Αναφορικά με την Εταιρεία GRANGOWOOD TRADING LTD ν. Αναφορικά με την Αίτηση των Ι & Α Φιλίππου Αρχιτέκτονες - Μηχανικοί, Αίτηση Εταιρ.: 239/13, 11

(1), 6(w) και 12 των Περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμών, στον περί Πτωχεύσεως Νόμο και στην Δ.48, θ.1-6, 8 και 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Υποστηρίχθηκε, αναφορικά με τα γεγονότα, από την ένορκη δήλωση του Ελευθέριου Φιλίππου, λογιστή/ελεγκτή στην εταιρεία Deloitte Ltd. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα, ο οποίος είναι ένας εκ των δυο Διαχειριστών-Παραληπτών της εταιρείας GRANGOWOOD TRADING LTD, είναι εξουσιοδοτημένος και από τον άλλο διαχειριστή, Ανδρέα Ανδρονίκου. Είχαν διοριστεί από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία, στις 18/04/2013, ως Διαχειριστές -Παραλήπτες σε σχέση με τα ομόλογα κυμαινόμενης επιβάρυνσης που η συγκεκριμένη εταιρεία είχε παραχωρήσει προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου. Οι εξουσίες διορισμού τους αφορούν τη διαχείριση των εργασιών της Εταιρείας και την πώληση είτε ολόκληρης είτε μέρους της περιουσίας, σύμφωνα με την σχετική νομοθεσία, και της διανομής του προϊόντος της πώλησης κατά προτεραιότητα. Οι ίδιοι δεν έχουν δυνατότητα, με βάση την νομοθεσία, να ικανοποιήσουν την απαίτηση πληρωμής των Καθ' ων η Αίτηση Ι & Α Φιλίππου Αρχιτέκτονες-Μηχανικοί δυνάμει του άρθρου 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου. Η οποιαδήποτε πληρωμή προωθηθεί, σύμφωνα με τον ομνύοντα, θα είναι παράνομη και κατά παράβαση της ρητής νομοθετικής επιταγής που καθορίζει την προτεραιότητα πληρωμών. Στην αντίθετη περίπτωση που εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης της Εταιρείας θα προκληθεί αδυναμία ομαλής εκτέλεσης των εκ του νόμου καθηκόντων των Παραληπτών- Διαχειριστών της Εταιρείας και θα περιπλέξει ή θα παγοποιήσει την δυνατότητα διάθεσης περιουσίας της Εταιρείας με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ενεργήσουν όπως απαιτείται από τις υποχρεώσεις τους. Τυχόν διορισμός εκκαθαριστή από το Δικαστήριο θα έχει ως αποτέλεσμα να τερματίσει την εκπροσώπηση της Εταιρείας και κατ' επέκταση δεν θα μπορούν οι ίδιοι να εκτελέσουν απρόσκοπτα, ελεύθερα και αποτελεσματικά τα εκ του νόμου προβλεπόμενα καθήκοντά τους και οι όροι των κυμαινόμενων επιβαρύνσεων θα καταστούν ανενεργοί. Επιπρόσθετα, είναι η θέση του, ότι θα δημιουργηθεί επιπρόσθετο οικονομικό βάρος στα οικονομικά της Εταιρείας. Καταλήγει, ότι ο διορισμός εκκαθαριστή έχει ως σκοπό την πώληση των περιουσιακών στοιχείων της Εταιρείας και της διάθεσης του προϊόντος της πώλησης σύμφωνα με την προτεραιότητα που καθορίζει ο Νόμος, ενώ ο διορισμός στη βάση του ομολόγου επιβάρυνσης επί ολόκληρης της περιουσίας δίδει στους Διαχειριστές-Παραλήπτες την ευκαιρία διάσωσης της Εταιρείας είτε με περικοπές εξόδων είτε με μερική πώληση, η οποία διαδικασία εάν υιοθετηθεί θα είναι προς όφελος των πιστωτών, αλλά και της Εταιρείας. Καταχωρίστηκε Ένσταση στην Αίτηση από τους Καθ' ων η αίτηση. Ως λόγοι ενστάσεως κατεγράφησαν οι ακόλουθοι: Ότι η αίτηση στερείται ουσιαστικού και νομικού ερείσματος, ότι υπεβλήθη με υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση, ότι η αίτηση δεν έγινε καλή τι πίστη, ότι η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική, ότι οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στις αιτούμενες θεραπείες και ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η νομολογία. Η Ένσταση βασίστηκε στη Δ.48, θ.1-4, 8 και 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στα άρθρα 211(ε) και (στ), 212(α) και (γ), 300, 337,340,341-344 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113, στους Κανονισμούς 2, 3, 4

(1), 6(w) και 12 των περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμών και στην πρακτική και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, τις Γενικές Αρχές και την νομολογία. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση του κ. Μιχάλη Τριανταφυλλίδη, λογιστή των Καθ' ων η αίτηση και γνώστη των γεγονότων. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, οι εξουσίες των Διαχειριστών-Παραληπτών δεν θα επηρεαστούν ουσιωδώς από την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Είναι η θέση του ότι εάν το Δικαστήριο επιτρέψει την υπό κρίση Αίτηση θα επηρεαστούν δυσμενώς τα δικαιώματα των Καθ' ων η αίτηση, καθώς και άλλων πιστωτών, διότι οι Παραλήπτες-Διαχειριστές θα προχωρήσουν με την πώληση των περιουσιακών στοιχείων της Εταιρείας GRANGOWOOD TRADING LTD για να ικανοποιήσουν αυτούς που τους διόρισαν, ως Παραλήπτες-Διαχειριστές, σε βάρος των υπόλοιπων πιστωτών της συγκεκριμένης Εταιρείας. Καταλήγει ότι εάν προχωρήσει η αίτηση εκκαθάρισης και ορισθεί Εκκαθαριστής από το Δικαστήριο αυτός έχει υποχρέωση να ενεργήσει όπως ο νόμος και οι σχετικοί κανονισμοί ορίζουν και δεν θα επηρεαστούν τα δικαιώματα της Τράπεζας Κύπρου δυνάμει του ομολόγου επιβάρυνσης. Προς υποστήριξη των θέσεων της η κάθε πλευρά καταχώρησε γραπτή αγόρευση. Το περιεχόμενο και των δυο αγορεύσεων είναι υπόψη του Δικαστηρίου και θα αναφερθεί σε αυτό εκεί όπου το κρίνει απαραίτητο. Όπως προκύπτει από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, είχαν διοριστεί Παραλήπτες-Διαχειριστές της εταιρείας GRANGOWOOD TRADING LTD, στις 18/04/13, οι Ελευθέριος Φιλίππου και Ανδρέας Ανδρονίκου δυνάμει των προνοιών των ομολόγων κυμαινόμενης επιβάρυνσης, ημερομηνίας 17/02/05 και 18/03/05, από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία. Τα συγκεκριμένα ομόλογα κυμαινόμενης επιβάρυνσης ήταν επί ολόκληρης της περιουσίας της εταιρείας και το γεγονός αυτό έχει την σημασία του. Σύμφωνα με το σύγγραμμα των Gower and Davies «Principles of Modern Company Law», 8η εκδ., παρα. 32-35, σελ. 1196: «...the receiver is a person appointed out of Court by the charge holder under the provisions of the instrument creating the charge, who takes management control of the company in order to realise sufficient assets to repay the appointor (the charge holder) and then hands the company back to its creditors or to the liquidator, depending on the financial state of the company at the end of the receivership.» Πρωταρχικό καθήκον του Διαχειριστή-Παραλήπτη, σε μια τέτοια περίπτωση, είναι να ρευστοποιήσει τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας προς το συμφέρον του κατόχου του ομολόγου. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να εκκαθαριστεί συγκεκριμένη εταιρεία λόγω του ότι έχουν διοριστεί Διαχειριστές-Παραλήπτες δυνάμει του κυμαινόμενου ομολόγου αφού το κυμαινόμενο ομόλογο έχει τη δική του καθορισμένη προτεραιότητα εξόφλησης. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Palmer΄s Company Law, 20η εκδ., σελ. 403: «A floating charge is also valid as against unsecured creditors, whether in a winding up or otherwise; priority must, however, be conceded to the preferential creditors.». Ο ισχυρισμός του κ. Φιλλίπου, ενός εκ των διαχειριστών της εταιρείας GRANGOWOOD TRADING LTD, ότι δεν έχουν την δυνατότητα να ικανοποιήσουν την απαίτηση πληρωμής των Αιτητών με βρίσκει σύμφωνη αφού μετά τον διορισμό διαχειριστών δυνάμει κυμαινόμενου ομολόγου η διεύθυνση και ο έλεγχος των περιουσιακών στοιχείων που αφορούν το κυμαινόμενο ομόλογο περιέρχεται στα χέρια των διορισμένων Διαχειριστών-Παραληπτών ενώ η υπόλοιπη περιουσία είναι προφανώς στη διάθεση των υπόλοιπων πιστωτών στην περίπτωση που επιθυμούν την εκκαθάριση της εταιρείας και την καταβολή του λαβείν τους. Είναι η θέση των Αιτητών ότι οι Καθ' ων η αίτηση, Αιτητές στην κυρίως αίτηση για εκκαθάριση, εμποδίζονται ως μη εξασφαλισμένοι πιστωτές να προωθήσουν την αίτηση για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Δεν συμφωνώ με την συγκεκριμένη θέση για τους λόγους που θα εξηγήσω. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η εκδ (επανέκδοση), τόμος 7

(3), παρα. 450, σελ. 344: «Presenting the petition; who may petition. An application to the court for the winding up of a company is by petition, which may be presented either by the company itself or by the directors, or by any director or creditors, including any contingent or prospective creditor or creditors or by any contributory ..................». Σύμφωνα με τον περί Εταιρειών Νόμο και συγκεκριμένα το άρθρο 212(α): «212. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της - (α) αν πιστωτής με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή·» Πιστωτής θεωρείται οποιοσδήποτε στον οποίο χρωστά η εταιρεία ποσό χρημάτων και σύμφωνα με το σύγγραμμα του Palmer's Company Law (ανωτέρω) σελ. 700: «Any person to whom the company is indebted in a sum of money presently due is undisputably a creditor, and entitled to present a petition.......................... ...................................................................................... By section 310 the voluntary winding up of a company is not to be a bar to the right of any creditor of such company to have the same wound up by the court, and the creditor who cannot get paid is entitled to a winding up order ex debito justitiae. The order may, however, be refused if the majority in value of the creditors oppose the petition; and an order has been refused where it would not benefit the creditors generally, but only the petitioning creditor.» Ο ίδιος ο Νόμος, άρθρο 213 Κεφ. 113, δεν διαχωρίζει μεταξύ εξασφαλισμένων και μη εξασφαλισμένων πιστωτών, αλλά θέτει άλλες ασφαλιστικές δικλίδες παραχωρώντας στους υπόλοιπους πιστωτές το δικαίωμα να φέρουν ένσταση στην έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης. Καθοδηγούμενη από τα πιο πάνω, καταλήγω ότι μπορεί να υποβληθεί αίτηση για εκκαθάριση της εταιρείας από τους Ι & Α Φιλλίπου Αρχιτέκτονες Μηχανικούς στους οποίους η εταιρεία, GRANGOWOOD TRADING LTD, σύμφωνα με τον ισχυρισμό τους, χρωστά €209.331,43-, αφού εμπίπτουν εντός του ερμηνευτικού όρου του «πιστωτή». Θεωρώ καθοδηγητικό, προς απάντηση του θέματος που έχει τεθεί με την παρούσα αίτηση, το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Farrar's Company Law, 2η εκδ., σελ. 595: «A receiver.........will typically be appointed to a company by a secured creditor e g a debenture holder under a floating charge, and his function will be to pay off the debt of that secured creditor either from income receipts or asset realisations. A liquidator, on the other hand, represents the interests of all creditors but, in particular, the unsecured creditors. It is very likely that a company which has defaulted on a secured debt, leading to the appointment of a receiver, will be unable to pay its unsecured debts in full. The unsecured creditors may then choose to protect themselves by putting the company into liquidation and appoint a liquidator. When this happens the receiver continues to act in exercise of his receivership powers but no longer as agent for the company, and the liquidator will watch over proceedings on behalf of the other creditors of the company until the secured debt in respect of which the receiver was appointed has been discharged.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Προκύπτει από την αγγλική νομολογία ότι η έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης μιας εταιρείας δεν είναι ασύμβατη, ούτε παρεμποδίζει πιστωτή να ασκήσει τα όποια δικαιώματα του παρέχονται από ομόλογο κυμαινόμενης επιβάρυνσης. Σχετική με το υπό εξέταση θέμα είναι η απόφαση Re Pound (Henry), Son & Hutchins

(1889)42 Ch D 402, 418-421. Ο δικαστικός λόγος της απόφασης αυτής υιοθετήθηκε στην Re Northern Garage Ltd, Re Newton and Cattermoles (Transport) Ltd's Contract

(1946)1 All ER 566, όπου, στη σελ. 569 αναφέρεται μεταξύ άλλων: «However that may be, I am certainly not prepared to hold that a power to appoint a receiver is destroyed by, and cannot be exercised after, a winding-up order, though its efficacy is, of course, much impaired thereby, seeing that a receiver must obtain the leave of the court if he wishes to interfere in any way with the progress of the liquidation or the possession of the liquidator: see Re Henry Pound, Son & Hutchins». Διαφορετική κατάληξη θα οδηγούσε στο παράδοξο γεγονός πιστωτής εταιρείας, εναντίον της οποίας έχει αποκρυσταλλωθεί κυμαινόμενη επιβάρυνση, να μην μπορεί να λάβει οποιοδήποτε μέτρο προς είσπραξη του ποσού που του οφείλεται. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να προκύπτει από τις αρχές που καταγράφηκαν πιο πάνω. Αντίθετα, φαίνεται ότι ο διορισμός Διαχειριστή-Παραλήπτη και ο διορισμός εκκαθαριστή μπορούν να συνυπάρξουν. Οπόταν γι' αυτό το λόγο θα απέρριπτα την αίτηση. Διαζευκτικά ζητείται η αναστολή της διαδικασίας στην υπό κρίση αίτηση. Σε σχέση με την εξουσία του Δικαστηρίου να αναστέλλει τη διαδικασία, αναφορά μπορεί να γίνει στο σύγγραμμα του Halsbury's Laws of England, 4η (επανέκδοση), παρα. 887, σελ. 151. «The jurisdiction to stay is discretionary and in tis exercise regard must be had to the primaryobject of winding up, namely the collection and distribution of the assets pari passu amongst unsecured creditors after payments of preferential debts.» Το άρθρο 215 του Κεφ.113 προνοεί για την αναστολή ή τον περιορισμό της διαδικασίας εκκαθάρισης εναντίον εταιρείας και αναφέρει τα ακόλουθα: «Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται- (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή διαδικασία για αναστολή διαδικασίας σε αυτή· και (β) όταν οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας για παρεμπόδιση της λήψης περαιτέρω επιπρόσθετης διαδικασίας στην αγωγή ή διαδικασία, και το Δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται αίτηση δύναται, ανάλογα με την περίπτωση, να αναστείλει ή περιορίσει τη διαδικασία με τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει σωστό.» Στο σημείο αυτό θεωρώ σκόπιμο να σημειώσω ότι στην υπό κρίση αίτηση καμιά αναφορά δεν γίνεται στο άρθρο 215 από τους Αιτητές. Όμως, είναι το άρθρο 215 που περιλαμβάνει την ουσιαστική πρόνοια για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Παρά ταύτα, θα εξετάσω το θέμα για σκοπούς πληρότητας. Στην υπόθεση Stefanos & Andreas Cold Stores Trading Ltd v. Εταιρείας Αναψυκτικών ΚΕΑΝ Λτδ

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 1806 αναφέρεται ότι: «Σκοπός των προνοιών αυτών για αναστολή, είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων. (Βλ. Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd

(1923)1 K.B. 160, In re Dynamics Corpn.(Ch. D.),

(1973)1 W.L.R. 63).» Τα ίδια επαναλήφθηκαν στη Μιχάλη Σάββα Νικολάου κ.α. ν. A & G Property Wise Development Ltd, Πολ. Έφ. 302/2008, ημερ. 05/04/2013. Στην υπόθεση Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ ν. Ρέινμποου Πλήτσιγκ και Ντάιγκ Κο. Λτδ

(2001)1 Α.Α.Δ. 2055 το Ανώτατο Δικαστήριο παρά το ότι κατέληξε: «Απ' όλα τα ανωτέρω καθαρά συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο σκοπός και η πρόθεση του νομοθέτη όταν νομοθετούσε τη δυνατότητα αναστολής διαδικασιών μετά την καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας, ήταν να προστατεύσει τα περιουσιακά στοιχεία και την ίση μεταχείριση μεταξύ πιστωτών. Να μην παρατηρείται δηλαδή το φαινόμενο «όποιος προλάβει ό,τι αρπάξει». Με αυτή επομένως την ερμηνεία και έννοια πιστεύω ότι ο όρος «διαδικασίες» που υπόκεινται σε αναστολή μετά την υποβολή αιτήματος για εκκαθάριση εταιρείας δεν περιλαμβάνει και άλλη αίτηση για εκκαθάριση που υποβάλλεται για τον ίδιο σκοπό. Ο λόγος είναι ότι αν αφεθεί και προχωρήσει και η άλλη αίτηση, σε τίποτε δεν επηρεάζει τη διαδικασία προστασίας περιουσίας των πιστωτών. Εάν ασφαλώς η αίτηση είτε αυτή, είτε η προγενέστερη επιτύχει, εξεταζόμενη στο πλαίσιο των δικών της πάντα γεγονότων, νοείται ασφαλώς ότι η έτερη θα καταστεί πλέον άνευ αντικειμένου.» Στην Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd, (ανωτέρω), αναφέρονται τα εξής στη σελίδα 163 αναφορικά με τις πρόνοιες της αγγλικής νομοθεσίας, οι οποίες αντιστοιχούν στο άρθρο 215 του Κεφ. 113, τα οποία προσφέρουν καθοδήγηση για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας που παρέχεται στο Δικαστήριο από το συγκεκριμένο άρθρο: «The general policy of the Court in exercising this jurisdiction, when a petition has been presented which may result in a winding-up order or a scheme, is to secure that no creditor shall thenceforward gain priority over others of his class, and when an application is made to stay proceedings under s.140 very exceptional circumstances must exist to justify the Court in refusing to accede to the application, because if the plaintiff's action is not stayed he will get payment in full while if his action is stayed he will take his place properly among other creditors of his class. I cannot see any exceptional circumstances in this case. To allow the plaintiff to proceed would be in effect, during the interval between the presentation of a petition and the working out of a scheme of arrangement, to allow certain creditors to help themselves out of the assets of the company in priority to some others in a less fortunate position. No doubt the Court has a discretion whether it will stay a plaintiff's action, but it is against the policy of the Court to exercise that discretion by allowing the plaintiff to proceed except in very special circumstances.» Στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 24η έκδοση, τόμος 1, σελίδα 1448, παρα. 88-69, κάτω από τον τίτλο «Staying Proceedings», με αναφορά στην απόφαση Re Oak Pitts Colliery Co.

(1882)21 Ch. D. 322, επεξηγείται ότι σκοπός των προνοιών του νόμου είναι να τεθούν όλοι οι μη εξασφαλισμένοι πιστωτές σε ίση βάση και να πληρωθούν επί ίσοις όροις (pari passu). Αναφέρεται επιπλέον ότι για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός είναι απαραίτητο (indispensable) όπως οι διαδικασίες εναντίον της εταιρείας, υπό μορφή αγωγής, εκτέλεσης ή άλλης, ανασταλούν. Σε αντίθετη περίπτωση η εκκαθάριση θα οδηγούσε σε μία διαμάχη για την περιουσία της εταιρείας (a scramble for the assets). Στην υπό κρίση περίπτωση το γεγονός ότι έχουν διοριστεί Διαχειριστές-Παραλήπτες δυνάμει των ομολόγων κυμαινόμενης επιβάρυνσης δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να ανασταλεί η υπό κρίση αίτηση αφού έχοντας υπόψη τον σκοπό του άρθρου 215 του Κεφ. 113, που είναι τόσο η προστασία της περιουσίας της εταιρείας, όσο και η ίση μεταχείριση των πιστωτών αυτής, σε περίπτωση εκκαθάρισής της, θα πρέπει να γίνει μια συνολική διευθέτηση των οφειλών της συγκεκριμένης Εταιρείας έτσι ώστε να διασφαλιστούν και τα δικαιώματα των μη εξασφαλισμένων πιστωτών και όχι μόνο των κατόχων κοιμούμενων ομολόγων. Θεωρώ ότι σε περίπτωση αναστολής της διαδικασίας της υπό κρίση αίτησης μέχρι την συμπλήρωση της διαδικασίας παραλαβής και διαχείρισης στην βάση των ομολόγων κυμαινόμενης επιβάρυνσης θα προκληθεί καθυστέρηση και θα παραβιαστούν τα συνταγματικών δικαιωμάτων των Καθ' ων η αίτηση. Εξέτασα από τη μια ότι, με βάση τη νομολογία, στόχος του άρθρου 215 του Κεφ. 113 είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων και από την άλλη έχοντας κατά νου τα περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης όπως έχουν αναλυθεί πιο πάνω και υπό τις περιστάσεις και αποφάσισα όπως ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας της αίτησης εκκαθάρισης, επιδικάζονται εναντίον των Αιτητών και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση στην υπό κρίση αίτηση. (Υπ.)....................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο