Χριστάκης Χατζηνεοφύτου κ.α. ν. Δήμου Πέγειας, Αρ. Αγωγής :- 2002/13, 20/1/2014

Χριστάκης Χατζηνεοφύτου κ.α. ν. Δήμου Πέγειας, Αρ. Αγωγής :- 2002/13, 20/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A12 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής :- 2002/13

1. Χριστάκης Χατζηνεοφύτου
2. Αναστάσης Κάττου Και Δήμου Πέγειας Αίτηση για Προσωρινό Διάταγμα Ημερομηνίας 2/8/2013 Ημερομηνία :- Δευτέρα 20η Ιανουαρίου 2014 Για τους Ενάγοντες - Αιτητές :- κος. Κρίτων Παπαλοίζου κος. Στέλιος Στυλιανού Για ν΄ ακούσει Απόφαση :- κος. Στέλιος Στυλιανού Για τον Εναγόμενο - Καθ΄ ου η Αίτηση :- κος. Νικόδημος Φακοντής για Ιωάννη Παπαζαχαρία Δ.Ε.Π.Ε. Για ν΄ ακούσει Απόφαση :- κος. Νικόδημος Φακοντής Ενδιάμεση Απόφαση
3. Αιτούνται διάταγμα οι ενάγοντες με το οποίο να διατάσσεται ο εναγόμενος όπως παύσει να επεμβαίνει στο κτήμα τους (στο εξής θα καλείται το «επίδικο ακίνητο»).
4. Ο εναγόμενος καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης με 14 συνολικά λόγους ένστασης.
5. Περιορίστηκαν οι διάδικοι στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων προς υποστήριξη της αίτησης και ένστασης δίχως οι ενόρκως δηλούντες να αντεξεταστούν.
6. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη με κατάθεση γραπτών αγορεύσεων και συμπληρωματικά στη συνέχεια με προφορικές αγορεύσεις, μία εβδομάδα αργότερα, έτσι ώστε να δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος στο Δικαστήριο προς μελέτη τόσο της αίτησης και ένστασης όσο και του περιεχομένου των γραπτών αγορεύσεων.
7. Αιτούνται διάφορες θεραπείες οι ενάγοντες με την αγωγή τους. Μεταξύ αυτών είναι αυτούσιο και το διάταγμα το οποίο ζητούν με αυτή την αίτηση. Δίχως μάλιστα, με την αίτηση τους, να τίθεται οποιοσδήποτε χρονικός περιορισμός της ισχύς αυτού υπό την έννοια της προσωρινότητας του ως μία ενδιάμεση θεραπεία μέχρι και την εκδίκαση της αγωγής.
8. Ευθύς εξ αρχής αυτό το οποίο προβλημάτισε ιδιαίτερα το Δικαστήριο ως προς τη φύση του διατάγματος την έκδοση του οποίου αιτούνται οι ενάγοντες είναι το γεγονός ότι ενώ με αυτό ζητείται η παύση της παράνομης επέμβασης στο επίδικο ακίνητο ήδη η επέμβαση αυτή είχε προηγηθεί πριν περίπου 13 χρόνια με τη κατασκευή έργων ουσιαστικά μόνιμης μορφής[1]. Όπως, δηλαδή, μεταξύ άλλων, επιχωμάτωση, δημιουργία χώρου στάθμευσης και τοποθέτηση κιγκλιδώματος.
9. Κατά την ακρόαση της αίτησης, έθεσε το Δικαστήριο στους ευπαίδευτους δικηγόρους των διαδίκων το εξής ερώτημα. Κατά πόσο ήταν πρόσφορη η έκδοση ενός διατάγματος για τη παύση της παράνομης επέμβασης εφόσον αυτή ήδη είχε ολοκληρωθεί. Υπενθυμίζοντας παράλληλα πως δεν είχε παρουσιαστεί μαρτυρία αναφορικά με την οποιαδήποτε πρόθεση του εναγομένου να προβεί σε εκτέλεση νέων έργων εντός του επίδικου ακινήτου.
10. Βεβαίως το Δικαστήριο όταν έθετε το συγκεκριμένο ερώτημα διατηρούσε υπόψη του και τη φύση της παράνομης επέμβασης. Δηλαδή, κατασκευαστικά έργα ουσιαστικά μόνιμης μορφής τα οποία είχαν ολοκληρωθεί σε ένα χρονικό σημείο 13 χρόνια περίπου πριν και από τη καταχώρηση της αγωγής.
11. Το ερώτημα αυτό παρέμεινε αναπάντητο ενώ, διατηρώντας υπόψη τα όσα είχαν λεχθεί κατά τη διάρκεια της ακρόασης της αίτησης, η προσπάθεια η οποία καταβλήθηκε μεταξύ 7/11/2013 και 5/12/2013 από τους δικηγόρους των διαδίκων να καταλήξουν σε μία από κοινού αποδεκτή έκδοση διατάγματος με ανάλογη διατύπωση αυτού, έτσι ώστε με αυτή να συμφωνούν και οι δύο πλευρές, δυστυχώς απέβη άκαρπη.
12. Τονίζεται ιδιαίτερα η σημασία της λέξης «παύση» ως μέρος του αιτούμενου διατάγματος. Η έννοια της λέξης είναι απλή. Παύση μίας ενέργειας ή κατάστασης είναι δυνατό να γίνει αντιληπτή ως η διακοπή αυτής είτε επί μόνιμης είτε προσωρινής βάσης. Δηλαδή, επιβάλλεται ένα τέλος σε μία υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων είτε επί προσωρινής είτε μόνιμης βάσης.
13. Ασφαλώς η ίδια η έννοια της «παύσης» εξαρτάται και από τη μορφή της επέμβασης την οποία οι ενάγοντες ζητούν από το Δικαστήριο όπως παύσει - ή ουσιαστικά απαγορεύσει - με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Εάν, παραδείγματος χάριν, η επίδικη παράνομη επέμβαση λάμβανε τη μορφή της επί καθημερινής βάσης επέμβασης από τον εναγόμενο, τότε δεν θα εγειρόταν τέτοιο θέμα προς εξέταση από το Δικαστήριο.
14. Παραδείγματος χάριν, εάν η μορφή επέμβασης ήταν η στάθμευση των αυτοκινήτων των υπαλλήλων του εναγομένου επί του επίδικου ακινήτου επί καθημερινής βάσης. Μία τέτοια συνεχής μεν αλλά όχι μόνιμης μορφής επέμβαση θα μπορούσε να εμποδιστεί με την έκδοση ενός διατάγματος το οποίο θα απαγόρευε στον εναγόμενο και τους υπαλλήλους του να χρησιμοποιούν το επίδικο ακίνητο ως χώρο στάθμευσης.
15. Δεν έχει βεβαίως παρουσιαστεί μαρτυρία η οποία να εξειδικεύει τη παράνομη επέμβαση από τον εναγόμενο με αυτό τον τρόπο. Έστω και εάν υπάρχει αναφορά στην αρχική ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης σε δημιουργία μεν χώρου στάθμευσης δίχως όμως παράλληλα να υπάρχει και αναφορά χρήσης αυτού από τον εναγόμενο ή οποιοδήποτε υπάλληλο του.
16. Αντιθέτως σύμφωνα με τη μαρτυρία η οποία έχει παρουσιαστεί η παράνομη επέμβαση από τον εναγόμενο έχει προηγηθεί του αιτήματος των εναγόντων κατά 13 περίπου έτη ενώ επιπλέον έχει λάβει μόνιμη μορφή υπό την έννοια της δημιουργίας μίας χρονικά σταθερής και αμετακίνητης κατάστασης πραγμάτων.
17. Τονίζεται επιπλέον πως δεν είναι δυνατό για το Δικαστήριο λογικά να θεωρήσει πως η έκδοση ενός διατάγματος παύσης της παράνομης επέμβασης θα μπορούσε στη πράξη να ερμηνευθεί ως διάταγμα άρσης της παράνομης επέμβασης. Δίχως όμως παράλληλα να αποκλείεται το ενδεχόμενο οι ενάγοντες με την έκδοση ενός διατάγματος παύσης της παράνομης επέμβασης, επί μίας λανθασμένης αντίληψης της εμβέλειας διατάγματος τέτοιας φύσης, να καταχωρούσαν και αίτηση παρακοής του, διεκδικώντας όχι τόσο τη παύση της παράνομης επέμβασης - εφόσον αυτή έχει συντελεστεί εδώ και 13 χρόνια περίπου - αλλά ουσιαστικά τη παύση της παράνομης επέμβασης δια μέσω της άρσης της.
18. Διεκδικώντας δηλαδή μία διαφορετική μορφή προσωρινής θεραπείας από αυτή η οποία θα είχε χορηγηθεί με την έκδοση διατάγματος παύσης και προωθώντας μία λανθασμένη θέση ως προς το ότι η παύση της παράνομης επέμβασης είναι εφικτή μόνο με το να τεθεί ένα τέρμα σε αυτή με την αφαίρεση όλων των μόνιμων έργων. Η κατασκευή των οποίων - σύμφωνα με τη μαρτυρία η οποία έχει παρουσιαστεί - αποτελεί τόσο την αρχική όσο και τη σημερινή μορφή της παράνομης επέμβασης στο επίδικο ακίνητο. Ενώ η αφαίρεση αυτών στη πραγματικότητα θα αποτελούσε άρση και όχι παύση της παράνομης επέμβασης.
19. Ένα άλλο παράδειγμα παράνομης επέμβασης θα ήταν η κατασκευή από τον εναγόμενο ενός λυόμενου κτιρίου εντός του επίδικου ακινήτου. Παρά και τη πρακτική δυνατότητα της μετακίνησης ενός λυόμενου κτιρίου ασφαλώς αυτό εκ πρώτης όψεως θα είχε μία φαινομενικά μόνιμη μορφή σε αντίθεση με τη παράνομη επέμβαση η οποία θα συνέβαινε με την επί καθημερινής βάσης στάθμευση των αυτοκινήτων των υπαλλήλων του εναγομένου στο επίδικο ακίνητο. Όμως και σε αυτή τη περίπτωση η παύση αυτής της μορφής παράνομης επέμβασης θα μπορούσε να είχε λογικό νόημα μόνο εάν όντως προς συμμόρφωση με το διάταγμα ο εναγόμενος μετακινούσε αυτό το λυόμενο κτίριο. Ουσιαστικά όμως το τι θα συνέβαινε θα ήταν και πάλι η άρση της παράνομης επέμβασης παρά η παύση της.
20. Έστω δηλαδή και εάν στη περίπτωση ενός λυόμενου κτιρίου η μετακίνηση αυτού τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως θα ήταν ευκολότερη από την άρση της παράνομης επέμβασης η οποία έχει προκύψει από τη κατασκευή έργων μονιμότερης μορφής. Όπως, παραδείγματος χάριν, η επιχωμάτωση η οποία έγινε εντός του επίδικου ακινήτου[2].
21. Θέτοντας το πολύ απλά η αιτούμενη παύση της παράνομης επέμβασης λογικά θα μπορούσε να είχε νόημα μόνο σε περίπτωση κατά την οποία αυτό το οποίο θα επιτυγχανόταν θα ήταν η άρση της παράνομης επέμβασης. Η παύση δηλαδή της παράνομης επέμβασης δια μέσω της άρσης της.
22. Δεν υπάρχει δηλαδή οποιαδήποτε άλλη δυνατότητα το αιτούμενο διάταγμα να είχε οποιαδήποτε χρησιμότητα ή λογική ή ουσιαστικά πρακτική εφαρμογή αυτού παρά μόνο εάν αυτό απέληγε σε άρση της παράνομης επέμβασης. Παρά το ότι βεβαίως με το αίτημα τους οι ενάγοντες δεν ζητούν την έκδοση προστακτικού διατάγματος άρσης της παράνομης επέμβασης αλλά ενός απαγορευτικού διατάγματος παύσης αυτής. Τέτοια προστακτικά διατάγματα αποτελούν μέρος των θεραπειών τις οποίες οι ενάγοντες ζητούν με την αγωγή τους (βλ. σχετικά τις θεραπείες (Γ) έως και (ΣΤ) στην οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής) και με τα οποία διατάσσεται ο εναγόμενος να προβεί σε συγκεκριμένες πράξεις.
23. Διατηρώντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω καθίσταται εμφανής η σημασία την οποία έχει η χρήση της λέξης ή ουσιαστικά η έννοια την οποία η λέξη «παύση» αποκτά σε σχέση με τις περιστάσεις υπό εξέταση με αυτή την απόφαση.
24. Θα μπορούσε μάλιστα να θεωρηθεί πως οι ενάγοντες προσπαθούν με συγκεκαλυμμένο τρόπο να εξασφαλίσουν ένα προστακτικό διάταγμα υποβάλλοντας όμως αίτημα για την έκδοση ενός απαγορευτικού διατάγματος.
25. Εντούτοις δεν διαπιστώνεται από το Δικαστήριο πως αυτός ήταν ο σκοπός των εναγόντων με την καταχώρηση της αίτησης του. Απλά στην ενδεχόμενη εφαρμογή του αιτούμενου διατάγματος αυτή θα μπορούσε να ήταν εν τέλει η κατάληξη του.
26. Οδηγώντας μάλιστα και σε καταχώρηση επακόλουθης αίτησης με την οποία θα ζητούσαν την τιμωρία του εναγομένου λόγω της ανυπακοής του προς το διάταγμα παύσης της παράνομης επέμβασης. Ενώ στη πραγματικότητα, σε μία τέτοια περίπτωση, ο εναγόμενος δε θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι παρέλειπε να συμμορφωθεί με ένα τέτοιο διάταγμα εφόσον στη πράξη αυτό το οποίο θα έκανε θα ήταν ακριβώς να μην έπραττε οτιδήποτε.
27. Εντούτοις ακόμη και με το να μην έπραττε οτιδήποτε προς παύση της παράνομης επέμβασης αυτό δε θα άλλαζε οτιδήποτε σε σχέση με την υφιστάμενη κατάσταση ενώ εάν όντως έπραττε οτιδήποτε τότε αυτό το οποίο θα έκανε δε θα μπορούσε να ήταν οτιδήποτε άλλο παρά από το να προβεί σε ενέργειες για την άμεση άρση της παράνομης επέμβασης. Ενεργώντας δηλαδή ωσάν να είχε εκδοθεί ένα προστακτικό αντί ένα απαγορευτικό διάταγμα.
28. Ως προς τη γενικότερη νομική και πραγματική πτυχή αναφορικά με την έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος παρατηρώ τα ακόλουθα.
29. Πραγματικά θεωρώ ότι δε χρειάζεται ιδιαίτερη αναφορά στα γεγονότα αυτής της υπόθεσης έτσι ώστε το Δικαστήριο να καταλήξει σε συμπέρασμα ότι ισχύουν αμφότερες οι δύο πρώτες προϋποθέσεις προς έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος.
30. Σύμφωνα με τη μαρτυρία η οποία έχει παρουσιαστεί αναμφίβολα εκ πρώτης όψεως προκύπτει ως δεδομένο ότι υπάρχει παράνομη επέμβαση από τον εναγόμενο εντός του επίδικου ακινήτου το οποίο ανήκει στους ενάγοντες.
31. Μάλιστα έχοντας ως βάση το ιστορικό αυτής της παράνομης επέμβασης και διατηρώντας υπόψη τόσο την αρχική γνωστοποίηση απαλλοτρίωσης στις 20/8/2007 από τον εναγόμενο όσο και τη μεταγενέστερη ανάκληση της στις 25/9/2009 - ενώ είχε προηγηθεί στο μεσοδιάστημα και προσφορά αποζημίωσης - εύλογα παρέχεται η ευχέρεια στο Δικαστήριο όπως διαπιστώσει την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ενώ επιπλέον, έχοντας υπόψη τα ίδια δεδομένα, παρέχεται επίσης η ευχέρεια να διαπιστωθεί ως ορατή και η πιθανότητα επιτυχίας των εναγόντων στην εξασφάλιση των θεραπειών τις οποίες αξιώνουν με την αγωγή τους.
32. Συνεπώς, το ερώτημα το οποίο απομένει είναι κατά πόσο εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Ενώ ακόμη και να κριθεί ότι όντως ικανοποιείται και αυτή η τρίτη προϋπόθεση θα πρέπει στη συνέχεια το Δικαστήριο να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. σχετικά την απόφαση της Αίτησης Αρ. 122/2003 για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων Certiorari και Prohibition, Ο Φιλελεύθερος Λτδ. κ. ά.