Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Cherry Properties Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 2695/14, 30/12/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A323 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2695/14 Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Ενάγοντες και
- Cherry Properties Limited
- Νεοκλής Νεοκλέους
- Μάριος Νεοφύτου
- Νεόφυτος Νεοφύτου
- Λουκία Χριστάκη Νεοφύτου
- Ευανθία Χατζηγεωργίου
- Κωνσταντία Νεοφύτου
- Μαρία Νεοφύτου
- Άντρεα Νεοφύτου Εναγόμενοι Αίτηση Ημερομηνίας 12.11.14 Ημερομηνία: 30.12.
- Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Μ. Κυριακίδης (κα Ρ. Χαραλάμπους για ν΄ ακούσει απόφαση). Για τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση 5 - 8: κα Μ. Κυπριανού. Για τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση 9 : κ. Α. Θεοδότου για Χρ. Ιωάννου ΔΕΠΕ. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Εναγόμενοι 5 - 9 που είναι συγγενικά πρόσωπα των Εναγομένων 3 και 4 και ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας που μεταβιβάστηκε και ενεγράφη στο όνομα τους δια δωρεάς από τους Εναγόμενους 3 και 4 μεταξύ των ετών 2012 μέχρι και το τέλος του 2013 συνενώθηκαν ως Εναγόμενοι στην παρούσα αγωγή με σκοπό την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων που να απαγορεύουν την πώληση, διάθεση, μεταβίβαση, δωρεά, υποθήκευση ή εν γένει επιβάρυνση της ακίνητης αυτής περιουσίας ή του συμφέροντος τους επ΄ αυτής γιατί όπως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες η μεταβίβαση της ακίνητης αυτής περιουσίας έγινε προς αυτούς δόλια από τους Εναγόμενους 3 και 4 με σκοπό να αποφευχθεί η ικανοποίηση τυχόν εκδοθείσας εναντίον τους δικαστικής απόφασης στην παρούσα αγωγή η οποία ειρήσθω εν παρώδω να σημειωθεί ότι καταχωρήθηκε στις 12.11.
- Το Δικαστήριο εξέτασε την ίδια ημέρα, δηλαδή στις 12.11.14 μονομερή αίτηση των Εναγόντων και αφού αυτοί καταχώρησαν συμπληρωματική ένορκη δήλωση εξέδωσε στις 19.11.14 διατάγματα με τα οποία απαγορεύει στους Εναγόμενους 5-9 να διαθέσουν και/ή επιβαρύνουν την δια δωρεάς ακίνητη περιουσία που ενεγράφη επ΄ ονόματι τους από τους Εναγόμενους 3 και 4 σε διάφορες ημερομηνίες από το 2012 μέχρι το τέλος του
- Αμφισβητείται ουσιαστικά η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση διαταγμάτων εναντίον τρίτων προσώπων που είτε συνενώνονται ως διάδικοι στην αγωγή (όπως στην παρούσα περίπτωση), είτε τους επιδίδονται τέτοια διατάγματα ως ενδιαφερόμενα μέρη. Οι Εναγόμενοι 5-9 καταχώρησαν ενστάσεις σχεδόν πανομοιότυπες με τις οποίες κατά κύριο λόγο πλήττουν την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να εκδώσει τα απαγορευτικά διατάγματα των οποίων η ισχύς θα πρέπει σύμφωνα με αυτούς να τερματιστεί. Την αντίθετη θέση, δηλαδή το να καταστούν απόλυτα τα διατάγματα επικαλέστηκε ο δικηγόρος των Εναγόντων - Αιτητών επικαλούμενος ως προς την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει αυτού του είδους τα διατάγματα εναντίον τρίτων προσώπων την υπόθεση Private Bank International S.A. v. Chabra and Another
(1991)1 W.L.R. 231 όπου τέτοια διατάγματα είχαν εκδοθεί εναντίον τρίτων προσώπων (γνωστά ως "Chabra" jurisdiction) δικαιοδοσία η οποία - σύμφωνα με τον κ. Κυριακίδη - υιοθετήθηκε και επεκτάθηκε στις μεταγενέστερες Αγγλικές αποφάσεις Yukos Capital S.a.r.l v. OJSC Rosneft Oil Company and others
(2010)EWHC 784 (Comm) και Yukong Line Limited v. Rendsburg Investments Corporation
(2000)WL1881248. Κατά συνέπεια σύμφωνα με την εισήγηση του κ. Κυριακίδη δεν χρειάζεται να αποδειχθεί στο Δικαστήριο (όπως επικαλούνται στην ένσταση τους οι καθ΄ων η Αίτηση) ότι το τρίτο πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδίδεται το διάταγμα κατέχει περιουσία για λογαριασμό και/ή ως καταπιστευματοδόχος του ιδιοκτήτη της περιουσίας (beneficial owner). Είναι νομικά επιτρεπτό και έχει νομολογιακά επιβεβαιωθεί ότι διατάγματα τύπου mareva injunctions μπορούν να εκδοθούν εναντίον προσώπων που δεν κατονομάζονται σαν Εναγόμενοι στην αγωγή και/ή που κατονομάζονται με αποκλειστικό σκοπό να εκδοθούν εναντίον τους τέτοια διατάγματα. Αυτή η εξουσία των Δικαστηρίων δόθηκε με την υπόθεση SCF v. Masri
(1985)1 WLR 876 όπου υιοθετήθηκε έκτοτε η πρακτική της έκδοσης διατάγματος τύπου mareva σε σχέση με κεφάλαια που κρατούνται από πρόσωπο που συνενώνεται στην αγωγή ως Εναγόμενος ή από πρόσωπο το οποίο δεν είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης τους ("nominee") αλλά τα κατέχει ως καταπιστευματοδόχος. Η αρχή αυτή υιοθετήθηκε και επιβεβαιώθηκε από τον Καλλή, Δ. στην υπόθεση Αναφορικά με την Nicolaou Bros Tourist Enterprises Ltd
(1999)1 (Α) ΑΑΔ 201. Το διάταγμα τύπου mareva (mareva injunction) γνωστά και ως asset freezing είναι διατάγματα τα οποία παγοποιούν κεφάλαια και άλλες αξίες και κατά συνέπεια εμποδίζουν τον Εναγόμενο να τα διαθέσει με σκοπό να εμποδίσει την εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης. Η παγοποίηση των κινητών αξιών και κεφαλαίων είναι γνωστή σε δικαιοδοσίες όπου ισχύει το common law και είναι εφικτή όταν αποδεικνύεται ότι τέτοιες κινητές αξίες κατέχονται από τρίτο πρόσωπο (ως "nominee") για λογαριασμό του Εναγομένου. Οι υποθέσεις στις οποίες με παρέπεμψε ο κ. Μ. Κυριακίδης αφορούν απαγορευτικά διατάγματα διάθεσης και/ή επιβάρυνσης ακίνητης περιουσίας και όχι mareva injunctions τα οποία δεσμεύουν κινητή περιουσία (κεφάλαια, μετοχές, άλλες αξίες) και/ή παγοποιούν λογαριασμούς στους οποίους θα πρέπει να αποδειχθεί (με το βάρος απόδειξης να είναι στους Αιτητές) ότι οι κινητές αυτές αξίες ανήκουν στους πραγματικούς Εναγομένους ως beneficial owners και όχι στους Εναγομένους (ή τα τρίτα πρόσωπα) που κατέχουν αυτές ως nominees. Στην αυθεντία αναφορικά με την αίτηση των εταιρειών Fastact Developments Ltd και Eva Investments Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 543 ο Χατζηχαμπής, Δ. (όπως ήταν τότε) ξεκαθαρίζει ότι ένα απαγορευτικό διάταγμα (mareva injunction) "δεν μπορεί να στρέφεται εναντίον του τρίτου προσώπου ως να ήτο διάδικος, αλλά μπορεί μόνο να στραφεί εναντίον του εναγόμενου ως διάδικου και να επεκτείνεται σε περιουσία που βρίσκεται στα χέρια τρίτου προσώπου ως καταπιστευματοδόχου για τον εναγόμενο ως πραγματικό (beneficial) ιδιοκτήτη δεσμεύον το τρίτο πρόσωπο εφόσον επιδίδεται σε αυτό." Είναι κατά συνέπεια το διάταγμα εναντίον του τρίτου προσώπου παρεπόμενο του διατάγματος που οι Ενάγοντες - Αιτητές δικαιούνται εναντίον του Εναγομένου γιατί περιουσία του κατέχεται ή φυλάττεται από τον καταπιστευματοδόχο του, δηλαδή το τρίτο πρόσωπο. Η ίδια θεώρηση των πραγμάτων δεν μπορεί να ισχύει για την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων όσον αφορά διάθεση ακίνητης περιουσίας (όπως στην παρούσα περίπτωση) για ένα απλό λόγο. Η ακίνητη περιουσία δεν μπορεί να κατέχεται για λογαριασμό άλλου. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο στερείται εξουσίας δέσμευσης ακίνητης περιουσίας εγγεγραμμένης επ΄ ονόματι τρίτου προσώπου. Κατά συνέπεια δεν τυγχάνει εφαρμογής η αρχή την οποία επικαλέστηκε ο κ. Κυριακίδης και υιοθετήθηκε στην Chabra (ανωτέρω) ή στην Masri (ανωτέρω) παλαιότερα. Στην Dadourian Group International v. Azuri Limited
(2005)EWHC 1768(Ch) στην οποία με παρέπεμψε ο κ. Θεοδότου είναι φανερό από το πιο κάτω απόσπασμα ότι για να υπάρχει εξουσία έκδοσης mareva injunction από το Δικαστήριο εναντίον τρίτου προσώπου θα πρέπει ο Εναγόμενος να έχει κάποιο δικαίωμα επί της περιουσίας ή έλεγχο επ΄ αυτής ή άλλα δικαιώματα πρόσβασης σε αυτή. ".... if assets are held on a bare trust then the Chabra jurisdiction can be exercised. But, in my judgment, even if the relevant defendant to the substantive claim has no legal or equitable right to the assets in question (in the strict trust law sense) the Chabra jurisdiction can still be exercised if the defendant has some right in respect of, or control over, or other rights of access to, the assets. The important issue, to my mind, is substantive control....... What needs to be considered is the substantive reality of control, not a strict trust law analysis as to whether the third party is a bare trustee. Thus, in my judgment, placing assets in a discretionary trust would not prevent the Chabra jurisdiction being exercised against that discretionary trust if the substantive reality were that the relevant defendant controlled the exercise of the discretionary trust." Χωρίς να εξετάζω άλλα θέματα που εγείρονται με τις ενστάσεις των Εναγομένων 5 - 9 θεωρώ ότι το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία έκδοσης διαταγμάτων δέσμευσης ακίνητης περιουσίας με τη διαδικασία που επιχειρήθηκε να ακολουθήσει η πλευρά των Εναγόντων - Αιτητών πλην της αίτησης για δόλια μεταβίβαση (originating summons). Κατά συνέπεια τα εκδοθέντα διατάγματα παύουν να ισχύουν. Τα έξοδα της παρούσας αιτήσεως θα επιβαρύνουν τους Αιτητές, θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................................... Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο