Αναφορικά με τον κ. Χρίστο Λεαντζή, Αρ. Αίτησης: 171/13, 5/2/2014

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και της επιείκειας καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα δε γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή και που σύμφωνα με τον Αιτητή δικαιολογούν την επιτυχία της περιέχονται στην ένορκο δήλωση του ιδίου ημερομηνίας 30.10.

1. Στην ένορκο δήλωση του ο Αιτητής αναφέρει συνοπτικά τα εξής: - Είναι ο διευθυντής και ενοικιαστής του επιδίκου υποστατικού και έχει προσωπική γνώση των γεγονότων. - Σε αντίθεση με τις οδηγίες του Δικαστηρίου η αίτηση δεν του επιδόθηκε εντός 3 ημερών από την ημέρα έκδοσης του. - Το σωματείο Σύνδεσμος Φίλων Texas Holdem 'Full House' ασχολείται κυρίως με την διοργάνωση τουρνουά Texas Poker και με βάση το καταστατικό του έχει άδεια από τον Υπουργό Εσωτερικών για τέτοιες διοργανώσεις χωρίς να προσφέρει κέρδος ή άλλο αντάλλαγμα στα πρόσωπα που συμμετέχουν στα εκάστοτε τουρνουά και με τα έσοδα από αυτά να πηγαίνουν είτε στο σωματείο είτε σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Αντίγραφο πιστοποιητικού εγγραφής ημερομηνίας 02.10.12 του Συνδέσμου Φίλων Texas Holdem 'Full House' Πάφου σαν σωματείο επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 'Α'. - Η εξέταση θα μπορούσε και έπρεπε να γίνει επί τόπου και εν πάσει περιπτώσει έπρεπε μέχρι σήμερα να είχε ολοκληρωθεί. - Η αστυνομία μπορεί να λάβει φωτογραφίες των τραπεζιών και/ή του περιεχομένου τους και με τον τρόπο αυτό να αποδείξει την υπόθεση της ενώπιον του Δικαστηρίου. - Τα τραπέζια και οι φίσες κατασχέθηκαν παράνομα από την αστυνομία στις 18.10.
2. - Με την κατάσχεση της περιουσίας του απέστειλε στον Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου τις επιστολές 11.10.13 και 12.10.13, αντίγραφα των οποίων επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 'Β' και 'Γ'. - Εξ' όσων γνωρίζει δεν έχει καταχωρηθεί ούτε και εκκρεμεί προς εκδίκαση οποιαδήποτε ποινική υπόθεση εις βάρος τους σχετικά με την πιο πάνω περιουσία. Στις 06.12.13 ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης επί των ακόλουθων λόγων:
3. Η κατάσχεση των τεκμηρίων έγινε κατόπιν δικαστικού εντάλματος έρευνας.
4. Η κατακράτηση των επίδικων τεκμηρίων από την αστυνομία είναι νόμιμη και έγινε κατόπιν δικαστικού διατάγματος κατακράτησης.
5. Η αίτηση στερείται αντικειμένου.
6. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά από τον Αιτητή.
7. Αν ο Αιτητής διαφωνούσε με το διάταγμα που εκδόθηκε από το Δικαστήριο έπρεπε να καταχωρήσει έφεση εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας από το νόμο και όχι να ζητεί ακύρωση του διατάγματος στη βάση της παρούσας διαδικασίας.
8. Δεν αποκαλύπτονται όλα τα πραγματικά γεγονότα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση του Αιτητή.
9. Με την απόφαση του ημερομηνίας 18.10.13 το Δικαστήριο έκρινε αναγκαία την κατακράτηση των επίδικων τεκμηρίων μέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας η οποία είναι δυνατό να διεξαχθεί σε σχέση με αυτά. Το Δικαστήριο διέταξε την επίδοση του διατάγματος. Το σχετικό διάταγμα επιδόθηκε στον Αιτητή.
10. Στις 05.12.13 καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου ποινικό κατηγορητήριο με αριθμό 14857/2013 και η υπόθεση είναι ορισμένη για απάντηση στις 13.01.
12. Η εν λόγω ποινική υπόθεση αφορά αδικήματα διατήρησης οίκου στοιχημάτων ή οίκου κυβείας, κατοχή οργάνου ή συσκευής που χρησιμοποιούνται ή που φαίνεται ότι χρησιμοποιούνται για διεξαγωγή κυβείας, ότι επιτράπηκε η διεξαγωγή κυβείας και κυβεία κατά παράβαση του Κεφ.
13. Επίσης, ο Αιτητής είναι ένας εκ των κατηγορουμένων στην εν λόγω υπόθεση και αντιμετωπίζει τις πιο πάνω κατηγορίες.
14. Τα τεκμήρια που κρατούνται από την αστυνομία είναι αναγκαία για την απόδειξη της πιο πάνω υπόθεσης με αριθμό 14857/2013 που έχει καταχωρηθεί στο Δικαστήριο.
15. Σε περίπτωση καταδίκης των κατηγορουμένων το Δικαστήριο δύναται να κατάσχει τα εν λόγω τεκμήρια.
16. Η αίτηση είναι νόμο και ουσία αβάσιμη και πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο.
17. Το Δικαστήριο πρέπει να απορρίψει την αίτηση και να επιδικάσει έξοδα υπέρ του Καθ' ου η αίτηση. Η ειδοποίηση ένστασης στηρίζεται στα άρθρα 32

(1),

(2),

(3)και 32Α Κεφ.155, στο Κεφ.151, στη Διάταξη 48 Κανονισμούς 1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ειδοποίηση ένστασης συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση του αστυφύλακα 2092 Νεόφυτου Κουμπαρή ημερομηνίας 06.12.13. Τα γεγονότα της ενόρκου δηλώσεως του πιο πάνω αστυφύλακα είναι περιληπτικά τα πιο κάτω: · Στις 12.10.13 μεταξύ των ωρών 23:00-23:55 μέλη της αστυνομίας προχώρησαν στην εκτέλεση δικαστικού εντάλματος έρευνας πηγαίνοντας στο υποστατικό με την ονομασία Σύνδεσμος Φίλων Texas Holdem 'Full House' Πάφου που βρίσκεται στην οδό Γράμμου 2 στην Πάφο όπου εντοπίστηκαν 6 άτομα ανάμεσα τους ο Αιτητής, που ήταν ο υπεύθυνος του υποστατικού, να κάθονται σε τραπέζι και να επιδίδονται σε κυβεία και συγκεκριμένα σε Texas Holdem με φίσιες. Στο τραπέζι που διεξαγόταν κυβεία και συγκεκριμένα μπροστά από τον καθένα συμμετέχοντα βρίσκονταν φίσιες διαφόρων χρωμάτων και ενδείξεων. Στα πλαίσια της έρευνας που διενεργήθηκε στο πιο πάνω υποστατικό κατασχέθηκαν τα προαναφερόμενα τεκμήρια. · Ακολούθως, εκδόθηκε διάταγμα κατακράτησης των εν λόγω τεκμηρίων μέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας, η οποία είναι δυνατό να διεξαχθεί σε σχέση με αυτά. Κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου, το διάταγμα επιδόθηκε, μετά από πολλές προσπάθειες, στον Αιτητή στις 22.10.13 όταν και εντοπίστηκε. · Τα τεκμήρια λήφθηκαν βάση δικαιολογημένου εντάλματος έρευνας, η νομιμότητα του οποίου μπορούσε μόνο να ελεγχθεί με προνομιακό ένταλμα τύπου certiorari. · Στις 05.12.13 καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου η ποινική υπόθεση υπ' αριθμό 14857/2013 που αφορά τα τεκμήρια της παρούσας αίτησης. Μεταξύ των κατηγορουμένων που αντιμετωπίζουν αδικήματα με βάση το Κεφ.151 είναι και ο Αιτητής. · Τα τεκμήρια κρατούνται νόμιμα από την αστυνομία κατόπιν σχετικού διατάγματος από το Δικαστήριο. Η δε κράτηση τους είναι αναγκαία για απόδειξη της υπόθεσης υπ' αριθμό 14857/2013 που εκκρεμεί στο Δικαστήριο. · Σε περίπτωση καταδίκης του Αιτητή το Δικαστήριο δύναται να κατάσχει τα εν λόγω τεκμήρια. · Εφόσον ο Αιτητής είχε οποιαδήποτε ένσταση θα μπορούσε να καταχωρήσει σχετική έφεση. · Το Δικαστήριο δεν έχει οποιαδήποτε εξουσία να ακυρώσει το διάταγμα ημερομηνίας 18.10.13 και ούτε να επιστρέψει πίσω τα τεκμήρια. Επιπλέον, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εξετάσει την ορθότητα έκδοσης του διατάγματος και να λειτουργήσει ως εφετείο του εαυτού του. · Η παρούσα αίτηση πρέπει να απορριφθεί επειδή ο Αιτητής απέκρυψε γεγονότα και δεν παρουσίασε όλα τα γεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου. · Η αίτηση αυτή είναι άνευ αντικειμένου, είναι εκτός νομικών πλαισίων και καταχωρήθηκε καταχρηστικά και συνεπώς πρέπει να απορριφθεί με έξοδα υπέρ του Καθ' ου η αίτηση. · Δεν παρέχεται οποιοδήποτε νομικό υπόβαθρο στο αίτημα του Αιτητή για επιστροφή των τεκμηρίων και ούτε οποιοδήποτε έδαφος για έγκριση της αίτησης της. Κατά τη νομική επιχειρηματολογία του ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι η ένσταση του Καθ' ου η αίτηση είναι εκπρόθεσμη αφού καταχωρήθηκε στις 06.12.13 και όχι στις 03.12.13 ως οι οδηγίες του Δικαστηρίου ενώ επιδόθηκε στον Αιτητή προσωπικά στις 09.12.13 και όχι στον ίδιο. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τον συνήγορο του Αιτητή η ειδοποίηση ένστασης δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη. Επίσης, είναι η θέση του εν λόγω συνηγόρου ότι το δικαστικό διάταγμα κατακράτησης τεκμηρίων ουδέποτε επιδόθηκε στον Αιτητή αλλά ότι δέχτηκε τηλεφώνημα για να μεταβεί στην Κεντρική Αστυνομία Πάφου και να το παραλάβει. Επιπλέον, ο κύριος Τούμπας ισχυρίστηκε ότι δεν έχουν τηρηθεί οι πιο κάτω προϋποθέσεις, πράγμα που κατά την άποψη του οδηγεί στην ακύρωση του δικαστικού διατάγματος ημερομηνίας 18.10.13: (α) Η αστυνομία δεν παρουσίασε όλα τα κατασχεθέντα τεκμήρια ενώπιον του Δικαστηρίου έτσι ώστε το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί για τη νομιμότητα της κατάσχεσης και κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις για την κατακράτηση των τεκμηρίων. (β) Ο Καθ' ου η αίτηση που καταχωρεί και υπογράφει την μονομερή αίτηση με βάση την οποία στις 18.10.13 εξασφαλίστηκε το δικαστικό διάταγμα κατακράτησης των επιδίκων τεκμηρίων δεν είναι δικηγόρος αλλά αστυφύλακας. (γ) Ο Καθ' ου η αίτηση προχώρησε και εξασφάλισε μονομερώς διάταγμα κατακράτησης τεκμηρίων τη στιγμή που ο Αιτητής απέστειλε 2 επιστολές ημερομηνίας 11.10.13 και 12.10.13 αντίστοιχα με τις οποίες εκφράζει την πρόθεση και συνάμα επιθυμία του να λάβει μέρος στη διαδικασία και επ' αυτού ζητεί από τον Καθ' ου η αίτηση να τον ενημερώσει εκ των προτέρων εάν και εφόσον θα καταχωρείτο μία τέτοια αίτηση στο Δικαστήριο. (δ) Παραβιάζεται το άρθρο 23 του Συντάγματος. (ε) Ο Καθ' ου η αίτηση δεν έδειξε το κατεπείγον του αιτήματος αλλά ούτε και προέβηκε σε πλήρη αποκάλυψη των ουσιωδών γεγονότων στο Δικαστήριο. (στ) Υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας από την αστυνομία. (ζ) Το επίδικο δικαστικό διάταγμα προνοεί ότι τα τεκμήρια θα κρατηθούν μέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας, ενώ θα έπρεπε να προνοούσε κράτηση τους για τέτοιο χρονικό διάστημα που θα ήταν εύλογο. (η) Ο Αιτητής έχει υποστεί μεγάλη ζημιά και ταλαιπωρία από τη συμπεριφορά της αστυνομίας. Αν όμως το επίδικο δικαστικό διάταγμα δεν ακυρωθεί τότε, όπως διευκρίνισε ο κύριος Τούμπας, θα πρέπει να τροποποιηθεί με την επιστροφή των 3 τραπεζιών στον Αιτητή αφού πρώτα φωτογραφηθούν, ενώ ταυτόχρονα συγκατατέθηκε στην κατακράτηση των υπολοίπων τεκμηρίων. Στη δική του νομική επιχειρηματολογία ο εκπρόσωπος του Καθ' ου η αίτηση επανέλαβε τους λόγους ένστασης που περιέχονται στην ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης. Περαιτέρω, ο κύριος Συμεού ανάφερε ότι οι δύο επίδικες επιστολές του Αιτητή αποστάληκαν με τηλεομοιότυπο στις 22.10.13, γεγονός για το οποίο ενημερώθηκε το Δικαστήριο μέσω άλλης αίτησης της αστυνομίας ημερομηνίας 30.10.13, πλην όμως το Δικαστήριο αποφάσισε ότι αυτή ήταν περιττή και ως εκ τούτου την απέρριψε. Η εξουσία κατάσχεσης από μέρους της αστυνομίας οποιουδήποτε πράγματος για το οποίο υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι σχετίζεται με τη διάπραξη ποινικού αδικήματος ή ότι θα αποτελέσει αντικείμενο απόδειξης διάπραξης ποινικού αδικήματος σε εκδίκαση ποινικής υπόθεσης διέπεται μέσα από διαδικασία που ρυθμίζεται από τις πρόνοιες του άρθρου 27 του Κεφ.155 και ασκείται με βάση δικαστικό ένταλμα έρευνας στην οικία ή το υποστατικό στο οποίο υπάρχει υποψία ότι βρίσκεται. Το πιο πάνω άρθρο παρέχει μόνο περιορισμένο δικαίωμα κράτησης μέχρι την παρουσίασή του το συντομότερο δυνατό ενώπιον του Δικαστηρίου. Ακολούθως, η αστυνομία μπορεί δυνάμει του άρθρου 32 του Κεφ.155 να ζητήσει την περαιτέρω κατακράτηση οποιουδήποτε πράγματος που κατασχέθηκε δυνάμει εντάλματος έρευνας για τους σκοπούς των ανακρίσεων και μελλοντικής ποινικής διαδικασίας. Κριτής τέτοιας αναγκαιότητας είναι το Δικαστήριο. Το εδάφιο

(1)του άρθρου 32 παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει την κράτηση και φύλαξη αντικειμένων από τις αστυνομικές αρχές, που κατασχέθηκαν βάσει του άρθρου 27 για καθορισμένο χρονικό διάστημα ή μέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας η οποία είναι δυνατό να διεξαχθεί σε σχέση με αυτά. Στο πεδίο αυτό εμπίπτει και η δυνατότητα κράτησης αντικειμένων μετά την διατύπωση κατηγορίας καθώς και καταχώρησης κατηγορητηρίου για σκοπούς απόδειξης στο Δικαστήριο της ποινικής υπόθεσης που προέκυψε μέσα από τη διερεύνηση της υπόθεσης. Εφόσον όμως η κράτηση και φύλαξη οποιουδήποτε αντικειμένου δεν απαιτείται για τους σκοπούς της εγερθείσας ποινικής δίωξης ή οποιασδήποτε άλλης ποινικής διαδικασίας τότε παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(3)του άρθρου 32, να διατάξει την επιστροφή του στον κάτοχο ή ιδιοκτήτη ή δικαιούχο του. Στην πρόσφατη υπόθεση Ησαΐα και άλλος v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 179/2011, ημερ. 22.10.13 διευκρινίστηκε, μέσα από ανάλυση και ερμηνεία των όρων 'ποινική και πολιτική διαδικασία' στο άρθρο 2 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60)αλλά και παραπομπή σε σχετική νομολογία, ότι η διαδικασία για κατακράτηση τεκμηρίων ενώπιον του Δικαστηρίου είναι πολιτικού χαρακτήρα και όχι ποινικής φύσεως εφόσον δεν αποσκοπεί στην τιμωρία προσώπου για οποιοδήποτε αδίκημα. Στην ίδια υπόθεση, με αναφορά στις Concrete Mix Ltd v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 360 και C.T. Tobacco Ltd κ.α. ν. Τμήματος Τελωνείων

(2003)2 Α.Α.Δ. 212, τονίστηκε ότι η δικαστική απόφαση που εκδίδεται θεωρείται αυτοτελής απόφαση, η οποία αν και άμεσα συνδεδεμένη με το ένταλμα έρευνας, εντούτοις έχει τη δική της αυτοτέλεια, εφόσον το Δικαστήριο δυνάμει των άρθρων 27-34 του Κεφ.155 έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια να χειριστεί αντικείμενα που κατασχέθηκαν, ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Έτσι, ανεξάρτητα από τη νομιμότητα του διατάγματος έρευνας, αν ανευρεθούν παράνομα αντικείμενα, π.χ. όπλα, ναρκωτικά, άλλες δηλητηριώδεις ουσίες, εκρηκτικά, επικίνδυνα ζώα κ.α. τα οποία να μην ανήκουν στο πρόσωπο στην κατοχή του οποίου ανευρέθηκαν το Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 34 του Κεφ.155 δύναται, ελλείψει κάποιας νόμιμης δικαιολογίας από το πρόσωπο στην κατοχή του οποίου ανευρέθηκαν, «να προκαλέσει την κατάσχεση, παραμόρφωση ή καταστροφή» των αντικειμένων, ανεξαρτήτως του ότι κανένα πρόσωπο δεν θα διωχθεί σε σχέση με αυτό. Σχετική ακόμη με το θέμα αυτό είναι η υπόθεση Concrete Mix Ltd v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ.

1. Θα ασχοληθώ πρώτα με τους λόγους που ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή προτάσσει προκειμένου να επικαλεστεί είτε απόρριψη της ένστασης του Καθ' ου η αίτηση είτε επιτυχία της υπό κρίση αίτησης. Πρώτος λόγος είναι η εισήγηση του κυρίου Τούμπα ότι η ένσταση είναι εκπρόθεσμη. Πράγματι από το δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης παρατηρώ ότι ενώ οι οδηγίες του Δικαστηρίου ήταν η ένσταση να καταχωρηθεί στις 03.12.13 αυτή τελικά καταχωρήθηκε στις 06.12.
2. Έχοντας υπόψη ότι η παρούσα διαδικασία είναι πολιτικής φύσεως θεωρώ ότι η μη αυστηρή συμμόρφωση με την προθεσμία που το Δικαστήριο έθεσε για την καταχώρηση της ένστασης αποτελεί παρατυπία. Ο εκπρόσωπος του Καθ' ου η αίτηση έδωσε τη δική του εξήγηση για την χρονική παρέκκλιση που παρατηρήθηκε, η οποία κρίνεται λογική. Επιπλέον, ζήτησε την θεραπεία της παρατυπίας. Παράλληλα, το χρονικό διάστημα που διέρρευσε από την ημερομηνία που σημειώθηκε η παρατυπία (ήτοι 06.12.13) μέχρι σήμερα δεν είναι μεγάλο. Από την άλλη, δεν διαπιστώνω να έχουν επηρεαστεί δυσμενώς οποιαδήποτε δικαιώματα ή συμφέροντα του Αιτητή ένεκα της κατά 3 ημέρες καθυστερημένης καταχώρησης της ένστασης. Ούτε ο συνήγορος του Αιτητή ανάφερε κάτι τέτοιο. Υπό τις περιστάσεις, πρόκειται για παρατυπία που δύναται να θεραπευθεί. Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να θεραπεύσει μία τέτοια παρατυπία, όπως είναι η δική μας περίπτωση προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι σκοποί της ορθής απονομής της δικαιοσύνης (Εταιρεία Dasaki Entertainment Co Ltd ν. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου

(2009)1 Α Α.Α.Δ. 356 και Καλιά κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά.

(1996)3 Α.Α.Δ. 149). Στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι η παρατυπία είναι θεραπεύσιμη και ως εκ τούτου ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, εκδίδω διάταγμα θεραπείας από την παρατυπία με το οποίο η ένσταση θεωρείται ότι καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα. Δεύτερος λόγος που κατά την άποψη του Αιτητή η ένσταση δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι επιδόθηκε στον Αιτητή προσωπικά και όχι στον δικηγόρο του. Σε σχέση με το ζήτημα αυτό το Δικαστήριο δεν θεωρεί ότι η πιο πάνω ενέργεια του Καθ' ου η αίτηση αποτελεί μοιραίο σφάλμα που να στερεί το δικαίωμα στον Καθ' ου η αίτηση να εξεταστεί η ένσταση του. Ούτε βλέπω πως επηρεάστηκαν δυσμενώς τα δικαιώματα και συμφέροντα του Αιτητή με το να παραλάβει ο ίδιος την ένσταση και όχι ο δικηγόρος του που εν πάσει περιπτώσει είναι προφανές ότι του διαβίβασε. Ούτε ο κύριος Τούμπας ανάφερε κάτι τέτοιο στο Δικαστήριο. Ανεξαρτήτως όμως αυτού, εάν ο συνήγορος του Αιτητή θεωρούσε επιλήψιμη την πιο πάνω πράξη του Καθ' ου η αίτηση τότε έπρεπε να είχε καταχωρήσει αίτηση ζητώντας τον παραμερισμό της. Η παράλειψη του να το πράξει ερμηνεύεται ότι συμφωνεί στο να εξεταστεί και η ένσταση επί του περιεχομένου της. Αν επιπλέον ο κύριος Τούμπας αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα ή κώλυμα με την προετοιμασία της αγόρευσης του στο Δικαστήριο εξαιτίας καθυστερημένης από τον πελάτη του διαβίβασης της ένστασης και των εγγράφων που τη συνοδεύουν, θα έπρεπε να το είχε θέσει εις γνώση του Δικαστηρίου αιτούμενος αναβολή. Αντί αυτού ο εν λόγω συνήγορος δήλωσε ετοιμότητα και μάλιστα απάντησε σε ισχυρισμούς που περιέχονταν στην ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης. Συνεπώς, η εν λόγω θέση του Αιτητή απορρίπτεται ως ανυπόστατη. Τρίτο είναι η θέση του Αιτητή ότι η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να επιτύχει επειδή το δικαστικό διάταγμα κατακράτησης τεκμηρίων δεν επιδόθηκε στον Αιτητή. Η ύπαρξη όμως εγγράφου επίδοσης της μονομερούς αίτησης στη βάση της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα στον Αιτητή στις 22.10.13, αντίγραφα των οποίων επισυνάφθηκαν ως Τεκμήρια 'Γ' και 'Δ' στην ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης, καταρρίπτει ως αβάσιμη την θέση του αυτή. Διαβάζοντας το Τεκμήριο 'Γ΄ παρατηρώ ότι γίνεται αναφορά σε επίδοση μονομερούς αίτησης. Θεωρώ όμως ότι ο τίτλος 'Ποινικήν Αγωγήν Αρ. Ex parte 171/2013' που καταγράφεται ως το έγγραφο που επιδόθηκε περιλαμβάνει όλα τα έγγραφα που συνοδεύουν την αίτηση όπως το δικαστικό διάταγμα, την ένορκο δήλωση και το παράρτημα που επισυνάπτεται. Θα ήταν τυπολατρικό και ταυτόχρονα είναι ανέφικτο η αναλυτική καταγραφή όλων των εγγράφων στον περιορισμένο χώρο του χαρτιού της επίδοσης, παρόλο ότι δεν θα έβλαπτε και η αναφορά στο διάταγμα. Εξάλλου δεν είναι λογικό η αστυνομία να επιδίωξε και να κατάφερε την επίδοση στον Αιτητή μόνο την αίτηση και όχι και τα υπόλοιπα έγγραφα, ιδιαίτερα το διάταγμα για το οποίο δόθηκαν σαφείς οδηγίες από το Δικαστήριο για επίδοση του. Συνεπώς, θεωρώ ότι η προαναφερόμενη αναφορά επίδοσης καλύπτει όλη τη δέσμη εγγράφων περιλαμβανομένου και του δικαστικού διατάγματος. Παράλληλα, η μη επίδοση των εγγράφων αυτών στον Αιτητή από κάποιο επαγγελματία επιδότη είναι άνευ σημασίας και δεν ακυρώνει την διαδικασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η διαβίβαση των εγγράφων προσωπικά στον Αιτητή, ο οποίος και τα παρέλαβε υπογράφοντας σχετική απόδειξη παραλαβής. Παράλληλα, η επίδοση του διατάγματος και της μονομερούς αίτησης στον Αιτητή στις 22.10.13 δεν φαίνεται να επηρέασε δυσμενώς τα δικαιώματα ή συμφέροντα του ενόψει της απουσίας οποιουδήποτε ρητού ισχυρισμού του Αιτητή συγκεκριμένα επ' αυτού. Τέταρτο ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι ο Καθ' ου η αίτηση που καταχωρεί και υπογράφει την μονομερή αίτηση με βάση την οποία στις 18.10.13 εξασφαλίστηκε το δικαστικό διάταγμα κατακράτησης των επιδίκων τεκμηρίων δεν είναι δικηγόρος αλλά αστυφύλακας. Ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε προσωπικά την αίτηση και το γεγονός αυτό δεν καθιστά άκυρη ούτε την αίτηση κατακράτησης τεκμηρίων που καταχωρήθηκε αλλά ούτε και τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για την εξέταση της. Το ίδιο θα ίσχυε αν ο Αιτητής επέλεγε να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση υπό την προσωπική του ιδιότητα. Εξάλλου και άτομο με νομικές γνώσεις να εμφανιζόταν στην αίτηση κατακράτησης τεκμηρίων αυτό κατά πάσα πιθανότητα θα προερχόταν από εσωτερικό τμήμα της αστυνομίας. Συνεπώς, η θέση αυτή του Αιτητή δεν ευσταθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Πέμπτο ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι ο Καθ' ου η αίτηση προχώρησε και εξασφάλισε μονομερώς διάταγμα κατακράτησης τεκμηρίων τη στιγμή που ο Αιτητής απέστειλε 2 επιστολές ημερομηνίας 11.10.13 και 12.10.13 αντίστοιχα με τις οποίες εκφράζει την πρόθεση και συνάμα επιθυμία του να λάβει μέρος στη διαδικασία και επ' αυτού ζητεί από τον Καθ' ου η αίτηση να τον ενημερώσει εκ των προτέρων εάν και εφόσον θα καταχωρείτο μία τέτοια αίτηση στο Δικαστήριο. Με δεδομένο την παραδοχή του συνηγόρου του Αιτητή ότι οι πιο πάνω επιστολές αποστάληκαν στις 22.10.13 καθώς και το γεγονός ότι το διάταγμα κατακράτησης των επιδίκων τεκμηρίων εκδόθηκε στις 18.10.13 και επιδόθηκε στον Αιτητή προσωπικά στις 22.10.13 η θέση αυτή του Αιτητή απορρίπτεται ως αβάσιμη. Το δε δικαστικό διάταγμα κατακράτησης των επιδίκων τεκμηρίων επιδόθηκε, υπό τις περιστάσεις, πάραυτα και συγκεκριμένα μόλις εντοπίστηκε ο Αιτητής. Έκτο είναι η θέση του Αιτητή ότι παραβιάζεται το άρθρο 23 του Συντάγματος. Με δεδομένο ότι ο Αιτητής δεν έθεσε θέμα αντισυνταγματικότητας των άρθρων 27-34 του Κεφ.155 ή οποιουδήποτε από αυτά ή ακόμη του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, που είναι το κύριο νομικό υπόβαθρο στη βάση του οποίου ο Καθ' ου η αίτηση ενέργησε, η προαναφερόμενη θέση του Αιτητή είναι γενική, αόριστη και ασαφής. Ούτε δόθηκαν στο Δικαστήριο οποιεσδήποτε λεπτομέρειες ή εξηγήσεις που να δικαιολογούν τη θέση αυτή του Αιτητή. Από την άλλη, ο Καθ' ου η αίτηση προχώρησε και ολοκλήρωσε τη διερεύνηση της υπόθεσης αυτής που αφορούσε διάφορα αδικήματα κυβείας με βάση τις εξουσίες που του παρέχουν οι διατάξεις των πιο πάνω άρθρων. Ακολούθως και συγκεκριμένα στις 05.12.13 ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου τη σχετιζόμενη ποινική υπόθεση υπ' αριθμό 14857/13 με ένα εκ των κατηγορουμένων τον Αιτητή. Αντίγραφο της εν λόγω ποινικής υπόθεσης συνοδεύει την ένσταση σαν Τεκμήριο 'Η'. Όπως έχει ήδη λεχθεί, ο Καθ' ου η αίτηση κατακρατεί τα επίδικα τεκμήρια για σκοπούς απόδειξης της ποινικής αυτής υπόθεσης δυνάμει του άρθρου 32 του Κεφ.155 έχοντας γι' αυτό εξασφαλίσει δικαστικό διάταγμα που ισχύει μέχρι την διερεύνηση και αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας που είναι δυνατό να διεξαχθεί σε σχέση με τα τεκμήρια αυτά, η οποία ποινική υπόθεση έχει καταχωρηθεί εντός 7 περίπου εβδομάδων από την καταχώρηση της σχετικής αίτησης αλλά η εκδίκαση της ουσίας της εκκρεμεί στο Δικαστήριο. Στη βάση των πιο πάνω, η θέση αυτή του Αιτητή παρέμεινε μετέωρη και συνεπώς απορρίπτεται. Έβδομο είναι η θέση του Αιτητή ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν έδειξε το κατεπείγον του αιτήματος αλλά ούτε και προέβηκε σε πλήρη αποκάλυψη των ουσιωδών γεγονότων στο Δικαστήριο. Το άρθρο 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6 μετά των συναφών τροποποιήσεων, παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να χορηγεί μονομερώς διάταγμα όταν αποδεικνύεται το στοιχείο του κατεπείγοντος ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις (βλέπε Quality Furniture G.S. Siakola Limited v. Αντωνιάδη και άλλου

(2003)1Α Α.Α.Δ. 327). Το κατεπείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία ενός μέρους. Μόνο τότε δύναται να συγχωρηθεί παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που είναι να δίδεται η ευκαιρία και στα δύο μέρη να ακουστούν προτού το Δικαστήριο εκφέρει κρίση (βλέπε Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 Α.Α.Δ. 598 και Luis Vitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Ωστόσο, στην υπόθεση Κυρισάββα και άλλου v. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 τονίστηκε ότι με βάση το άρθρο 9 του Κεφ.6 το στοιχείο του χρόνου δεν είναι και ο μόνος παράγοντας που μπορεί να επιδράσει θετικά για την έκδοση μονομερούς διατάγματος. Σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο και όπως έχει ήδη λεχθεί πιο πάνω, η εξουσία του Δικαστηρίου εδράζεται όταν αποδειχθεί είτε το στοιχείο του κατεπείγοντος ή οποιαδήποτε άλλη ιδιαίτερη περίσταση. Είναι αυτονόητο ότι ζητήθηκε η κατακράτηση των τεκμηρίων στα πλαίσια της ταχείας και πλήρους διερεύνησης της υπόθεσης και στη συνέχεια για σκοπούς απόδειξης της ποινικής υπόθεσης που θα καταχωρείτο το ταχύτερο δυνατό. Τα γεγονότα που περιβάλουν την παρούσα περίπτωση επισημαίνουν ότι στις 11.10.13 εκτελέστηκε δικαστικό διάταγμα έρευνας του υποστατικού από το οποίο κατασχέθηκαν τα επίδικα τεκμήρια, στις 14.10.13 ζητήθηκε η κατακράτηση τους, στις 18.10.13 εξετάστηκε η αίτηση του Καθ' ου η αίτηση ενώ 1,5 μήνα περίπου μετά καταχωρήθηκε η σχετική ποινική υπόθεση. Ουδείς έχει αμφισβητήσει την άμεση και επείγουσα ανάγκη για γρήγορη εξιχνίαση της υπόθεσης αυτής υπό το φως της αναγκαιότητας για κατακράτηση των επιδίκων τεκμηρίων από τον Καθ' ου η αίτηση, στοιχεία που σαφώς χαρακτήριζαν την αίτηση του Καθ' ου η αίτηση στο στάδιο καταχώρησης της ενώ παράλληλα, δυνάμει του άρθρου 32

(3)του Κεφ.155, εξετάστηκε και ο παράγοντας της αναγκαιότητας κατακράτησης των επιδίκων τεκμηρίων για τη διεξαγωγή οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας και απόδειξης της ποινικής υπόθεσης που ήδη καταχωρήθηκε. Περαιτέρω, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η ενέργεια του Καθ' ου η αίτηση να αποταθεί στο Δικαστήριο με την αίτηση κατακράτησης τεκμηρίων δύναται εναλλακτικά και/ή παράλληλα να εμπίπτει στο πεδίο της 'ιδιαίτερης περίστασης', που είναι η δεύτερη προϋπόθεση που επιτρέπει στο Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 9 του Κεφ.6 να εκδίδει μονομερώς διάταγμα κατά παρέκκλιση των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης, αφού θα μπορούσε να λεχθεί ότι, υπό τις περιγραφόμενες συνθήκες, ο Καθ' ου η αίτηση υποχρεώθηκε να αποταθεί στο Δικαστήριο χωρίς άλλη επιλογή προκειμένου να αναχαιτίσει τη συνέχιση και διαιώνιση μιας κατ' ισχυρισμό αξιόποινης συμπεριφοράς του Αιτητή και/ή συνεργατών του αλλά και τερματισμό μιας κατ' ισχυρισμό παράνομης κατάστασης που υπήρχε στο υποστατικό όπου ανευρέθηκαν τα επίδικα αντικείμενα. Στη βάση των πιο πάνω το Δικαστήριο κρίνει ότι δικαιολογούνται οι παράγοντες για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 9 του Κεφ.6. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του Αιτητή περί μη πλήρη αποκάλυψη των ουσιωδών γεγονότων στο Δικαστήριο, έχει νομολογηθεί ότι σε μονομερείς αιτήσεις όπου ένας διάδικος ζητά τη χορήγηση θεραπείας αυτός πρέπει να προβαίνει σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων τα οποία, αντικειμενικά κρινόμενα, μπορούν να επενεργήσουν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να παράσχει θεραπεία. Τυχόν παράβαση αυτού του καθήκοντος επιφέρει την ακύρωση του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος. Το Δικαστήριο πρέπει να βρίσκεται σε θέση να αξιολογήσει όλα αυτά τα στοιχεία που μπορούν να επηρεάσουν τη λήψη μιας απόφασης και δεν έχει άλλη επιλογή παρά να στηριχθεί στο περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του αιτητή. Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό και εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε περίπτωσης, η δε πρόθεση για απόκρυψη είναι άσχετη και δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος. Σε κάθε περίπτωση, η απόκρυψη για να επιφέρει ακυρότητα θα πρέπει να αφορά ένα ουσιώδες γεγονός της υπόθεσης γιατί δεν είναι λογικά αναμενόμενο από τον αιτητή να περιλάβει στην αίτηση κάθε γεγονός που γνωρίζει, αν αυτό είναι άσχετο ή ασύνδετο με τα γεγονότα που περιβάλλουν τη θεραπεία την οποία επιδιώκει να εξασφαλίσει μονομερώς. Έτσι το καθήκον του αιτητή είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστήριο όταν αποφάσιζε κατά πόσο να εγκρίνει την αίτηση. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 Α.Α.Δ. 598, Castoral v Daventree Resources Ltd και άλλοι

(2008)1Β Α.Α.Δ. 801, United Perlite Industries Ltd v Sayakhat Air Company

(2002)1 Α.Α.Δ. 938, Χαραλάμπους v Petros Michael Exclusif Ltd κ.α.

(2004)1 Α.Α.Δ. 1953, Γρηγορίου v. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, The Timberland of USA v. Evans & Sons Ltd κ.α.

(1998)1 Α.Α.Δ. 1179, Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Limited

(1996)1 Α.Α.Δ. 597, Δήμος Πάφου v. Βοσκού

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1168 και Luis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453. Στην παρούσα περίπτωση ο Αιτητής περιορίστηκε σε λεκτική διατύπωση του ισχυρισμού του χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένα ποια γεγονότα δεν έχουν αποκαλυφθεί. Δεδομένου ότι τα περί μη επίδοσης του διατάγματος δεν ευσταθούν αλλά και το ότι οι επιστολές ημερομηνίας 11.10.13 και 12.10.13 (Τεκμήρια 'Β' και 'Γ' της υπό κρίση αίτησης) αποστάληκαν τελικά στον Καθ' ου η αίτηση στις 22.10.13 και συγκεκριμένα μετά την μονομερή έκδοση του διατάγματος και με την παράδοση των σχετικών εγγράφων στον Αιτητή, ημερομηνία αποστολής που ο συνήγορος του Αιτητή αποδέχεται, ο εν λόγω ισχυρισμός του Αιτητή παρέμεινε μετέωρος και δίχως στοιχειοθέτηση και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Εν πάσει περιπτώσει, όπως λέχθηκε στην πρόσφατη υπόθεση Ησαΐα και άλλος v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 179/2011, ημερ. 22.10.13, η περίπτωση αυτή μπορεί να παραλληλιστεί με τη διαδικασία έκδοσης φυγόδικου. Όγδοο είναι ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας από την αστυνομία. Το Δικαστήριο δεν έχει εντοπίσει οποιοδήποτε στοιχείο που θα οδηγούσε σε ένα τέτοιο συμπέρασμα. Το αν υπάρχει ή όχι μαρτυρία που να στοιχειοθετεί τις κατηγορίες του κατηγορητηρίου που ήδη καταχωρήθηκε είναι θέμα που θα κριθεί μετά την ολοκλήρωση της εκδίκασης της ποινικής αυτής υπόθεσης. Το αν στο παρελθόν έχουν γίνει άλλες ανεξάρτητες εφόδους από την αστυνομία δεν είναι στοιχείο που δείχνει κατάχρηση της διαδικασίας αφού δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου τα γεγονότα και περιστατικά που περιβάλουν την κάθε υπόθεση καθώς επίσης δεν έγινε γνωστό η πορεία και η κατάληξη της κάθε μία από αυτές έτσι ώστε να συγκριθούν με τις συνθήκες της παρούσας περίπτωσης. Κατά συνέπεια, ο ισχυρισμός αυτός του Αιτητή απορρίπτεται ως αβάσιμος. Ένατο είναι ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι έχει υποστεί μεγάλη ζημιά και ταλαιπωρία από τη συμπεριφορά της αστυνομίας. Ωστόσο ο ίδιος δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου τι είδους ζημιά και τι ταλαιπωρία έχει υποστεί. Όταν δε τα επίδικα τεκμήρια ανήκουν, σύμφωνα με τον Αιτητή, σε μη κερδοσκοπικό/επικερδή οργανισμό, ο οποίος μαζί με τον ίδιο ως διευθυντή και ενοικιαστή του υποστατικού εντός του οποίου ανευρέθηκαν τα εν λόγω αντικείμενα ενθαρρύνουν την προώθηση και προβολή του αθλήματος, όπως ο ίδιος ο Αιτητής πάντα επικαλείται, με τα έσοδα που μαζεύονται από τη διοργάνωση τουρνουά να διοχετεύονται για φιλανθρωπικούς σκοπούς, η παρουσίαση στοιχείων και ύψους ζημιάς και ταλαιπωρίας καθίσταται αναγκαία στα πλαίσια τεκμηρίωσης της πιο πάνω θέσης του. Η παράλειψη του Αιτητή για κάτι τέτοιο αφήνει έκθετο τον εν λόγω ισχυρισμό σε απόρριψη. Οι θέσεις του Αιτητή ότι η αστυνομία δεν παρουσίασε όλα τα κατασχεθέντα τεκμήρια υπό την έννοια της φυσικής εμφάνισης τους στο Δικαστήριο έτσι ώστε αυτό να ικανοποιηθεί για τη νομιμότητα της κατάσχεσης και κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις για την κατακράτηση των τεκμηρίων καθώς και το ότι το επίδικο δικαστικό διάταγμα προνοεί ότι τα τεκμήρια θα κρατηθούν μέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας ενώ θα έπρεπε να προνοούσε κράτηση τους για τέτοιο χρονικό διάστημα που θα ήταν εύλογο υπό την έννοια του καθορισμού συγκεκριμένης χρονικής διάρκειας ή ημερομηνίας αφορούν ζητήματα που άπτονται του ελέγχου της ορθότητας του δικαστικού διατάγματος, την οποία ο Αιτητής προσβάλει με τους λόγους αυτούς, σε αντίθεση με τις πιο πάνω θέσεις που εξετάστηκαν στη βάση της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Ο έλεγχος όμως της ορθότητας του δικαστικού διατάγματος κρίνεται μόνο με έφεση ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 32Α του Κεφ.155 καθότι σε αντίθετη περίπτωση το παρόν Δικαστήριο θα λειτουργούσε ως Εφετείο του εαυτού του αφού θα έκρινε δική του απόφαση, πράγμα ανεπίτρεπτο και λανθασμένο. Στην περίπτωση δε που η δεκαήμερη προθεσμία που το πιο πάνω άρθρο παρέχει για την καταχώρηση έφεσης παρέλθει όταν ο Αιτητής έλαβε γνώση του διατάγματος, το ένδικο μέσο της έφεσης εξακολουθεί να ισχύει με τον Αιτητή να μπορεί να αποταθεί στο Ανώτατο Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 134 του Κεφ.155 για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης κατόπιν απόδειξης βάσιμου λόγου. Σχετική είναι η υπόθεση Re Skinner Holdings Ltd

(2009)1Β Α.Α.Δ. 1036. Προχωρώ ευθύς να εξετάσω τους λόγους ένστασης του Καθ' ου η αίτηση κατά ομάδες ανάλογα του αντικειμένου που κοινά πραγματεύονται. Οι δύο πρώτοι λόγοι ένστασης σχετίζονται με την ορθότητα και νομιμότητα της απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου και συνεπώς δεν μπορούν να εξεταστούν από το παρόν Δικαστήριο αλλά θα πρέπει να υποβληθούν στο Ανώτατο Δικαστήριο εάν και εφόσον τεθεί εκεί ζήτημα εσφαλμένης ή παράνομης έκδοσης διατάγματος μέσω σχετικής έφεσης (άρθρο 32Α του Κεφ.155). Όσον αφορά τον 3ο και 4ο λόγο ένστασης που αποτελούν ισχυρισμούς του Καθ' ου η αίτηση ότι η υπό κρίση αίτηση στερείται αντικειμένου και ότι καταχωρήθηκε καταχρηστικά, απορρίπτονται επειδή απλά λεκτικά περιλήφθηκαν στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση χωρίς οποιαδήποτε εξήγηση ή τεκμηρίωση. Η δε νομική επιχειρηματολογία του εκπροσώπου του Καθ' ου η αίτηση ουσιαστικά παραπέμπει στην εν λόγω ένορκο δήλωση, από το περιεχόμενο της οποίας απουσιάζει το αναγκαίο δικαιολογητικό υπόβαθρο. Με τον 5ο λόγο ένστασης ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι αν ο Αιτητής διαφωνούσε με το διάταγμα που εκδόθηκε από το Δικαστήριο έπρεπε να καταχωρήσει έφεση εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας από το νόμο και όχι να ζητεί ακύρωση του διατάγματος στη βάση της παρούσας διαδικασίας. Η θέση αυτή δεν είναι απόλυτα ορθή. Είναι γεγονός ότι το άρθρο 32Α του Κεφ.155 παρέχει δικαίωμα έφεσης στην απόφαση του παρόντος δικαστηρίου αναφορικά με τον έλεγχο της ορθότητας και νομιμότητας της απόφασης του παρόντος δικαστηρίου στην έκδοση του διατάγματος. Δεν αποκλείεται ακόμη η αναθεώρηση της απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου βάσει των προνομιακών ενταλμάτων αν συντρέχουν βέβαια οι αναγκαίες προϋποθέσεις. Ωστόσο λόγοι που εμπίπτουν στο πεδίο της συμφυούς εξουσίας του παρόντος Δικαστήριο και κριθούν ότι δικαιολογούνται παρέχουν την εξουσία για ακύρωση ή τροποποίησης του εκδοθέντος δικαστικού διατάγματος κατόπιν σχετικής αίτησης ενώ παράλληλα οι διατάξεις του άρθρου 32

(3)του Κεφ.155 ρυθμίζουν τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες ο Αιτητής δικαιούται να ζητήσει την επιστροφή των επιδίκων τεκμηρίων. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Ησαΐα και άλλος v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 179/2011, ημερ. 22.10.13, Concrete Mix Ltd v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 360 και Re Πάρη Γεωργιάδη

(2009)1Β Α.Α.Δ.

1. Τα πιο πάνω απαντούν και στην ουσία του 7ου λόγου ένστασης χωρίς το Δικαστήριο να χρειάζεται να προσθέσει οτιδήποτε. Με τον 6ο λόγο ένστασης ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση του Αιτητή δεν αποκαλύπτει όλα τα πραγματικά γεγονότα. Η θέση αυτή του Καθ' ου η αίτηση ευσταθεί. Στην παράγραφο 6 της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την αίτηση ο Αιτητής επικαλείται κατάσχεση των επιδίκων τεκμηρίων στις 18.10.
2. Αυτό όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα επειδή τα εν λόγω αντικείμενα κατασχέθηκαν από το επίδικο υποστατικό στο οποίο εντοπίστηκαν στις 11.10.13 μετά από εκτέλεση σχετικού εντάλματος έρευνας (Τεκμήριο 'Α' της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την ένσταση του Καθ' ου η αίτηση). Τα αντικείμενα αυτά μεταφέρθηκαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Πάφου και τέθηκαν υπό αστυνομική φύλαξη. Περαιτέρω, στην παράγραφο 8 της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την αίτηση ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι μόλις η αστυνομία είχε κατάσχει τα επίδικα τεκμήρια απέστειλε στην αστυνομία τις επιστολές ημερομηνίας 11.10.13 και 12.10.
3. Ούτε όμως αυτό είναι αληθές. Πρώτο οι ημερομηνίες των εν λόγω επιστολών αποδεικνύουν την ορθότητα της πιο πάνω θέσης του Δικαστηρίου αφού δείχνουν ότι η κατάσχεση των τεκμηρίων αυτών δεν θα μπορούσε να είχε γίνει στις 18.10.13, δηλαδή σε ημερομηνία μεταγενέστερης της σύνταξης των επιστολών. Δεύτερο ο Αιτητής δεν απέστειλε αμέσως τις εν λόγω επιστολές αλλά μετά από πάροδο 10 ημερών από την ημέρα κατάσχεσης των εν λόγω αντικειμένων και συγκεκριμένα στις 22.10.13, πράγμα που αποδέχτηκε ο συνήγορος του Αιτητή κατά τη νομική επιχειρηματολογία του. Ως εκ τούτου, ο λόγος αυτός ένστασης επιτυγχάνει. Όσον αφορά τον 8ο και 9ο λόγο ένστασης, αυτοί ουσιαστικά δεν αποκαλύπτουν οποιεσδήποτε ενστάσιμες θέσεις σε σχέση με την ουσία της υπό κρίση αίτησης αλλά είναι γεγονότα και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν ασχολείται μαζί τους καθότι δεν έχει οτιδήποτε να σχολιάσει. Ούτε ο 13ος λόγος ένστασης αποκαλύπτει οποιαδήποτε ενστάσιμη θέση που σχετίζεται με την ουσία της υπό κρίση αίτησης αλλά είναι κάτι που εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και θα προκύψει μέσα από την κατάληξη που θα έχει η παρούσα αίτηση. Με τον 10ο και 11ο λόγο ένστασης ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι τα τεκμήρια που κρατούνται από την αστυνομία είναι αναγκαία για την απόδειξη της πιο πάνω υπόθεσης με αριθμό 14857/2013 που έχει καταχωρηθεί στο Δικαστήριο και ότι σε περίπτωση καταδίκης των κατηγορουμένων το Δικαστήριο δύναται να κατάσχει τα εν λόγω τεκμήρια. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι το δικαίωμα κατάσχεσης των επιδίκων τεκμηρίων στην περίπτωση που οι κατηγορούμενοι ή ο Αιτητής κριθούν ένοχοι στην ποινική υπόθεση υπ' αριθμό 14857/2013 που έχει καταχωρηθεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στις 05.12.13 δεν αποτελεί κριτήριο εξέτασης για την κατακράτηση ή όχι των επιδίκων τεκμηρίων και ουδέποτε το παρόν Δικαστήριο έλαβε υπόψη του ένα τέτοιο παράγοντα. Εξάλλου δεν πρέπει να λησμονείται το τεκμήριο της αθωότητας. Το κριτήριο που λαμβάνεται υπόψη είναι η αναγκαιότητα κράτησης τους (άρθρο 32

(3)Κεφ.155). Κατόπιν μελέτης και αξιολόγησης όλων των ενώπιον του στοιχείων και μετά που είχε την ευκαιρία να ακούσει τις απόψεις και του Αιτητή μέσω της παρούσας υπό κρίση αίτησης, το Δικαστήριο καταλήγει ότι τα 3 τραπέζια πόκερ με πράσινη τσόχα αφού πρώτα φωτογραφηθούν και τα στοιχεία και χαρακτηριστικά τους καταγραφούν μπορούν να επιστραφούν στο νόμιμο δικαιούχο τους καθότι η φυσική παρουσία τους εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου για σκοπούς απόδειξης της προαναφερόμενης ποινικής υπόθεσης κατά τη διάρκεια εκδίκασης της είναι ανέφικτη, σχεδόν αδύνατη. Αντίθετα, δεν θα έλεγα το ίδιο για τα υπόλοιπα τεκμήρια και συγκεκριμένα ένα βαλιτσάκι με 123 φίσιες, 323 φίσιες διαφόρων χρωμάτων και 257 τραπουλόχαρτα, των οποίων η κατακράτηση θεωρώ ότι είναι αναγκαία για σκοπούς απόδειξης της εν λόγω ποινικής υπόθεσης με την ενδεχόμενη παρουσίαση και κατάθεση τους στο Δικαστήριο κατά την ακρόαση. Συνεπώς, ο 10ος λόγος ένστασης επιτυγχάνει μερικώς ενώ ο 11ος απορρίπτεται ως αβάσιμος. Με γνώμονα τα προαναφερόμενα η παρούσα αίτηση δεν απορρίπτεται στην ολότητα της σε αντίθεση με τον ισχυρισμό του Καθ' ου η αίτηση για περί νόμο και ουσία αβάσιμη του περιεχομένου της, όπως αυτό καταγράφεται με τον 12ο λόγο ένστασης του. Υπό το φως όλων των πιο πάνω, τα 3 τραπέζια πόκερ με πράσινη τσόχα που έχουν κατασχεθεί να επιστραφούν από τον Καθ' ου η αίτηση στον Αιτητή εντός 7 ημερών από σήμερα. Αντίθετα, ένα βαλιτσάκι με 123 φίσιες, 323 φίσιες διαφόρων χρωμάτων και 257 τραπουλόχαρτα που έχουν επίσης κατασχεθεί να κατακρατηθούν από τον Καθ' ου η αίτηση μέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας. Ένεκα της εξέλιξης και της κατάληξης που έχει η παρούσα αίτηση, κρίνω ορθό και δίκαιο να μην επιδικάσω οποιαδήποτε έξοδα. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Interim Αναφορά: Ποινικό/Ενδιάμεση Απόφαση/Αίτηση Κατακράτησης Τεκμηρίων cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο