Αναφορικά με την Εταιρεία T.I.G. LIFESTYLE HOTELS LIMITED, Αίτηση Εταιρ.: 37/13, 7/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A283 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αίτηση Εταιρ.: 37/13 ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ, Κεφ.113 και Αναφορικά με την Εταιρεία T.I.G. LIFESTYLE HOTELS LIMITED ------------------------- Ημερομηνία: 7 Νοεμβρίου,
- Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια-Εταιρεία: κα Ουρανία Σαββίδου. Για την Καθ' ης η Αίτηση-Εταιρεία: κ. Γρηγόρης Σαββίδης. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα Αίτηση, για διάλυση της Εταιρείας «T.I.G. LIFESTYLE HOTELS LIMITED», καταχωρήθηκε από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Βασίζεται στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113 και συγκεκριμένα στα άρθρα 203, 209, 211 (ε), 212 (α), (β) και (γ) και 213 (i), στον Κ.92 των Περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμών, στην Δ.48, θ.1-6 και 9, στη Δ.30, θ.1-5 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στο άρθρο 214 του περί Εταιρειών Νόμου, στην νομολογία, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με όσα αναφέρουν στην Αίτησή τους οι Αιτητές, η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία οφείλει το ποσό των €37.514,20- ως ποσό το οποίο είχε επιδικαστεί σε βάρος της στις Ποιν. Υποθ. 19782/09, 19862/09, 4602/10, 4603/10 και 3268/
- Οι Αιτητές είχαν επιδώσει, στις 04/09/12, Ειδοποίηση Απαίτησης στη Χρεώστρια Εταιρεία, με την οποία την κάλεσαν να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό, πλην όμως αυτή δεν ανταποκρίθηκε εντός τριών εβδομάδων, οπόταν, κατά τους Αιτητές, δεν δύναται να πληρώσει τα χρέη της και γι' αυτό ζητείται η εκκαθάρισή της. Η Αίτηση συνοδευόταν από την Ένορκη Δήλωση της κας Καϊλή, η οποία γνωρίζει τα γεγονότα που αφορούν την Αίτηση. Ουσιαστικά, με την Ένορκη Δήλωσή της, υιοθετεί το περιεχόμενο της Αίτησης και καταλήγει ότι η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία δεν ανταποκρίθηκε στην καταβολή του οφειλομένου ποσού εντός της προθεσμίας των τριών εβδομάδων. Ένσταση στην Αίτηση καταχωρίστηκε από την Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία. Ως λόγοι ενστάσεως κατεγράφησαν οι ακόλουθοι: Ότι η αίτηση είναι αχρείαστη, ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που προβλέπει ο Νόμος και οι κανονισμοί για τη διάλυση της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας, ότι δεν επεδόθηκε δεόντως ή και νομότυπα ή και κανονικά η απαίτηση πληρωμής στο γραφείο της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας, ότι δεν επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας η απαίτηση πληρωμής, ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και ότι η αίτηση για διάλυση της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας είναι καταχρηστική, καταπιεστική, κακόπιστη και καταχωρίστηκε για αλλότριους σκοπούς, ότι η αίτηση για διάλυση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και ότι δεν νομιμοποιούνται οι Αιτητές στις αιτούμενες θεραπείες. Η Ένσταση βασίστηκε στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113, στους Κανονισμούς 2, 3, 4, και 7 των περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμών, στα άρθρα του περί Εταιρειών Νόμου 203, 209, 211 (α) (β) (γ) (δ) (ε) και (στ), 212 (α) (β) (γ), 213, 214, 215, 216, 217, 218, 220 και 227, στην Δ.1, θ. 2, Δ.39, θ. 1-21 και Δ.48, θ.1- 9, των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στο Άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση του κ. Γιάννου Θεοδώρου, διευθυντή της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας και γνώστη των γεγονότων. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, οι Αιτητές δεν επέδωσαν νομότυπα και κανονικά την επιστολή για την καταβολή του οφειλομένου ποσού στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας και η Καθ' ης η αίτηση ουδέποτε είχε λάβει γνώση για την ύπαρξη της συγκεκριμένης επιστολής. Είναι, περαιτέρω, η θέση του ότι η Καθ' η ς η αίτηση Εταιρεία είναι φερέγγυα και μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις οποιωνδήποτε εξ αποφάσεως πιστωτών της και μπορεί να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό σταδιακά. Καταλήγει, ότι οι Αιτητές προωθούν την υπό κρίση διαδικασία εκδικητικά και με σκοπό να καταπιέσουν την Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία αφού δεν έχουν λάβει οποιοδήποτε μέτρο εκτέλεσης της απόφασης. Για τους Αιτητές κλήθηκαν και κατέθεσαν ως μάρτυρες, ενώπιον του Δικαστηρίου, ο κ. Πάπουτσος, Μ.Α.1, η Ε/Αστ. 7008, κα Ζορπά, Μ.Α.2 και η κα Δήμητρα Καϊλή, Μ.Α.
- Ο κ. Πάπουτσος, (Μ.Α.1), ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι είναι ιδιώτης επιδότης στην Εταιρεία ALDECO και είναι επιφορτισμένος με την επίδοση κλήσεων από κυβερνητικά τμήματα μεταξύ αυτών και το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 1, την επίδοση της απαίτησης πληρωμής την οποία είχε επιδώσει στις 04/09/12 έναντι της υπογραφής του κ. Θεοδώρου. Εξήγησε ότι ο λόγος που είχε επιδώσει στον διευθυντή της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας σε γραφείο το οποίο χρησιμοποιεί ήταν γιατί κατά την περίοδο που είχε προβεί στη συγκεκριμένη επίδοση δεν λειτουργούσε το εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας στην οδό Μακαρίου και οι υπάλληλοί της είχαν μεταφερθεί στην οδό Δημητρίου και για το γεγονός αυτό είχε ενημερωθεί από υπαλλήλους της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας. Ήταν σε γνώση του η διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της Εταιρείας γιατί είχε επιδώσει και παλαιότερα έγγραφα που αφορούσαν την Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία, πλην όμως δεν υπήρχε κανένας να του ανοίξει όταν πήγαινε στο γραφείο της οδού Μακαρίου, το οποίο είχε επισκεφθεί επανειλημμένα. Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι προβαίνει σε επιδόσεις που αφορούν υποθέσεις του Γραφείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Είχε προσπαθήσει πολλές φορές να επιδώσει την απαίτηση πληρωμής στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας, πλην όμως δεν κατέστη εφικτό. Όμως, μετά από την επίδοση της υπό κρίση αίτησης, παραδέχθηκε ότι είχε επιδώσει άλλα έγγραφα στην οδό Μακαρίου. Ερωτηθείς εξήγησε ότι ο ίδιος είχε διορθώσει την ένορκη δήλωση επίδοσης έτσι ώστε η ημερομηνία να είναι πιο ευδιάκριτη. Αρνήθηκε την υποβολή ότι είχε επιδώσει τον Δεκέμβριο του 2012 και υποστήριξε ότι δεν θα μπορούσε να είχε επιδώσει τον Δεκέμβριο και να ορκιστεί τον Σεπτέμβριο ότι είχε προβεί σε επίδοση. Εξήγησε ότι όταν παραλαμβάνεται το έντυπο για την επίδοση είναι ήδη συμπληρωμένο με το όνομα της Εταιρείας και είναι κατεγραμμένη επίσης και η διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου. Ερωτηθείς επέμενε ότι είχε μεταβεί στο γραφείο της οδού Μακαρίου πέντε φορές σε μια εβδομάδα ήταν συνέχεια κλειστό. Είχε λάβει πληροφόρηση από υπαλλήλους της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας ότι είχαν μεταφερθεί στην οδό Δημητρίου όπου και εντόπισε τον διευθυντή της Εταιρείας καθώς και τους υπαλλήλους της στο «Milano House». Οι ίδιοι οι υπάλληλοι του είχαν αναφέρει ότι όλες οι εργασίες της Εταιρείας είχαν μεταφερθεί στο γραφείο της οδού Δημητρίου. Δεύτερη έδωσε μαρτυρία η Ε./Αστ. 7008, κα Χρυστάλλα Ζορπά, (Μ.Α.2), η οποία υπηρετούσε στο Γραφείο Ενταλμάτων Λάρνακος. Σύμφωνα με την μαρτυρία της, είναι επιφορτισμένη με τα εντάλματα των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, τα οποία παραλαμβάνονται από το Δικαστήριο Λάρνακας. Η ίδια γνώριζε προσωπικά τον κ. Γιάννο Θεοδώρου, διευθυντή της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας ενόψει του ότι εκκρεμούσαν αριθμός ενταλμάτων και συγκεκριμένα 13058/10, 13065/10, 3335/11, 012/11 και 6132/
- Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 2, το ένταλμα με αριθμό 3335/11, το οποίο αφορά την Ποινική Υπόθεση 19862/09, η οποία σχετίζεται με την μη καταβολή Κοινωνικών Ασφαλίσεων από την Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία. Όλα τα εντάλματα αφορούσαν μη καταβολή των Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Η ίδια είχε ενημερώσει τον υπεύθυνο της Εταιρείας ότι εκκρεμούσαν εντάλματα για τα συγκεκριμένα ποσά, τα οποία είχαν επιδικαστεί. Ο διευθυντής της Εταιρείας, κ. Θεοδώρου, πλήρωνε τακτικά τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις που αφορούσαν μόνο τον ίδιο, όμως σε σχέση με την Εταιρεία υποσχόταν ότι θα διευθετήσει τις υποχρεώσεις αυτές, αλλά ποτέ δεν το έπραξε. Ο λόγος που δεν προχώρησαν οι Αιτητές σε κατάσχεση της περιουσίας ήταν γιατί κάτι τέτοιο δεν συνηθιζόταν και δεν έχει γίνει ποτέ. Αντεξεταζόμενη, παραδέχθηκε ότι δεν προχώρησε ποτέ, σε καμιά περίπτωση, το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων σε οποιαδήποτε κατάσχεση ακίνητης περιουσίας. Ήταν η θέση της ότι ο κ. Θεοδώρου πλήρωνε τα προσωπικά του εντάλματα τακτικά, λόγω του ότι ταξίδευε τακτικά και δεν ήθελε να αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα. Μαρτυρία δόθηκε και από τη Δήμητρα Καϊλή, (Μ.Α.3), Ασφαλιστική Λειτουργό στο Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων στον κλάδο ποινικών διώξεων. Ήταν η θέση της ότι γνωρίζει την Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία από τις ποινικές διώξεις οι οποίες έχουν καταχωριστεί εναντίον της στο παρελθόν. Είχαν εκδοθεί εντάλματα είσπραξης εναντίον της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας και μετά από έλεγχο είχε διαπιστωθεί ότι δεν είχαν εξοφληθεί, γι' αυτό και δόθηκαν οδηγίες για έναρξη διαδικασίας της εκκαθάρισης. Εξήγησε ότι μετά από υπόδειξη του διευθυντή για την έναρξη της διαδικασίας εκκαθάρισης, συμπληρώνεται η απαίτηση πληρωμής και ετοιμάζεται μια κατάσταση με τις τρέχουσες οφειλές για να διαπιστωθούν τα αντιπροσωπευτικά ποσά. Εξήγησε ότι η σελ. 3, του Τεκμηρίου 1, αφορά την απαίτηση πληρωμής που αποστέλλεται στην Εταιρεία. Καταδεικνύεται, στην απαίτηση πληρωμής, το οφειλόμενο ποσό καθώς και τα ταμεία στα οποία οφείλονται συγκεκριμένα ποσά. Η απαίτηση πληρωμής δίνεται για επίδοση σε ιδιωτική εταιρεία επιδόσεως. Παράλληλα, ετοιμάζεται από την ίδια και η ένορκος δήλωσης επίδοσης και παραδίδεται στον επιδότη. Μετά την επίδοση και αφού παρέλθουν οι απαιτούμενες τρεις εβδομάδες, εάν ο οφειλέτης δεν συμμορφωθεί, τότε καταχωρείται η αίτηση διάλυσης της εταιρείας. Κατατέθηκε εκ συμφώνου, ως Τεκμήριο 3, δέσμη εγγράφων που αφορούσε πιστοποιητικά του Εφόρου Εταιρειών σε σχέση με την Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία. Εξήγησε ότι στην ένορκο δήλωση επιδόσεως της απαίτησης πληρωμής καταγράφεται η διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου όπως αυτό δηλώνεται στον Έφορο Εταιρειών και διαπιστώνεται από το λογισμικό σύστημα. Σε σχέση με τις τρέχουσες και επιδικασμένες οφειλές, εκτυπώνεται από το σύστημα σχετικό έντυπο. Κατέθεσε το συγκεκριμένο έντυπο ως Τεκμήριο
- Ακολούθως, γίνονται οι δημοσιεύσεις στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και μια καθημερινή εφημερίδα. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 5, τις δημοσιεύσεις. Κατέληξε, ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε πληρωμή μέχρι και σήμερα. Ήταν σε θέση να δηλώσει το γεγονός αυτό λόγω του ότι είχε ελέγξει το σύστημα η ίδια. Αντεξεταζόμενη ισχυρίστηκε ότι η ίδια είχε συμπληρώσει την απαίτηση πληρωμής καθώς και το οφειλόμενο ποσό στις 17/07/
- Εξήγησε ότι στο Τεκμήριο 1, στην πρώτη σελίδα, η διεύθυνση της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας είχε σβηστεί από τον επιδότη όταν επέδωσε την απαίτηση σε διεύθυνση που είχε εντοπίσει τον Διευθυντή. Ήταν, περαιτέρω, η θέση της ότι οι αιτήσεις διάλυσης εταιρειών είναι τόσες πολλές γι' αυτό και ετοιμάζονται τα συγκεκριμένα έντυπα από το Τμήμα. Παραδέχθηκε ότι στην οδό Δημητρίου που είχε επιδοθεί η απαίτηση πληρωμής δεν ευρίσκεται το κατεγραμμένο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας, όμως, ο επιδότης είχε επιδώσει εκεί γιατί δεν μπορούσε να εντοπίσει οποιονδήποτε στο καταχωρημένο, στον Έφορο, εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας. Από όσα η ίδια μπορούσε να γνωρίζει η Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία ήταν στη διαδικασία αλλαγής του εγγεγραμμένου γραφείου της. Όμως, τα συστήματα αδυνατούν να ενημερώνονται άμεσα. Ερωτηθείσα γιατί καταγράφεται στην αίτηση, στην παρ. 7, ότι είχε επιδοθεί η επιστολή στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας ισχυρίστηκε ότι επειδή είναι τόσες πολλές ετοιμάζονται στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και γι' αυτό έγινε το συγκεκριμένο λάθος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Όπως έχει αναφερθεί η νομική βάση της παρούσας αίτησης είναι τα άρθρα 203, 209, 211(ε) και (στ), 212(α)(β) και (γ), 213(ι) και 214 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
- Θεωρώ ότι και οι δυο πλευρές εξέλαβαν και μεταχειρίστηκαν την συγκεκριμένη αίτηση ως αίτηση για εκκαθάριση της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας. Θεωρώ ορθό όπως παρατεθούν πιο κάτω αυτούσια τα άρθρα 211(ε) και 212(α): "
- Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, .......................... (στ) το Δικαστήριο έχει τη γνώμη ότι είναι δίκαιο και σύμφωνα με το δίκαιο της επιείκειας να διαλυθεί η εταιρεία. . . . . . . . . . .. . . . . . . . . ..". «
- Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της - (α) αν πιστωτής με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ................................................................................................» (γ) αν αποδειχθεί προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας». Τα πιο πάνω άρθρα αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Limited ν. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας
(2002)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1796, καθώς και στην απόφαση PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE)LIMITED v. Εταιρεία ΣΚΥΡΟΠΟΙΪΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ
(2009)(1Β) Α.Α.Δ. 1457, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1799: «Να τονίσουμε στο πλαίσιο αυτό ότι το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά, όπως ελέχθη, εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει «άλλους τρεις» λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης». Σχετικό είναι επίσης το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ.14, στη σελίδα 19: "Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(α) και 212(β) είναι η εξής: Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία". Με τα πιο πάνω λεχθέντα έρχομαι να εξετάσω το νομικό πλαίσιο που διέπει τέτοιου είδους αιτήσεις. Πιστωτής εταιρείας, του οποίου το χρέος κατέστη πληρωτέο και που δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή, δικαιούται ex debito justitiae να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Αυτό ισχύει ακόμα και όπου η εταιρεία έχει υποβάλει έφεση ενάντια στην απόφαση δυνάμει της οποίας δημιουργήθηκε το χρέος ή αν η εταιρεία έχει άλλη απαίτηση εναντίον του πιστωτή, η οποία είναι το αντικείμενο δικαστικής ή άλλης διαδικασίας (βλ. Γ. Κακογιάννη Κυπριακό Εταιρικό Δίκαιο, 2001, σελ. 164). Καθοδηγητική επί του θέματος είναι και η Αγγλική Νομολογία, αφού οι σχετικές διατάξεις του Αγγλικού περί Εταιρειών Νόμου (Companies Act 1948) ταυτίζονται με αυτές του Κεφ.113. Το άρθρο 211 εδάφιο (ε) του Κεφ.113 αποτελεί πιστή μετάφραση του άρθρου 222 (e) του αγγλικού Companies Act 1948. Η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη (βλ. In re Loukos Manufacturers Ltd
(1998)1(Γ) A.A.Δ. 2226 και Re Bryant Investment Co Ltd
(1974)2 All E.R. 672). Το δικαίωμα πιστωτή να ζητήσει τη διάλυση της εταιρείας, δίδεται από το άρθρο 211(ε) του Κεφ.113, στο οποίο ορίζεται ότι εταιρεία μπορεί να διαλυθεί αν είναι ανίκανη να εξοφλήσει τα χρέη της. Ειδικά κριτήρια ανικανότητας καθορίζονται στο άρθρο 212 όπου τεκμαίρεται, μεταξύ άλλων, αφερεγγυότητα στην περίπτωση που η εταιρεία παραλείψει να πληρώσει το χρέος της με την παρέλευση τριών εβδομάδων από την αξίωση πληρωμής προς αυτή, από τον πιστωτή, σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Κεφ.113. Στην υπόθεση G.I.P Constructions Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ανωτέρω), το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και στην M. Moulettaris Machin. Co Ltd v. Ζήνωνος
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649, αναφέρθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης αν πιστοποιήσει αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις του άρθρου 212. Παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την G.I.P. Constructions (ανωτέρω): «Η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσέγγιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα.» Στην απόφαση PAN-AMAN Hotels Ltd v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ανωτέρω), τονίστηκε ότι: «....... ότι αυτό τούτο το άρθρο 212(α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211(ε) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση που, σύμφωνα με το νόμο, η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της.» Οι Αιτητές στήριξαν την παρούσα αίτηση στην αφερεγγυότητα της Καθ΄ ης αίτηση Εταιρείας. Προσδιόρισαν δε τη βάση της Αίτησης στα άρθρα 211(ε) και 212 (α), (β) και (γ). Δόθηκε μαρτυρία από τρεις μάρτυρες προς την κατεύθυνση αυτή τους οποίους τη μαρτυρία δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω αφού κανένας από αυτούς δεν είχε οποιοδήποτε συμφέρον στην υπόθεση, αλλά ανέφεραν πώς είχαν εξελιχθεί τα γεγονότα χωρίς καν να διστάσουν να αναγνωρίσουν ότι κάποια πράγματα γίνονται μηχανικά λόγω φόρτου εργασίας, (Μ.Α.3). Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω αρχές, τις οποίες έχω παραθέσει, θα εξετάσω πρώτα κατά πόσο συντρέχει η προϋπόθεση του άρθρου 212(α). Το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει για την επίδοση απαίτησης πληρωμής στην Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία, η οποία θα παραδοθεί στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Έχει προσκομιστεί, εκ μέρους των Αιτητών, μαρτυρία ότι η απαίτηση πληρωμής είχε δοθεί για επίδοση σε ιδιωτική εταιρεία επίδοσης. Από την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, αναφορικά με την επίδοση της απαίτησης πληρωμής, συγκεκριμένα το Τεκμήριο 1, προκύπτει ότι ο επιδότης κ. Πάπουτσος, (Μ.Α.1), είχε επιδώσει την Απαίτηση Πληρωμής στον διευθυντή της Καθ΄ ης η αίτηση Εταιρείας προσωπικά όχι στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας αλλά σε άλλα γραφεία που στεγαζόταν η συγκεκριμένη Εταιρεία γιατί το εγγεγραμμένο γραφείο της ήταν κλειστό. Δεν αρνήθηκε ότι σε προηγούμενες περιπτώσεις είχε επιδώσει στο εγγεγραμμένο της γραφείο και ότι γνώριζε που βρισκόταν, όμως κατά την συγκεκριμένη περίοδο δεν λειτουργούσε η Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία από το εγγεγραμμένο γραφείο της και ο ίδιος είχε ενημερωθεί από υπαλλήλους της ότι στεγαζόταν στην οδό Δημητρίου. Δεν έχω λόγο να μην τον πιστέψω. Οπόταν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία αναφορικά με το που ακριβώς είχε γίνει η επίδοση της εν λόγω Απαίτησης στον διευθυντή της Εταιρείας, κ. Θεοδώρου και για το λόγο που είχε γίνει στην συγκεκριμένη οδό και το θέμα έχει διευκρινιστεί. Οι Αιτητές, που έχουν και το βάρος απόδειξης της επίδοσης της γραπτής απαίτησης, στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ΄ ης η αίτηση, παρουσίασαν μαρτυρία από τον επιδότη. Οπόταν δεν μπορεί ο διευθυντής να ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε γνώση. Στην απόφαση C.PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Εταιρεία ΣΚΥΡΟΠΟΙΪΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ
(2009)1Β ΑΑΔ 1457 το θέμα της επίδοσης της απαίτησης πληρωμής, σύμφωνα με το άρθρο 212(α), αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης. Στην εν λόγω απόφαση λέχθηκε ότι υπάρχει η σαφής νομοθετική πρόνοια του άρθρου 212 (α) το οποίο προνοεί ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδοθεί στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας και έγινε αποδεκτή η θέση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η επίδοση στο διευθυντή της εταιρείας από μόνη της δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το άρθρο 212(α). Στην παρούσα περίπτωση στην ένορκη δήλωση επίδοσης καταγράφονται δυο διευθύνσεις και έχει διευκρινιστεί σε ποια από τις δυο έχει επιδοθεί η απαίτηση πληρωμής και το λόγο που είχε γίνει εκεί η επίδοση. Δεν παραγνωρίζω τον λόγο της C.PHASARIAS όμως η παρούσα περίπτωση διαφοροποιείται. Έχει προσκομιστεί, εκ μέρους της Αιτήτριας, μαρτυρία ότι το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας δεν λειτουργούσε, γι' αυτό και η απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε απευθείας στον Διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας σε άλλα γραφεία από τα οποία λειτουργούσε η Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία. Η Δ.7 θ.5 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, προβλέπει: «In the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body, service of an office copy of a writ of summons or other process on the president or other head officer or treasurer or secretary of such body, or delivery of such copy at the office of such body shall be deemed good service.....» Οπόταν, η επίδοση στον Διευθυντή της Εταιρείας, ο οποίος είναι αξιωματούχος της Εταιρείας, με την επεξήγηση που δόθηκε καλύπτει τα εχέγγυα ορθής και έγκυρης επίδοσης (βλ. επίσης Halsbury's Laws of England, 4η έκδ., παρ.492, σελ.305). Στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 20η έκδ., σελ. 704, σε σχέση με την επίδοση αυτής τούτης της αίτησης για διάλυση καταγράφονται τα ακόλουθα: «Where it is impracticable to serve the petition in the manner therein mentioned, e.g., when the company's registered office is closed or pulled down, the court will make a special order, e.g., to serve upon one or two officials connected with the company, and direct that such service should be deemed to be service on the company.» Εφαρμόζοντας τις αρχές αυτές στην παρούσα περίπτωση, θεωρώ ότι ήταν ορθή η επίδοση αφού δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Διαφορετική κατάληξη θα οδηγούσε στο παράλογο αποτέλεσμα να αλλάζει η Εταιρεία τον χώρο λειτουργία της και λόγω του ότι δεν ενημερώνει το Αρχείο του Εφόρου Εταιρειών να μην μπορεί ποτέ να της επιδοθεί αίτηση διάλυσης. Καθοδήγηση μπορεί ν' αντληθεί από την απόφαση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Limited
(2002)1Α Α.Α.Δ. 43, όπου, στη σελ. 48, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότης να υπερασπισθεί. Πρόκειται για δικαίωμα που έχει αναχθεί σε θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα. Το άρθρ. 30.3 (α) και (β) περιλαμβάνεται στο χάρτη των «θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών» του Συντάγματος.» Θεωρώ ότι ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει μαρτυρία για τα ακόλουθα: Πρώτον, για το ποσό που οφείλεται σήμερα από την Καθ' ης η αίτηση στους Αιτητές. Δεύτερον, ότι οι Αιτητές είχαν επιδώσει στην Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία, παραδίδοντας στον Διευθυντή της απαίτηση πληρωμής, υπογραμμένη, η οποία απαιτούσε από την Καθ' ης η αίτηση να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, οπόταν έλαβε γνώση της οφειλής αυτής και της απαίτησης των Αιτητών. Τρίτον, ότι η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να το εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση των Αιτητών παρόλο που ο διευθυντής κατέβαλλε ποσά προς εξόφληση των δικών του προσωπικών υποχρεώσεων προς τους Αιτητές. Και τέταρτον, ότι η εκτέλεση των αποφάσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας Υπ. Αρ. 19782/09, Υπ. Αρ. 19862/09, Υπ. Αρ. 4602/10, Υπ. Αρ. 4603/10 και Υπ. Αρ. 3268/11 μέσω των ενταλμάτων εκποίησης κινητής περιουσίας δεν θα βοηθήσει αλλά αντίθετα θα μείνει ανικανοποίητη αφού ο Διευθυντής της Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρείας πληρώνει μόνο τα εντάλματα που αφορούν τον ίδιο προσωπικά για να μπορεί να ταξιδεύει και κανένα ποσό για την Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία. Το Δικαστήριο έχοντας ενώπιόν του τα γεγονότα που τέθηκαν στην Αίτηση, μπορεί να προβεί σε εύρημα αφερεγγυότητας της Εταιρείας, στα πλαίσια της γενικότερης εξέτασης του κατά πόσο η Εταιρεία μπορεί να εξοφλήσει τα χρέη της, αφού συντρέχουν τα ειδικά τεκμήρια του άρθρου 212. Καταλήγω λοιπόν, ότι έχει καταδειχθεί η αφερεγγυότητα της Εταιρείας, αφού δεν προσκομίστηκε μαρτυρία αντίθετη και έγινε αναφορά στο συγκεκριμένο θέμα, στη μαρτυρία τόσο της Ε/Αστ.7008 κ. Ζορπά, (Μ.Α.1), καθώς και της κας Καϊλή (Μ.Α.3), η οποία σημειωτέον έμεινε αναντίλεκτη. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι οι Αιτητές έχουν αποδείξει την υπόθεσή τους, αφού από τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει ότι έχει αποδειχθεί η αδυναμία της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, αφού δεν έχει καταβληθεί κανένα ποσό προς εξόφληση των επιδικασθέντων, από το Δικαστήριο, ποσών. Για τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, καταλήγω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έγκριση της αίτησης και εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της Εταιρείας T.I.G. LIFESTYLE HOTELS LIMITED. Αντίγραφο του παρόντος διατάγματος να επιδοθεί από τους Αιτητές στον Επίσημο Παραλήπτη, ο οποίος διορίζεται προσωρινός εκκαθαριστής της περιουσίας της Εταιρείας. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών. (Υπ.) .......................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο