Alikotinia Investments Ltd ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Παραπομπής: 613/08, 13/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A8 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Αρ. Παραπομπής: 613/08 Alikotinia Investments Ltd, από την Πάφο Αιτήτριας και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, από την Λευκωσία Αποζημιούσης Αρχής ----------------------- Ημερομηνία: 13 Ιανουαρίου, 2014 Για την Αιτήτρια: κ. Μάντης για κα Πηνελόπη Αθηνοδώρου - Μάντη Για την Αποζημιούσα Αρχή: κα Κόκκινου για Γενικό Εισαγγελέα Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα ειδοποίηση παραπομπής η αιτήτρια ζητά τον καθορισμό της καταβλητέας αποζημίωσης σχετικά με την απαλλοτρίωση του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 39959, τεμάχιο 408, Φ/Σχ 44/07 στη Πέγεια της Επαρχίας Πάφου του οποίου είναι εξ' ολοκλήρου ιδιοκτήτρια. Η γνωστοποίηση απαλλοτρίωσης δημοσιεύθηκε με την διοικητική πράξη 584 ημερομηνίας 6/7/07 και το διάταγμα απαλλοτρίωσης με την διοικητική πράξη 571 ημερομηνίας 27/6/
- Η επίδικη έκταση απαλλοτριώθηκε για την διεξαγωγή αρχαιολογικών ανασκαφών και/ή για την συντήρηση των αρχαιολογικών καταλοίπων. Με την απαλλοτρίωση επηρεάστηκε ολόκληρη η έκταση του ακινήτου. Η αιτήτρια δεν αποδέχθηκε την προσφορά της αποζημιούσας αρχής και ισχυρίζεται ότι η αξία του απαλλοτριωθέντος ακινήτου ανέρχεται στο ποσό των €602,100 σύμφωνα με την εκτίμηση του εκτιμητή Ρίκκου Γιαννή. Από την πλευρά της η αποζημιούσα αρχή αρνείται ότι η αιτήτρια δικαιούται στο ζητούμενο ποσό και ισχυρίζεται ότι μέρος της έκτασης του επίδικου ακινήτου κατά τον ουσιαστικό χρόνο περιλαμβάνετο στη ζώνη προστασίας της παραλίας. Μεταξύ του επιδίκου ακινήτου και της παραλίας παρεμβάλλεται επίσης στενή λωρίδα γης ιδιωτικού κτήματος η οποία δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί οικιστικά ένεκα της ζώνης προστασίας της παραλίας και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αποκοπεί η θέα προς την θάλασσα και το ακίνητο θεωρείται σχεδόν παραλιακό. Με την ΕΔΠ 658 - 22/02/1996 - το ακίνητο έχει κηρυχθεί αρχαίο μνημείο και έχει περιληφθεί στο πίνακα Β του Περί Αρχαιοτήτων Νόμου, Κεφ.
- Με βάση τα φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά του ακινήτου είναι ο ισχυρισμός της αποζημιούσας αρχής ότι η πληρωτέα αποζημίωση ανέρχεται στο ποσό των €261.
- Είναι κοινή θέση ότι το επίδικο ακίνητο έχει κανονικό σχήμα και επίπεδη επιφάνεια, προσφέρει θέα προς την θάλασσα η οποία είναι απρόσκοπτη, βρίσκεται στη πολεοδομική ζώνη Ζ1 και δεν έχει πρόσβαση σε δημόσιο δρόμο. Η αιτήτρια κάλεσε σαν μάρτυρα για να υποστηρίξει τις θέσεις της τον εκτιμητή Ρίκκο Γιαννή (Μ.Ε.1) και η αποζημιούσα αρχή τον λειτουργό του τμήματος κτηματολογίου και χωρομετρίας ο οποίος ασκεί καθήκοντα εκτιμητή ακινήτων Γιώργο Καυκαλιά (Μ.Υ.1). Ο Μ.Ε.
- ανέφερε ότι ετοίμασε έκθεση σχετικά με το επίδικο ακίνητο η οποία έγινε τεκμήριο
- Ο μάρτυρας υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του στην οποία θα αναφερθώ στη συνέχεια και ανέφερε επίσης στη κύρια εξέταση του ότι το ακίνητο εφάπτεται σε δημόσιο μονοπάτι το οποίο δεν είναι αρκετό για σκοπούς ανάπτυξης. Μπορεί όμως να εξασφαλίσει διάβαση και μπορεί να ανεγείρει μεμονωμένη κατοικία αφού το ακίνητο βρίσκεται σε γεωργική ζώνη. Στο μάρτυρα υπεβλήθηκε ότι το επίδικο ακίνητο δεν είναι παραλιακό. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι η απόσταση από την παραλία είναι πολύ μικρή και το ακίνητο που παρεμβάλλεται αποτελεί εξ' ολοκλήρου τμήμα προστασίας της παραλίας. Το ιδιωτικό ακίνητο που παρεμβάλλεται προστατεύεται από τον νόμο περί προστασίας της παραλίας και έτσι το ακίνητο αυτό δεν μπορεί ούτε να αξιοποιηθεί ούτε να περιφραχτεί. Στον μάρτυρα υπεβλήθηκε επίσης ότι ο υπολογισμός πρόσθετης αποζημίωσης είναι εντελώς αυθαίρετος γιατί έτσι υπάρχει διπλός υπολογισμός αποζημίωσης. Ο μάρτυρας αρνήθηκε ότι αυτός ο υπολογισμός είναι αυθαίρετος και ισχυρίστηκε ότι αυτό δεν αποτελεί διπλό υπολογισμό της αξίας του ακινήτου αλλά πρόσθετη αξία. Στη δική του μαρτυρία ο Μ.Υ.1 υιοθέτησε το περιεχόμενο της δικής του έκθεσης ημερομηνίας 18.12.12 και ανέφερε ότι το επίδικο ακίνητο εκτιμήθηκε ως ελεύθερο και χωρίς περιορισμούς. Δεν λήφθηκε υπόψη ότι ήταν αρχαίο μνημείο. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Μ.Ε.1 προέβη σε καθορισμό διπλής αποζημίωσης αφού καθόρισε τιμή για το ακίνητο ως ελεύθερο και στη συνέχεια προχώρησε σε υπολογισμό της αποζημίωσης με τους περιορισμούς του ακινήτου διαδικασία με την οποία ο ίδιος διαφωνεί. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας οι συνήγοροι των δύο πλευρών καταχώρισαν γραπτές αγορεύσεις μέσα από τις οποίες ανέπτυξαν τις θέσεις τους και στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Αντικείμενο της παραπομπής όπως έχει νομολογηθεί είναι ο καθορισμός της καταβλητέας από την απαλλοτριούσα αρχή αποζημίωση στον ιδιοκτήτη του απαλλοτριωθέντος ακινήτου (βλ. Νεοκλέους ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1993)1 Α.Α.Δ. 352). Στο καθορισμό της αποζημίωσης η βασική αρχή είναι ότι η αξία της γης θα πρέπει να υπολογιστεί ως ίση με την αξία που θα έφερε εάν επωλείτο στην ελεύθερη αγορά από τον ιδιοκτήτη του κατά τον χρόνο της δημοσίευσης της απαλλοτρίωσης. Το άρθρο 23
(3)(γ) του Συντάγματος αναφέρει ότι η απαλλοτριούσα αρχή είναι υποχρεωμένη σε περίπτωση αναγκαστικής απαλλοτρίωσης να καταβάλει «δίκαιη και εύλογη αποζημίωση» η οποία σε περίπτωση διαφωνίας καθορίζεται από το Δικαστήριο. Στην υπόθεση Σεργίδης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1991)1 Α.Α.Δ. 119 αναφέρθηκε ότι ο όρος δίκαιη και εύλογη αποζημίωση συνεπάγεται την εξίσωση της αποζημίωσης με την απώλεια του ιδιοκτήτη αποτιμούμενη σε χρήμα. Οι οικονομικές συνέπειες της απαλλοτρίωσης προσδιορίζουν το μέτρο της αποζημίωσης και όχι αυτή ταύτη την αξία του απαλλοτριωμένου μέρους. Εννοιολογικά ο όρος «εύλογη» υποδηλώνει συσχετισμό της αποζημίωσης με την ζημιά την οποία επιφέρει η απαλλοτρίωση. Όπως επίσης έχει αναφερθεί σε σωρεία αποφάσεων «το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της δίκαιης και εύλογης αποζημίωσης βοηθείται από τους εμπειρογνώμονες οι οποίοι αναμένεται ότι θα το εφοδιάσουν με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για να ελεγχθεί η ακρίβεια των συμπερασμάτων τους ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να οδηγηθεί στα δικά του ανεξάρτητα συμπεράσματα». Το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να υιοθετήσει τις απόψεις των εμπειρογνωμόνων γιατί έχει πάντοτε την ευθύνη να αναλύσει την μαρτυρία και να επιλέξει αυτή που θεωρεί καταλληλότερη (βλ. Vassilico Cement Works Ltd v. Stavrou
(1978)1 C.L.R. 389 και Νικολάου ν. Σταύρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 746). Είναι επίσης νομολογημένο ότι το Δικαστήριο στον υπολογισμό της καταβλητέας αποζημίωσης δεν δεσμεύεται από τις εκτιμήσεις των εμπειρογνωμόνων και μπορεί να καταλήξει στο δικό του υπολογισμό χρησιμοποιώντας τα ενώπιον του στοιχεία (βλ. Attorney General v. Charalambous
(1993)1 C.L.R. 431). H απόφαση του Δικαστηρίου πρέπει να πηγάζει από την ενώπιον του μαρτυρία και να συναρτάται προς αυτή (βλ. Δήμος Αγλαντζιάς ν. Μαρίας Γεωργίου συζ. Ναπολέοντος Αντωνίου κ.α. Π.Ε. 1053, 10540 ημερ. 23.1.01). Σε περίπτωση διαφωνίας των δύο εκτιμητών το Δικαστήριο οφείλει να αξιολογήσει την μαρτυρία και να καταλήξει στα ευρήματα του με αναφορά σε όσα προκύπτουν από ότι κρίνει αξιόπιστο (βλ. Συμβούλιο Βελτιώσεως Αγίας Νάπας ν. Alexis & Polis Estates Ltd, Π.Ε. 10418 ημερ. 26.6.2000). Στην έκθεση του τεκμήριο 1 ο Μ.Ε.
- αναφέρει ότι έγινε επιτόπια επιθεώρηση του ακινήτου και των συγκριτικών τον Νοέμβριο 2010 και σε μεταγενέστερες ημερομηνίες. Όπως αναφέρει το ακίνητο κατέχει ιδιαίτερη προνομιούχα θέση, προσφέρει απρόσκοπτη θέα προς την θάλασσα και το νησί Γερόνησος και είναι πολύ κοντά στο λιμανάκι και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην Πέγεια. Αναφέρει επίσης πέραν από τα φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά του ακινήτου ότι ο συντελεστής του επηρεάζεται από την ζώνη προστασίας της παραλίας μπορεί να μεταφερθεί και να χρησιμοποιηθεί στο υπόλοιπο μέρος του τεμαχίου. Ο μάρτυρας με παραπομπή στην πρωτόδικη απόφαση του Ε.Δ. Πάφου, Παραπομπή 8/06 στην οποία αναφέρθηκε ότι «σε περίπτωση απαλλοτρίωσης ακίνητης ιδιοκτησίας της οποίας η αξία έχει επηρεαστεί λόγω της επιβολής οποιωνδήποτε περιορισμών δυνάμει των διατάξεων των περί Αρχαιοτήτων Νόμου ή οποιουδήποτε άλλου Νόμου υπολογίζεται και πάσα αποζημίωση η οποία ήθελε θεωρηθεί ως καταβλητέα σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 23 του Συντάγματος» υιοθετεί την θέση ότι «ο περιορισμός του υπό απαλλοτρίωση ακινήτου σε αρχαίο μνημείο μειώνει ουσιαστικά την αγοραία του αξία. H μείωση αυτή μετά την οριστική του στέρηση δυνάμει της απαλλοτρίωσης καθιστά την μείωση της αξίας αυτής αποζημιωτέα». Είναι επίσης η θέση του μάρτυρα ότι εάν δεν είχε κηρυχθεί το ακίνητο ως αρχαίο μνημείο τότε θα εντασσόταν στη τουριστική ζώνη. Στη συνέχεια ο Μ.Ε.1 καθορίζει στην έκθεση του την αποζημίωση με βάση το άρθρο 10(α) σε €451,575 και με βάση το άρθρο 10(η) σε €150,525 καταλήγοντας ότι η συνολική καταβλητέα αποζημίωση για το επίδικο ακίνητο ανέρχεται σε €602,100 πλέον νόμιμους τόκους. Στην δική του έκθεση ημερομηνίας 18/12/12 ο Μ.Υ.1 αναφέρει ότι επειδή μεταξύ του κτήματος και της παραλίας παρεμβάλλεται στενή λωρίδα γης ιδιωτικού κτήματος η οποία δεν μπορεί να αξιοποιηθεί οικιστικά λόγω της ζώνης προστασίας της παραλίας και δεν μπορεί να αποκοπεί η θέα προς την θάλασσα το κτήμα θεωρείται σχεδόν παραλιακό. Όπως αναφέρει επίσης στην έκθεση του το υπό εξέταση τεμάχιο συγκρίνεται καλύτερα με τα ακίνητα 1 και 2 του Πίνακα Συγκριτικών Πωλήσεων επειδή τα ακίνητα αυτά εφάπτονται της παραλίας και ως εκ τούτου δίδεται μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτά σε σχέση με τις συγκριτικές πωλήσεις 3 και
- Με βάση τις πιο πάνω αναφορές σε συσχετισμό με τα φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά του ακινήτου ο Μ.Υ.1 καταλήγει στο ποσό των €261.000 σαν πληρωτέα αποζημίωση. Έχω εξετάσει με ιδιαίτερη προσοχή το περιεχόμενο της έκθεσης του Μ.Ε.
- και ιδιαίτερα τον τρόπο με τον οποίο ερμήνευσε την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κούλουμου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 728 η οποία υιοθετήθηκε και στην παραπομπή 8/06 του Ε.Δ. Πάφου για να καταλήξει σε αποζημίωση τόσο με βάση το άρθρο 10(α) όσο και σε αποζημίωση με βάση το άρθρο 10(η). Αυτό που αναφέρθηκε στην υπόθεση Κούλουμου είναι ότι οποιαδήποτε μείωση της αξίας ακινήτου λόγω περιορισμών δυνάμει του περί Αρχαιοτήτων Νόμου Κεφ. 31 προστίθεται στην πληρωτέα αποζημίωση για την απαλλοτρίωση ώστε να καθίσταται δίκαιη και εύλογη σύμφωνα με το άρθρο 23 του Συντάγματος και αυτό σημαίνει ότι με βάση το άρθρο 10(η) «όποιο και να είναι το ποσό της μείωσης τούτο θα προστεθεί στη πληρωτέα αποζημίωση για την απαλλοτρίωση». Κατά την κρίση μου όμως δεν θα υπολογιστεί δύο φορές όπως είναι η θέση του Μ.Ε.1 αλλά ως να μην υπήρχε ο περιορισμός όπως είναι η θέση του Μ.Υ.1 ώστε να συνάδει με το άρθρο 23 του Συντάγματος αφού όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Κούλουμου «τόσο οι διά νόμου επιβαλλόμενοι περιορισμοί όσο και η απαλλοτρίωση της ίδιας ακίνητης ιδιοκτησίας είναι αποτέλεσμα αποφάσεων της διοίκησης για το καλό και συμφέρον του συνόλου». Βασική αρχή στον καθορισμό της αποζημίωσης είναι ότι η αξία της γης θα πρέπει να υπολογιστεί με την αξία που θα επέφερε το ακίνητο εάν επωλείτο στην ελεύθερη αγορά από τον ιδιοκτήτη του κατά τον χρόνο της δημοσίευσης της απαλλοτρίωσης. Με τον τρόπο υπολογισμού της αποζημίωσης όπως τον καθόρισε ο Μ.Ε.1 είναι σαφές ότι δόθηκε υπέρμετρη αξία στο ακίνητο και αυτή φαίνεται από τις συγκριτικές πωλήσεις που ο ίδιος χρησιμοποίησε. Για συνολική έκταση 2007 τ.μ. καθορίζει αξία €602,100 δηλαδή €301,000 ανά χίλια τετραγωνικά μέτρα. Καμιά από τις συγκριτικές πωλήσεις που αναφέρει ο μάρτυρας που βρίσκεται στην ίδια πολεοδομική ζώνη ακόμη και για ακίνητο με καλύτερα χαρακτηριστικά δεν έχει τέτοια τιμή. Ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνει δεκτός ο τρόπος υπολογισμού της αποζημίωσης από τον μάρτυρα. Περαιτέρω όμως ο Μ.Ε.1 λαμβάνει υπόψη του θεωρητικά στοιχεία όπως ότι εάν δεν είχε κηρυχθεί ως αρχαίο μνημείο τότε θα εντασσόταν στη τουριστική ζώνη. Αυτό μπορεί να είναι μια πιθανότητα αλλά δεν είναι δεδομένο και κατά την κρίση μου δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη και να χρησιμοποιηθεί σαν συγκριτικό στοιχείο. Όσον αφορά το ποσοστό ετήσιας αύξησης ο Μ.Ε.1 υιοθέτησε ποσοστό 15% αναφέροντας ότι η μέση ετήσια αύξηση είναι 25%. Υπήρχε χρόνος όπως είπε που το ποσοστό ετήσιας αύξησης ήταν 30%. Οι πραγματικές πωλήσεις υποστηρίζουν ότι μέχρι το 2008 δεν υπήρχε καν θέμα να ήταν 10%. Στο μάρτυρα υπεβλήθηκε ότι η ετήσια αύξηση δεν μπορεί να είναι πέραν του 10-12% θέση που υποστηρίζει ουσιαστικά ο Μ.Υ.1 ο οποίος ανέφερε ότι το ποσοστό 10% ετήσιας αύξησης υιοθετείται από τους πλείστους εκτιμητές ως δίκαιη και λογική αύξηση. Ο καθορισμός της δίκαιης και εύλογης αποζημίωσης γίνεται με βάση τα φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά του ακινήτου. Σύμφωνα με τις θέσεις των δύο εκτιμητών το ακίνητο εμπίπτει στην πολεοδομική ζώνη Ζ1 με ανώτατο συντελεστή δόμησης 0.06.1 ποσοστό κάλυψης 0.06.1 και κυριαρχούσα χρήση την γεωργική. Μέρος του τεμαχίου εμπίπτει στη ζώνη προστασίας της παραλίας και μεταξύ του κτήματος και της παραλίας παρεμβάλλεται στενή λωρίδα γης η οποία δεν μπορεί να αξιοποιηθεί οικιστικά και έτσι υπάρχει απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα. Το ακίνητο εφάπτεται μονοπατιού και είναι επίπεδης επιφάνειας και κανονικού σχήματος. Με την εξασφάλιση πρόσβασης στο ακίνητο σαν προϋπόθεση θα μπορούσε να αναγερθεί μια μεμονωμένη κατοικία με ολικό εμβαδόν 120μ2 και 24μ2 βεράντες. Οι δύο εκτιμητές χρησιμοποίησαν τέσσερις κοινές συγκριτικές πωλήσεις και αυτές θεωρώ σαν βάση για να καταλήξει το Δικαστήριο στον καθορισμό της δίκαιης και λογικής αποζημίωσης αφού προσομοιάζουν με τα χαρακτηριστικά του επίδικου ακινήτου και βρίσκονται στη ζώνη Ζ
- Οι συγκριτικές πωλήσεις αφορούν τα πιο κάτω ακίνητα: Φ/Σχ 44/15.Ε.2, Τεμ. 4, Φ/Σχ 44/15.Ε.1, Τεμ. 12, Φ/Σχ 447.w.1, Τεμ. 6 και Φ/Σχ 44/7,w.1 Tεμ.
- Τα πρώτα δύο έχουν σαν φυσικά χαρακτηριστικά ότι είναι παραλιακά και διαθέτουν δρόμο. Τα άλλα δύο απέχουν από την παραλία όμως διαθέτουν δρόμο και όλα είναι μεγαλύτερης έκτασης από το επίδικο ακίνητο. Ο Μ.Υ.1 στη δική του μαρτυρία ανέφερε ότι τα δύο πρώτα πιο πάνω αναφερόμενα ακίνητα, πλεονεκτούν του επίδικου λόγω πρόσβασης και παροχής υπηρεσιών και τα δύο τελευταία μειονεκτούν λόγω θέας διαθέτουν όμως πρόσβαση και υπηρεσίες. Ενώ ο Μ.Υ.1 δέχεται όλα τα πιο πάνω συγκριτικά τελικά φαίνεται να περιορίζεται στα συγκριτικά 1 και 2 καθορίζοντας στο χαμηλότερο την αξία του επίδικου ακινήτου, χωρίς ιδιαίτερη δικαιολογία. Θεωρώ επίσης ότι η υιοθέτηση εκ μέρους του Μ.Υ.1 ποσοστού ετήσιας αύξησης 10% είναι γενικευμένη τοποθέτηση αφού όπως ανέφερε ο Μ.Ε.1 υπήρξε και χρόνος που η ετήσια αύξηση ήταν 30% και αυτό δεν αμφισβητήθηκε. Για τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω κρίνω ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποδεκτεί εξ' ολοκλήρου καμιά από τις θέσεις των δύο εμπειρογνωμόνων αλλά με βάση αυτές θα προχωρήσει στον δικό του υπολογισμό για την δίκαιη και εύλογη αποζημίωση που δικαιούται η αιτήτρια. Έχοντας υπόψη την ανάλυση που οι δύο μάρτυρες έκαμαν σε σχέση με τα πιο πάνω συγκριτικά και το επίδικο ακίνητο, τα μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα που το καθένα διαθέτει το γεγονός ότι το επίδικο ακίνητο δεν διαθέτει πρόσβαση αλλά μπορεί να την αποκτήσει όπως επίσης και το γεγονός ότι μέρος του ακινήτου επηρεάζεται από την ζώνη προστασίας της παραλίας αλλά ταυτόχρονα ότι διαθέτει απρόσκοπτη θέα προς την θάλασσα θεωρώ ότι η αγοραία αξία του επιδίκου ακινήτου είναι το ποσό των €160,00 ανά τετραγωνικό μέτρο και καταλήγω ότι η δίκαιη και εύλογη αποζημίωση ανέρχεται στο ποσό των €321,
- Ως εκ τούτου εκδίδεται απόφαση υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της αποζημιούσας αρχής για το ποσό των €321.120 με τόκο 9% από 6.7.07 ημερομηνία γνωστοποίησης της απαλλοτρίωσης μέχρι την εξόφληση. Επιδικάζονται επίσης υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της αποζημιούσας αρχής τα έξοδα του εκτιμητή και τα δικηγορικά έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στη κλίμακα της απόφασης. (Υπ.) ............... Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Final Αναφορά: Παραπομπή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο