Γιαννάκης Πολυβίου κ.α. ν. M.C.N.V. GEORGIOU TRADING CO LTD κ.α., Αρ. αγωγής: 2702/13, 7/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A27 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ Ε.Δ. Αρ. αγωγής: 2702/13 Γιαννάκης Πολυβίου Στέλιος Γ. Πολυβίου Ελένη Πολυβίου Ενάγοντες εναντίον M.C.N.V. GEORGIOU TRADING CO LTD Νίκος Γεωργίου Μαρία Ν. Γεωργίου Νατάσα Ν. Γεωργίου Εναγόμενοι ---------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 7/2/2014 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντες - αιτητές: κα Αρίστη Κορακίδου - Μακρίδου Για εναγόμενους - καθ΄ ων η αίτηση: κος Πανίκος Κλεοβούλου με κ. Νίκο Παπαθεοχάρους ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με ενδιάμεση μονομερή αίτηση τους, οι ενάγοντες ζήτησαν και πέτυχαν την έκδοση προσωρινού διατάγματος, με βάση του οποίου οι εναγόμενοι και/ή αντιπρόσωποι, υπηρέτες, υπαλλήλοι ή διευθυντές αυτών, όπως μη πληρώσουν οιοδήποτε ποσό χρημάτων από το τίμημα που έχουν λαμβάνει από την πώληση της επιχείρησης του πρατηρίου πετρελαιοειδών στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη 105 στην Πάφο στην εταιρεία Petrolina (Holdings) Public Limited μέχρι ποσού € 131,400 σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο εκτός από τους ενάγοντες. Η συνέχιση της ισχύος του εν λόγω διατάγματος, αντίκρυσε την σθεναρή αντίσταση των εναγομένων μετά την επίδοση του διατάγματος σε αυτούς και η όλη διαδικασία κατέληξε σε ακροαματική διαδικασία τριών συνεχόμενων δικασίμων με την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων ένθεν και ένθεν στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν αίτηση και ένσταση αντίστοιχα, ως επίσης και στις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν από αμφότερες τις πλευρές μετά από σχετική άδεια του Δικαστηρίου. ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΑΙΤΗΣΗΣ - ΕΝΣΤΑΣΗΣ Το μαρτυρικό υλικό που έχει συλλεχθεί τόσο με τις πιο πάνω αναφερόμενες ένορκες δηλώσεις, όσο και κατά το στάδιο της αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων είναι σχετικά ογκώδες και λεπτομερέστατο. Το Δικαστήριο βεβαίως δεν θα παραθέσει αυτολεξεί και στο σύνολο του όλο το μαρτυρικό υλικό, αλλά θα προβεί σε μια σύνοψη των εκατέρωθεν θέσεων, έτσι ώστε να γίνει αντιληπτός ο πυρήνας της διαφοράς που έχει προκύψει μεταξύ των διαδίκων και το Δικαστήριο θα κάνει μνεία εκεί όπου χρειάζεται για σκοπούς αξιολόγησης και πιο ειδικά κατά πόσο το πιο πάνω Διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει ή όχι σε ισχύ, υπό το πρίσμα βεβαίως της νομοθεσίας και νομολογίας που διέπει το ζήτημα της έκδοσης και συνέχισης προσωρινών διαταγμάτων, ως θα εκτεθεί αναλυτικότερα πιο κάτω. Ούτως ή άλλως το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο, δεν θα ειπησέλθει σε εκτενή ανάλυση και αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων για να εξάξει ευρήματα και συμπεράσματα που άπτονται των επίδικων θεμάτων και διαφορών, διότι αυτό αποτελει πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της κυρίως υπόθεσης, συμφωνα με την νομολογία που θα εκτεθεί πιο κάτω και για αυτό συμφωνούν αμφότερες οι πλευρές. Σημειοτέο ότι με την μονομερή αίτηση τους οι ενάγοντες ζητούσαν και άλλα προσωρινά διατάγματα τα οποία δεν έχουν εκδοθεί. Στην αρχική ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, ο ενόρκως δηλών προβαίνει σε μια εκτενή αναφορά αναφορικά με τις συνθήκες και τους λόγους που οδήγησαν στην δανειοδότηση των εναγομένων και που αφορούσαν κυρίως την οικονομική στήριξη στο επίδικο πρατήριο καυσίμων για να λειτουργήσει και τους λόγους και κίνητρα που οδήγησαν στον εν λόγω δανεισμό και που ήταν οι συγγενικοί δεσμοί μεταξύ τους. Σημειοτέο ότι η αξίωση των εναγόντων εναντίον των εναγομένων αφορά ισχυριζόμενα υπόλοιπα οφειλόμενα ποσά που δάνεισαν οι ενάγοντες στους εναγόμενους. Υποστηρίζουν οι ενάγοντες ότι η μη έκδοση (και συνεπώς η μη συνέχιση της ισχύος του επίδικου διατάγματος) θα εμποδίσει τους ενάγοντες από του να ικανοποιήσουν την απαίτηση τους λόγω της ύπαρξης πολλών χρεών που βαρύνουν τους εναγόμενους οι οποίοι διαθέτουν περιουσία που δεν δύναται να καλύψει το ύψος των υποχρεώσεων τους. Στον αντίποδα, οι εναγόμενοι ήγειραν σειρά από λόγους ενστάσεως και στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση τους, δίνουν μια εκ διαμέτρου αντίθετη εκδοχή, αρνούνται την οποιαδήποτε συμβατική ενοχή της εναγόμενης 1 και απέδωσαν σε πρόσωπα τα οποία κατονόμασαν και που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα διαδικασία, την οικονομική κατάρρευση των εναγομένων και του επίδικου πρατηρίου, ένεκα της τυφλής εμπιστοσύνης που είχαν, ιδίως στον Βαλεντίνο Πολυβίου, ο οποίος καταχράστηκε της εμπιστοσύνης που του είχαν και ο οποίος καταχράστηκε τεράστια ποσά τα οποία διοχέτευε στο πάθος του για τον τζόγο, προβαίνοντας ταυτόχρονα σε πλαστογραφίες επιταγών και στην τακτική του cross - firing για να παρουσιάσει μια επίπλαστη οικονομική εικόνα για να αντλεί χρηματικά ποσά εις βάρος των εναγομένων. Με την συμπληρωματική ένορκη τους δήλωση οι ενάγοντες αρνούνται την εκ διαμέτρου αντίθετη εκδοχή των εναγομένων και αφού επαναλαμβάνουν την εκδοχή τους, δίνουν την δική τους θέση για τους λόγους που οδήγησαν στην οικονομική κατάρρευση των εναγομένων και έδωσαν μια εκτενή αναφορά σε επιταγές και για τους λόγους που οδήγησαν στην έκδοση τους και γενικά στους λόγους που οδήγησαν στην διασάλευση των διαπροσωπικών σχέσεων τους και στην αξίωση των ποσών που διεκδικούν. Στον αντίποδα οι εναγόμενοι με την δική τους συμπληρωματική ένορκη δήλωση απαντούν στους ισχυρισμούς των εναγόντων που υπάρχουν στην συμπληρωματική τους ένορκη δήλωση και κάνουν ειδική αναφορά σε επιταγές που εκδόθηκαν και για τις συνθήκες και τους λόγους που οδήγησαν στην έκδοση τους. Προφορικά, ο ενόρκως δηλών εκ μέρους των εναγόντων, αντεξεταζόμενος υπεραμύνθηκε της αλήθειας των ενόρκων δηλώσεων που προέρχονταν από τον ίδιο και επαναλάμβανε το περιεχόμενο αυτών. Όμως, αυτό που έχει διαφανεί μέσα από την αντεξέταση του και χωρίς το Δικαστήριο να προβαίνει στην αξιολόγηση του ενόρκως δηλούντα των εναγόντων, είναι ότι ο ενόρκως δηλών γνώριζε για την διαδικασία που έχει χαρακτηρισθεί ως cross - firing, δίνοντας όμως μια δική του εκδοχή. Επίσης ο ενόρκως δηλών δεν ήταν σε θέση να πει με βεβαιότητα ποιος ήταν ο λόγος που υπάρχει αλλαγή του γραφικού χαρακτήρα των επιταγών οι οποίες του έχουν υποδειχθεί κατά το στάδιο της αντεξέτασης, αφήνοντας έτσι ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα, παρόλο που έδωσε την εκδοχή ότι οι εν λόγω επιταγές υπογράφοντο κατ΄ εξουσιοδότηση, γεγονός για το οποίο υπήρξε σθεναρή αντίρρηση. Όπως έχει διαφανεί μέσα από την αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα, ο ενόρκως δηλών παραδέχθηκε ότι δεν έχει αποκαλύψει ότι γνώριζε για την οικονομική δυνατότητα των εναγομένων και παραδέχθηκε επίσης την φύση της απαιτούμενης αξίωσης που έχουν. Χαρακτηριστικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα όπως φαίνεται μέσα από την σελίδα 7 των στενοτυπημένων πρακτικών ημερομηνίας 16/1/2014 το οποίο κρίνεται ως σκόπιμο να παρατεθεί αυτούσιο για πληρέστερη κατανόηση των λεχθέντων: << E. Αλλά ξέρατε ότι η εταιρεία, η εναγόμενη 1 έχει εισόδημα, ότι οι εναγόμενοι έχουν εισοδήματα από ενοίκια 4. 800 περίπου από την πολυκατοικία που ενοικιάζουν στην Πάφο μηνιαίως; Το ξέρετε αυτό; A. Μάλιστα. E. Δεν το αναφέρατε όμως. A. Μάλιστα. E. Συμφωνείτε μαζί μου ότι όλη η ζημιά που επικαλείστε είναι αν πάθετε κάποια ζημιά είναι θέμα χρηματικής... αν μάλλον αν κερδίσετε την αγωγή η όλη σας η αξίωση είναι λεφτά, χρηματικά ποσά, έτσι; A. Η όλη μας απαίτηση είναι να πάρουμε τα χρήματα τα οποία έχουμε δανείσει τα οποία είναι από την εργασία μας, από τις συντάξεις των γονέων μου, από τα εφάπαξ που έχουν πάρει. E. Αν δεν ισχύει το διάταγμα, αν δεν υπήρχε το διάταγμα η ζημιά που μπορούσε να σας προκληθεί πάλι εν χρηματική έτσι; A. Μάλιστα. >> Προφορικά, η ενόρκως δηλούσα εκ μέρους των εναγομένων, υπεραμύνθηκε της εκδοχής που παρουσίασαν οι εναγόμενοι και που αφορούσαν το όλο πλέγμα της διαχείρισης του επίδικου πρατηρίου, τις σχέσεις μεταξύ των διαδίκων, τις συνθήκες και τους λόγους που οδήγησαν στην έκδοση αριθμού επιταγών, στους λόγους που οδήγησαν στην διασάλευση των διαπροσωπικών σχέσεων των διαδίκων, στην οικονομική κατάρρευση των εναγομένων και στην αναγκαστική πώληση του επίδικου πρατηρίου σε χαμηλή τιμή. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ο αιτητής που με μονομερή αίτηση εξασφάλισε υπέρ του προσωρινό διάταγμα έχει το βάρος να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ (βλ. Dolego Estates Ltd κ.ά. ν. Φιλίππου κ.ά.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1217, 1224). Για να παραμείνει σε ισχύ το διάταγμα πρέπει να ικανοποιούνται δύο παράμετροι: - ότι στη βάση των δεδομένων που είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τον αιτητή ορθά εκδόθηκε το διάταγμα, και - ότι στη βάση των δεδομένων κατά την ακρόαση, αφ' ότου ορίστηκε επιστρεπτέτο, είναι ορθή η οριστικοποίηση του διατάγματος και συνέχιση της ισχύος του. Τα δεδομένα κατά την ακρόαση περιλαμβάνουν τα επιπλέον στοιχεία που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου από το ενιστάμενο μέρος, τον καθ' ου η αίτηση. Το Δικαστήριο εξετάζει τα πιο κάτω: (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (β) Πιθανότητες ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. (Σχετικές είναι οι αποφάσεις Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Acropol Shipping Co Ltd v. Rossis
(1976)1 Α.Α.Δ 38, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, National Bank of Greece v. Motovia
(1987)1 Α.Α.Δ. 303, ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152 και Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd & άλλων ν. Παραλράμα Λτδ
(1990)1 Α.Α.Δ. 1051). Περαιτέρω μετά την ικανοποίηση των προαναφερθέντων προϋποθέσεων στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του, το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο η συνέχιση του διατάγματος με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Με βάση τις νομικές αρχές που διέπουν την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων, στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν επιχειρεί να αποφασίσει επί των αμφισβητούμενων γεγονότων της ουσίας της αγωγής και έχει υποχρέωση να αποφύγει να προχωρήσει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Στη φάση αυτής της διαδικασίας το Δικαστήριο πρέπει να πεισθεί για σοβαρές ενδείξεις ουσιαστικών δικαιωμάτων και δεν είναι ο χρόνος για να κρίνει αν αυτά αποδείχθηκαν ή όχι (βλ. T. A. Micrologic Computer Consultant Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 και Δημοκρατίας της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka A.P.
(1999)1 Α.Α.Δ. 225). Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο έχοντας υπόψη τα γεγονότα της υπόθεσης να οριστικοποιήσει το εκδοθέν διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χ"Βασίλη
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή
(1989)1 Ε Α.Α.Δ. 255). Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Περαιτέρω σύμφωνα με την υπόθεση C.T. TOBACCO LIMITED v. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.α.
(2003)1Β Α.Α.Δ 853 το Δικαστήριο δεν μπορεί στο στάδιο της έκδοσης ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των προσώπων που τυχόν αντεξετάσθηκαν για να καταλήξει σε εύρημα κατά πόσο ήταν αξιόπιστοι ή όχι. Σημειώνεται ότι σε περίπτωση ασάφειας στην όψη του διατάγματος δεν είναι επιτρεπτό το δικαστήριο να καταφύγει στα πρακτικά της διαδικασίας έκδοσης του διατάγματος για να διευκρινίσει την ασάφεια. (βλ. Northwest Territories Public Service Association -v- Commissioner of the Northwest Territories
(1980)107 DLR 458). Το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται σε αυτό το στάδιο να εμπλακεί σε οτιδήποτε που να προσομοιάζει με προκαταρκτική εκδίκαση της αγωγής πάνω σε συγκρουόμενες ένορκες δηλώσεις για να αξιολογήσει τη δυνατότητα της υπόθεσης του κάθε μέρους. Η διαδικασία σε παρόμοιες αιτήσεις δεν είναι η πρέπουσα για τη διεξαγωγή έρευνας σε σχέση με τα αμφισβητούμενα γεγονότα (Βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2026). Το Δικαστήριο κρίνει και αποφασίζει πάνω στην ολότητα του ενώπιον του υλικού χωρίς να διαφεύγει της προσοχής ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως την παρούσα, δεν είναι επιθυμητό να προσπαθήσει να αποφασίσει με βάση τη μαρτυρία που έχει ενώπιον του τα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί τελικά η απαίτηση του ενάγοντα, έργο το οποίο εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 623 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802, υποδεικνύεται ότι σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Το άρθρο 32 των Περί Δικαστηρίων Νόμων παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Αυτό έχει αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Κλασσική επί του προκειμένου θεωρείται η απόφαση στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another
(1982)1 C.L.R. 557 όπου επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις. Αυτές είναι: - Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. - Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. - Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Αναγνωρίζεται πως αφού ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο πως πληρούνται όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Στην προσπάθειά του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Οποιεσδήποτε διαπιστώσεις γίνονται για σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος και όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικαστεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D.
(1999)1(A) A.A.Δ. 225, 236). Στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, 2041 υιοθετείται η επί του προκειμένου Αγγλική νομολογία όπως εκφράζεται στο σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση παραγ. 621 (σε μετάφραση): «Συζητήσιμη υπόθεση. .. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα επιτύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση .» ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ - ΕΝΣΤΑΣΗΣ Το Δικαστήριο έχει διεξέλθει με πάρα πολλή προσοχή την τεθείσα ενώπιον του προφορική και γραπτή μαρτυρία, ως επίσης και τα κατατιθέντα τεκμήρια, ως επίσης και τις εκτενείς και εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις αμφοτέρων των ευπαιδεύτων συνηγόρων με τις οποίες προμήθευσαν το Δικαστήριο με παραπομπή στα επίδικα θέματα και σχετική επί των θεμάτων νομοθεσία και νομολογία, διευκολύνοντας έτσι το έργο του Δικαστηρίου και για αυτό το Δικαστήριο επαινεί και ευχαριστεί αμφότερους τους συνήγορους. Το Δικαστήριο προχωρεί να εξετάσει σε αυτό το στάδιο κατά πόσο πληρούνται οι προυποθέσεις που έθεσε η πιο πάνω νομολογία για να διαπιστωθεί κατά πόσο το επίδικο διάταγμα θα παραμείνει σε ισχύ ή όχι. Δεν διαφεύγει βεβαίως της προσοχής του Δικαστηρίου ότι σε αυτό το στάδιο δεν πρέπει και δεν θα γίνει αξιολόγηση των μαρτύρων και ούτε βεβαίως θα ειπησέλθει το Δικαστήριο στην ουσία της κυρίως υπόθεσης διότι αυτό θα πρέπει να γίνει σε κατοπινό στάδιο. (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. Με βάση λοιπόν την δικογραφία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο κρίνει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την δικάσιμο και που αφορά ισχυριζόμενο υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό δυνάμει δανεισμού από τους ενάγοντες προς τους εναγόμενους. (β) Πιθανότητες ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Το Δικαστήριο έχει προβληματιστεί ιδιαίτερα αναφορικά με αυτήν την προυπόθεση και κατά πόσο αυτή πληρούται. Έχοντας υπόψη κατά νου από την μια το επίπεδο απόδειξης που βαρύνει τους ενάγοντες σε αυτό το στάδιο όπως έχει εκτεθεί πιο πάνω και από την άλλη την πολλαπλότητα των θεμάτων που έχουν εγερθεί με τις ένορκες δηλώσεις αμφοτέρων των ενόρκως δηλούντων, αλλά και δυνάμει των όσων έχουν εκτεθεί προφορικώς από αυτούς, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές εμπλέκουν άμεσα άτομα τα οποία δεν είναι διάδικοι στην παρούσα διαδικασία, όπως είναι π.χ. ο Βαλεντίνος Πολυβίου και που αφορούν καίριας σημασίας θέματα όπως είναι η εμπλοκή του στο επίδικο πρατήριο, η μη ολοκλήρωση του ανακριτικού έργου της αστυνομίας αναφορικά με τις καταγγελίες που έχουν γίνει αλλά και της ακόμα διαθεσιμότητας του Νεόφυτου Πολυβίου λόγω ακριβώς της εμπλοκής του αναφορικά με τις επιταγές που φέρονταν να σχετίζονται με την εναγόμενη εταιρεία και το ανοικτό και εξεταζόμενο φαινόμενο του cross - firing αλλά και της πλαστογραφίας των επιταγών για τις οποίες αναφέρθησαν και οι δύο πλευρές αφού δεν έχει δοθεί εξήγηση για τον διαφορετικό γραφικό χαρακτήρα σε επιταγές που υποδείχθησαν στον ενάγοντα 2 κατά το στάδιο της αντεξέτασης του και περαιτέρω λόγω των εκτενών και λεπτομερών αντικρουόμενων εκδοχών ως προς τις δοσοληψίες και σχέσεις μεταξύ των διαδίκων, το Δικαστήριο κρίνει ότι υπό τις περιστάσεις και αυστηρά και μόνο για σκοπούς εξέτασης του θέματος της συνέχισης της ισχύος του επίδικου Διατάγματος και χωρίς βεβαίως να προκρίνει την ουσία της υπόθεσης, δεν έχει διακρίνει με ασφάλεια ότι οι ενάγοντες έχουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής τους ως κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση. Προς επίρρωση της πιο πάνω κρίσης του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο έχει προβληματιστεί ιδιαίτερα ως προς το κατά πόσο τελικά η εναγόμενη 1 εταιρεία είναι συμβατικά υπεύθυνη, πράγμα που παραμένει ανοικτό κατά το στάδιο της εκδίκασης της κυρίως υπόθεσης, διότι όπως έχει διαφανεί μέσα από τις μαρτυρίες και από τις δύο πλευρές, κλειδιά τις υπόθεσεις είναι τα φυσικά πρόσωπα, διάδικοι και μη, λόγω και της συγγένειας που έχουν και τις πρωτοβουλίες που αυτά ανέπτυσσαν και όχι αυτή καθ΄ εαυτή η εναγόμενη εταιρεία, αφού αυτός ήταν ο λόγος, ήτοι οι σχέσεις μεταξύ των φυσικών προσώπων, που όλα ξεκίνησαν και κατέληξαν εκεί που κατέληξαν και όχι αυτή καθ΄ εαυτή η ύπαρξη της εναγόμενης 1 εταιρείας με την άμεση εμπλοκή της δια μέσου των αξιωματούχων της. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος ( και στην συγκεκριμένη περίπτωση η συνέχιση του ) θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. (Σχετικές είναι οι αποφάσεις Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Acropol Shipping Co Ltd v. Rossis
(1976)1 Α.Α.Δ 38, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, National Bank of Greece v. Motovia
(1987)1 Α.Α.Δ. 303, ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152 και Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd & άλλων ν. Παραλράμα Λτδ
(1990)1 Α.Α.Δ. 1051). Το Δικαστήριο, έχοντας κατά νου από την μια την παραδοχή του ενόρκως δηλούντα όπως έχει εκτεθεί πιο πάνω στην σελίδα 7 των στενοτυπημένων πρακτικών ημερομηνίας 16/1/2014 και σε συνδυασμό ότι η συνέχιση της ισχύος του επίδικου διατάγματος θα είχε δραστικές και δυσμενείς συνέπειες στις συμβατικές σχέσεις των εμπλεκόμενων μερών στην πώληση του επίδικου πρατηρίου και εν΄ όψει και των πολλών και πολύπλοκων θεμάτων που παραμένουν ανοικτά προς εξέταση κατά την εκδίκαση της κυρίως υπόθεσης, το Δικαστήριο κρίνει ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της ακύρωσης του εκδοθέντος διατάγματος αφού σε περίπτωση επιτυχίας, οι ενάγοντες θα έχουν να λαμβάνουν χρηματική απαίτηση την οποία θα διεκδικήσουν από τους εναγόμενους με αποζημιώσεις με βάση τα εισοδήματα και περιουσία τους, για δε τα εισοδήματα τους οι ενάγοντες γνώριζαν αλλά δεν αποκάλυψαν ως έχει εκτεθεί πιο πάνω και παραβίασαν συνεπώς την υποχρέωση τους να αποκαλύψουν αυτά τα ουσιώδη γεγονότα που αν τα απεκάλυπταν ευθύς εξ΄ αρχής, σίγουρα το Δικαστήριο δεν θα εξέδιδε μονομερώς το επίδικο Διάταγμα (βλ. ενδεικτικά Γρηγορίου εναντίον Χριστοφόρου 1995 1 Α.Α.Δ. σελ. 248, 264, 265 ). ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, η συνέχιση της ισχύος του διατάγματος ημερομηνίας 2/10/2013 παύει και η αίτηση ημερομηνίας 2/10/2013 απορρίπτεται. Οι ενάγοντες - αιτητές να καταβάλουν στους εναγόμενους - καθ΄ ων η αίτηση τα δικηγορικά έξοδα όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο