ΜΙΝΕΡΒΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΤΔ ν. P.L.M. ETAIΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΥΣΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2569/12, 8/1/2014

(2), Θ.8 και Θ.9, Δ.64 και επί της γενικότερης και συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Ευγένιου Γεωργίου, διευθυντή του παραρτήματος της Ενάγουσας στην Πάφο ο οποίος παραθέτει διάφορους ισχυρισμούς στους οποίους θα γίνεται αναφορά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Η πλευρά των Καθ΄ ων η αίτηση-Εναγομένων καταχώρισε ένσταση προβάλλοντας διάφορους λόγους για τους οποίους η αίτηση δεν θα πρέπει να γίνει αποδεκτή, ότι δηλαδή η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και ότι τα γεγονότα δεν συνηγορούν στην έκδοση διατάγματος για καταχώρηση απαντητικής ή και συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ότι είναι παράτυπη και πάσχει νομικά, ότι η μαρτυρία η οποία επιδιώκεται να προσαχθεί μέσω της ένορκης δήλωσης ήταν στη γνώση και κατοχή της Ενάγουσας για αρκετό χρονικό διάστημα και δεν προέκυψε πρόσφατα, ότι τυχόν έγκριση της αίτησης θα επιφέρει αδικία στην πλευρά των Εναγομένων η οποία δεν θα μπορεί να θεραπευτεί σε μεταγενέστερο στάδιο, ότι η Ενάγουσα-Αιτήτρια απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα και δεν έχει έρθει ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια, ότι τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση είναι αναληθή και η Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται στην υπό κρίση αίτηση, ότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η αίτηση έχουν καλή και βάσιμη υπεράσπιση και τέλος ότι η αίτηση δεν συνοδεύεται από τα απαραίτητα έγγραφα που βεβαιώνουν την αξίωση της. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ.1-9 και Δ.48 Θ.1-13, Δ.39, Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/1960, στο Σύνταγμα, στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Κώστα Λαούρη (Εναγόμενου 4) στην οποία προβάλλει διάφορους ισχυρισμούς στους οποίους θα γίνει αναφορά εφόσον κριθεί αναγκαίο. Κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης οι δικηγόροι των δύο πλευρών, μέσω των γραπτών αγορεύσεων τους τις οποίες υιοθέτησαν και επανέλαβαν, ανέπτυξαν τις θέσεις τους με αναφορά στη νομολογία. Το αίτημα παραχώρησης άδειας εκ μέρους του Δικαστηρίου για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προβλέπεται από τη Δ.48 Θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όπως αυτή έχει τροποποιηθεί από την 23.12.99, με αποτέλεσμα στις αιτήσεις που καταχωρούνται δυνάμει της Δ.48 να μην απαιτείται η προσαγωγή προφορικής μαρτυρίας για απόδειξη γεγονότων που αμφισβητούνται (Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.ά.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Συγκεκριμένα η Δ.48 Θ.4

(2)προβλέπει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39.» Επομένως αυτό που θα πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο είναι κατά πόσο θα ασκήσει την εξουσία που του παρέχει η Δ.48 Θ.4

(2)νοουμένου ότι προβάλλεται καλός λόγος γι΄ αυτό. Στην υπόθεση Ματθαίου κ.α.

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 λέχθηκε ότι το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης, ανάλογα με την περίπτωση. Χρήσιμα είναι και τα όσα λέχθηκαν από τον τότε Πρόεδρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και νυν Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Κ. Παμπαλλή στα πλαίσια παρόμοιας αίτησης στην αγωγή 6710/97, απόφαση ημερ. 16.1.04 σε σχέση με την παράγραφο 2 του Θ.4 της Δ.48: «Είναι πιστεύω κατάλληλο στάδιο να εξετασθεί η φιλοσοφία πίσω από αυτή την τροποποίηση που έγινε το 1999. Κατά την άποψη μου είναι η αποφυγή επέκτασης, της ενδεχόμενα προσαχθείσας σ΄ αίτηση, προφορικής μαρτυρίας. Ορθά επίσης πιστεύω ότι απαιτείται άδεια του Δικαστηρίου έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η ολοκλήρωση παράθεσης του πραγματικού πλαισίου εκδίκασης μιας αίτησης και ν΄ αποφεύγεται η ατέρμονη ή ανεξήγητη καταχώριση ενόρκων δηλώσεων. Απαιτείται συνεπώς η παράθεση «καλού λόγου» για την έγκριση τέτοιου αιτήματος. Η έννοια της φράσης «καλός λόγος», πρέπει να ερμηνευθεί σε συνάρτηση με το γενικότερο δικαίωμα κάθε διάδικου να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, όλο, το κατά την άποψη του αναγκαίο υλικό, ή επιθυμητό υπόβαθρο πριν την ακρόαση της αίτησης. Η ασφαλιστική δικλείδα της παροχής ευχέρειας αντεξέτασης δεν τέθηκε κατά την άποψη μου τυχαία. Θα ήταν πιστεύω άδικο να τεθεί υψηλό εμπόδιο σε έναν αιτητή που επιθυμεί την καταχώριση ένορκης δήλωσης. Αυτό σ΄ αντιδιαστολή με την παρεχόμενη δυνατότητα τροποποίησης δικογράφων, ακόμα και όταν καταδειχθεί αμέλεια, στην έγκαιρη παρουσίαση των γεγονότων. Το τι πρέπει να καταδείξει κατά την άποψη μου ο αιτητής, για να ικανοποιήσει το Δικαστήριο, ότι το αίτημα του εδράζεται σε καλό λόγο είναι η γνωστοποίηση της αναγκαιότητας απάντησης σε κάποιους ισχυρισμούς, ή ακόμη η παράθεση γεγονότων που θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν ή ενισχύσουν ένα νομικό επιχείρημα.» Έχω ακούσει και μελετήσει με προσοχή τα όσα έχουν αναφέρει οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των δύο πλευρών κατά τις αγορεύσεις τους ως επίσης τα όσα περιέχονται στην αίτηση, στην ένσταση και τις ένορκες δηλώσεις που τις συνοδεύουν. Κρίνω ότι οι λόγοι τους οποίους προβάλλει η πλευρά της Αιτήτριας για να της επιτραπεί η καταχώριση συμπληρωματικής ή και απαντητικής ένορκης δήλωσης δηλαδή η ανάγκη αντίκρουσης ορισμένων από τους ισχυρισμούς που προβάλλουν οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η αίτηση και περιέχονται στις παραγράφους 5 και 8 της ένορκης δήλωσης και αφορούν τον 17ο λόγο που αναφέρεται στο σώμα της ένστασης τους τα οποία η πλευρά της Αιτήτριας θεωρεί ότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και η άρση των αμφιβολιών και αμφισβητήσεων ως προς το εάν η Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ και η Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λτδ είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο αποτελούν καλούς λόγους για τους οποίους η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ των αιτητών (βλ. A. Messios & Sons Ltd κ.α. v. Λεωνίδα (Αρ. 1)

(2010)1 (Α) Α.Α.Δ. 195). Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η Ενάγουσα στην παράγραφο 1 της έκθεσης απαίτησης αναφέρει ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο η Ενάγουσα ήταν και είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, δεόντως εγγεγραμμένη δυνάμει του περί Εταιρειών Νόμου και διεξάγει ασφαλιστικές υπηρεσίες ενώ κατά ή περί την 25.2.2005 εγγράφηκε ως δημόσια εταιρεία. Ο ισχυρισμός αυτός επαναλαμβάνεται στην παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση ημερ. 19/2/13. Δηλαδή με τη συμπληρωματική ή απαντητική ένορκη δήλωση δεν επιδιώκεται η παράθεση εντελώς νέων ισχυρισμών ή γεγονότων αλλά μαρτυρίας προς αντίκρουση ισχυρισμών των Καθ΄ ων η αίτηση και ενίσχυση των ήδη προβαλλόμενων ισχυρισμών της Ενάγουσας. Καταλήγω επομένως ότι όλα τα πιο πάνω εξεταζόμενα σωρευτικά μπορούν να αποτελέσουν καλό λόγο για να δοθεί άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ή και απαντητικής ένορκης δήλωσης και ως εκ τούτου κρίνω το αίτημα δικαιολογημένο. Οι λόγοι ένστασης δεν γίνονται αποδεκτοί. Συνεπεία των πιο πάνω δίδεται άδεια στην Ενάγουσα-Αιτήτρια να καταχωρίσει συμπληρωματική ή και απαντητική ένορκη δήλωση. Η ένορκη δήλωση να καταχωρηθεί και αντίγραφο να δοθεί στους δικηγόρους των Εναγομένων-Καθ΄ ων η αίτηση εντός πέντε ημερών από σήμερα. Τα έξοδα επιφυλάσσονται. (Υπ.) ............. Α. Ν. Κονής, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /ΑΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο