Αναφορικά με την αίτηση του Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων ν. Αναφορικά με την Κούκα Αρκαδίου Πολυξένη, Αρ. Φορολ. Υπόθεσης: 174/13, 13/1/2014

(1)του περί Εισπράξεως Φόρων Νόμου του 1962 (Ν31/1962), ως έχει τροποποιηθεί (στο εξής θα καλείται ως ο «Νόμος»), πιστοποιητικό δεόντως υπογεγραμμένο από τον Διευθυντή με το οποίο βεβαιώνεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση οφείλει φόρο κεφαλαιουχικών κερδών εκ ποσού €44.440,73 σε σχέση με τα φορολογικά έτη 2000 και 2001 και αιτήθηκε την έκδοση κλήσης προς την Καθ' ης η Αίτηση σύμφωνα με το πιο πάνω αναφερόμενο άρθρο του Νόμου. Ως αποτέλεσμα εκδόθηκε η με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αίτηση, με την οποία καλείται η Καθ' ης η Αίτηση όπως παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου για να διεξαχθεί έρευνα σε σχέση με την κατάσταση και τα μέσα διαβιώσεως της και να διαταχθεί όπως καταβάλει το οφειλόμενο ποσό είτε άμεσα είτε δια δόσεων ως το Δικαστήριο ήθελε καθορίσει. Η επίδικη αίτηση δεν επιδόθηκε προσωπικά στην Καθ' ης η Αίτηση, αλλά στον Σάββα Αρκαδίου, ο οποίος στη σχετική ένορκη δήλωση επίδοσης η οποία βρίσκεται κατατεθειμένη στον φάκελο του Δικαστηρίου, περιγράφεται ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση. Στο σημείο αυτό έγκειται και η διαφορά μεταξύ των διαδίκων. Ο μεν κ. Αγγελίδης, ο οποίος εκπροσωπεί τον προαναφερόμενο Σάββα Αρκαδίου υποστηρίζει ότι η διαδικασία πάσχει καθότι δεν πραγματοποιήθηκε καλή επίδοση της επίδικης αίτησης αφού αφενός ο πελάτης του έπαυσε να είναι πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση και αφετέρου διότι σε κάθε περίπτωση η επίδικη αίτηση δεν μπορούσε να επιδοθεί στον εν λόγω Σάββα Αρκαδίου αφού κάτι τέτοιο αντίκειται στο άρθρο 46 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου. Αντίθετη υπήρξε η θέση της κας. Αθάνατου, η οποία υποστήριξε ότι η επίδοση στον Σάββα Αρκαδίου της επίδικης αίτησης ως πληρεξούσιου αντιπροσώπου της Καθ' ης η Αίτηση είναι καθ' όλα νομότυπη. Νομική Πτυχή Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η επίδικη αίτηση βασίζεται στο άρθρο 9

(1)του Νόμου το οποίο έχει ως εξής: «Εάv πρόσωπov oφείλov oιovδήπoτε φόρov παραλείψη vα καταβάλη άπαvτα τα υπ' αυτoύ oφειλόμεvα πoσά όταv τoύτo απαιτηθή υπό τoυ φoρoεισπράκτoρoς, τo Δικαστήριov δύvαται, τη αιτήσει τoυ φoρoεισπράκτoρoς και τη πρoσαγωγή πιστoπoιητικoύ υπoγεγραμμέvoυ υπό τoυ Πρώτoυ Λειτoυργoύ Πρoσόδωv, βεβαιoύvτoς ότι πoσόv τι oφείλεται και παραμέvει απλήρωτov, vα καλέση τo εv υπερημερία πρόσωπov εvώπιov τoυ και vα πρoβή εις τηv διεvέργειαv ερεύvης περί της καταστάσεως και τωv μέσωv διαβιώσεως τoυ εv υπερημερία πρoσώπoυ, και vα διατάξη τo τoιoύτo πρόσωπov όπως καταβάλη τo oφειλόμεvov πoσόv oμoύ μετά τωv συvεπεία της υπερημερίας γεvoμέvωv εξόδωv και τωv άλλωv όλωv εξόδωv ωv τηv καταβoλήv ήθελε κρίvει εύλoγov, είτε παραχρήμα είτε διά δόσεωv ως τo Δικαστήριov ήθελε καθoρίσει» Στην υπόθεση Ιωάννη Καλαβά v. Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων

(1997)1Β Α.Α.Δ 840, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το πιο πάνω αναφερόμενο εδάφιο: «Ο φόρος εισοδήματος κατέστη οφειλόμενος από τον εφεσείοντα και παρέμεινε απλήρωτος και με την κατάθεση του σχετικού Πιστοποιητικού που βεβαιώνει τα ως άνω, το έργο του Δικαστηρίου περιορίστηκε σύμφωνα με το άρθρο 9 του Ν. 31/62, στη διενέργεια έρευνας περί την οικονομική κατάσταση του εφεσείοντα, για να αποφασιστεί ο χρόνος και ο τρόπος πληρωμής του οφειλόμενου φόρου. Το Δικαστήριο δεν εξετάζει το δίκαιο της επιβληθείσας φορολογίας ή την ακρίβεια του οφειλόμενου ποσού και οφείλει να εκδόσει το αιτούμενο διάταγμα εκτός εάν ο φορολογούμενος αποδείξει ότι επλήρωσε προηγουμένως το οφειλόμενο ποσό ή ότι δεν είναι το πρόσωπο που αναφέρεται στο Πιστοποιητικό (βl.άρθρο 9

(6)του Νόμου),» Περαιτέρω, στην υπόθεση Πατσαλοσαββής v. Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων

(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 45 τονίστηκε ότι το άρθρο 9

(1)του Νόμου αποτελεί αυτοτελή πρόνοια. Στον Νόμο δεν περιλαμβάνεται οποιαδήποτε πρόνοια σε σχέση με την επίδοση των αιτήσεων που καταχωρούνται δυνάμει του άρθρου 9

(1), ούτε και σε σχέση με την διαδικασία που ακολουθείται κατά την εξέταση τους από το Δικαστήριο. Εύλογα ωστόσο, κατά την άποψη μου, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι πρόκειται για οιωνεί ποινική διαδικασία, αφ' ης στιγμής καταχωρείται και εκδικάζεται ενώπιον Ποινικού Δικαστηρίου. Επίσης, εύλογη, είναι η διαπίστωση ότι η διαδικασία του άρθρου 9 προσομοιάζει με την διαδικασία οικονομικής εξέτασης εξ αποφάσεως οφειλέτη η οποία προβλέπεται στο Μέρος VIII του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.

1. Επίδικο Θέμα Όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, το επίδικο θέμα επί του οποίου καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει είναι κατά πόση η επίδοση της επίδικης αίτησης είναι νόμιμη και κανονική. Η μεν κα. Αθάνατου υποστηρίζει ότι η επίδοση της επίδικης αίτησης είναι κανονική, αφού αυτή έγινε στον πληρεξούσιο αντιπρόσωπο της Καθ' ης η Αίτηση, ενώ ο κ. Αγγελίδης υποστηρίζει ότι αυτή είναι αντικανονική διότι αφενός το πληρεξούσιο ανακλήθηκε και αφετέρου αντιβαίνει στις πρόνοιες του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου. Καταρχάς επισημαίνω ότι ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει τεθεί δια της κανονικής οδού, δηλαδή μέσω μαρτυρίας, το πληρεξούσιο έγγραφο με το οποίο διορίστηκε ο Σάββας Αρκαδίου ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση. Η κα. Αθάνατου επισύναψε ως Τεκμήριο 3 στη γραπτή αγόρευση της ένα πληρεξούσιο έγγραφο που φαίνεται ότι δόθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση στον Σάββα Αρκαδίου. Το Δικαστήριο όμως, δεν μπορεί να το λάβει υπόψη του. Κατά τον ίδιο τρόπο το Δικαστήριο δεν μπορεί να λάβει υπόψη του τις 3 ακυρώσεις πληρεξουσίου εγγράφου που ο κ. Αγγελίδης επισύναψε στην δική του αγόρευση και αφορούν την ισχυριζόμενη ανάκληση του πληρεξουσίου εγγράφου. Είναι καλά γνωστό ότι δια μέσω των αγορεύσεων δεν προσφέρεται ούτε και προσάγεται μαρτυρία. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του μαρτυρία που να αφορά το πληρεξούσιο έγγραφο ή την ανάκληση του. Το γεγονός αυτό είναι μοιραίο για την επίδοση της επίδικης αίτησης, αφού το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του οποιαδήποτε μαρτυρία που να υποστηρίζει ότι ο Σάββας Αρκαδίου είναι πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση. Παρά το γεγονός ότι με την πιο πάνω κατάληξη μου περιττεύει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου ζητήματος, ωστόσο για σκοπούς πληρότητας, θεωρώ ότι ακόμα και στην περίπτωση που τίθετο ενώπιον μου το σχετικό πληρεξούσιο έγγραφο και πάλι θα κατέληγα στο ίδιο αποτέλεσμα. Όπως έχω ήδη αναφέρει, κατά την γνώμη του Δικαστηρίου, η παρούσα διαδικασία είναι οιωνεί ποινική και επομένως ελλείψει οποιωνδήποτε ειδικών διαδικαστικών κανονισμών, θεωρώ ότι εφαρμόζονται κατ΄ αναλογία οι πρόνοιες του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.
2. Το άρθρο 46 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, που ρυθμίζει τα της επίδοσης προνοεί τα ακόλουθα: «-

(1)Κάθε κλήση δύναται να επιδοθεί οπουδήποτε στη Δημοκρατία από αστυνομικό ή λειτουργό του Δικαστηρίου από το οποίο αυτή εκδίδεται ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο όπως το Δικαστήριο δύναται να διατάξει και- (α) αν ο κατηγορούμενος είναι άτομο, η κλήση επιδίδεται είτε με παράδοση στον ίδιο προσωπικά ή αφήνεται σε κάποιο ενήλικο πρόσωπο που ζει με αυτό ή σε υπεύθυνο του τόπου όπου αυτό διαμένει ή του τόπου εργασίας ή ασχολίας αυτού (β) αν το πρόσωπο προς το οποίο γίνεται η επίδοση είναι συνεταιρισμός ή οργανισμός, η κλήση επιδίδεται στον κεντρικό τόπο των εργασιών του συνεταιρισμού ή του οργανισμού στη Δημοκρατία ή με την παράδοση της- (ι) σε ένα από τους συνεταίρους (ιι) στο διευθυντή (ιιι) στο γραμματέα (ιν) στον κύριο αντιπρόσωπο στην κατά τόπο δικαιοδοσία ή (ν) σε οποιοδήποτε που έχει τον έλεγχο των εργασιών του συνεταιρισμού ή του οργανισμού κατά το χρόνο της επίδοσης.

(2)Η επίδοση κάθε κλήσης αποδεικνύεται είτε προφορικά από το πρόσωπο που επέδωσε αυτή είτε με ένορκη δήλωση αυτού.» Με βάση επομένως το άρθρο 46 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, η επίδικη αίτηση δεν δύναται να επιδοθεί σε πληρεξούσιο αντιπρόσωπο. Άλλωστε η φύση της παρούσας διαδικασίας είναι τέτοια που, κατά την άποψη μου, επιβάλλει την προσωπική επίδοση στο επηρεαζόμενο φορολογούμενο πρόσωπο. Στην Αίτηση αρ. 76/91 Αναφορικά με την Αίτηση της Πολυξένης Ν. Παναγίδου

(1991)1 Α.Α.Δ 837, η εκεί Αιτήτρια είχε εξασφαλίσει άδεια για καταχώρηση αίτησης για έκδοση διατάγματος certiorari για την ακύρωση απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με την οποία είχε διαταχθεί η φυλάκιση της για 6 μήνες εκτός αν πλήρωνε ποσό ΛΚ 1.916,36 οφειλόμενων φόρων. Η Αιτήτρια ισχυρίσθηκε στην αίτησή της για χορήγηση άδειας ότι η προσβαλλόμενη απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας είχε εκδοθεί εν αγνοία της και χωρίς να της δοθεί οποιαδήποτε ευκαιρία για υπεράσπιση της. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην πρωτοβάθμια δικαιοδοσία του παραχώρησε άδεια για καταχώρηση της αίτησης certiorari για την πιο πάνω ισχυριζόμενη παράβαση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης. Ο Δικαστής Κωνσταντινίδης κατά την εξέταση της αίτησης certiorari ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Με βάση τους ένορκους ισχυρισμούς της αιτήτριας, με γνώμονα τις αρχές που διέπουν την παραχώρηση άδειας και έχοντας υπόψη πως η μή παροχή σε επηρεαζόμενο της ευκαιρίας να ακουστεί όταν από τη φύση της διαδικασίας του αναγνωρίζεται αυτό το δικαίωμα αποτελεί κλασσική περίπτωση παράβασης των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης , παραχώρησα άδεια για την καταχώριση της παρούσας αίτησης για το λόγο αυτό... ....Με την κατάθεση του αναγκαίου πιστοποιητικού, κινήθηκε ο μηχανισμός για την έκδοση κλήσης δυνάμει του άρθρου 9

(1)του Νόμου. Ορίστηκε η σχετική αίτηση για καταναγκαστική είσπραξη για την 27η Ιανουαρίου

1. Οπως βεβαιώνεται από την ένορκο δήλωση επιδότη του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η κλήση επιδόθηκε προσωπικά στην αιτήτρια την 18η Δεκεμβρίου
2. Η αιτήτρια δεν εμφανίστηκε στο Δικαστήριο την 27η Ιανουαρίου 1986 οπότε εκδόθηκε διάταγμα για την πληρωμή του οφειλόμενου φόρου που ήταν τότε, σύμφωνα με το πιστοποιητικό, £3.644,06σ. Επιπρόσθετα περιεχόταν στο διάταγμα η εξουσιοδότηση, στην περίπτωση που η οφειλέτης θα παράλειπε να πληρώσει το ποσό αυτό, να εκδοθεί ένταλμα κινητής και/ή ακίνητης περιουσίας για την κατάσχεση και πώληση τόσου μέρους της περιουσίας της οφειλέτιδος όσο θα χρειαζόταν για να καλυφθεί το ποσό που αναφερόταν στο διάταγμα ή οποιοδήποτε υπόλοιπό του... ...Τα γεγονότα όπως αποκρυσταλλώθηκαν κάθε άλλο παρά αποκαλύπτουν παράβαση του άρθρου 9 και πολύ απέχουν από του να δικαιολογούν τον ισχυρισμό για παράβαση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης. Κατατέθηκε το αναγκαίο πιστοποιητικό ακριβώς σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου και εκδόθηκε και επιδόθηκε στην αιτήτρια η απαραίτητη κλήση. Ετσι, της δόθηκε η ευκαιρία να ακουστεί.» Από την πιο πάνω απόφαση προκύπτει ότι η φύση της παρούσας διαδικασίας είναι τέτοια που επιβάλλεται να παραχωρηθεί στον επηρεαζόμενο, εν προκειμένω την Καθ' ης η Αίτηση, η ευκαιρία να ακουστεί πράγμα το οποίο επιτυγχάνεται με την προσωπική επίδοση της επίδικης αίτησης. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, κρίνω ότι η επίδοση της επίδικης αίτησης είναι άκυρη. Ως εκ τούτου η με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αίτηση ορίζεται για επίδοση στις 17.02.2014 και ώρα 9.00 π.μ. (Υπ.) ............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο