IMATECH CYPRUS HOLDING LTD ν. E.A.S. PRIVILLEGE CENTER OF LIVING LTD, Αρ. Αγωγής: 4681/2013, 17/12/2014

(1)(γ), 31 και 32, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, Άρθρα 4, 5 και 9, στο Κοινοδίκαιο, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ. 1 - 4,8,9,11 και 12 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και τη νομολογία. Στο νομικό υπόβαθρο της ειδοποίησης περί προθέσεως ενστάσεως πλην των ως άνω νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων προστέθηκε και το Άρθρο 25 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/1960). Τα άρθρα 1- 3, 6 - 8 και 10 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, τα Άρθρα 1 - 10 του Περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμου (Ν. 31(I)/1992) και το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης βασίζεται στην ένορκο δήλωση της κ. Λουκίας Κούννα, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους ενάγοντες η οποία δηλώνει εξουσιοδοτημένη από αυτούς να προβεί στην παρούσα ένορκο δήλωση. Η ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως υποστηρίζεται με ένορκο δήλωση που υπογράφει ο κ. Στέλιος Κυριάκου, ο οποίος δηλώνει ιδιοκτήτης των εναγομένων. Ο εν λόγω Στέλιος Κυριάκου, μετά από έγκριση σχετικού αιτήματος από το Δικαστήριο, αντεξετάστηκε επί συγκεκριμένων διατάξεων της ενόρκου δηλώσεως του. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών με άδεια του Δικαστηρίου κατάθεσαν γραπτές αγορεύσεις στις οποίες εκθέτουν τις θέσεις τους τις οποίες υποστηρίζουν με νομική επιχειρηματολογία. Πριν προχωρήσω σε σχολιασμό των θέσεων που οι δύο πλευρές προβάλλουν, κρίνω σκόπιμο να δώσω μια γενική κατά το δυνατόν εικόνα των ισχυρισμών που προβλήθηκαν από τους πιο πάνω ενόρκως δηλούντες για ισχυρισμούς και γεγονότα που θα σχολιαστούν εκτενέστερα στη συνέχεια. Η κ. Λουκία Κούννα, ισχυρίζεται ότι εξουσιοδοτήθηκε δεόντως και έλαβε οδηγίες από τους ενάγοντες και συγκεκριμένα από την κα Helen Rule, η οποία δηλώνεται ως μια εκ των τριών διευθυντών των εναγόντων. Είναι δε αυτή η οποία διαχειρίζεται και γνωρίζει με πάσα λεπτομέρεια τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και η οποία λόγω του ότι είναι κάτοικος Αυστραλίας ήταν εξαιρετικά δύσκολο να έρθει στη Κύπρο για να προβεί στην παρούσα ένορκο δήλωση, γι΄αυτό και προβαίνει αυτή στην ένορκο δήλωση. Στη συνέχεια δηλώνεται ότι οι ενάγοντες έχουν δικαίωμα εγγραφής επ΄ονόματι τους και είναι ιδιοκτήτες μιας πολυκατοικίας με χαρακτηριστικό αρ. 2 η οποία ανεγέρθηκε σε κτήμα όπου οι ενάγοντες ήταν δικαιούχοι των 17/100 μεριδίων. Ισχυρίζεται ότι η πολυκατοικία αυτή ενοικιάστηκε στους εναγόμενους δυνάμει γραπτής συμφωνίας ενοικίασης την 1.06.2011 για πέντε έτη σύμφωνα με το ενοικιαστήριο έγγραφο (Τεκμ. Α), όροι του οποίου παρέχονται με λεπτομέρεια. Οι εναγόμενοι πλην των ενοικίων για τους μήνες από 1.06.2011 - 31.12.2011, όπως εμφαίνεται επί της σχετικής κατάστασης καταβολής ενοικίων (Τεκμ. Β), παρέλειψαν να καταβάλουν οιονδήποτε άλλο ποσό, έτσι όταν υπογραφόταν η ένορκος δήλωσης όφειλαν στους ενάγοντες το ποσό των €93.041.00 πλέον τόκους. Οι ενάγοντες αρχικά προειδοποίησαν με επιστολή τους με ημερομηνία 21.05.13 (Τεκμ. Γ2) τους εναγόμενους, παρέχοντας τους τρίμηνη προθεσμία να καταβάλουν όλα τα καθυστερημένα και οφειλόμενα ενοίκια. Η επιστολή επιδόθηκε σε αυτούς την 13.06.2013 σύμφωνα με το επιδοτήριο με ημερομηνία 14.06.2013 (Τεκμ. Γ1). Μέσω των δικηγόρων τους οι εναγόμενοι απέρριψαν τις αξιώσεις των εναγόντων με επιστολή τους με ημερομηνία 5.07.2013 (Τεκμ. Δ). Έτσι οι ενάγοντες την 17.09.2013 μέσω επιστολής τους τερμάτισαν την συμφωνία τους (Τεκμ. Ε2). Στις 31.10.2013 οι ενάγοντες κατάφεραν να παραλάβουν την ελεύθερη κατοχή της πολυκατοικίας με επιφύλαξη των δικαιωμάτων τους και στην προσπάθεια τους να μειώσουν τη ζημιά τους, όπως πληροφορούσαν τους εναγόμενους με επιστολή των δικηγόρων τους με ημερομηνία 1.11.2013 (Τεκμ. Στ). Έρευνα τους στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο (Τεκμ. Ζ), κατέδειξε ότι οι εναγόμενοι είναι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του ακινήτου που περιγράφεται στο αιτητικό Α της αίτησης τους το οποίο επιθυμούν να δεσμεύσουν καθώς προσπάθειες διευθέτησης των αξιώσεων των εναγόντων απέτυχαν όπως έγινε και με άλλη διαφορά τους με άλλη εταιρεία που έχει τους ίδιους μετόχους όπως αυτούς της εναγόμενης εταιρείας στη παρούσα, για την οποία εκκρεμεί άλλη προγενέστερη αγωγή ενώπιον του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου τυχόν πώληση ή υποθήκευση ή μεταβίβαση ή διάθεση ή καθ΄οιονδήποτε τρόπον επιβάρυνση του ως άνω οικοπέδου από τους εναγόμενους θα είχε ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα οποιαδήποτε τυχόν απόφαση του Δικαστηρίου να μείνει ανικανοποίητη. Οι εναγόμενοι δεν θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά και/ή απώλεια με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, η δε έκδοση του θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους ενάγοντες και θα καταστήσει δύσκολη και /ή αδύνατη την ικανοποίηση τυχόν απόφασης του Δικαστηρίου και την απονομή της δικαιοσύνης. Εκφράζει την πίστη της, όπως συμβουλεύεται και από τους δικηγόρους των εναγόντων, ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση με σοβαρή πιθανότητα οι ενάγοντες να δικαιούνται στις αιτούμενες θεραπείες που αξιώνουν με την παρούσα αγωγή τους. Επιπλέον ένεκα του μεγάλου οφειλόμενου ποσού, του γεγονότος ότι οι εναγόμενοι αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και της ορατής πιθανότητας οι εναγόμενοι ή πιστωτές αυτών να προχωρήσουν με την αποξένωση ή περαιτέρω επιβάρυνση του ακινήτου, πιστεύει ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ειδοποίηση περί της προθέσεως ενστάσεως περιλαμβάνει 18 λόγους τους οποίους και θα εξετάσω και σχολιάσω στη συνέχεια σε αναφορά στα όσα προβάλλονται στην ένορκο δήλωση που τους υποστηρίζει και με τα οποία γίνεται άρνηση καθενός από τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η αίτηση. Ο ενόρκως δηλών εκθέτει την δική του αντίληψη περί των συμφωνιών και των γεγονότων που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις των διαδίκων, καταλογίζει δε στους ενάγοντες την ευθύνη για παραβίαση αυτών των συμφωνιών που αφορούσαν την αγορά εκ μέρους των εναγόντων τριών πολυκατοικιών. Παρέχει λεπτομέρειες και προβάλλει τη θέση των εναγομένων σε σχέση με την μια από τις πολυκατοικίες, η οποία μεταβιβάστηκε στους ενάγοντες, για την οποία συνάφθηκε και η επίδικη συμφωνία ενοικιάσεως της. Είναι φανερό ότι οι ισχυρισμοί τους οποίους προβάλλει εμπλέκουν τα συμφωνηθέντα μεταξύ των εναγόντων και των εναγομένων στα πλαίσια της πιο πάνω συμφωνίας ενοικιάσεως με αυτά που αφορούν την εταιρεία Στέλιος Κυριάκου & Υιοί Λτδ, τα οποία ισχυρίζονται ότι η πλευρά των εναγόντων απέκρυψαν. Αρνούνται και απορρίπτουν τις αξιώσεις των εναγόντων και ισχυρίζονται ότι αντίθετα είναι αυτοί όπως και η εταιρεία Στέλιος Κυριάκου & Υιοί Λτδ, που έχουν υποστεί τεράστιες ζημιές για τις οποίες επιφυλάσσονται. Συμφωνούν ότι ανταλλάχθηκε η αλληλογραφία στην οποία κάνουν αναφορά οι ενάγοντες και σε σχέση με τον τερματισμό της συμφωνίας ενοικιάσεως ισχυρίζονται ότι αυτός είναι παράτυπος και αντικανονικός και οι ενάγοντες δεν είχαν καν δικαίωμα προς τούτο, διατείνεται δε περαιτέρω ότι οι διαφορά τους είναι πολύ πιο περίπλοκη από όσο παρουσιάστηκε από τους ενάγοντες. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι η παράδοση της πολυκατοικίας έγινε προς φιλική και πλήρη διευθέτηση η δε επιστολή με ημερομηνία 1.11.2013 (Τεκμ. Στ), έγινε ως εκ των υστέρων σκέψη και προς εξαπάτηση των εναγομένων. Ισχυρίζονται ότι καμιά πραγματική προσπάθεια έγινε για φιλική διευθέτηση και ότι οι ενάγοντες κορόιδευαν τους εναγόμενους όπως και την εταιρεία Στέλιος Κυριάκου & Υιοί Λτδ. Ενώ οι εναγόμενοι ήταν πρόθυμοι για διευθέτηση των μεταξύ τους διαφορών, ήταν οι ενάγοντες που δεν ήταν συνεργάσιμοι. Περαιτέρω δεν εξηγείται η καθυστέρηση των δύο μηνών για να προσέλθουν οι ενάγοντες μονομερώς στο Δικαστήριο και ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση τους ως αδικαιολόγητα καθυστερημένη. Ισχυρίζονται ότι οι εναγόμενοι είναι φερέγγυοι και σε καλή οικονομική κατάσταση και η αξία του επίδικου οικοπέδου στην ίδια έρευνα που επικαλούνται οι ενάγοντες (Τεκμ. Ζ), καθορίζεται στις €173.500.- Δεν υπάρχει κίνδυνος αποξένωσης του από τους εναγόμενους και έτσι δεν καταδεικνύεται η κατεπείγουσα ανάγκη για την έκδοση του διατάγματος, το οποίο κακώς εκδόθηκε μονομερώς κατά παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, γι΄αυτό και θα πρέπει να ακυρωθεί. Προβάλλουν περαιτέρω ότι σε ζημιά δεν υποβάλλονται οι ενάγοντες αλλά θα υποστούν οι εναγόμενοι ζημιά από τη συνέχιση ισχύος του διατάγματος. Επικαλούνται απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων εκ μέρους των εναγόντων και έτσι εισηγούνται ότι αυτοί δεν προσήλθαν με καθαρά χέρια και προσπάθησαν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο Τέλος, ισχυρίζονται ότι το εγγυητικό έγγραφο που διατάχθηκε από το Δικαστήριο δεν υπογράφτηκε νομότυπα και ως εκ τούτου το διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί και να απορριφθεί η αίτηση για όλους αυτούς τους λόγους και να καταδικαστούν οι ενάγοντες στα έξοδα. Η αντεξέταση του ενόρκως δηλούντος εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση κ. Στέλιου Κυριάκου περιστράφηκε γύρω από τα ζητήματα που έχουν σχέση με την εναγόμενη εταιρεία και της σχέσης της με την εταιρεία Στέλιος Κυριάκου & Υιός Λτδ, τους μετόχους και διευθυντές τους και σε σχέση με τα υπογραφέντα συμβόλαια για την αγορά πολυκατοικιών και αν αυτές ήταν δύο ή τρεις με την κατάθεση των σχετικών εγγράφων που συνάφθηκαν ως Τεκμήριο ¨Α¨ στη διαδικασία της αντεξέτασης του μάρτυρος. Αμφισβητήθηκαν διά υποβολών ισχυρισμοί που προβλήθηκαν στην ένορκο δήλωση του κ. Στέλιου Κυριάκου με τον ίδιο να δίδει διάφορες απαντήσεις σε σχέση με αυτά τα γεγονότα οι οποίες διαφοροποιούν την εικόνα που θέλησε να παρουσιάσει με όσα ισχυρίστηκε στην ένορκο του δήλωση με την οποία υποστηρίζει την αίτηση. Σε ιδιαίτερες πτυχές της θα γίνει αναφορά σε άλλο σημείο της απόφασης μου κατά την εξέταση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την οριστικοποίηση του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος. Οι καθ΄ων η αίτηση έθεσαν ως ουσιαστικό ζήτημα της ένστασης τους την νομιμοποίηση της δικηγόρου κας Λουκίας Κούννα η οποία με την ένορκο δήλωση της οποίας υποστηρίζεται η αίτηση. Προβάλλεται συγκεκριμένα ότι: (α) αυτή δεν μπορεί να κριθεί ως πρόσωπο εξουσιοδοτημένο από τους αιτητές και να προβεί στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση τους καθώς δηλώνει εξουσιοδοτημένη από την μια εκ των διευθυντών των εναγόντων και δεν εξηγεί που βρίσκονται οι άλλοι δύο αξιωματούχοι της εταιρείας των εναγόντων και γιατί δεν προβαίνουν οι ίδιοι στην ένορκο δήλωση και (β) ότι η ένορκος δήλωση είναι παράτυπη και άκυρη λόγω του ότι η ενόρκως δηλούσα είναι δικηγόρος και έτσι πρέπει να αγνοηθεί. Κρίνω σκόπιμο να αρχίσω την ανάλυση μου από αυτό το ζήτημα. Σχετικές είναι οι δύο πρώτες παράγραφοι της ενόρκου δηλώσεως της κας Κούννα στις οποίες δηλώνει υπό ποια ιδιότητα ορκίζεται. Στην παρ. 1 της ενόρκου δηλώσεως της δηλώνει τα ακόλουθα: «Είμαι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο Αναστάσιου Μυλωνά Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρων των εναγόντων - αιτητών.» Δηλώνει περαιτέρω ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη από τους ενάγοντες να προβεί εκ μέρους τους στην ένορκο δήλωση. Δηλώνει ότι συγκεκριμένα τις οδηγίες τις έλαβε από την κ.Helen Rule, η οποία είναι η μία εκ των τριών διευθυντών των Εναγόντων η οποία διαχειρίζεται και γνωρίζει με πάσα λεπτομέρεια τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και η οποία επειδή είναι κάτοικος της Αυστραλίας ήταν εξαιρετικά δύσκολο να έρθει στη Κύπρο για να προβεί η ίδια στην ένορκο δήλωση. Παρατηρώ επομένως ότι η ένορκος δήλωση γίνεται από πρόσωπο το οποίο είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους ενάγοντες - αιτητές και δηλώνει ότι έχει σχετική εξουσιοδότηση να προβεί στην ένορκο δήλωση από τους ενάγοντες. Οδηγίες όμως για την σύνταξη της ενόρκου δηλώσεως της έλαβε από την μια εκ των διευθυντών των εναγόντων την κα Helene Rule, η οποία είναι το πρόσωπο που γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης. Η ενόρκως δηλούσα είναι δικηγόρος η οποία δεν χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση και συνεπώς δεν τίθεται ζήτημα ταυτόχρονα διπλής ιδιότητας, αυτής δηλαδή του μάρτυρα και του δικηγόρου (βλ. Ahapittas v. Chic Ltd,

(1968)1 CLR 1, In Re Efthymiou,

(1987)1 CLR 319, Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου,

(1991)1 ΑΑΔ σελ. 1036 και Ryboloviev v. Rybolovleva,

(2010)(1A) ΑΑΔ σελ.82. Θα μπορούσε οποιοδήποτε πρόσωπο που εκπλήρωνε τις πιο πάνω προϋποθέσεις να είχε ορκισθεί εφόσον σύμφωνα με τις Διαταγές 48 και 39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών μας και τη νομολογία επιτρέπεται η εξ ακοής μαρτυρία. Η δήλωση εκ μέρους της κ. Κούννα ότι είναι δικηγόρος στο εν λόγω δικηγορικό γραφείο δεν αλλάζει καθ' οιονδήποτε τρόπο τα δεδομένα, μάλλον προσδίδει κύρος σε όλα όσα ισχυρίζεται εφόσον πρόκειται και για ένα εξ αντικειμένου καταρτισμένο πρόσωπο με δυνατότητα άμεσης δυνατότητας συνεννόησης με τους αιτητές και τους δικηγόρους τους αλλά και μελέτης των εγγράφων που σχετίζονται με την υπόθεση. Σε κάθε όμως περίπτωση δόθηκε εξήγηση γιατί έγινε η ένορκος δήλωση από την κ. Κούννα εφόσον σε αυτήν είχε δώσει τις σχετικές πληροφορίες και οδηγίες το πρόσωπο - διευθύντρια της ενάγουσας - που γνώριζε τα γεγονότα η οποία όμως βρισκόταν στην Αυστραλία. Με αυτά τα δεδομένα και έχοντας περαιτέρω υπόψη το κατεπείγον του ζητήματος, κρίνω ότι οι σχετικοί λόγοι ένστασης που προέβαλαν οι εναγόμενοι - καθ΄ων η αίτηση δεν έχουν έρεισμα και απορρίπτονται. Ούτε σε σχέση με τους λόγους ένστασης περί παράτυπης αίτησης με ελλιπή και λανθασμένη βάση έχει διαπιστωθεί οτιδήποτε που θα την καθιστούσε ως τέτοια εφόσον η αίτηση βασίζεται σε ορθές νομοθετικές και δικονομικές διατάξεις που αφορούν αιτήματα αυτής της φύσης και αυτή υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση στην οποία προβαίνει ικανό και δεόντως εξουσιοδοτημένο προς τούτο πρόσωπο η κ. Κούννα. Καταλήγω ότι οι λόγοι ένστασης που αφορούν αυτή τη πτυχή φαίνεται ότι εγκαταλείφθηκαν εφόσον δεν υποστηρίχθηκαν ούτε και με την γραπτή αγόρευση των καθ΄ων η αίτηση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΩΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝ: Το άρθρο 4 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, εφαρμόζεται εκεί που η έκδοση συντηρητικού διατάγματος έχει σκοπό τη προστασία της περιουσίας που είναι αντικείμενο της αγωγής (βλ. Cyprus Palestine Plantation Co Ltd v. Oliver & Co (Cyprus) Ltd 16 CLR 122). Το άρθρο 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, προνοεί για συντηρητικό διάταγμα που περιορίζει τη συναλλαγή σχετικά με γη. Το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 αποτελεί το υπόβαθρο αιτήσεων που υποβάλλονται μονομερώς (βλ. σχετικά Τσιαντή v. Hellenic Bank (Investments) Ltd,

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ σελ. 2029). Η έκδοση προσωρινού διατάγματος με μονομερή αίτηση δεν παρέχει οποιοδήποτε ουσιαστικό ή δικονομικό πλεονέκτημα στον αιτητή, ο οποίος βαρύνεται κατά την ακρόαση να τεκμηριώσει το αίτημα του για την παροχή θεραπείας (βλ. Vuitton v. Dermosak Ltd κ.ά,

(1992)1 (B) AAΔ σελ. 1453). Οι αρχές βάσει των οποίων το Δικαστήριο αποφασίζει για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος ερμηνεύτηκαν σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου μεταξύ άλλων και στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates & others,

(1982)1 CLR 557. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς (δέστε Demades v. Studio,

(1996)1 AAΔ 799 και Αίτηση Χάρη Φεσσά,

(1990)1 ΑΑΔ 704). Το Άρθρο 32 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Δεν θα παραθέσω εδώ το τόσο γνωστό άρθρο που εξετάστηκε από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε σειρά υποθέσεων (βλέπε Acropol Shipping Co. Ltd v. Petros I. Rossis

(1976)1 CLR 38, Constantinides v. Macrigiorgi

(1978)1 CLR 585, M & M Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων

(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates (ανωτέρω), National Bank of Greece SA v. Motovia Ltd

(1987)1 CLR 303, Pastella Marine Co. Ltd v. National Iranian Tanker Co. Ltd.

(1987)1 CLR 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd. v. Global Cruises SA

(1989)1 AAΔ 182, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου

(1992)1 ΑΑΔ 54, Τσολάκη ν. Στυλιανίδη

(1992)1(Β) ΑΑΔ 282, Vuitton v. Dermosak Limited κ.α. (ανωτέρω), αλλά θα προχωρήσω στην εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα τα οποία θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής: (

1. i)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (
2. ii)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούνται οι ενάγοντες σε θεραπεία. (iii) Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Πέραν όμως των πιο πάνω αναφερόμενων προϋποθέσεων οι οποίες πηγάζουν από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960), έχει νομολογηθεί ότι σε μονομερείς αιτήσεις, ο αιτητής έχει καθήκον να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιαστικών στοιχείων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το Δικαστήριο ενώ πρέπει να δικαιολογηθεί και το κατεπείγον της μονομερούς αιτήσεως. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει ο,τιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγοντας - αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities), που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32

(1)απαιτεί από τον αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας ("visible chance of success"). Προχωρώ στη συνέχεια με την εξέταση σε συνδυασμό των δύο πρώτων προϋποθέσεων. Οι ενάγοντες - αιτητές αξιώνουν με την αγωγή τους (α) το ποσό των €93.041,00 ως καθυστερημένα ενοίκια για τους μήνες από 1.01.2012 -31.10.2012 δυνάμει γραπτής συμφωνίας ενοικίασης ημρ. 1.06.2011, (β) το ποσό των €9.502,66σ. ως αποζημιώσεις συνεπεία της παράβασης των όρων της επίδικης συμφωνίας και/ή της μη καταβολής των οφειλόμενων καθυστερημένων ενοικίων και (γ) τόκο επί των πιο πάνω ποσών και έξοδα. Όπως έχει νομολογηθεί η εξέταση του μαρτυρικού υλικού δεν γίνεται σε αυτό το στάδιο σε βάθος, ούτε και απαιτείται τελεσίδικη αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ή ευρήματα επί των γεγονότων, στόχος είναι η διαπίστωση ύπαρξης αναγκαίας νομικής και πραγματικής βάσης και εάν αυτά ικανοποιούν ή όχι το άρθρο 32 (βλ. Jonitexo v. Adidas,

(1984)1 ΑΑΔ σελ. 263). Oι ενάγοντες - αιτητές διατείνονται ότι υπογράφτηκε συμφωνία ενοικίασης της πιο πάνω υπό αναφορά πολυκατοικίας και προς απόδειξη αυτών κατέθεσαν ως τεκμήρια τη ίδια την συμφωνία ενοικίασης και κατάσταση πληρωμών (Τεκμ. Α και Β). Δεν υπάρχει καμιά αμφισβήτηση από την άλλη πλευρά είτε της συμφωνίας ενοικίασης είτε των ποσών που καταβλήθηκαν σύμφωνα με το Τεκμ. Β και για τους μήνες που αφορούσαν. Η πλευρά των εναγομένων - καθ΄ων η αίτηση δεν αντιτείνει κάτι διαφορετικό για τα πιο πάνω. Η αντεξέταση του κ. Στέλιου Κυριάκου μάλλον κατέδειξε τα όσα διατείνονται οι ενάγοντες και αφορούν: (α) την ύπαρξη της συμφωνίας ενοικίασης μεταξύ τους, (β) ότι οι εναγόμενοι - καθ΄ων η αίτηση είχαν πράγματι αναλάβει την κατοχή των οκτώ διαμερισμάτων της πολυκατοικίας αρ. 2 δυνάμει της πιο πάνω συμφωνίας, (γ) ότι καταβλήθηκαν τα ενοίκια μέχρι 23.12.2011 διά μέσου της εταιρείας Στέλιος Κυριάκου & Υιοί Λτδ της οποίας όμως μέτοχοι είναι τα ίδια πρόσωπα με τους μετόχους των εναγομένων στην παρούσα και (δ) ότι παρέδωσαν τα κλειδιά των επίδικων διαμερισμάτων της πολυκατοικίας στον κ. Φάνο Κούννα στις 31.10.2013. Ό,τι είναι που ισχυρίζονται οι εναγόμενοι είναι οι διαφορές τους με τους ενάγοντες και αφορούν πέραν της επίδικης συμφωνίας ενοικιάσεως και άλλες μεταξύ τους συμφωνίες. Υπάρχει όμως όπως αναφέρθηκε και άλλη εκκρεμής δικαστική διαδικασία όπως η Αγ. Αρ. 3365/2013, προς επίλυση διαφορών που αφορούν άλλες συμφωνίες. Είναι γι΄αυτόν τον λόγο που δεν επιτρέπεται στα πλαίσια της παρούσας να εξετασθούν έστω και ακροθιγώς πτυχές τυχόν άλλων μεταξύ των διαδίκων συμφωνιών για τις οποίες προέκυψαν διαφορές. Επομένως θα πρέπει να υπάρξει διάκριση της επίδικης διαφοράς από τις άλλες που αφορούν άλλα γεγονότα τα οποία δεν σχετίζονται με αυτά της παρούσας υπόθεσης. Σημαντικό στοιχείο της επίδικης διαφοράς είναι η μη καταβολή των οφειλόμενων ενοικίων κάτι που παραδέχθηκε ο κ. Στέλιος Κυριάκου κατά την αντεξέταση του και ο λόγος δεν είναι ο τερματισμός της συμφωνίας ενοικίασης ο οποίος έγινε σε πολύ μεταγενέστερο στάδιο ήτοι στις 17.09.2013 με το Τεκμ. Ε2 και όταν αυτοί δεν ανταποκρίθηκαν στην προειδοποιητική επιστολή με ημερομηνία 21.05.2013 (Τεκμ. Γ2) για την καταβολή τους αλλά καθώς ανέφερε γιατί οι εναγόμενοι δεν είχαν αρχίσει δραστηριότητα ακόμη και δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν. Τα όσα κατέγραψα πιο πάνω κατά την άποψη μου θεμελιώνουν τις δύο πρώτες προϋποθέσεις εφόσον, αφενός μεν η αξίωση των εναγόντων - αιτητών προκύπτει από το Κλητήριο Ένταλμα και η προσφερόμενη μαρτυρία μέσω της ενόρκου δηλώσεως η οποία υποστηρίζει την αίτηση και τα τεκμήρια που την συνοδεύουν αλλά και από όσα προέκυψαν από την αντεξέταση του κ. Στέλιου Κυριάκου στοιχειοθετούν κατά την άποψη μου το σοβαρό ζήτημα για την εκδίκαση και αφετέρου στη βάση της ίδιας αυτής μαρτυρίας και την πιθανότητα (probability) επιτυχίας όπως αυτή έχει επεξηγηθεί μεταξύ άλλων και στην Odysseos v. Pieris Estates & Others,

(1982), 1 CLR σελ. 557 στη σελ. 569: «A probability, in the context of the provision to s. 32

(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible chance of success.» Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ των εναγόντων στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ»

(2001)1 (Β) ΑΑΔ σελ. 785 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία (βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου v. Σταυρινής Κολλάτου

(1999)1 ΑΑΔ σελ. 1306. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα "ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων". Τα ίδια και στην Τσιολάκκη κ.ά (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική, Π, όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι "η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος.» Επομένως εκείνο το οποίο θα πρέπει να εξετάσω για να διαπιστωθεί αν συντρέχει και αυτή η προϋπόθεση είναι κατά πόσον τυχόν αποξένωση και/ή επιβάρυνση του ακινήτου θα έχει ως άμεση επίπτωση την αδυναμία ικανοποίησης δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως να εκδοθεί υπέρ των αιτητών και θα αφορά την εξόφληση των οφειλόμενων ενοικίων σε περίπτωση που δεν καταστεί απόλυτο το εκδοθέν διάταγμα αλλά και κίνδυνος να καταστήσει αδύνατη την ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως να εκδοθεί υπέρ των αιτητών καθώς δεν υπάρχει άλλη γνωστή περιουσία των εναγομένων η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί προς αυτόν τον σκοπό ή τουλάχιστον δεν αποκαλύπτεται τέτοια όπως έχει εξηγηθεί και στην υπόθεση M & Ch. Mitsingas Trading v. Timperland,

(1997)1 (Γ) ΑΑΔ σελ. 1794: «.. Όπως επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, 240, το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία.» Οι ενάγοντες - αιτητές διατείνονται ότι οι εναγόμενοι - καθ΄ων η αίτηση αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και έτσι είναι ορατή η πιθανότητα να προχωρήσουν με την αποξένωση ή και την επιβάρυνση του μοναδικού ακινήτου του οποίου είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες. Βέβαια στα πιο πάνω οι εναγόμενοι αντιτείνουν ότι είναι μια εύρωστη εταιρεία χωρίς να έχουν καμιά καθυστέρηση σε οφειλή τους προς τρίτους ούτε και μη ικανοποίηση πιστωτών τους. Παραδέχονται δηλαδή έστω και με αυτόν τον τρόπο ότι έχουν οφειλές και πιστωτές έστω και αν δεν έχουν καθυστερήσεις στις οικονομικές τους υποχρεώσεις. Από την άλλη ο κ. Στέλιος Κυριάκου παραδέχθηκε ότι μέχρι και τον Οκτώβριο του 2013 η εταιρεία δεν είχε οποιαδήποτε εισοδήματα για αυτό και δεν θέλησε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της που απέρρεαν από το ενοικιαστήριο έγγραφο. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και το ύψος των διεκδικούμενων ενοικίων από τους ενάγοντες που αφορά ένα αρκετά μεγάλο ποσό. Από την άλλη με βάσει τους ίδιους τους ισχυρισμούς τους οι εναγόμενοι δεν υποστηρίζουν με οποιοδήποτε στοιχείο με όσα ισχυρίζονται περί ευρωστίας τους και πως θα προκληθεί ζημιά με το να παραμείνει δεσμευμένο ένα ακίνητο και το οποίο να μη μπορούν να επιβαρύνουν με εμπράγματα βάρη. Σύμφωνα δε με τη νομολογία μας δεν απαιτείται από τους αιτητές να προσκομίσουν μαρτυρία που να αποδεικνύει την πρόθεση των εναγομένων να μεταβιβάσουν την περιουσία τους (βλ. επίσης την Larticon Co. v. Detergenta Developments Ltd

(2004)1 ΑΑΔ 1121). Σε σχέση δε με την αξία του ακινήτου σύμφωνα με την εκτίμηση που εμφαίνεται στο Πιστοποιητικό Έρευνας (Τεκμ. Ζ) είναι €52.050.00 εφόσον είναι ιδιοκτήτρια μόνο των 3/10 μεριδίων και όχι €173.500,00 όπως λανθασμένα αναφέρθηκε από πλευράς εναγομένων, και επομένως δεν είναι υπερβολικό το διάταγμα εφόσον η αξία των μεριδίων της στο ακίνητο σε σχέση με το ποσό που διεκδικείται είναι κατά πολύ μικρότερη. Κρίνω ότι για τους προαναφερθέντες λόγους συντρέχει και η 3η προϋπόθεση. Έχει τεθεί ζήτημα πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης εκ μέρους των αιτητών όλων των γεγονότων και πληροφοριών που είχαν ή ήταν στη διάθεση τους. Κρατώ όμως όσα οι αιτητές ισχυρίζονται περί πλήρους αποκάλυψης όσων είχαν υπόψη τους και αφορούν την επίδικη συμφωνία και την εφαρμογή της. Οι λόγοι που οδήγησαν τους αιτητές στην καταχώρηση της αγωγής φαίνονται τόσο από την περιγραφή τους στην ένορκο δήλωση της κ. Κούννα όσο και στα έγγραφα που επισυνάπτει ως τεκμήρια σε αυτή (βλ. Harvardskiy Prumyslovy Holding A.S. - υπό εκκαθάριση v. 1. Daventree Resources Ltd κ.ά.

(2008)(1Β) ΑΑΔ σελ. 801 και Τσιερκέζου v. Dracon Tourist Enterprises Ltd

(2009)1(Α) ΑΑΔ σελ. 734, Άκης άλλος Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου κ. ά

(1995)1 ΑΑΔ 248). Τα ουσιώδη δε από αυτά τα παραδέχθηκε ο κ. Στέλιος Κυριάκου τόσο στη δική του ένορκο δήλωση όσο και ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την αντεξέταση του. Τουναντίον οι εναγόμενοι στη δική τους ένορκο δήλωση αν υπονοούν ότι αποκρύβησαν από τους ενάγοντες ζητήματα που άπτονται άλλων συμφωνιών των διαδίκων αυτά δεν θα μπορούσαν ούτως ή άλλως να εμπλακούν με αυτά της παρούσας. Στην υπόθεση Σοφοκλέους v. Ταβελούδη κ.ά.,

(2002)ΑΑΔ 92 επισημαίνεται ο επιτακτικός χαρακτήρας της Δ.48 Θ. 4 ότι δηλαδή οι λόγοι ένστασης πρέπει να καταγράφονται και να εξειδικεύονται στο σώμα της ένστασης. Δεν εντοπίζω γεγονότα τα οποία να έχουν σκοπίμως αποκρυβεί και να είναι ουσιώδη ως προς την επίδικη διαφορά η οποία σχετίζεται με την συμφωνία ενοικιάσεως. Σε σχέση με το ζήτημα του κατεπείγοντος προβλήθηκε ότι υπήρξε καθυστέρηση δύο μηνών οπότε δεν εδικαιολογείτο η μονομερής έκδοση του. Η εξουσία του Δικαστηρίου για χορήγηση μονομερούς θεραπείας προβλέπεται από το άρθρο 9

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, το οποίο προβλέπει: «Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.» Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου,

(1998)1 ΑΑΔ σελ. 598 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρεθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει γνώμη.» (βλ. επίσης για το ίδιο θέμα την υπόθεση Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ και άλλης,

(1992)1 ΑΑΔ σελ. 1453 στη σελ. 1462.) Οι ενάγοντες περιγράφουν όλα τα γεγονότα τα οποία τους οδήγησαν στην απόφαση τους να κινηθούν με αγωγή εναντίον των εναγομένων και να αιτηθούν συντηρητικό διάταγμα. Η όποια καθυστέρηση όπως παραδέχονται υπήρξε για να δοθεί ευκαιρία περαιτέρω διαβούλευσης και φιλικού διακανονισμού σε κάτι όμως που δεν βρήκαν ανταπόκριση από τους εναγόμενους. Όποια ημερομηνία λάβω υπόψη είτε αυτή στην οποία κάνουν αναφορά οι ενάγοντες την 31.10.2013 ότι παραδόθηκαν τα κλειδιά της πολυκατοικίας είτε αυτή στην οποία αναφέρονται οι εναγόμενοι λίγες ημέρες νωρίτερα στις 24.0.2013, δεν αλλάζει δραματικά το χρονικό αυτό πλαίσιο που είναι γύρω στους δύο μήνες, κατά το οποίο όμως συνέχιζαν οι διαβουλεύσεις κατά τους ενάγοντες, επομένως για ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν εντοπίζεται καθυστέρηση τέτοια που θα ήταν αποτρεπτική στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Σε κάθε περίπτωση η όποια καθυστέρηση παρατηρήθηκε , αν και δόθηκε δικαιολογία γι΄αυτή, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι επηρέασε σε τέτοιο βαθμό τους εναγόμενους που θα δικαιολογούσε απόρριψη της αίτησης. Επομένως αυτή κρίνεται ως δικαιολογημένη (βλ. Larticon Co.ανωτέρω). Έτσι κρίνεται ότι η επείγουσα κρίση της υπόθεσης μονομερώς όπως έγινε με την έκδοση του συγκεκριμένου διατάγματος εξυπηρέτησε τις ανάγκες της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Προς τούτο υιοθετώ πλήρως το σκεπτικό της πρωτόδικης απόφασης στην υπ΄ αριθμό αγωγή 3568/2010 Ε.Δ. Λεμεσού μεταξύ των Vianova Holdings Ltd v. 1. Brassolis Holdings Ltd κ.ά. με ημερ. 5.11.2010 στην οποία ο Χ. Μαλαχτός Π.Ε.Δ. καταγράφει στην απόφαση του τα ακόλουθα στη σελ. 9: «Εδώ το στοιχείο του κατεπείγοντος είναι συνδεδεμένο, όχι τόσο με τον χρόνο παροχής της θεραπείας όσο με την αναγκαιότητα αυτή να χορηγείτο χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά. Το ζήτημα δεν ήταν πως η αίτηση δεν μπορούσε να αναβληθεί για λίγες μέρες ώστε να ειδοποιηθούν οι εναγόμενοι αλλά ότι οι τελευταίοι δεν θα έπρεπε να ελάμβαναν γνώση προτού η ενάγουσα εξασφαλιστεί με την έκδοση των σχετικών διαταγμάτων. Επιβαλλόταν τα εκδοθέντα διατάγματα να χορηγηθούν χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά η οποία να ειδοποιείτο για την έκδοση τους με την επίδοση τους.» Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να οριστικοποιήσει το ήδη εκδοθέν διάταγμα μέχρι και την τελική εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης (βλ. Bacardi v. Vinco,

(1996)1(B) AAΔ 788, Ζηντίλης ν. Ανδρέου,

(1997)1 (Γ) ΑΑΔ 1603, Mitsingas v. Timberland,

(1997)1 (G) AAΔ 1791, Akis Express ν. Aris Expres,

(1998)(1A) ΑΑΔ σελ. 149). Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι το «ισοζύγιο της ευχέρειας» όπως αποκαλείται στην American Cyanamid Co Ltd v. Ethicon

(1975)1 All E.R. 503, κλίνει σαφώς υπέρ των εναγόντων - αιτητών. Είναι φανερόν ότι η διατήρηση του status quo ante ανατρέχει στο χρόνο όταν πλέον οι αιτητές αντιλήφθηκαν ότι θα έχουν πρόβλημα να ικανοποιήσουν την απαίτηση τους. Οι εναγόμενοι στην ένορκο δήλωση του κ. Στέλιου Κυριάκου δεν αναφέρουν ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά σε περίπτωση που διατηρηθεί σε ισχύ το εκδοθέν διάταγμα. Από την άλλη οι ενάγοντες αιτιολογούν την άποψη τους γιατί πιστεύουν ότι θα υποστούν τέτοια ζημιά καθώς η τυχόν αποξένωση του επίδικου ακινήτου ή η επιβάρυνση ή περαιτέρω επιβάρυνση του δεν θα επιτρέψει την ικανοποίηση τυχόν απόφασης τους εφόσον οι εναγόμενοι σύμφωνα με την ίδια την παραδοχή του κ. Στέλιου Κυριάκου ενώπιον του Δικαστηρίου σε αντίθεση με όσα υποστήριξε στην ένορκο του δήλωση με την οποία υποστήριξε την ένσταση περί εύρωστης εταιρείας, ανέφερε ότι μέχρι και τον Οκτώβριο του 2013 δεν είχαν καμιά περιουσία οι εναγόμενοι και γι΄αυτό δεν μπορούσαν να πληρώσουν και τα ενοίκια και αναγκάστηκαν να τα πληρώσει η εταιρεία Στέλιος Κυριάκου και Υιοί Λτδ. Διαπιστώνεται επιπλέον ότι δεν υπάρχει ταύτιση των αξιώσεων του αιτητή με ό,τι αξιώνεται στην έκθεση απαιτήσεως τους όπως αυτές καταγράφονται στο ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα τους. Η αιτιολογική βάση της έκδοσης ή μη ενός διατάγματος θα πρέπει να συναρτάται με τα πραγματικά περιστατικά, όπως θα υπαχθούν στις προϋποθέσεις του Άρθρου 32 και κρίνονται κατά βάση με την ένορκη δήλωση και δια μέσου αυτής βέβαια εξετάζεται και η υπάρχουσα δικογραφία. Στη παρούσα περίπτωση κρίνω ότι υπάρχει συνεκτικός κρίκος της ενόρκου δηλώσεως με τη δικογραφία. Σε σχέση με τον λόγο ένστασης ότι η εγγύηση υπογράφτηκε όχι από το ορθό πρόσωπο, παρατηρώ ότι αυτό υπογράφτηκε από τους ενάγοντες οι οποίοι και αναλαμβάνουν την υποχρέωση δυνάμει του εγγυητηρίου εγγράφου, και ως νομικό πρόσωπο που είναι υπογράφτηκε από τον κ. Στέλιο Κούννα που δηλώνει διευθυντής της. Επομένως δεν βρίσκω που έγκειται η παρατυπία ως προς τον υπογράψαντα το εγγυητήριο έγγραφο. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Κάτω από τις περιστάσεις με δεδομένο ότι έχω ικανοποιηθεί από τους αιτητές ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.14/1960, και περαιτέρω οι αρχές που προκύπτουν από τη συναφή νομολογία ως προς την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος και περαιτέρω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των αιτητών απορρίπτω όλους τους λόγους ένστασης και υιοθετώντας τέτοια πορεία η οποία να ενέχει τους λιγότερο δυνατούς κινδύνους πρόκλησης αδικίας (βλ. Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd,

(1996)1 (B) ΑΑΔ σελ. 788, 795), θα προχωρήσω και θα εγκρίνω την αίτηση οριστικοποιώντας το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε την 10.12.2013. ΤΑ ΕΞΟΔΑ: Τα έξοδα της αίτησης και της διαδικασίας αυτής όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων - αιτητών και σε βάρος των εναγομένων - καθ' ων η αίτηση τα οποία θα είναι καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ. ........... Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α. Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο