί εκ μέρους της η αξίωσης των πιο πάνω αναφερθέντων διαταγμάτων με την αγωγή της. Ήταν στην πορεία της υπόθεσης, και δη μετά την καταχώρηση της Έκθεση Υπεράσπισης των Καθ' ων η Αίτηση στην οποία υπάρχει ισχυρισμός ότι ο αποβιώσαντας δεν είχε δικαιοπρακτική ικανότητα κατά τον χρόνο που προέβη στην ένορκη δήλωση, που καταχωρήθηκε η υπό κρίση Αίτηση. Έχοντας υπόψη όλους τους ισχυρισμούς των δύο πλευρών όπως αυτοί αναφύονται από την Έκθεση Απαίτησης, την Έκθεση Υπεράσπισης, την Αίτηση και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει και τα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια, την ένσταση και την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει με τα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια, καθώς και τις εισηγήσεις των δικηγόρων των διαδίκων θαρρώ ότι πρώτο θέμα που πρέπει να εξεταστεί είναι το θέμα της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου αφού ως ζήτημα δημοσίας τάξης σε περίπτωση που πράγματι δεν έχει δικαιοδοσία το Δικαστήριο τότε αυτόματα η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Στο άρθρο 2 του Περί Τέκνων (Συγγένεια και Νομική Υπόσταση) Ν.187/91 στο οποίο δίδεται η ερμηνεία τριών λέξεων αναφέρεται: «Δικαστήριο» σημαίνει το Οικογενειακό Δικαστήριο της Επαρχίας στην οποία το τέκνο έχει τη συνήθη διαμονή του. Στο άρθρο 24Α
(1)του Ν.187/91 προνοείται: «24Α.-
(1)Σε oπoιαδήπoτε διαδικασία εvώπιov τoυ Δικαστηρίoυ δυvάμει τωv διατάξεωv τoυ παρόvτoς Νόμoυ, τo Δικαστήριo δύvαται, μετά από αίτηση από oπoιoδήπoτε από τα μέρη στη διαδικασία, vα δώσει oδηγίες για τη διεξαγωγή αιματoλoγικώv ή γεvετικώv εξετάσεωv για vα διαπιστωθεί κατά πόσo oπoιoσδήπoτε διάδικoς είvαι ή όχι βιoλoγικός πατέρας τoυ τέκvoυ και για τη λήψη, εvτός της πρoθεσμίας πoυ θα oρίσει τo Δικαστήριo, δείγματoς αίματoς ή άλλoυ γεvετικoύ υλικoύ από τo τέκvo, τη μητέρα τoυ τέκvoυ, και oπoιoδήπoτε διάδικo o oπoίoς, στηv περίπτωση αίτησης για δικαστική αvαγvώριση τέκvoυ φέρεται ως πατέρας τoυ τέκvoυ και στηv περίπτωση αίτησης για πρoσβoλή της πατρότητας είvαι o τεκμαιρόμεvoς πατέρας τoυ τέκvoυ ή από oπoιoδήπoτε από τα πρόσωπα αυτά.» Δεν υπάρχει επομένως αμφιβολία ότι όταν αναφέρεται σε Δικαστήριο εννοείται το Οικογενειακό Δικαστήριο και ότι είναι αυτό που επιλαμβάνεται αίτησης από οποιοδήποτε από τα μέρη στη διαδικασία ενώπιον του, για να δώσει οδηγίες για τη διεξαγωγή αιματολογικών ή γενετικών εξετάσεων για να διαπιστωθεί κατά πόσο οποιοσδήποτε διάδικος είναι ή όχι βιολογικός πατέρας του τέκνου. Η επίκληση των πιο πάνω συμβάσεων και νόμων δεν αλλοιώνει την πρόνοια ότι δικαιοδοσία για αναγνώριση εξώγαμου τέκνου έχει το οικογενειακό Δικαστήριο στα πλαίσια της οποίας υποβάλλεται και εξετάζεται τέτοια αίτηση ως η υπό κρίση. Οι ως άνω διεθνείς συμβάσεις σκοπό έχουν να κατοχυρώσουν το δικαίωμα των εξώγαμων τέκνων να τεθούν στην ίδια θέση με αυτή των τέκνων που γεννήθηκαν σε γάμο. Η Κυπριακή Δημοκρατία υπέγραψε τη Σύμβαση για τη Νόμιμη Κατάσταση των Εξώγαμων Τέκνων την 1/12/1975 και ακολούθως την κατέστησε εσωτερικό δίκαιο με τον Κυρωτικό Νόμο 50 του 1979. Μετά την τροποποίηση του Συντάγματος και την δημιουργία των Οικογενειακών Δικαστηρίων το 1990, Ν.23/90, θεσπίστηκε ο Περί Τέκνων (Συγγένεια και Νομική Υπόσταση) Ν.187/91 δυνάμει του οποίου αποδόθηκε δικαιοδοσία για την αναγνώριση εξώγαμου τέκνου στα Οικογενειακά Δικαστήρια, ως αναφέρεται ανωτέρω, ακριβώς για τον σκοπό που καταρτίστηκαν οι διεθνείς συμβάσεις. Ως εκ τούτου δεν παρέχεται δικαιοδοσία στα Επαρχιακά Δικαστήρια να εξετάζουν και αυτά τέτοια κύρια αίτηση και κατ' επέκταση αίτηση για να δοθούν οδηγίες για αιματολογικές ή γενετικές εξετάσεις, αφού μόνο στο πλαίσιο της κυρίας αίτησης με βάση το Ν.187/91 θα μπορούσε οποιοσδήποτε διάδικος να υποβάλει αίτηση για τέτοιες εξετάσεις. Η δικηγόρος της Αιτήτριας αν και αναγνώρισε την από το νόμο δικαιοδοσία του Οικογενειακού Δικαστηρίου για εξέταση τέτοιου είδους αίτηση, προωθεί την αίτηση της, στηριζόμενη επί του πνεύματος για το οποίο δημιουργήθηκε ο Ν.187/91, καθώς και των άλλων, διεθνών και ευρωπαϊκών συμβάσεων και εσωτερικών νόμων, εισηγούμενη ότι το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει τέτοιες οδηγίες ασκώντας τη σύμφυτη εξουσία του. Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι εάν έχει τη δυνατότητα το Δικαστήριο να ασκήσει σύμφυτη εξουσία. Η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, όπως αυτή έχει περιγραφεί στη Χαραλαμπίδης v. Μελωδία Χαραλαμπίδου
(1997)1 Α.Α.Δ. 724 είναι εκείνη που εξυπακούεται από τη φύση της λειτουργίας του ως Δικαστήριο της Δικαιοσύνης. Στην υπόθεση Μαυρογένης v. Βουλής των Αντιπροσώπων κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 49, 59 λέχθηκαν τα ακόλουθα για την σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. «Οι συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου συναρτώνται με τη διασφάλιση του χαρακτήρα του ως το φορέα απονομής της δικαιοσύνης - (βλ. Bremer Vulkan v. South India Shipping [1981] 1 All E.R. 289, 295 (απόφαση του Λόρδου Diplock) και Corby DC v. Holst & Co. Ltd [1985] 1 All E.R. 321). Αποτελούν (οι συμφυείς εξουσίες) τους εφεδρικούς κανόνες για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας του δικαστηρίου και την εκπλήρωση της αποστολής του να απονέμει το δίκαιο εις πάντας σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους.» Το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε στην Κορέλλη, Αίτηση αριθμός 53/99
(1999)1 Α.Α.Δ. 1122 στην οποία αναφέρθηκε ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια μπορούν να προστρέξουν στο περιεχόμενο ή στην έκταση της σύμφυτης εξουσίας στην αγγλική νομολογία αφού η απονομή της δικαιοσύνης στη Κύπρο έχει ως πρότυπο την απονομή της δικαιοσύνης κατά το δικαστικό σύστημα του Κοινοδικαίου με την διαφορά ότι στην Κύπρο η αυτονομία και το ξεχωριστό της Δικαστικής εξουσίας κατοχυρώνονται με γραπτό Σύνταγμα. Στην υπόθεση Σοφοκλέους v. Τσεσμέλογλου, Εφεσ. Αρ. 22/10, ημερομηνία 14/2/12 γίνεται αναφορά και καταγράφονται αποσπάσματα από άλλες υποθέσεις ως εξής: «Περιγραφή της φύσης της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου και της ενάσκησης της έγινε, μεταξύ άλλων, και στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Αίτηση αρ. 19/2011 JSC BTA Bank v. Paul Kythreotis, ημερομηνίας 5.5.2011, ως ακολούθως: «Η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου και οι προεκτάσεις της εξετάστηκαν σε σωρεία υποθέσεων. Αυτό που προκύπτει από τη σχετική νομολογία είναι πως δεν πρόκειται για ανεξάρτητη πηγή εξουσίας, αλλά εξουσίας η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισης της με το Δικαστήριο. Η ύπαρξη της είναι αναγκαία για τη λειτουργία του Δικαστηρίου σαν Δικαστηρίου δικαίου, η επίκληση της όμως πρέπει να γίνεται με εξαιρετική φειδώ. Ενδεικτικό της επί του προκειμένου θέσης της νομολογίας μας, συνιστά το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Ιερόθεος Χριστοδούλου Ρόπας
(2009)2 Α.Α.Δ. 235, στο οποίο αναφέρθηκε με επιδοκιμασία η Ολομέλεια στην απόφαση της στην υπόθεση Ευάγγελος Εμπεδοκλής και άλλοι (Αρ. 3)
(2009)1 Α.Α.Δ. 529 (πιο πάνω): «Η σύμφυτη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου έρχεται αρωγός εκεί όπου η χρήση της είναι αναγκαία για αυτή ταύτη τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος και της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του, εντός των υφιστάμενων και γνωστών δικαϊικών αρχών, απορρέουσες και πλαισιούμενες, ως στυλοβάτες, από το Σύνταγμα και τους Νόμους της πολιτείας. (Σχετικές είναι οι υποθέσεις Α. Αντωνίου v. Δημοκρατίας
(1998)3 Α.Α.Δ. 339 και Αχιλλέας Κορέλλης
(1999)1 Α.Α.Δ. 1122).»» Όπως είχε τονισθεί και στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ιερόθεος Χριστοδούλου άλλως Ρόπας v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 226, οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου είναι «το απόθεμα εκείνο των εξουσιών (reserve power) του Δικαστηρίου, τις οποίες μπορεί να ασκεί εκεί όπου αν απέφευγε να το πράξει θα οδηγούμεθα σε αδικία. Μπορούν δε να ασκηθούν είτε σε συνδυασμό με την ύπαρξη σχετικών διαδικαστικών κανονισμών και/ή ανεξάρτητα από τους διαδικαστικούς κανονισμούς.» Στην υπόθεση Ελεγκτική Υπηρεσία Συνεργατικών Εταιρειών v. Παπαγεωργίου κ.ά.
(2000)3 Α.Α.Δ. 151, η Ολομέλεια, στη σελίδα 155, ανέφερε σχετικά τα ακόλουθα: «Η σύμφυτη δικαιοδοσία δεν πηγάζει ούτε από νόμο ούτε από κανονισμό αλλά από τη φύση της δικαστικής λειτουργίας. Γι' αυτό και προσδιορίζεται με το επίθετο «σύμφυτη». Η βασική εκδήλωση της εξουσίας αυτής είναι η ρύθμιση των θεμάτων που άπτονται των δικαστικών διαδικασιών. Περιλαμβάνει δε τομείς του δικαίου των οποίων η νομολογία αναγνώρισε την ύπαρξη. Όμως έχουν τεθεί όρια και αυτοπεριορισμοί για να διαφυλαχθεί η αποτελεσματική λειτουργία αυτής της εξουσίας στις ορθές διαστάσεις της. Όπως παρατήρησε εύστοχα ο καθηγητής M.S. Dockray στο άρθρο του «The Inherent Jurisdiction to Regulate Civil Proceedings
(1997)113 Law Quarterly Review, σελ. 120, στην οποία σχολιάζει στη σελ. 130, περιπτώσεις όπου τα δικαστήρια δε διέγνωσαν σύμφυτη εξουσία σε συγκεκριμένα θέματα: «These decisions are quite inconsistent with the idea that the inherent jurisdiction is an unlimited reservoir from which new powers can be fashioned at will.»» Επίσης βλ. ΑΗΚ V. Επιτρόπου Ρύθμισης Ηλεκτρονικών Εποικοινωνιών και Ταχυδρομείων, Υποθεση αρ. 1339/09, ημερ. 21/2/12, Πολιτική Αίτηση 17/12, ημερ. 5/3/12, Ρόπας v. Αστυνομίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 26. Στην προκειμένη περίπτωση αναδεικνύεται από τα πιο πάνω ότι δεν μπορεί να ασκηθεί η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου και να εγκρίνει την αίτηση αφού στερείται της πιο βασικής εξουσίας, ήτοι αυτή της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, επειδή είναι στα πλαίσια κύριας αίτησης στο Οικογενειακό Δικαστήριο για τη διεκδίκηση συγκεκριμένου δικαιώματος στη βάση του Ν.187/91 που υποβάλλεται από οποιοδήποτε διάδικο τέτοια αίτηση, και το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει τέτοιες οδηγίες αφού εγκρίνει την αίτηση. Στις συγκεκριμένες συνενωμένες αγωγές, στα πλαίσια των οποίων υποβάλλεται η υπό κρίση αίτηση, υπόβαθρο αποτελεί ο αποκρυσταλλωμένος ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι αυτή αναγνωρίστηκε εξωδικαστικά με την πιο πάνω αναφερθείσα ένορκη δήλωση από τον αναφερθέντα αποβιώσαντα, ο οποίος αποτελεί την πηγή του αγώγιμου δικαιώματος της για διεκδίκηση των αναφερθέντων αξιώσεων, που χωρίς αυτόν δεν θα αποκτούσε δικαιοδοσία το Επαρχιακό Δικαστήριο. Επομένως το Δικαστήριο δεν μπορεί να ασκήσει τη σύμφυτη εξουσία του ως εισηγείται η δικηγόρος της Αιτήτριας. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω και αναλύσω, αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Κατά συνέπεια η Αίτηση απορρίπτεται με €1200 έξοδα συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α. υπέρ των Εναγομένων 1 και 2 - Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον της Ενάγουσας - Αιτήτριας, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο