Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Μακράσυκας - Λάρνακας - Αμμοχώστου Λτδ ν. Κυπριανός Παναγιώτη Κυπρή κ.α., Αρ. Αγωγής: 2225/2013, 1/12/2014

(1903)Limited [1912] 1 K.B. 259, η οποία υιοθετήθηκε και από την Κυπριακή νομολογία[4]: «Trial, as a rule, must precede judgment. Order XIV. provides an extraordinary procedure in certain cases. It is a procedure in which, instead of trial first and then judgment, there is judgment at once and never any trial. Such a procedure must be strictly confined to the specific cases for which it is provided, as set forth in the Order... [The judge] can only give judgment without a trial if the conditions mentioned in the rule are satisfied. The question of the sufficiency of the affidavit is, in my opinion, one which goes to jurisdiction.» Με αυτό το υπόβαθρο, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση προκύπτει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις τις Δ.18 θ.1(α). Στην υπό κρίση περίπτωση, το κλητήριο ένταλμα είναι ειδικώς οπισθογραφημένο και οι Εναγόμενοι 1, 2, 3, 4 και 5 έχουν εμφανιστεί στη διαδικασία. Συνεπώς οι δύο πρώτες προϋποθέσεις της Δ.18 θ.1(α) πληρούνται. Στρέφομαι στην τρίτη προϋπόθεση. Η ενόρκως δηλούσα εξηγεί, στην ένορκη της δήλωση, ότι είναι υπεύθυνη για την εποπτεία και έλεγχο συμφωνιών δανείου περιλαμβανομένης και της επίδικης, ότι όλα τα σχετικά έγγραφα βρίσκονται στην κατοχή και τον έλεγχο της και είναι υπεύθυνη παρακολούθησης του λογαριασμού των Εναγομένων/Καθ΄ων η Αίτηση. Από τη μαρτυρία της αυτή, έχω ικανοποιηθεί ότι η ένορκη δήλωση της δεν περιέχει πληροφορίες ή στοιχεία που έλαβε από τρίτο πρόσωπο. Δεν αποκλείω επομένως ότι είναι πρόσωπο που θα μπορούσε ενδεχομένως να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα. Πέραν τούτου όμως, διαπιστώνω ότι στην ένορκη δήλωση δεν υπάρχει καμία αναφορά σε γεγονότα. Όπως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω, η μόνη έμμεση αναφορά σε σχέση με τα γεγονότα από τα οποία προκύπτει το ισχυριζόμενο αγώγιμο δικαίωμα είναι η αναφορά της ενόρκως δηλωσάσης ότι: «Έχω αναγνώσει το περιεχόμενο του Ειδικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος, το οποίο ενόρκως υιοθετώ». Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση πρέπει να επαληθεύει (verify) το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να παραθέτει τα γεγονότα που συνθέτουν τη βάση αγωγής και από τα οποία προκύπτει το αγώγιμο δικαίωμα. Η απλή «υιοθέτηση» του περιεχομένου της ειδικής οπισθογράφησης δεν επαρκεί. Εάν επαρκούσε τότε δεν θα υπήρχε λόγος να περιληφθεί ρητή και συγκεκριμένη προϋπόθεση στην Δ.18 θ.1(α), που να επιτάσσει την ανάγκη για επαλήθευση του αγώγιμου δικαιώματος. Πέραν των πιο πάνω, έκδοση συνοπτικής απόφασης χωρεί μόνο σε περιπτώσεις όπου η αξίωση των Εναγόντων είναι απόλυτα ξεκάθαρη. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, αυτή «ετοιμάζ[ει] τις καταστάσεις προβληματικών λογαριασμών μεταξύ των οποίων και την παρούσα». Έχω διεξέλθει με προσοχή την κατάσταση λογαριασμού που επισυνάπτει στην ένορκη της δήλωση και καταλήγω ότι δεν μπορώ να βασιστώ επί αυτής για να καταλήξω ότι αποδεικνύει το αξιούμενο με την αγωγή ποσό. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω ότι ενώ η ενόρκως δηλούσα λέει ότι είναι υπεύθυνη «για την παρακολούθηση του λογαριασμού της συμφωνίας», συνεχίζουν να υπάρχουν χρεώσεις στον λογαριασμό ακόμα και μετά τον τερματισμό της επίδικης συμφωνίας. Διαπιστώνω επίσης ότι ο λογαριασμός περιλαμβάνει χρεώσεις με την περιγραφή «Α Ζωής 893026» ή «Ζωής00893026». Δεν επεξηγείται τι αφορούν οι χρεώσεις αυτές, γιατί χρεώνονται στον επίδικο λογαριασμό και ούτε αν οι συγκεκριμένες χρεώσεις γίνονται σε συνάρτηση με τις πρόνοιες της συμφωνίας δανείου. Χρέωση που περιλαμβάνεται στην κατάσταση λογαριασμού με την περιγραφή «Διαδ Μεταφ Έξοδα/Εσοδ» επίσης δεν επεξηγείται. Τέλος φαίνεται ότι μετά την έγερση της αγωγής έχει γίνει πληρωμή η οποία πιστώθηκε έναντι του υπολοίπου του λογαριασμού, χωρίς όμως να γίνεται οποιοσδήποτε περιορισμός στην ένορκη δήλωση ή στην υπό κρίση αίτηση στο ποσό που οι Ενάγοντες αξιώνουν. Επιπρόσθετα, δεν επεξηγείται ούτε στην ένορκη δήλωση αλλά ούτε και μπορεί να διακριβωθεί από την κατάσταση λογαριασμού, το επιτόκιο με το οποίο οι Ενάγοντες εκάστοτε χρέωναν το χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού. Σύμφωνα με την επίδικη συμφωνία δανείου (παράγραφος 3), το εκάστοτε οφειλόμενο θα χρεώνεται με επιτόκιο ίσο προς το εκάστοτε βασικό επιτόκιο των Εναγόντων πλέον περιθώριο 3,25%. Δεν έχει προσκομιστεί μαρτυρία αναφορικά με οποιεσδήποτε μεταβολές του επιτοκίου και, ειδικότερα το ύψος του βασικού επιτοκίου των Εναγόντων κατά τον χρόνο τερματισμού της συμφωνίας δανείου. Στην επιστολή των Εναγόντων ημερομηνίας 24.4.2013 οι Εναγόμενοι ενημερώνονται μόνο ότι το υπόλοιπο θα χρεώνεται με επιτόκιο 9%. Δεν διευκρινίζεται στην συγκεκριμένη επιστολή εάν η αύξηση αυτή πέραν του συμβατικού επιτοκίου, αφορά αύξηση του βασικού επιτοκίου, του περιθωρίου ή χρέωση τόκου υπερημερίας. Ελλείψει επαρκούς αιτιολόγησης δεν είμαι σε θέση να διακριβώσω ότι η μεταβολή αυτή στο επιτόκιο, η οποία ανακοινώθηκε με την επιστολή ημερομηνίας 24.4.2013, έγινε με τρόπο συμβατό με τις πρόνοιες τη επίδικης συμφωνίας δανείου και του νόμου. Ενόψει όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν επιβεβαιώσει ή επαληθεύσει επαρκώς το ποσό το οποίο αξιώνουν με την αγωγή. Σημειώνω ενδεικτικά ότι η πρόνοια της επίδικης συμφωνίας δανείου που αφορά τη μεταβολή του επιτοκίου, (παραγρ. 3.7 της συμφωνίας) συνδέει την όποια μεταβολή με τα «πλαίσια των νομισματικών και πιστωτικών κανονισμών που τυχών να ισχύουν κάθε φορά, των συνθηκών της αγοράς, της αξίας του χρήματος, του κόστους χρήματος/άντλησης κεφαλαίου και της χρηματοπιστωτικής πολιτικής». Με αυτά τα δεδομένα, θεωρώ ότι οι Ενάγοντες/Αιτητές δεν έχουν καταδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.18 θ.1(α) και, κατά συνέπεια, στερούμαι δικαιοδοσίας να εκδώσω απόφαση υπέρ τους και εναντίον των Εναγομένων 1, 2, 3, 4 και 5 συνοπτικά. Η κατάληξη αυτή είναι καθοριστική για την υπό κρίση αίτηση. Ως αποτέλεσμα, το βάρος δεν μετατίθεται στους ώμους των Εναγομένων/Καθ΄ων η Αίτηση ώστε να πρέπει να δείξουν ότι έχουν καλή υπεράσπιση στην αγωγή ή να αποκαλύψουν τέτοια γεγονότα που να τους δίνουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν[5]. Για σκοπούς πληρότητας της απόφασης μου όμως, αναφέρω ότι από τις ενστάσεις των Εναγομένων/Καθ΄ων η Αίτηση έχω ικανοποιηθεί ότι αποκαλύπτουν ενδεχομένως καλή υπεράσπιση την οποία πρέπει, σε κάθε περίπτωση, να τους δοθεί το δικαίωμα να προβάλουν κατά την δίκη. Στέκομαι ιδιαίτερα στην αμφισβήτηση από όλους τους Εναγόμενους της ορθότητας του κατ' ισχυρισμό οφειλόμενου ποσού. Για τους λόγους που έχω ήδη εξηγήσει πιο πάνω, δεν έχω ικανοποιηθεί στο παρόν στάδιο και με τη μαρτυρία που έχουν θέσει ενώπιον μου οι Ενάγοντες ότι το ποσό το οποίο αξιώνουν και το οποίο προκύπτει από την κατάσταση λογαριασμού που τηρούσαν, έχει επαληθευθεί και επιβεβαιωθεί επαρκώς. Επιπρόσθετα, οι Εναγόμενοι 2, 3, 4 και 5 ισχυρίζονται ότι πρόνοιες της συμφωνίας δανείου είναι καταχρηστικές, αθέμιτες, καταπιεστικές, παράνομες και ετεροβαρείς. Έχω ικανοποιηθεί ότι οι ισχυρισμοί τους αυτοί είναι επαρκώς συγκεκριμένοι και εξειδικευμένοι[6]. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση τους, η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται σε συγκεκριμένες πρόνοιες, των συμφωνιών όπως περιλαμβάνονται και στην ειδική οπισθογράφηση, και στη συμβατότητα τους με τους Νόμους 93(Ι)/96 και 197(Ι)/2003. Κατά την κρίση μου, πρέπει να δοθεί το δικαίωμα στους εναγόμενους να εγείρουν τα ζητήματα αυτά στα πλαίσια της δίκης ώστε να μπορούν να εξεταστούν και να αξιολογηθούν δεόντως πριν την κατάληξη του Δικαστηρίου επί της επίδικης διαφοράς. Συνεπώς, ακόμα και αν οι Ενάγοντες είχαν καταδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.18 θ.1(α), θα κατέληγα ότι οι ενστάσεις των Εναγομένων αποκαλύπτουν υπεράσπιση την οποία πρέπει να τους δοθεί το δικαίωμα να προβάλουν και η οποία να αξιολογηθεί στα πλαίσια της δίκης[7]. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων/Καθ΄ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων/Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. [1] Stavrinides v Ceskoslovenska Obchondi Banka A.S.

(1972)1 C.L.R. 130 [2] Spyros Stavrinides v Ceskoslavenska Obchondi Banka S.A

(1972)1 C.L.R. 130 [3] Σχετικές, μεταξύ άλλων, οι Kyprianides v Ioannou

(1996)1 C.L.R. 265, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν Χ''Νέστωρος

(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε) 204, CYEMS Co Ltd v The Central Co-operative Industries Co. Ltd

(1982)1 C.L.R. 897 [4] Αθηνούλλα Δημητρίου ν Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 782 [5] Σχετικές, μεταξύ άλλων, οι Hermes Insurance Co Ltd v Theodorides

(1983)1 C.L.R. 333, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν Χ''Νέστωρος (ανωτέρω), Trands Middle East Trading (T.M.E.T) v Abdul Aziz Tlais

(1991)1 Α.Α.Δ.239 [6] Λαζάρου κ.α. ν Μακεδόνας

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 817, Annual Practice 1970, σελ. 127, N.V. Caterchef Ltd v P.C.P. Electronics Ltd

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ.1912 [7] Κώστα Κυριάκου ν Θεράποντα Αναστασίου Πολιτική Έφεση 230/2009 ημερομηνίας 23.1.2013 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο