Επί τοις αφορώσι την Π.Γ.Π. (ΕΜΠΟΡΟΙ ΚΡΕΑΤΩΝ) Λτδ, Αρ. Αίτησης: 94/14, 19/12/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A319 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 94/14 Επί τοις αφορώσι την Π.Γ.Π. (ΕΜΠΟΡΟΙ ΚΡΕΑΤΩΝ) Λτδ και Επί τοις αφορώσι τον Περί Εταιρειών Νόμον, Κεφ. 113 ως ετροποποιήθη Ημερομηνία: 19.12.
- Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κ. Μ. Ιακώβου (για να ακούσει απόφαση κ. Ν. Κουκούνης). Για τους Καθ΄ ων η αίτηση: κ. Χρ. Πουτζιουρής (για να ακούσει απόφαση κα Γ. Πάτσαλου). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Υπεβλήθη από την εταιρεία Ανδρέας Νεοφύτου Ανδρονίκου & Υιοί Λτδ (Αιτητές) αίτηση για τη διάλυση της εταιρείας Π.Γ.Π. (Εμπόροι Κρεάτων) Λτδ (Καθ΄ ων η Αίτηση) στις 29.7.
- Νομική βάση της αίτησης, όπως αποκαλύπτεται στο σώμα αυτής, αποτελούν τα άρθρα 209, 211, 212, 213 και 214 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 και οι σχετικοί Κανονισμοί. Σύμφωνα με τα γεγονότα που εμπεριέχονται στη δήλωση του εκ των διευθυντών Χαράλαμπου Νεοφύτου η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία οφείλει προς αυτούς €108.193,00 προερχόμενο από την πώληση ζωντανών χοίρων, παραδεκτή οφειλή εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση με επιστολή τους ημερ. 15.1.14 (Τεκμήριο Α στην Αίτηση) όπως επίσης και με απαντητική επιστολή των καθ΄ ων η αίτηση σε επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών ημερ. 5.3.14 (Τεκμήριο Β στην Αίτηση). Στις 27.3.14 οι Αιτητές κάλεσαν με επιστολή τους τους καθ΄ ων η αίτηση να καταβάλουν το οφειλόμενο υπόλοιπο σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 212 (α) του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113 με την ακόλουθη απαίτηση πληρωμής (Τεκμήριο Γ στην Αίτηση) την οποία επέδωσαν (Τεκμήριο Δ στην Αίτηση) στον Διευθυντή των Καθ΄ ων η Αίτηση κ. Παναγιώτη Παναγή, πλην όμως οι Καθ΄ ων η Αίτηση παρέλειψαν να ανταποκριθούν σε περίοδο 21 ημερών και να καταβάλουν τα οφειλόμενα ποσά όπως προνοείται στο Νόμο. "Δια της παρούσης απαιτούμε την πληρωμή εντός είκοσι μία ημερών από της λήψεως της παρούσης, του ποσού των €108.193 (εκατόν οκτώ χιλιάδες εκατόν ενενήντα τρία Ευρώ). Η παρούσα αίτηση ζητείται δια τους σκοπούς του άρθρου 212(α) του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
- Η ανωτέρω απαίτηση προέρχεται από υπόλοιπο λογαριασμού δυνάμει αγοράς χοιρινού κρέατος". Στο αίτημα για τη διάλυση της εταιρείας υπεβλήθη ένσταση με τους ακόλουθους λόγους ένστασης: "(α) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που προβλέπει ο Περί Εταιρειών Νόμος και οι Περί Εταιρειών Κανονισμοί (Εκκαθάρισης) για τη διάλυση της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας. (β) Η αίτηση για διάλυση της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας ημερομηνίας 29/07/14 στηρίζεται σε λανθασμένη ή και σε μη ορθή νομική βάση και ή σε καθόλου νομική βάση. (γ) Ο αιτητής με την αίτηση του για διάλυση της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας παραλείπει να εξειδικεύσει την βάση της αίτησης του ή και δεν προσδιορίζει σε ποια από τις επί μέρους πρόνοιες του άρθρου 212 βασίζεται. (δ) Η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία δεν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και είναι δρώσα επιχείρηση με δεκάδες εργοδοτούμενους και με μεγάλο τζίρο εργασιών. (ε) Η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία δεν αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της, εφόσον έχει κινητή και ακίνητη περιουσία, εργάζεται και έχει εισοδήματα (στ) Η Εταιρεία διαθέτει ακίνητη περιουσία η οποία σε περίπτωση δικαστικών αποφάσεων σε βάρος της εταιρείας δύναται να πωληθεί για να αποπληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος της και ως εκ τούτου δεν είναι εύλογη και/η δίκαιο να διαλυθεί η εταιρεία. (ζ) Η Καθ΄ ης η αίτηση έχει οφειλέτες που τις χρωστούν μεγάλα ποσά και είναι στην διαδικασία είσπραξης τους δικαστικά και εξώδικα. (η) Τυχόν διάλυση της εταιρείας θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά και/η βλάβη σε άλλους πιστωτές και/η αντισυμβαλλόμενους της εταιρείας οι οποίοι είναι καλόπιστοι. (θ) Η διάλυση της εταιρείας είναι αντίθετη με το δίκαιο της επιείκειας. (ι) Οι αιτητές ουδέποτε τερμάτισαν τον λογαριασμό δοσοληψιών μεταξύ τους για να μπορούν να απαιτούν τον ισχυριζόμενη ποσό που διεκδικούν. (κ) Η αίτηση για διάλυση της καθ΄ης η αίτηση εταιρείας είναι καταχρηστική, κακόπιστη και καταπιεστική και σκοπεί αποκλειστικά να ασκήσει πίεση ή και να «εκβιάσει» την καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία ούτως ώστε να εισπράξει η αιτήτρια εταιρεία το ισχυριζόμενο χρέος της αμέσως. (λ) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις ως αυτές καθορίζονται από τον Νόμο αναφορικά με την έκδοση τέτοιας φύσης διαταγμάτων ως το αιτούμενο διάταγμα το οποίο αιτούνται οι αιτητές με την παρούσα αίτηση τους. (μ) Υπό τις περιστάσεις δεν είναι λογικό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα διάλυσης της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας. (ν) Η αιτήτρια δεν έρχεται ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια εφόσον απέκρυψε από το Δικαστήριο το γεγονός ότι έχει λάβει επιταγές για έναντι εξόφλησης τους χρέους της καθ΄ ης η αίτηση χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη. (ξ) Οι ισχυρισμοί του ενόρκως δηλούντα ως αυτοί αναφέρονται στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την υπό εκδίκαση αίτηση ημερομηνίας 29/07/2014, δεν επιβεβαιώνουν και δεν υποστηρίζουν την υπό εκδίκαση αίτηση για διάλυση. (ο) Η αιτήτρια δεν επέδωσε νομότυπα την απαίτηση πληρωμής προς την καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας ως όφειλε. (π) Η ισχυριζόμενη οφειλή προς την αιτήτρια δεν είναι εκκαθαρισμένη απαίτηση και αμφισβητήθηκε το υπόλοιπο του λογαριασμού από την καθ΄ ης η αίτηση." Η ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Διευθυντή των Καθ΄ ων η Αίτηση Παναγιώτη Παναγή στην οποία εξειδικεύονται οι λόγοι ένστασης. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων των δικηγόρων των διαδίκων, ο κ. Πουτζιουρής για τους Καθ΄ ων η Αίτηση επικεντρώθηκε αρχικά στην μη νομότυπη επίδοση της απαίτησης πληρωμής (λόγος (ο) ένστασης). Ανέφερε ότι η απαίτηση πληρωμής η οποία αποτελεί την προϋπόθεση για την καταχώρηση της αίτησης δεν επιδόθηκε όπως προβλέπεται στη σχετική νομοθεσία στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ΄ ης η Αίτηση εταιρείας αλλά στο διευθυντή της Παναγιώτη Παναγή, σύμφωνα δε με τον ίδιο και την αυθεντία που επικαλέστηκε, C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας "ΛΕΩΝΙΚ" Λτδ,
(2009)1(Β) ΑΑΔ 1457, αυτό από μόνο του μπορεί να οδηγήσει σε απόρριψη της αίτησης. Ένας πρόσθετος λόγος που επικαλέστηκε επίσης ο κ. Πουτζιουρής για απόρριψη της αίτησης είναι ότι αυτή στηρίζεται σε "λανθασμένη και/ή σε μη ορθή νομική βάση και/ή σε καθόλου νομική βάση" (λόγος (β) της ένστασης). Αμφότερες οι θέσεις του κ. Πουτζιουρή που αποτελούν ουσιαστικά τις τυπικές προϋποθέσεις για την αποδοχή μιας τέτοιας αίτησης από το Δικαστήριο είναι ορθές και κατά συνέπεια καταλυτικές για απόρριψη της. Και τα δύο θέματα πραγματεύεται ο Δικαστής Νικολαΐδης στην πιο πάνω αυθεντία C. Phasarias (ανωτέρω) όπου όσον αφορά το πρώτο θέμα και συγκεκριμένα στις σελ. 1460-1461 αναφέρει ότι είναι επιτακτική ανάγκη σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 212(α) που ειρήσθω εν παρόδω να λεχθεί είναι το άρθρο δυνάμει του οποίου δόθηκε η απαίτηση πληρωμής σύμφωνα με το Τεκμήριο Γ στην αίτηση, (παρά το ότι δεν εξειδικεύεται στην αίτηση) η ειδοποίηση πληρωμής να επιδοθεί στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας και όχι στον διευθυντή της, όπως στην παρούσα περίπτωση, και όπως συνέβηκε στην πιο πάνω αυθεντία C. Phasarias. "Οι εφεσείοντες εξειδίκευσαν την αδυναμία της εφεσίβλητης να εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος της με αναφορά στο άρθρο 212(α). Το πρωτόδικο δικαστήριο κατέληξε ότι η απαίτηση του άρθρου 212(α) για επίδοση στην εταιρεία απαίτησης με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, δεν έχει ικανοποιηθεί, αφού η απαίτηση επιδόθηκε στον κ. Γιάννη Κυριακίδη, διευθυντή των εφεσιβλήτων. Η ένορκη δήλωση επίδοσης της εν λόγω απαίτησης δεν προσδιορίζει πού ακριβώς έγινε η επίδοση, αλλά αναγράφει μόνο με τυπωμένες λέξεις ότι ο επιδότης δεν βρήκε τον εναγόμενο, δηλαδή την εταιρεία, «στο σπίτι ή στο συνηθισμένο τόπο εργασίας του». Το πρωτόδικο δικαστήριο κατέληξε ότι αφού το ίδιο το άρθρο περιέχει ρητή πρόνοια για τον τρόπο επίδοσης της απαίτησης, αυτή έπρεπε να ικανοποιηθεί, ενώ οποιοσδήποτε τρόπος επίδοσης άλλος από τον προνοούμενο, οδηγεί σε μη συμμόρφωση και επομένως σε αδυναμία επίκλησης και εφαρμογής του εν λόγω άρθρου. Οι εφεσείοντες επιτίθενται εναντίον της πιο πάνω διαπίστωσης του πρωτόδικου δικαστηρίου. Υποστηρίζουν ότι η επίδοση ειδοποίησης απαίτησης είναι ένα δικαστικό έγγραφο το οποίο εστάλη για επίδοση στους εφεσίβλητους που είναι νομικό πρόσωπο με διευθυντή τον κ. Κυριακίδη. Υποστηρίζουν ότι η Δ.5, θ.7 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ότι αν δεν υπάρχει οποιαδήποτε νομοθετική πρόνοια, η οποία να ρυθμίζει την επίδοση δικαστικής κλήσης σε νομικό πρόσωπο, η επίδοση επίσημου αντιγράφου του κλητηρίου εντάλματος ή άλλης δικαστικής κλήσης στον πρόεδρο ή άλλο ανώτερο αξιωματούχο ή στον ταμία ή το γραμματέα του νομικού προσώπου, τέτοιου αντιγράφου στα γραφεία του νομικού προσώπου, θα θεωρείται καλή επίδοση. Δεν θα συμφωνήσουμε με την πιο πάνω επιχειρηματολογία. Σαφώς η Δ.5 ισχύει όπως ρητά αναφέρει, αν δεν υπάρχει οποιαδήποτε νομοθετική πρόνοια ρυθμίζουσα την επίδοση δικαστικής κλήσης κλπ. σε νομικό πρόσωπο. Στην παρούσα περίπτωση υπάρχει σαφής νομοθετική πρόνοια και αυτή είναι το άρθρο 212 (α) το οποίο προνοεί ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδοθεί στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Έτσι, ορθά το πρωτόδικο δικαστήριο δέχτηκε ότι η επίδοση στο διευθυντή της εταιρείας, χωρίς να αναφέρεται ότι αυτό έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το άρθρο 212(α). Ως προς δε το παράπονο των εφεσειόντων ότι το θέμα δεν έχει εγερθεί από τους εφεσίβλητους στην ένστασή τους, συμφωνούμε με τη θέση του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι η διαπίστωση κατά πόσο τηρήθηκαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 212, μεταξύ των οποίων και η επίδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, τηρήθηκαν ή όχι, ήταν καθήκον του δικαστηρίου, έστω κι αν το σημείο δεν ηγέρθη στην ένσταση. Περαιτέρω, δεν συμφωνούμε με τους εφεσείοντες ότι η επίδοση με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας της απαίτησης δεν είναι ο μοναδικός τρόπος επίδοσης, αλλά ένας από τους τρόπους που αναφέρονται στη Δ.5, θ.
- Όπως είπαμε και πιο πάνω, το άρθρο 212(α) σαφώς αναφέρει ως μόνο τρόπο δημιουργίας των προϋποθέσεων για καταχώρηση αίτησης διάλυσης μιας εταιρείας, την επίδοση της απαίτησης στο εγγεγραμμένο της γραφείο." Στη συνέχεια ο Νικολαΐδης, Δ. στην ίδια υπόθεση (C. Phasarias) πραγματεύεται το θέμα της διάλυσης της εταιρείας και παραθέτει τις προϋποθέσεις που μπορεί μια εταιρεία να διαλυθεί σύμφωνα με τα άρθρα 211(ε) 212(α) 212(β) και 212(γ) του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
- Διαφορετικές είναι οι προϋποθέσεις αποδοχής αίτησης διάλυσης εταιρείας δυνάμει των άρθρων 212(α) και 212(β) του Νόμου και πολύ περισσότερες και αφορούν και τις μελλοντικές υποχρεώσεις αυτής, για αποδοχή αιτήματος για διάλυση εταιρείας δυνάμει του γενικού άρθρου 211(ε) (σε συνάρτηση με το άρθρο 212[γ]). Κατά συνέπεια είναι ορθή η θέση του κ. Πουτζιουρή ότι η συμπερίληψη των άρθρων 209, 211, 212, 213 και 214 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 ως νομική βάση της αίτησης δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο αφού δεν καθορίζουν τη νομική βάση της αίτησης να προχωρήσει στην εξέταση και την αποδοχή της. Παραθέτω από τη σελ. 1462 ως το τέλος της σελίδας 1464 τα όσα ο Νικολαΐδης, Δ. αναφέρει στην πιο πάνω αυθεντία σχετικά με το θέμα: "Οι εφεσείοντες υποστηρίζουν ακόμα ότι το συμπέρασμα του δικαστηρίου ότι η απορριφθείσα αίτηση δεν μπορούσε να εξεταστεί στο πλαίσιο του άρθρου 211 (ε) σε συνάρτηση με το άρθρο 212 (γ) λόγω του ότι στη νομική βάση της απαίτησης δεν γινόταν σχετική αναφορά, είναι λανθασμένη. Οι εφεσείοντες στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους στον ισχυρισμό ότι η αίτηση διάλυσης είναι πρωτογενής διαδικασία προσδιοριστική των επίδικων θεμάτων που τίθενται προς εξέταση και η μη παράθεση της νομικής βάσης δεν καθιστά την αίτηση άκυρη. Η αντιμετώπιση του πρωτόδικου δικαστηρίου είναι απόλυτα ορθή. Μετά την απόρριψη της αίτησης με βάση το 212 (α) λόγω της μη προβλεπόμενης από το άρθρο επίδοσης της απαίτησης, στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, το δικαστήριο εξέτασε το άρθρο 212 (β) επί του οποίου επίσης στηριζόταν η αίτηση. Το άρθρο προβλέπει ότι εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει το χρέος της αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που ελήφθη με δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγμα οποιουδήποτε δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικώς ή μερικώς ανικανοποίητη. Πολύ ορθά το δικαστήριο κατέληξε ότι είναι προφανές ότι μια τέτοια μαρτυρία ελλείπει παντελώς στο πλαίσιο της αίτησης και συνεπώς οι δύο εξειδικευμένες διατάξεις του άρθρου 212, τις οποίες οι εφεσείοντες επικαλέστηκαν για να στηρίξουν την αίτησή τους, δεν ικανοποιούνταν. Στη συνέχεια το δικαστήριο προχώρησε και εξέτασε το επιχείρημα του δικηγόρου των εφεσειόντων όπως το δικαστήριο εξετάσει την αίτηση στο γενικότερο πλαίσιο του άρθρου 211 (ε) ή και με βάση το άρθρο 212 (γ), γιατί η παράλειψη αναφοράς του στην αίτηση ήταν απλή παρατυπία. Στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Ltd v. Εφόσου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας
(2002)1 Α.Α.Δ. 1796, όπου η μόνη αναφορά που υπήρχε στην αίτηση για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης ήταν ότι η εταιρεία αδυνατούσε να πληρώσει το χρέος της, κρίθηκε ότι τούτο δεν ήταν επαρκές εφ΄ όσον θα έπρεπε να προσδιορίζεται για ποια από τις τρεις περιπτώσεις που προνοούνται στο άρθρο 212 επρόκειτο. Ήταν λοιπόν σφάλμα να θεωρηθεί ότι η αίτηση μπορούσε να εξεταστεί στα πλαίσια του άρθρου 211(ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του άρθρου 212 (γ), εφ΄ όσον, ούτε επαρκής αναφορά έγινε στην αίτηση, ούτε σχετική μαρτυρία δόθηκε. Σφάλμα ήταν επίσης και κατ΄ ακολουθία να αποφασιστεί η επιτυχία της αίτησης στη βάση αυτή, με μόνο δεδομένο την παράλειψη πληρωμής του συγκεκριμένου χρέους. Αν επιδιώκεται όπως η αίτηση βασιστεί γενικά στην ανικανότητα εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το άρθρο 212 (γ) μπορεί να γίνει, οπότε βέβαια δεν αρκεί αναφορά στην παράλειψη της εταιρείας να πληρώσει χρέος της, αλλά επιβάλλεται, στα πλαίσια στάθμισης της γενικότερης φερεγγυότητάς της, αναφορά στη συνολική κατάσταση της εταιρείας λαμβανομένων υπ΄ όψιν όλων των υποχρεώσεών της, περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών. Είχε προηγηθεί η υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ.14, όπου αποφασίστηκε ότι μαρτυρία μπορούσε να γίνει αποδεκτή μέσα στα πλαίσια της γενικότερης εξέτασης του κατά πόσο η εταιρεία αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της, δυνάμει του άρθρου 211 του Κεφ. 113, έστω κι΄ αν η μαρτυρία κάλυπτε και μια από τις εξειδικευμένες περιπτώσεις του άρθρου 212 του Νόμου που δεν είχε εγερθεί στην αίτηση διάλυσης. Η διαφορά μεταξύ των δύο προνοιών, τόνισε το δικαστήριο, συνίσταται στο ότι η απόδειξη μιας των εξειδικευμένων περιπτώσεων του άρθρου 212 δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας πληρωμής χρεών, ενώ στην εξέταση με βάση το γενικό ισχυρισμό του άρθρου 211, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πως θα αξιοποιηθούν τα ενώπιον του δικαστηρίου στοιχεία, περιλαμβανομένων και εκείνων που τυχόν θα προβάλει η εταιρείας. Στην Αγγλία, από όπου έλκουν την καταγωγή τα άρθρα 211 και 212 του δικού μας νόμου, τα οποία είναι ουσιαστικά αντιγραφή των αντίστοιχων αγγλικών, έχει αποφασιστεί ότι η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών μιας εταιρείας. Δηλαδή, εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών, αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Παραδείγματα από την αγγλική νομολογία παρατίθενται στην απόφαση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ανωτέρω, η οποία υιοθετήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο και στην υπόθεση M. Moulettaris Machinery Co. Ltd. v. Μιχάλη Ζήνωνος
(2001)1 Α.Α.Δ. 1649. Ορθά λοιπόν το δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορούσε να εξετάσει κατά πόσο οι πρόνοιες του άρθρου 212 (γ) εφαρμόζονται στην παρούσα υπόθεση, εφ΄ όσον δεν γίνεται ρητή επίκληση του άρθρου και δεν αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης. Τελικά το δικαστήριο έκρινε ότι η απλή δήλωση ότι η εφεσίβλητη εταιρεία δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό στους εφεσείοντες και ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της, δεν είναι επαρκής για να αποδειχθούν στο δικαστήριο τα δεδομένα εκείνα αναφορικά με την κατάσταση της εταιρείας που θα βοηθούσαν το δικαστήριο ενδεχομένως να καταλήξει κατά πόσο η εφεσίβλητη αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της. Ορθά το δικαστήριο κατέληξε ότι εκτός από τη νομική βάση ελλείπει παντελώς και το πραγματικό υπόβαθρο και μαρτυρία που θα διαφώτιζαν το δικαστήριο για την κατάσταση της εταιρείας." Ακόμα και αν το Δικαστήριο εξέταζε την αίτηση στη βάση της ανικανότητας της να πληρώσει το χρέος της δυνάμει του γενικού άρθρου 211(ε) σε συνάρτηση με το άρθρο 212(γ) του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 (παρά το ότι τα άρθρα αυτά δεν εξειδικεύονται στη νομική βάση της Αίτησης) η κατάληξη της αίτησης θα ήταν η ίδια αφού δεν προσκομίστηκε μαρτυρία στο Δικαστήριο από τους Αιτητές για "να μπορεί να σταθμίσει τη γενικότερη φερεγγυότητά της λαμβανομένων υπ΄ όψιν όλων των υποχρεώσεών της, περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών". Δεν θα προχωρήσω να εξετάσω άλλα ουσιαστικά θέματα που εγείρονται. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................................... Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο