ΜΑΡΩΣ ΧΑΤΖΗΑΔΑΜΟΥ ν. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ, Αρ. Αγωγής: 1545/08, 25/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A41 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: A. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1545/08 Μεταξύ: ΜΑΡΩΣ ΧΑΤΖΗΑΔΑΜΟΥ Ενάγουσας - και - ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ Εναγομένου ----------------- Ημερομηνία: 25.
- 2014 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κα Χ. Φιλίππου για Λ. Θεοφάνους (ν' ακούσει απόφαση) Για τον Εναγόμενο: κος Α. Δημητριάδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αξίωση της Ενάγουσας στην παρούσα Αγωγή πηγάζει από τη γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 19.5.06 (επίδικη συμφωνία) δυνάμει της οποίας συμφώνησε την ενοικίαση του κέντρου αναψυχής που θα ανεγειρόταν εντός του δημοσίου κήπου της Πάφου από τον Εναγόμενο, στη βάση συγκεκριμένων αρχιτεκτονικών σχεδίων και προδιαγραφών, για περίοδο είκοσι χρόνων. Η προβαλλόμενη θέση της Ενάγουσας στην Έκθεση Απαίτησης είναι ότι ο Εναγόμενος με την επιστολή του ημερ. 14.03.07 την πληροφόρησε ότι η Ιερά Μητρόπολη Πάφου αρνήθηκε την ανανέωση του μεταξύ τους ενοικιαστηρίου εγγράφου σε σχέση με το δημόσιο κήπο εντός του οποίου θα ανεγειρόταν το επίδικο κέντρο αναψυχής γι΄ αυτό και τερματίζει την επίδικη συμφωνία ενοικίασης. Η Ενάγουσα θεωρεί παράνομο τον τερματισμό της που είχε ως αποτέλεσμα την σ' αυτή πρόκληση ζημιάς, την αποκατάσταση της οποίας αξιώνει υπό τύπο αποζημιώσεων. Αποζημιώσεις αξιώνει και επί της διαζευκτικής βάσης της χρήσης δόλου και απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων από μέρους του Εναγόμενου και/ή δόλιας απόκρυψης γεγονότων, λεπτομέρειες των οποίων παρατίθενται στην Έκθεση Απαίτησης. Με την Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος αρνείται ότι ήταν γνώστης του γεγονότος ότι η Ιερά Μητρόπολη Πάφου ήταν η ιδιοκτήτρια του δημόσιου κήπου και συνακόλουθα αρνείται τις λεπτομέρειες δόλου και απάτης που του αποδίδονται. Είναι η θέση του ότι η μακρόχρονη ενοικίαση του δημόσιου κήπου από μέρους του θα ανανεώνετο, εντύπωση που σχημάτισε από τις διαβεβαιώσεις της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου. Γι' αυτό και προχώρησε με τη σύναψη της επίδικης συμφωνίας. Αρνείται περαιτέρω κάθε ζημιά και απώλεια που η Ενάγουσα αξιώνει με την παρούσα Αγωγή καλώντας την σε αυστηρή απόδειξη τους. Για να αποδείξει την υπόθεση της η Ενάγουσα έδωσε η ίδια μαρτυρία και κάλεσε ως μάρτυρες το Κυριάκο Δρουσιώτη (Μ.Ε.2), το Στέφανο Φιντικλή (Μ.Ε.3) και τον Φειδία Σαρίκα (Μ.Ε.4). Ο τελευταίος κλήθηκε μόνο για σκοπούς αντεξέτασης του από την άλλη πλευρά. Από πλευράς υπεράσπισης κατέθεσε μόνο ο Ιωάννης Πολυβίου (Μ.Υ.1). Η Ενάγουσα στη μαρτυρία της τόνισε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αποφάσισε να προβεί στην επίδικη ενοικίαση που είναι οι εξής: Τον Οκτώβρη του 2005 πληροφορήθηκε ότι ο ενοικιαστής του κέντρου αναψυχής εντός του δημόσιου κήπου είχεν αποβιώσει και η χήρα του αναζητούσε νέο ενοικιαστή που θα της έδιδε £70.000, που απαιτούσε υπό τύπο εμπορικής εύνοιας. Επειδή ενδιαφέρετο, η Ενάγουσα επικοινώνησε μαζί της η οποία της επιβεβαίωσε τα πιο πάνω, πληροφορώντας την ταυτόχρονα ότι βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τον τότε δήμαρχο Σαρίκα (Μ.Ε.4). Ο Σαρίκας σε τηλεφωνική επικοινωνία μαζί της, που η ίδια επιδίωξε, της ανέφερε ότι ήταν σύμφωνος και θα έθετε το θέμα ενώπιον του Δημοτικού Συμβουλίου για έγκριση. Ακολούθησε συνάντηση μαζί του για τις λεπτομέρειες της μεταξύ τους συμφωνίας. Τελικά συμφωνήθηκε η καταβολή από την ίδια στη χήρα του Ιωαννίδη του ποσού των £70.000 και την ίδια μέρα η κατάρτιση της επίδικης συμφωνίας, όπως και έγινε. Για την εξεύρεση του ποσού των £70.000 η Ενάγουσα αναγκάστηκε να προβεί στη σύναψη έντοκου δανείου από την Alpha Bank προς εξασφάλιση δε της Τράπεζας υποθήκευσε ένα οικογενειακό ακίνητο της στην Πάφο. Η έναρξη της ενοικίασης συμφωνήθηκε ότι θα γινόταν σε χρόνο ουχί αργότερο των 15 μηνών από τις 19.5.06, δηλαδή μέχρι τις 19.8.
- Επίσης με την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας κατέβαλε στον Εναγόμενο £3.600, δηλαδή το ενοίκιο 12 μηνών ως ασφάλεια για τυχόν ζημιές στο ενοικιαζόμενο κέντρο και για την τακτική πληρωμή του ενοικίου. Ενώ η ίδια σταδιακά και μέχρι τις 26.9.06 είχε παραδώσει τα ηνία του πολύ επιτυχημένου εστιατορίου που διατηρούσε στην Αθήνα στα παιδιά της για να ασχοληθεί αποκλειστικά με το νέο εστιατόριο στην Πάφο, έλαβε τη συστημένη επιστολή του Εναγομένου ημερ. 14.03.07 (που θα αναφέρεται ως «η επιστολή τερματισμού») με την οποία αυτός τερμάτιζε την ενοικίαση με το δικαιολογητικό ότι η Ιερά Μητρόπολη δεν επιθυμούσε την ανανέωση της μεταξύ τους σύμβασης μίσθωσης του δημόσιου κήπου, άνκαι οι εργασίες ανέγερσης του κέντρου είχαν ήδη προχωρήσει αρκετά. Ήταν η πρώτη φορά που η Ενάγουσα πληροφορήθηκε ότι ο Εναγόμενος δεν ήταν ο ιδιοκτήτης του δημόσιου κήπου. Αποτέλεσμα της επιστολής τερματισμού ήταν η άμεση κάθοδος της στην Κύπρο και η έναρξη διαβουλεύσεων τόσο με τον Εναγόμενο όσο και με την Ιερά Μητρόπολη Πάφου να τους μεταπείσει, χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα. Η Ενάγουσα καταλογίζει στον Εναγόμενο ότι γνώριζε ότι ο ίδιος δεν ήταν ιδιοκτήτης του χώρου εντός του οποίου θα ανεγειρόταν το κέντρο, και ότι η Ιερά Μητρόπολη δεν ήταν διατεθειμένη να ανανεώσει τη μεταξύ τους συμφωνία, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την επιστολή του δικηγόρου της Ιεράς Μητρόπολης προς τον Εναγόμενο, ημερ. 30.8.05 (Τεκ.16). Λόγω της παράνομης συμπεριφοράς του Εναγόμενου η Ενάγουσα ισχυρίζεται στη μαρτυρία της ότι υπέστη τις εξής ζημιές την αποκατάσταση των οποίων αξιώνει υπό τύπο αποζημιώσεων με την παρούσα αγωγή: ποσό εκ £70.000 που έδωσε στην χήρα Ιωαννίδη ως εμπορική εύνοια, ποσό εκ £3.600 ενοίκια 12 μηνών που κατέβαλε ως ασφάλεια κατά την υπογραφή της συμφωνίας ενοικίασης, ποσό εκ €4.517,60 έξοδα της Ενάγουσας για τις επισκέψεις της στην Κύπρο πριν και μετά τη υπογραφή της επίδικης συμφωνίας, ποσό εκ €1.554,83 υποθηκευτικά τέλη, ποσό εκ €1.298,54 έξοδα δανείου, ποσό €40.911,57 συνολικός χρεωστικός τόκος δανείου (δηλαδή €3.518,98 για το 2006, €7.554,93 για το 2007, €7.802,24 για το 2008, €7.679,24 για το 2009, €4.874,62 για το 2010, €4.614,19 για το 2011, €3.361,53 για το 2012 και €1.505,84 από 4.1.13 μέχρι 19.9.13), ποσό εκ €691,94 για ταξί από και προς το αεροδρόμιο για τις καθόδους της Ενάγουσας στην Κύπρο, ποσό εκ €2.300 έξοδα του εκτιμητή Δρουσιώτη και άλλα €2.360 έξοδα εκτίμησης των Ρούσος & Αγγελίδης, €95.000 ετήσιο διαφυγόν κέρδος και τέλος €526.000 διαφορά της ενοικιαστικής αξίας σύμφωνα με την εκτίμηση του Φιντικλή (Μ.Ε.3). Σε σχέση με τις συνθήκες καταρτισμού της επίδικης συμφωνίας έδωσε επίσης μαρτυρία και ο τότε δήμαρχος Πάφου κ. Φειδίας Σαρίκας (Μ.Ε.5) ο οποίος κλήθηκε απλά για αντεξέταση από την άλλη πλευρά ανάγκη που προέκυψε από τη μαρτυρία της Ενάγουσας. Ο Σαρίκας επιβεβαίωσε στη μαρτυρία του τα λεχθέντα της Ενάγουσας περί του ενδιαφέροντος της για ενοικίαση του προτιθέμενου να ανεγερθεί κέντρου αναψυχής υπό του Εναγομένου, εντός του δημόσιου κήπου. Της κατέστησε σαφές ότι θα έπρεπε κατά πρώτο η ίδια να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση της χήρας Ιωαννίδη με την οποία, όπως τον ενημέρωσε η Ενάγουσα, είχαν καταλήξει σε κάποια συμφωνία. Τότε ο Σαρίκας ενημέρωσε σχετικά τη διαχειριστική επιτροπή του Δήμου Πάφου (βλ. πρακτικά συνεδρίας - Τεκμήριο 45) και σε συνεδρία του το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε να προχωρήσει με την επίδικη συμφωνία ενοικίασης (βλ. πρακτικά συνεδρίας - Τεκμήριο 46). Ακολούθως διευθέτησε συνάντηση στην οποίαν παρόντες ήταν η Ενάγουσα, ο ίδιος, η χήρα Ιωαννίδη και ο κουνιάδος της Ιωαννίδη, όπου τον πληροφόρησαν ότι είχαν καταλήξει σε συμφωνία μεταξύ τους και είχε δοθεί ήδη το ποσό των £70.000 με επιταγή. Ο ίδιος ή ο Δήμος Πάφου δεν αναμείχθησαν ποτέ στη μεταξύ των δύο συμφωνία για το ποσό των £70.000, κάτι που δεν τους ενδιέφερε εξάλλου. Η μαρτυρία των υπόλοιπων μαρτύρων που κλήθηκαν από πλευράς Ενάγουσας περιστράφηκε γύρω από τον υπολογισμό της ζημιάς της από την υπαναχώρηση του Εναγόμενου από τις συμβατικές του υποχρεώσεις. Ο μεν Κυριάκος Δρουσιώτης (Μ.Ε.3) εγκεκριμένος λογιστής, υπολόγισε στην έκθεση εκτίμησης του το ποσό των €95.000 ως ετήσιο καθαρό κέρδος της επιχείρησης καφετέριας-εστιατορίου που θα ασκούσε η Ενάγουσα εντός του ενοικιασθέντος κέντρου, για να καταλήξει στο συνολικό ποσό των €665.000 ότι συνιστά την αποζημίωση που δικαιούται η Ενάγουσα υπό τύπο απώλειας κέρδους για επτά έτη, δηλαδή από τον Αύγουστο του 2004 μέχρι τον Αύγουστο του
- Από την άλλη ο Φιντικλής (Μ.Ε.4), εκτιμητής ακινήτων, ετοίμασε δύο εκτιμήσεις για το ίδιο θέμα όταν του ζητήθηκε από δύο διαφορετικούς δικηγόρους. Αρχικά του ζητήθηκε από τη δικηγόρο Αθηνοδώρου που εκπροσωπούσε προηγουμένως την Ενάγουσα σε συνεργασία με την Ενάγουσα και αργότερα από τη κα Θεοφάνους, τωρινή δικηγόρο της, μαζί με την Ενάγουσα. Του εξήγησε η Ενάγουσα τι ακριβώς συνέβηκε με τον Εναγόμενο και συζήτησαν διάφορα θέματα νομικά και εκτιμητικά. Ο Φιντικλής χρησιμοποιώντας το ενοικιαστήριο έγγραφο, τα αρχιτεκτονικά σχέδια και τα έγχρωμα τρισδιάστατα προοπτικά μαζί με τις προδιαγραφές του επίδικου κέντρου, το έντυπο προσφοράς και την προσφορά που κέρδισε στο διαγωνισμό, προέβη σε έρευνα σ΄ όσον αφορά το ενοικιαστικό συμφέρον του ενοικιασθέντος κέντρου, όπου κατέληξε ότι αυτό ανέρχεται στο ποσό των €484.000 κατά τον Αύγουστο του
- Εκτενής ανάλυση της μαρτυρίας των δύο όπως και του Μ.Υ.1 Ιωάννη Πολυβίου, εκτιμητή ακινήτων και μοναδικό μάρτυρα από πλευράς Υπεράσπισης, θα γίνει κατωτέρω σε άλλο σημείο της απόφασης μου. Η δικηγόρος της Ενάγουσας στη γραπτή της αγόρευση εισηγήθηκε ότι η αποκήρυξη της συμφωνίας ήταν παράνομη γι΄ αυτό και η πελάτιδα της δικαιούται στις αποζημιώσεις που καθόρισαν στις εκθέσεις εκτιμήσεων τους οι εμπειρογνώμονες της και η ίδια. Από την άλλη ο δικηγόρος του Εναγόμενου ανκαι αποδέχεται τον εκ μέρους του πελάτη του τερματισμό της επίδικης συμφωνίας, εντούτοις, διαφωνεί ως προς τις συνθήκες και τους λόγους κάτω από τις οποίες ο Δήμος Πάφου προέβη σε τέτοια ενέργεια. Κάλεσε επιπρόσθετα το Δικαστήριο να απορρίψει τις αξιώσεις της Ενάγουσας για αποζημιώσεις εκτός απ' εκείνη των €6.150,97 (£3.600) που αντιπροσωπεύει προπληρωθέντα ενοίκια ενός χρόνου. Ειδική αναφορά στις επιμέρους εισηγήσεις των δικηγόρων των διαδίκων θα γίνει στα σημεία που παρίσταται ανάγκη. Κατά συνέπεια πρωταρχικής σημασίας ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί, προτού το Δικαστήριο ασχοληθεί με το θέμα των αποζημιώσεων, είναι κατά πόσο με τον τερματισμό της επίδικης συμφωνίας, ο Εναγόμενος κατέστη υπαίτιος διάρρηξης της. Σημειώνεται ότι αποτελούν αδιαμφισβήτητα γεγονότα και συνεπώς ευρήματα του Δικαστηρίου ο καταρτισμός της επίδικης συμφωνίας και ο από μέρους του Εναγόμενου τερματισμός της με την επιστολή του ημερ. 14.3.
- Η καλύτερη μαρτυρία σ΄ όσον αφορά τους λόγους που ο Εναγόμενος προέβη σε τερματισμό της επίδικης συμφωνίας, είναι η ίδια η επιστολή τερματισμού που είναι το Τεκμήριο
- Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής για σκοπούς καλύτερης παρακολούθησης: « 14 Μαρτίου 2007 Κυρία ΣΥΣΤΗΜΕΝΗ Μάρω Χατζηαδάμου Σολομού 23 15452 Παλαιό Ψυχικό Αθήνα - Ελλάδα Και Έξω Βρύση 20 8047 Πάφος Κύπρος Θέμα: Ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 19.5.2006 μεταξύ σας και του Δήμου Πάφου Αγαπητή κυρία, Αναφέρομαι στο πιο πάνω θέμα και σας πληροφορώ τα ακόλουθα:
- Όπως είναι γνωστό με το πιο πάνω Ενοικιαστήριο Έγγραφο ο Δήμος Πάφου σας έχει ενοικιάσει ένα υποστατικό εντός του Δημοσίου Κήπου το οποίο θα ανεγήρετο σύμφωνα με αρχιτεκτονικά σχέδια που επισυνάπτονται σ΄ αυτό.
- Ο Δήμος Πάφου προχώρησε με τη διαδικασία των προσφορών και τελικά υπέγραψε συμφωνητικό έγγραφο με εργολάβο για τις οικοδομικές εργασίες ανέγερσης του πιο πάνω υποστατικού και την ανάπλαση του Δημοσίου Κήπου. Οι εργασίες που άρχισαν για το σκοπό αυτό ήδη διακόπηκαν λόγω του ότι η Ιερά Μητρόπολη Πάφου, η οποία είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του Δημοσίου Κήπου αρνήθηκε την ανανέωση του υφιστάμενου ενοικιαστηρίου εγγράφου προς όφελος του Δήμου και απείλησε με τη λήψη δικαστικών μέτρων για έκδοση διατάγματος αναστολής των οικοδομικών εργασιών.
- Ενόψει των πιο πάνω εξελίξεων ο Δήμος Πάφου είναι υποχρεωμένος να τερματίσει το Ενοικιαστήριο Έγγραφο ημερ. 19.5.2006 που έγινε μαζί σας και με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ημερ. 12.3.2007 η μεταξύ σας συμφωνία τερματίζεται δια της παρούσας επιστολής.
- Εκφράζω τη λύπη μου για τις πιο πάνω εξελίξεις αλλά ο Δήμος Πάφου είναι υποχρεωμένος να ενεργήσει μ΄ αυτό τον τρόπο μη έχοντας οποιαδήποτε άλλη διέξοδο. Προσβλέπουμε στην κατανόηση σας και ευελπιστούμε σε μια μελλοντική συνεργασία μαζί σας. Με εκτίμηση Σάββας Βέργας Δήμαρχος Πάφου» Η Ενάγουσα στη μαρτυρία της δεν αμφισβήτησε το γεγονός ότι η Ιερά Μητρόπολη Πάφου δεν προχώρησε με την ανανέωση του μεταξύ της και του Δήμου Πάφου ενοικιαστηρίου συμβολαίου ημερ. 20.6.55 (Τεκ.13) σε σχέση με την ενοικίαση προς το Δήμο Πάφου του δημόσιου κήπου, για περίοδο πενήντα χρόνων. Ήταν όρος της πιο πάνω συμφωνίας του Τεκ.13 ότι ο Δήμος Πάφου θα χρησιμοποιούσε πάντοτε τα ενοικιασθέντα τεμάχια, που συνιστούσαν το δημόσιο κήπο, μόνο ως ανοικτούς χώρους πρασίνου ή και αλσυλίου ως πνεύμονα της πόλης, μέρος δε αυτών ως παιδικούς κήπους. Εντοπίζεται επίσης όρος ότι ο Δήμος Πάφου δεν έχει δικαίωμα υπενοικίασης του χώρου ή μέρους του και ούτε δικαίωμα ανέγερσης οποιασδήποτε οικοδομής. Από τη μαρτυρία ενώπιον μου αλλά και από τα δικόγραφα είναι κοινό έδαφος ότι υπήρχεν ανεγερθείσα οικοδομή εντός του δημόσιου κήπου κατά τη διάρκεια των πενήντα χρόνων της περιόδου ενοικίασης, που χρησιμοποιείτο ως κέντρο αναψυχής, το οποίον ο Δήμος Πάφου ενοικίαζε σε κάποιον Ιωαννίδη δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 21.12.94 (Τεκμήριο 5) και μετά το θάνατο του στη σύζυγο του έναντι ενοικίου. Δεν αποτελεί επίδικο θέμα η νομιμότητα των πιο πάνω ενεργειών του Δήμου Πάφου γι΄ αυτό και το Δικαστήριο δεν θα επεκταθεί περισσότερο. Η αναφορά γίνεται μόνο για σκοπούς παράθεσης του ιστορικού του καθεστώτος ενοικίασης του δημόσιου κήπου το οποίο συνιστά κοινό έδαφος. Η Ενάγουσα με την παραλαβή της επιστολής τερματισμού (Τεκμήριο 6) δεν παρέμεινε αδρανής αλλά προέβη και η ίδια σε διάφορα διαβήματα προς αποτροπή της υλοποίησης του τερματισμού της συμφωνίας απευθυνόμενη τόσο στο Δήμο Πάφου όσο και στην ίδια την Ιερά Μητρόπολη Πάφου. Η τελευταία μάλιστα την είχε προμηθεύσει και με σχετική αλληλογραφία που αντηλλάγη μεταξύ της και του Δήμου Πάφου. Οι προσπάθειες της όμως απέβησαν άκαρπες, εφόσον η Ιερά Μητρόπολη Πάφου δεν υποχώρησε από την αρχική της θέση, δηλαδή τη μη ανανέωση του ενοικιαστηρίου εγγράφου με τον Εναγόμενο. Τα πιο πάνω προκύπτουν από τη μαρτυρία της ιδίας της Ενάγουσας και δεν φαίνεται να αμφισβητούνται. Γι' αυτό και προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Η Ενάγουσα στηρίζει επιπρόσθετα τις αξιώσεις της και επί του αγώγιμου δικαιώματος της χρήσης δόλου και απάτης από μέρους του Εναγόμενου κατά την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας. Ο δικηγόρος του Εναγομένου στην αγόρευση του αρνήθηκε ότι έγινε ποτέ χρήση από μέρους του πελάτη του τέτοιας συμπεριφοράς. Μια συμφωνία που αποδεικνύεται ότι υπογράφτηκε κατόπιν δόλου ή ψευδών παραστάσεων από μέρους ενός των συμβαλλομένων μερών είναι δυνατόν να ακυρωθεί εφόσον το επιθυμεί το συμβαλλόμενο μέρος εναντίον του οποίου ασκήθηκε ο δόλος. Τα σχετικά άρθρα του δικού μας Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149 είναι τα 17, 18 και 19 τα οποία είναι ταυτόσημα με τα άρθρα 17, 18 και 19 του Indian Contract and Specific Relief Acts. Το άρθρο 17
(2)του δικού μας Νόμου προνοεί ότι: «απλή σιωπή ως προς τα γεγονότα, τα οποία ενδέχεται να επηρεάσουν τη βούληση προσώπου προς σύναψη σύμβασης, δεν συνιστά απάτη, εκτός αν οι περιστάσεις είναι τέτοιες ώστε, λαμβανομένων αυτών υπόψη, το πρόσωπο που σιωπά να έχει υποχρέωση να δηλώσει αυτά ή εκτός αν η σιωπή αυτού ισοδυναμεί από μόνη της με δήλωση.» Οι πιο πάνω πρόνοιες του Νόμου είναι φανερό ότι δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση για το λόγο ότι η Ενάγουσα δεν προχώρησε με την ακύρωση της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης. Αυτή προτίμησε να εμμείνει στην εκπλήρωση της γι΄ αυτό και αποτάθηκε για το σκοπό αυτό στον Εναγόμενο, αλλά επιπρόσθετα και στην Ιερά Μητρόπολη Πάφου. Η Ενάγουσα καταλογίζει τη σιωπή του Εναγόμενου ως προς τον πραγματικό ιδιοκτήτη του δημόσιου κήπου και την απόκρυψη του γεγονότος ότι η περίοδος ενοικίασης δυνάμει της συμφωνίας ενοικίασης με την Ιερά Μητρόπολη είχεν ήδη λήξει, ότι συνιστούν απάτη εν τη εννοία του άρθρου 17 του Κεφ.
- Από το μαρτυρικό υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου δεν εξάγεται τέτοιο συμπέρασμα. Αντίθετα, ο ίδιος ο Εναγόμενος προέβη σε τερματισμό της επίδικης συμφωνίας στις 14.3.07, όταν αντιλήφθηκε ότι δεν ήταν σε θέση να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα που ήταν η παράδοση του ενοικιασθέντος κέντρου το αργότερο μέχρι τις 19.8.
- Το γεγονός ότι ακόμη και μέχρι το Φεβράρη του 2007 διεξάγοντο διαβουλεύσεις μεταξύ του Εναγόμενου και της Ιεράς Μητρόπολης σε σχέση με την ανανέωση της ενοικίασης του δημόσιου κήπου και υπήρχε καλή θέληση μεταξύ των δύο, είναι εμφανές και από τα πρακτικά της συνεδρίας στο Γραφείο του Επάρχου Πάφου, ημερ. 27.2.07 (Τεκ.14). Από την ενώπιον μου μαρτυρία δεν αμφισβητείται ότι η αποκήρυξη της συμφωνίας από μέρους του Εναγόμενου και η υπαναχώρηση του από τις συμβατικές του υποχρεώσεις ήταν η μόνη επιλογή που είχε, γεγονός που και η ίδια η Ενάγουσα επιβεβαίωσε από τις επαφές και διαβουλεύσεις της με την Ιερά Μητρόπολη Πάφου. Η θέση της δικηγόρου της Ενάγουσας που προβάλλεται στη γραπτή αγόρευση της ότι ο πραγματικός λόγος τερματισμού της επίδικης συμφωνίας ήταν γιατί ο Εναγόμενος εκ των υστέρων έκρινε ως ασύμφορη για το Δήμο Πάφου την επίδικη συμφωνία όχι μόνο δεν είναι δικογραφημένη αλλ' ούτε και προκύπτει από την ενώπιον μου μαρτυρία. Το Τεκμήριο 35 στο οποίο κάνει αναφορά για να στηρίξει την πιο πάνω θέση της, εκτός του ότι είναι δυσανάγνωστο στο μεγαλύτερο μέρος του, δεν οδηγεί στο συμπέρασμα που καταλήγει η πλευρά της Ενάγουσας, αλλ' ούτε και αποκαλύπτει τι αντιπροσωπεύει και ποιός είναι ο εκδότης του. Συνεπώς, είναι κατάληξη μου ότι η μη ανανέωση τελικά της μεταξύ του Εναγόμενου και της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου της συμφωνίας ενοικίασης του δημόσιου κήπου στην ουσία κατέστησε αδύνατη την εκτέλεση των υποχρεώσεων του Εναγομένου δυνάμει της επίδικης συμφωνίας, γι' αυτό και προέβη σε τερματισμό της. Ασφαλώς και ο Εναγόμενος ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι ο ίδιος δεν ήταν ιδιοκτήτης του δημόσιου κήπου και ότι η σύμβαση ενοικίασης με την Ιερά Μητρόπολη είχε λήξει από τις 20.6.05 και δεν είχε ανανεωθεί. Αυτό διαφαίνεται από το Τεκμήριο 16 που είναι η επιστολή του δικηγόρου της Ιεράς Μητρόπολης προς τον Εναγόμενο ημερ. 30.8.05 που καθιστούσε σαφές ότι η πελάτιδα του δεν επιθυμούσε την περαιτέρω ενοικίαση του δημόσιου κήπου στο Δήμο Πάφου. Το μόνο που μπορεί να του καταλογιστεί είναι ότι βιάστηκε να προβεί στην κατάρτιση της επίδικης συμφωνίας στις 19.5.06 προτού ολοκληρωθεί η διαδικασία ανανέωσης της συμφωνίας της με την Ιερά Μητρόπολη. Διαφαίνεται επίσης από τη μαρτυρία της Ενάγουσας και του Σαρίκα ότι ο Εναγόμενος γνώριζε την απαίτηση της χήρας Ιωαννίδη για την πληρωμή χρημάτων στην ίδια υπό τύπον εμπορικής εύνοιας, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τα πρακτικά της συνεδρίας της Διαχειριστικής Επιτροπής του Εναγόμενου ημερ. 30.1.06 (βλ. Τεκ.43 παράγραφο 5) και ότι κατεβλήθη περαιτέρω από την Ενάγουσα στη χήρα Ιωαννίδη το ποσό των £70.000 γι' αυτό το σκοπό (βλ. απόδειξη Τεκ.8). Για τα αμέσως πιο πάνω προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Είναι ξεκάθαρο ότι ο Εναγόμενος με τον από μέρους του τερματισμό της επίδικης συμφωνίας διέπραξε προκαταβολική διάρρηξη (anticipatory breach) της συμφωνίας. Συνεπώς σε τέτοια περίπτωση, η Ενάγουσα είχεν το δικαίωμα επιλογής ή να αποδεχθεί τη προκαταβολική παράβαση και να αξιώσει αποζημιώσεις ή να μη την αποδεχθεί, να θεωρήσει ότι η συμφωνία εξακολουθεί να υφίσταται και είναι έγκυρη και να αναμένει την εκπλήρωση της από πλευράς Εναγόμενου. Η θέση αυτή αποτελεί πάγια νομική θέση. Η Ενάγουσα επέλεξε τελικά να αποδεχθεί την προκαταβολική παραβίαση της συμφωνίας ενοικίασης με την καταχώριση της παρούσας Αγωγής αξιώνοντας μόνο αποζημιώσεις. Το θέμα της προκαταβολικής παράβασης πραγματεύεται το άρθρο 60 του Κεφ.
- Στο σύγγραμμα Chitty on Contracts, 25η Έκδοση, σελ. 885, παράγρ. 1604 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Anticipatory breach. If before the time arrives at which a party is bound to perform a contract, he expresses an intention to break it, or acts in such a way as to lead a reasonable person to the conclusion that he does not intend to fulfil his part, this constitutes an "anticipatory breach" of the contract and entitles the other party to take one of two courses. He may "accept" the renunciation, treat it as discharging him from further performance, and sue for damages forthwith, or he may wait till the time for performance arrives and then sue.» Το θέμα της προκαταβολικής παράβασης συμφωνίας απετέλεσε αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Λενιάνα Τούριστ Σέρβισες Λτδ ν. Ανδρέα Χ. Καρπασίτη & Υιοί (Βιομηχανία) Λτδ,
(1991)1 Α.Α.Δ. 75 στην οποία στη σελ. 89 αναφέρονται τα εξής: «Συνεπώς στην υπό κρίση υπόθεση, οι εφεσείοντες δεν νομιμοποιούνται να αξιώσουν ειδική εκτέλεση της συμφωνίας, γιατί με την καταχώρηση της Αγωγής και την αξίωση τους για αποζημιώσεις είναι φανερό ότι επέλεξαν να αποδεχθούν την προκαταβολική παράβαση από μέρους των εφεσιβλήτων και έτσι απόκλεισαν τον εαυτό τους από την αξίωση της ειδικής εκτέλεσης, η οποία τότε μόνο θα μπορούσε να ζητηθεί, αν οι εφεσείοντες δεν αποδέχοντο την προκαταβολική παράβαση, επέμεναν στην εκπλήρωση της σύμβασης κατά τον συμφωνηθέντα χρόνο και οι εφεσίβλητοι παρέλειπαν κατά παράβαση να το πράξουν.» Ο όρος «προκαταβολική παράβαση» δεν περιλαμβάνεται ρητά στα δικόγραφα. Όπως λέχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο και στις Πολιτικές Εφέσεις 288/09 και 289/09, Νεόφυτος Νεοφύτου ν. Elma Holdings Ltd (προηγουμένως ονομαζόμενη εταιρεία επενδύσεων χαρτοφυλακίου HRA Λίμιτεδ κ.ά.) ημερ. 6.9.13, «η λεγόμενη προκαταβολική παράβαση σύμβασης (anticipatory breach of contract) δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο παρά παράβαση της σύμβασης η οποία διενεργείται με κάποια πράξη, παράλειψη ή συμπεριφορά η οποία εκδηλώνεται πριν από την έλευση της προκαθοριζόμενης από την ίδια τη σύμβαση ημερομηνίας ολοκλήρωσης της». Στην υπό εξέταση περίπτωση, η Ενάγουσα στην Έκθεση Απαίτησης της εγείρει θέμα και έχει ως κύρια βάση αγωγής της τη φερόμενη παράβαση από μέρους του Εναγομένου της μεταξύ των διαδίκων επίδικης συμφωνίας ημερ. 19.5.06. Η ημερομηνία που καθορίστηκε για παράδοση του ενοικιασθέντος κέντρου αναψυχής ήταν η 19.8.07. Ο ίδιος ο Εναγόμενος στην Υπεράσπιση του ισχυρίζεται ότι δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσει την υποχρέωση του εξού και προέβη στον επίδικο τερματισμό. Με τα πιο πάνω δεδομένα και όπως λέχθηκε και στην Αγγλική υπόθεση Peter Dumeril & Co Ltd v. James Ruddin Ltd
(1953)2 All E.R. 294, δυνατότητα διαπίστωσης ύπαρξης προκαταβολικής παράβασης σύμβασης (anticipatory breach) δεν προϋποθέτει όπως αυτός ο ισχυρισμός εγείρεται ρητά στα δικόγραφα, φτάνει να υπάρχουν σ' αυτά στοιχεία που να το καταδεικνύουν. Εκείνο που παραμένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο η Ενάγουσα δικαιούται από την προκαταβολική παράβαση της επίδικης συμφωνίας από πλευράς Εναγόμενου στις αιτούμενες και/ή σε οποιεσδήποτε αποζημιώσεις. Η Ενάγουσα έχει το βάρος απόδειξης ότι δικαιούται σε αποζημιώσεις ενώ ο Εναγόμενος το βάρος απόδειξης ότι η Ενάγουσα δεν έλαβε όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα για μετριασμό της ζημιάς της. Οι αρχές που διέπουν τον καθορισμό των αποζημιώσεων για διάρρηξη συμφωνίας, καθορίζονται από το άρθρο 73
(1)του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149. Οι πρόνοιες του ενσωματώνουν τις αρχές του Αγγλικού Δικαίου για την τεκμηρίωση της ζημιάς και το ύψος των αποζημιώσεων. Οι πρόνοιες του άρθρου 73
(1)αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως στις Charalambous v. Vakana
(1982)1 C.L.R. 310, Saab and Another v. Holy Monastery of Ayios Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499 και AΛΠΑΝ (ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΑΚΗ ) Λτδ κ.ά. ν. Θέλμας Τρυφωνίδου
(1996)1 Α.Α.Δ. 679). Στην υπόθεση Johnson v. Agnew
(1979)1 All E.R. 883, 886 (HL)b αναφέρθηκε ότι η αρχή που διέπει τις αποζημιώσεις για διάρρηξη συμφωνίας είναι εκείνη της αποζημίωσης, δηλαδή το αθώο μέρος πρέπει να τεθεί σε όποιο βαθμό αυτό μπορεί να επιτευχθεί, με το χρήμα στην ίδια θέση στην οποία θα ήταν ως εάν η σύμβαση να είχε εκτελεστεί. Ανάλογη είναι και η αρχή που διατυπώθηκε στην Saab (ανωτέρω) στη σελ. 519 όπου η αποκατάσταση βρίσκεται στον πυρήνα των κανόνων οι οποίοι διέπουν τον καθορισμό της αποζημίωσης για τη διάρρηξη σύμβασης. Οι αποζημιώσεις σκοπούν να αποκαταστήσουν το διάδικο στη θέση στην οποία θα βρισκόταν αν δεν αθετείτο η συμφωνία. Αυτό επιτυγχάνεται συνήθως με την επιδίκαση αποζημιώσεων, οι οποίες είναι λογικά προβλεπτές κατά το χρόνο της σύναψης της συμφωνίας και είναι πιθανόν να προκύψουν από τη διάρρηξη της συμφωνίας. Η έκταση της ζημιάς την οποία είναι πιθανόν να υποστεί το αθώο μέρος είναι συνήθως διακριτέα κατά το χρόνο της διάρρηξης. Στην υπόθεση ΑΛΠΑΝ (ανωτέρω), που επίσης αφορούσε σε προκαταβολική διάρρηξη συμφωνίας ενοικίασης από μέρους του ιδιοκτήτη ακινήτου με την άρνηση του να παραδώσει στον ενοικιαστή το ενοικιασθέν ακίνητο σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, αναφέρθηκαν τα εξής στις σελίδες 687, 688, «Η αποκατάσταση του αθώου μέρους έχει ως λόγο την τοποθέτηση του στη θέση την οποίαν θα απολάμβανε αν η συμφωνία εφαρμοζόταν και όχι τη ζημία την οποία υπέστη προς αντιμετώπιση των συνεπειών της διάρρηξης της συμφωνίας. Άλλωστε σε αυτή την υπόθεση η λήψη οποιωνδήποτε μέτρων για την ενοικίαση άλλου όμοιου καταστήματος ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατη, εφόσον οι εφεσείοντες επέμεναν στην ανάληψη της κατοχής του καταστήματος, απαίτηση στην οποία εδικαιούντο, όπως έκρινε το δικαστήριο. Οι αποζημιώσεις απέβλεπαν στην αποκατάσταση τους λόγω της στέρησης του υποστατικού.» Το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση ΑΛΠΑΝ έκρινε ότι η αποκατάσταση του αθώου μέρους στη θέση που θα βρισκόταν αν εκτελείτο η συμφωνία, συνεπαγόταν την ενοικίαση άλλου καταστήματος όμοιου με το ενοικιασθέν ακίνητο. Οπότε καθόρισε τη ζημιά του Ενάγοντα για την οποία δικαιούτο σε αποζημίωση, στη διαφορά μεταξύ της ενοικιαστικής αξίας του καταστήματος και του συμφωνηθέντος ενοικίου (βλ. επίσης McGregor on Damages, 15η έκδοση σελ. 605, παράγραφος 961). Μέρος των αποζημιώσεων που αξιώνονται με την παρούσα αγωγή είναι η διαφορά μεταξύ της ενοικιαστικής και της συμφωνηθείσας αξίας του επίδικου κέντρου αναψυχής για τη συμφωνηθείσα περίοδο ενοικίασης στη βάση της υπόθεσης ΑΛΠΑΝ (ανωτέρω). Για τον πιο πάνω τύπο αποζημιώσεων έδωσαν μαρτυρία ο μεν Φιντικλής (Μ.Ε.3) για την Ενάγουσα, ο δε Πολυβίου (Μ.Υ.1) για τον Εναγόμενο. Και οι δύο, σύμφωνα με το σχετικό μέρος της μαρτυρίας τους που δεν έχει αμφισβητηθεί, είναι εκτιμητές ακινήτων. Οι εμπειρογνώμονες είναι νομολογιακά γνωστό ότι εφοδιάζουν το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για τον έλεγχο της ακρίβειας των συμπερασμάτων τους έτσι που να μπορέσει ο Δικαστής να διαμορφώσει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή αυτών των κριτηρίων πάνω στα γεγονότα που αποδεικνύει η μαρτυρία (βλ. Πιττάλης ν. Ianira Enterprises Ltd κ.ά.
(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 814). Το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να ακολουθήσει οποιαδήποτε από τις δύο εκδοχές (βλ. Vassiliko Cement Works Ltd v. Stavrou
(1978)1 A.A.Δ. 389, 397). Έχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή τη μαρτυρία των δύο εκτιμητών την οποία σύγκρινα και με τις Εκθέσεις Εκτίμησης τους που κατέθεσαν ως τεκμήρια. Από τον τρόπο που έδινε μαρτυρία ο Φιντικλής μου έδωσε την εντύπωση ότι κύρια προσπάθεια του ήταν να φανεί εξυπηρετικός προς την πλευρά που του ανέθεσε την ετοιμασία της Έκθεσης Εκτίμησης του, γεγονός που βεβαιώνει και ο ίδιος, ότι μαζί με την πελάτιδα του και τη δικηγόρο της, ετοίμασε την εκτίμηση του εφόσον η εκτίμηση, κατά την άποψη του, περιλάμβανε και νομικά και εκτιμητικά θέματα. Στην προσπάθεια του να πείσει το Δικαστήριο στην αποδοχή των θέσεων του δεν παρέμεινε μόνο στα θέματα της ειδικότητας του, αλλά επεκτεινόταν και σε άλλα, όπως σε νομικά θέματα, χωρίς να παρουσιαστεί το αναγκαίο υπόβαθρο ότι κατέχει τις αναγκαίες γνώσεις. Ο Φιντικλής συγκεκριμένα χρησιμοποίησε τη μέθοδο κεφαλαιοποίησης του εισοδήματος όπου, όπως εξήγησε, υπολογίζεται το κερδαινόμενο ενοίκιο το οποίο κεφαλοποιείται με μια απόδοση για να καθοριστεί το ενοικιαστικό συμφέρον. Σημειώνεται ότι την ίδια μέθοδο ακολούθησε και ο Πολυβίου. Eπίσης οι δύο εκτιμητές για να καταλήξουν στο ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται η Ενάγουσα, περιέλαβαν στην εκτίμηση τους και το ποσό των £70.000 που πληρώθηκε ως εμπορική εύνοια από την Ενάγουσα στη χήρα Ιωαννίδη. Ακολουθώντας την πιο πάνω μέθοδο ο Φιντικλής, προέβη την 1.3.13 σε έρευνα στην περιοχή σ' όσον αφορά ενοικιάσεις παρόμοιων ακινήτων προς σύγκριση τους με τη συμφωνηθείσα ενοικιαστική αξία του επίδικου κέντρου. Αρχικά ετοίμασε την Έκθεση Εκτίμησης - Τεκμήριο 42 την οποία κατέθεσε κατά την αντεξέταση του και ακολούθησε άλλη - Τεκ.
- Στις δύο εκτιμήσεις, όπως και ο ίδιος παραδέχθηκε, εντοπίζονται οι εξής διαφορές: Σ' όσον αφορά την έκταση του υπαίθριου χώρου εστίασης του υπό εξέταση κέντρου όπου ενώ στην αρχική εκτίμηση ανέρχεται σε 225 τ.μ., στη νέα την υπολογίζει σε 160 τ.μ. καλυμμένο χώρο και 65 τ.μ. ακάλυπτο. Επίσης διαφορά εντοπίζεται και στο ενοίκιο της συγκριτικής ενοικίασης του κέντρου «ARABICA» όπου στην αρχική εκτίμηση το καθορίζει σε €3.000 το μήνα, ενώ στη νέα €2.
- Άλλη διαφορά μεταξύ των δύο εκτιμήσεων υπάρχει σ' όσον αφορά την έκταση του συγκριτικού κέντρου «Muse» στο Μουσαλλά που ενώ στην αρχική την καθορίζει σε 180 τ.μ. εσωτερικό χώρο, 80 τ.μ. καλυμμένη βεράντα και 150 τ.μ. υπαίθριο χώρο εστίασης, στη νέα σε 300 τ.μ. εσωτερικό χώρο και σε 100 τ.μ. ακάλυπτο εξωτερικό χώρο. Για το "Muse" η διαφορά προέκυψε όταν προμηθεύθηκε τα αρχιτεκτονικά του σχέδια. Διαφορά στην έκταση εντοπίζεται και σ' όσον αφορά το συγκριτικό «ΟΜΝΙΑ» όπου από 100 τ.μ. ανέβηκε σε 105 τ.μ. με τη νέα εκτίμηση. Ο Φιντικλής απέδωσε τις πιο πάνω διαφορές ως επιτρεπόμενες αποκλίσεις που κατά την άποψη του, δεν επηρεάζουν ουσιαστικά την αξιοπιστία της τελικής εκτίμησης του. Και όμως μπορεί οι διαφορές να μην είναι τόσο σημαντικές αλλά σίγουρα η ανάγκη καταχώρισης από μέρους του και δεύτερης έκθεσης για διόρθωση λαθών της πρώτης δημιουργεί ερωτηματικά ως προς το αξιόπιστο του τρόπου ετοιμασίας της εκτίμησης του. Σημειώνεται ότι τα δεδομένα επί των οποίων στηρίχθηκαν και οι δύο εκτιμήσεις του ήταν τα ίδια και δεν διαφάνηκε ότι μεσολάβησε οποιαδήποτε αλλαγή σ' αυτά. Παράδειγμα σ' όσον αφορά τη συγκριτική ενοικίαση του κέντρου «ARABICA» όπου εντοπίζεται διαφορά σε σχέση με το ύψος του ενοικίου στις δύο εκτιμήσεις του. Διευκρίνισε ότι τις πληροφορίες για την έκταση, το ύψος του ενοικίου και τα ποσά που δαπανήθηκαν από τον ενοικιαστή, τα έλαβε από διάφορες πηγές, δηλαδή από τον ίδιο τον ενοικιαστή, εκείνον που ανέλαβε την ανακαίνιση κ.ά. Τις ίδιες πηγές θα μπορούσε όμως να έχει και κατά την πρώτη εκτίμηση του. Σημειώνεται ότι ο Φιντικλής έλαβε υπόψη του για να καταλήξει στα ευρήματα του και άλλες ευκολίες και ανέσεις που κατ' ισχυρισμό θα είχε το υπό εξέταση κέντρο που όχι μόνο δεν ήταν μέρος των συμφωνηθέντων, αλλ' ούτε και προνοούντο στα αρχιτεκτονικά σχέδια που επισυνάφθηκαν στην επίδικη συμφωνία. Όπως ότι θα διέθετε χώρο στάθμευσης καθώς και όλες τις ανέσεις που προνοούνται στα σχέδια ανάπλασης του δημόσιου κήπου που δεν ήταν επισυνημμένα όμως στην επίδικη συμφωνία. Καταλυτικό όμως για την αποδοχή της εκτίμησης του είναι το ελλιπές της έρευνας του αφού δεν έλαβε υπόψη την ενοικίαση και άλλων κέντρων αναψυχής στην περιοχή, όπως διαφάνηκε από τη μαρτυρία του Πολυβίου, ενοικιάσεις που πλησιάζουν χρονικά με την επίδικη ενοικίαση. Χρησιμοποίησε μόνο τρεις συγκριτικές ενοικιάσεις αφήνοντας κατά μέρος τη λέσχη «Ευσέβεια». Όπως δικαιολογήθηκε, δεν την έλαβε υπόψη γιατί ήταν παλιά ενοικίαση, ασχέτως αν από τη μαρτυρία του Πολυβίου διαφάνηκε ότι η συμφωνία ενοικίασης της λέσχης ανανεώνετο. Δεν έλαβε επίσης υπόψη την ενοικίαση του εστιατορίου «Φεττάς» για τον ίδιο λόγο, ότι δηλαδή αφορούσε σε παλιά ενοικίαση, άνκαι βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το επίδικο. Παρέλειψε επίσης από την εκτίμηση του τις ενοικιάσεις των κέντρων «Temple» και «Gaza» που συνορεύουν, με το δικαιολογητικό ότι ναι μεν είναι πρόσφατες ενοικιάσεις, αλλά τα κτίρια είναι παλιά. Θα μπορούσε όμως να τις χρησιμοποιήσει και να προβεί στις ανάλογες προσαρμογές όπως έκαμε ο Πολυβίου. Επίσης το κέντρο «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» που ενώ ήταν προς ενοικίαση, όταν έκανε την έρευνα του, δεν προσπάθησε να πληροφορηθεί περί του ενοικίου που ζητείτο. Το γεγονός ότι δεν γνώριζε την ιδιοκτήτρια, όπως ο ίδιος δικαιολογήθηκε, δεν είναι ικανοποιητικό εφόσον θα μπορούσε να πληροφορηθεί το όνομα της από διάφορες πηγές, όπως από το Κτηματολόγιο. Γενικά από την όλη μαρτυρία του καθίσταται σαφές ότι χρησιμοποίησε μόνο εκείνες τις ενοικιάσεις που καταλήγουν σε ψηλό ενοίκιο που στόχευαν προφανώς στη υποβοήθηση κατ' αυτό τον τρόπο της υπόθεσης της Ενάγουσας, εξού και δεν έλαβε υπόψη του τις πιο πάνω ενοικιάσεις. Η δικαιολογία που έδωσε ότι δεν τις έλαβε υπόψη είτε γιατί επρόκειτο περί παλιών ενοικιάσεων, χωρίς να διερευνήσει αν πράγματι ήταν θέσμιες ή όχι, ή περί παλιών οικοδομών, οι οποίες όμως είχαν ανακαινιστεί ή θα έπρεπε να ρωτήσει τους ενοικιαστές για το κόστος ανακαίνισης που δεν θα έδιναν ένα σίγουρο αριθμό, σίγουρα δεν κρίνεται πιστευτή εφόσον την ίδια πηγή χρησιμοποίησε και για τις τρεις συγκριτικές ενοικιάσεις που χρησιμοποίησε για να καταλήξει στη δική του εκτίμηση. Σημειώνεται ότι κατά την πιεστική αντεξέταση του αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι για την περίπτωση των κέντρων «Temple» και «Gaza» ρώτησε τον υπεύθυνο στο χώρο που δεν μπόρεσε να του δώσει στοιχεία, χωρίς να ζητήσει να πληροφορηθεί το όνομα των ενοικιαστών. Δεν έλαβε επίσης υπόψη μια εντελώς πρόσφατη ενοικίαση που είναι εκείνη της Ένωσης Αγωνιστών Πάφου που έγινε μετά από πλήρη ανακαίνιση του κέντρου εντός του οποίου στεγάζεται. Ευνοϊκότερη και θετικότερη εντύπωση έκαμε στο Δικαστήριο ο Πολυβίου ο οποίος ήταν και πιο ενδελεχής και αντικειμενικός στον τρόπο παρουσίασης της Έκθεσης Εκτίμησης του. Υπήρξε σαφής, θετικός και αμετακίνητος στις θέσεις που πρόβαλε, παρά την επίμονη αντεξέταση που υπέστη. Για το κάθε θέμα που ερωτείτο έδινε άμεση, τεκμηριωμένη και επεξηγηματική απάντηση, σε αντίθεση με τον Φιντικλή που άνκαι έδινε μακροσκελείς απαντήσεις, εντούτοις στις πλείστες περιπτώσεις δεν απαντούσε άμεσα αλλά με υπεκφυγές και ούτε κατάφερε να πείσει το Δικαστήριο να προτιμήσει τη δική του εκτίμηση. Ο Πολυβίου χρησιμοποίησε στην εκτίμηση του εκτός από τις τρεις συγκριτικές ενοικιάσεις που χρησιμοποίησε και ο Φιντικλής, και τις ενοικιάσεις των πιο πάνω υποστατικών που παρέλειψε ο Φιντικλής και βρίσκονται πλησίον της επίδικης χρονικής περιόδου και περίπου στην ίδια περιοχή με το υπό εξέταση. Ο Πολυβίου καταλήγει στο ποσό των €261.000 ως τη συνολική ζημιά της Ενάγουσας αφού λήφθηκε υπόψη και το ποσό των £70.000 που η ίδια έδωσε υπό τύπον εμπορικής εύνοιας στη χήρα Ιωαννίδη. Και οι δύο εκτιμητές έδωσαν έμφαση στο καθεστώς της ενοικίασης του κέντρου «Muse» στο Μουσαλλά. Ο Πολυβίου διευκρίνισε ότι το κέντρο αυτό διαθέτει όλες τις αναγκαίες άδειες από τις αρμόδιες αρχές για να λειτουργήσει ως καφεστιατόριο. Διευκρίνισε ότι είναι το μοναδικό στην Πάφο από άποψη θέσης και θέας γι' αυτό και υπολόγισε ένα ποσοστό της τάξης του 30% ότι υπερτερεί έναντι του υπό εξέταση, σε αντίθεση με τον Φιντικλή που το υπολογίζει σε 15%. Ο Πολυβίου χρησιμοποίησε επίσης τις ενοικιάσεις του «ΟΜΝΙΑ» και του «Πολιτεία» χωρίς καμία αναπροσαρμογή τα οποία βρίσκονται σε απόσταση μόλις 60 μέτρων από το υπό εξέταση. Το «ΟΜΝΙΑ» χρησιμοποιεί και ο Φιντικλής στην εκτίμηση του με τη διαφορά ότι υπολογίζει ποσοστό 5% ότι μειονεκτεί έναντι του επίδικου λόγω χώρου άνεσης και περιβάλλοντα χώρου. Τα δύο πιο πάνω βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από χώρο στάθμευσης και συνεπώς, κατά την άποψη του Πολυβίου, δεν υστερούν στο θέμα αυτό με το υπό εξέταση. Σ' όσον αφορά τη συγκριτική ενοικίαση του «Casa» υιοθέτησε ένα ποσοστό της τάξης του 5% ότι μειονεκτεί έναντι του επίδικου. Το ίδιο ποσοστό χρησιμοποίησε και για το «Temple» που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το «Casa». Σ' όσον αφορά το συγκριτικό «ARABICA» θεωρεί ότι δεν υστερεί έναντι του επίδικου γιατί βρίσκεται σε ένα πολύ εμπορικό δρόμο, είναι το μοναδικό στο δρόμο αυτό και εργάζεται συνεχώς, και τέλος είναι πολύ κοντά στα κυβερνητικά κτίρια. Δεν υστερεί επίσης το επίδικο έναντι του κέντρου «Φεττάς» που βρίσκεται σε απόσταση 60 μέτρων από το επίδικο. Παραδέχθηκε ότι η ενοικίαση του τελευταίου κέντρου είναι παλιά αλλά το σημερινό ενοίκιο ανέρχεται σε €1.250 το μήνα κατόπιν νέας ενοικίασης του το 2005 με την ενσωμάτωση και του διπλανού καταστήματος. Εξήγησε επίσης ότι το συγκριτικό εντός του οποίου στεγάζεται η λέσχη «Ευσέβεια» βρίσκεται απέναντι του Δημοτικού Μεγάρου και επειδή είναι παλιό, υπολόγισε ένα ποσό της τάξης των €150.000 για ανακαινίσεις. Ο Πολυβίου εξήγησε με κάθε λεπτομέρεια πώς κατέληξε στο ενοικιαστικό συμφέρον του υπό εξέταση ακινήτου για την κάθε χρονική περίοδο που χρησιμοποίησε, ότι δηλαδή χρησιμοποίησε κάθε φορά τις ενοικιάσεις που πλησιάζουν περισσότερο με εκείνη του επίδικου ακινήτου. Χρησιμοποίησε όμως και τις εννιά συγκριτικές ενοικιάσεις για να καταλήξει στο τελικό αποτέλεσμα. Διευκρίνισε τέλος ότι χρησιμοποίησε και θέσμιες ενοικιάσεις εφόσον γνώριζε ότι υπήρχε η δυνατότητα αναπροσαρμογής των ενοικίων από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Συνεπώς αποδεχόμενη καθ' ολοκληρία τη μαρτυρία του Πολυβίου και την Έκθεση Εκτίμησης του, είναι κατάληξη μου ότι ο υπολογισμός του ενοικιαστικού συμφέροντος του υπό εξέταση κέντρου για το σύνολο της συμφωνηθείσας περιόδου ενοικίασης που διαχώρισε σε τρεις περιόδους, δηλαδή από 8/2007 μέχρι 8/2009 σε €73.441,91, από 8/2009 μέχρι 8/2013 σε €85.814,52 και από 8/2013 μέχρι 8/2027 σε €101.987,25 είναι καθόλα ορθός και προτιμητέος έναντι εκείνου του Φιντικλή. Ως αποτέλεσμα βρίσκω ότι η αποζημίωση στην οποία δικαιούται η Ενάγουσα υπό τύπο διαφοράς ενοικιαστικής αξίας ανέρχεται σε €261.000, αφού υπολογίστηκε και το ποσό των £70.000 που κατεβλήθη στη χήρα Ιωαννίδη υπό τύπο εμπορικής εύνοιας. Η Ενάγουσα απέδειξε επίσης τη ζημιά της εκ €2.360 εκτιμητικά έξοδα του Φιντικλή (βλ. αποδείξεις - Τεκμήρια 32 και 33) για το οποίο ποσό δικαιούται απόφασης. Είναι αδιαμφισβήτητο αλλά προνοείται και από τον όρο 16 της ίδιας της επίδικης συμφωνίας, ότι η Ενάγουσα κατέβαλε το ποσό των £3.600 προκαταβολικά (βλ. απόδειξη Τεκ.10) που αντιπροσωπεύει ενοίκια 12 μηνών ως ασφάλεια για τυχόν ζημιές και για τακτική πληρωμή των ενοικίων, για το οποίο επίσης δικαιούται απόφασης ή στο ισάξιο του σε €6.150,
- Η συγκεκριμένη ζημιά είναι παραδεκτή επίσης και στην αγόρευση του δικηγόρου του Εναγόμενου. Σ' όσον αφορά την αξίωση της Ενάγουσας για τόκους που κατ' ισχυρισμό χρεώθηκε και εξακολουθεί να χρεώνεται οι οποίοι πηγάζουν από τη σύμβαση δανείου που συνήψε με την Αlpha Bank καθώς και για υποθηκευτικά τέλη, κρίνεται απορριπτέα εφόσον δεν προκύπτει από τη διάρρηξη της επίδικης συμφωνίας, αλλά από την πληρωμή του ποσού των £70.000 στη χήρα Ιωαννίδη που προηγήθηκε της υπογραφής της επίδικης συμφωνίας. Καμιά μαρτυρία εξάλλου δεν έχει προσκομιστεί ότι το συγκεκριμένο κονδύλι για τόκους ή για έξοδα υποθήκης ήταν εύλογα προβλεπτό από τον Εναγόμενο κατά τη σύναψη της επίδικης συμφωνίας ως ενδεχόμενη συνέπεια της παράβασης της συμφωνίας, ώστε να δικαιούται η Ενάγουσα στην ανάκτηση τους. Η Ενάγουσα αξιώνει επιπρόσθετα ποσό εκ €665.000 ως απώλεια κέρδους από την επιχείρηση που θα εξασκούσε στο επίδικο κέντρο καθώς και €2.300, ποσό που φέρεται να οφείλει η Ενάγουσα στο ελεγκτικό γραφείο Droushiotis Certified Public Accountants για την ετοιμασία της μελέτης προσδιορισμού κερδών της επιχείρησης. Σχετική μαρτυρία τόσο για το κονδύλι αυτό όσο και για την έκθεση κερδών, έδωσε ο Κυριάκος Δρουσιώτης (Μ.Ε.2), εγκεκριμένος λογιστής. Ο Δρουσιώτης ετοίμασε μελέτη (Τεκμήριο 37) για τον προσδιορισμό των κερδών της καφετέριας - εστιατορίου στο δημοτικό κήπο Πάφου για την περίοδο από τον Αύγουστο του 2007 μέχρι τον Αύγουστο του
- Για την ετοιμασία της έκθεσης του, όπως ανέφερε, έλαβε υπόψη τις διαδικασίες μιας μελέτης βιωσιμότητας, όπως ακριβώς ετοιμάζεται για σκοπούς επένδυσης από ένα επιχειρηματία ή χορήγησης δανείων ή άλλων διευκολύνσεων από Τράπεζες. Έλαβε υπόψη επιπρόσθετα τα εξής: Την πολύ καλή τοποθεσία του επίδικου κέντρου που είναι δίπλα από το Δημοτικό Μέγαρο και απέναντι από σχολεία, ότι βρίσκεται εντός του δημοσίου κήπου, την επιχειρηματική δραστηριότητα της Ενάγουσας στο εξωτερικό και τη μελλοντική επέκταση των άλλων κέντρων στην περιοχή. Ο Δρουσιώτης προέβη σε ένα υπολογισμό των θαμώνων του επίδικου κέντρου καθ' όλες τις εποχές του χρόνου και το κέρδος που θα άφηνε ο καθένας στο κέντρο και κατέληξε στο ποσό των €95.000 το χρόνο ως ετήσιο καθαρό κέρδος της επιχείρησης του εστιατορίου. Οπότε ·καθορίζει το συνολικό ποσό των €665.000 ως ζημιά για την απώλεια του καθαρού κέρδους που θα προσπορίζετο η Ενάγουσα από τη χρήση του κέντρου για τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες. Ο Δρουσιώτης διευκρίνισε ότι σημαντικό πλεονέκτημα που δημιουργούσε βάση κερδοφορίας ήταν το πολύ χαμηλό ενοίκιο που θα πληρώνετο. Έχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή την έκθεση του Δρουσιώτη και τη μαρτυρία του. Σημειώνεται ότι ναι μεν ο Εναγόμενος δεν προσέφερε καμία μαρτυρία για το συγκεκριμένο κονδύλι αλλά η παράλειψη αυτή δεν απαλλάσσει την Ενάγουσα από την αυστηρή απόδειξη της ζημιάς της κάτω από αυτό το μανδύα. Από τη μαρτυρία του Δρουσιώτη διαφαίνεται ότι η μελέτη (Τεκμήριο 37) ετοιμάστηκε στη βάση θεωρητικών, ασαφών και αδιευκρίνιστων δεδομένων και εξηγώ: Η Ενάγουσα πρώτη φορά θα ασκούσε τέτοια επιχείρηση όχι μόνο στην περιοχή της Πάφου, αλλά και σε ολόκληρη την Κύπρο. Άρα το δεδομένο που έλαβε υπόψη του ο Δρουσιώτης ότι δηλαδή η Ενάγουσα θα ασκούσε μια κερδοφόρα επιχείρηση ήταν μόνο υποθετικό. Ούτε προέβη σε μια αναπροσαρμογή έστω με το κέρδος άλλων παρόμοιων επιχειρήσεων στην περιοχή ή έστω εκείνης που ασκείτο από τον προηγούμενο ενοικιαστή του κέντρου εντός του δημόσιου κήπου. Ναι μεν προέβη σε μια τυπική σύγκριση με την περίπτωση του κέντρου «Μuse» στο Μουσαλλά αλλά δεν κατέθεσε ασφαλή δεδομένα σ' όσον αφορά το κέρδος της επιχείρησης του «Muse» ώστε να τα χρησιμοποιήσει ως βάση για να καταλήξει στους δικούς του υπολογισμούς. Σημειώνεται η απάντηση του σε ερώτηση κατά την αντεξέταση του αν η επιχείρηση στο Μουσαλλά είναι κερδοφόρα ή όχι που ήταν απλά «έχω υπόψη μου». Το γεγονός ότι η Ενάγουσα άσκησε για χρόνια την επιχείρηση εστιατορίου στην Αθήνα δεν αποτελεί ασφαλή βάση σύγκρισης που να τεκμηριώνει αφ' εαυτής ότι και η επιχείρηση της καφετέριας, σνακ μπαρ που θα ασκείτο εντός του επίδικου κέντρου θα ήταν κερδοφόρα και σε ποιό βαθμό. Επιπρόσθετα ο Δρουσιώτης για να καταλήξει στους υπολογισμούς του έλαβε ως βάση, όπως του αναφέρθηκε από την Ενάγουσα, ότι η επιχείρηση που θα ασκούσε ήταν εκείνη του εστιατορίου που είναι λάθος εφόσον στην επίδικη συμφωνία ο σχετικός όρος ήταν σαφής ότι θα λειτουργούσε το επίδικο κέντρο ως καφετέρια - σνακ μπαρ. Η Ενάγουσα χρησιμοποίησε την αναφορά «ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ - ΚΑΤΟΨΗ ΔΩΜ» στα αρχιτεκτονικά σχέδια που επισυνάφθηκαν στην επίδικη συμφωνία και συγκεκριμένα στο σημείο που αφορά στο Τίτλο Σχεδίου, για να στηρίξει την εισήγηση της ότι η επίδικη συμφωνία αφορούσε στη χρήση του κέντρου ως εστιατορίου. Δεν συμφωνώ με τη θέση αυτή. Η πιο πάνω αναφορά στο σημείο των σχεδίων που αναφέρετο στην περιγραφή του αρχιτέκτονα του έργου, στον ιδιοκτήτη, στην ημερομηνία, στον τίτλο σχεδίου και στην κλίμακα, ήταν μόνο για σκοπούς τυπικής πληροφόρησης περί των πιο πάνω θεμάτων και κατ' ουδένα λόγο μπορεί να θεωρηθεί ότι αντικαθιστά τον σαφή όρο 5 της επίδικης συμφωνίας που προνοεί ότι «το ενοικιαζόμενο υποστατικό θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως Καφετέρια-Σνακ μπαρ ενώ οποιαδήποτε αλλαγή του πιο πάνω σκοπού δεν επιτρέπεται παρά μόνο με τη γραπτή συγκατάθεση του Ιδιοκτήτη». Ούτε επίσης η αναφορά σε ένα πρακτικό μιας σελίδας χωρίς τίτλο (Τεκμήριο 35), που φέρεται να προέρχεται από το Δήμο Πάφου, σε «καφεστιατόριο» μπορεί να θεωρηθεί ότι ακυρώνει ή αντικαθιστά τον όρο 5 της συμφωνίας, ως η σχετική εισήγηση της δικηγόρου της Ενάγουσας στην αγόρευση της. Το γεγονός ότι το ενοικιασθέν κέντρο θα λειτουργούσε ως καφετέρια - σνακ μπαρ και όχι εστιατόριο, ενέχει τη σημασία του εφόσον σύμφωνα με τη λίστα του ΚΟΤ (Τεκμήριο 41) τα προσφερόμενα είδη και υπηρεσίες κατά κατηγορία κέντρου είναι διαφορετικά και συνακόλουθα καταλήγουν σε διαφορετικό κέρδος. Άλλη αδυναμία σ' όσον αφορά την αποδεκτότητα της εκτίμησης του Δρουσιώτη είναι ότι έλαβε υπόψη του και το ποσό των £70.000 που πληρώθηκε ως εμπορική εύνοια, ενώ το ίδιο ποσό λήφθηκε υπόψη και από τον Φιντικλή επίσης, κατά τον υπολογισμό της διαφοράς της ενοικιαστικής αξίας του υπό εξέταση κέντρου. Δεν υπολόγισε επίσης ο Δρουσιώτης συγκεκριμένες αποσβέσεις για την αγορά εκείνων των μέσων που θα μπορούσε να ασκήσει την επιχείρηση της η Ενάγουσα, παρά μόνο χρησιμοποίησε ένα γενικό ποσό της τάξης των €20.000 - 30.
- Αφαιρεί επιπρόσθετα για σκοπούς φόρου εισοδήματος ποσοστό 20% απλά γιατί η Ενάγουσα του ανέφερε ότι την επιχείρηση θα τη λειτουργούσε ως εταιρεία, όπου ο φόρος εισοδήματος υπολογίζεται με διαφορετικά κριτήρια. Σημειώνεται ότι άνκαι υπάρχει στην επίδικη συμφωνία όρος περί της δυνατότητας της Ενάγουσας να λειτουργήσει την επιχείρηση εντός του κέντρου ως εταιρεία, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, δεν μπορεί να παραβλεφθεί η πρόνοια στον όρο 6 της επίδικης συμφωνίας ότι «σε καμιά περίπτωση η εταιρεία αυτή δεν θα θεωρείται σαν ενοικιαστής στα δικαιώματα και υποχρεώσεις της που απορρέουν από το έγγραφο αυτό». Τα ίδια ισχύουν και για τους υπολογισμούς του Δρουσιώτη για τις πληρωμές Κοινωνικών Ασφαλίσεων που έγιναν επίσης επί θεωρητικής βάσης και μάλιστα επί δεδομένων που έχουν αλλάξει. Συνοψίζοντας, έχοντας κατά νου όλες τις πιο πάνω παρατηρήσεις και αδυναμίες που έχουν επισημανθεί στη μαρτυρία του Δρουσιώτη και εκτίμηση του, που ετοιμάστηκε επαναλαμβάνω επί υποθετικών και μόνο δεδομένων και βρίθει σε πολλά σημεία ασαφειών και αμφιβολιών, είναι κατάληξη μου ότι η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει ότι η επιχείρηση θα ήταν κερδοφόρα και μάλιστα στο βαθμό που εισηγείται, ώστε ο τερματισμός της επίδικης συμφωνίας να της προκαλούσε την αξιούμενη η οποιαδήποτε απώλεια. Συνεπώς ενόψει της αποτυχίας της Ενάγουσας στην παρούσα περίπτωση να αποδείξει την ισχυριζόμενη ή οποιαδήποτε απώλεια εμπορικού κέρδους, η συγκεκριμένη ζημιά της Ενάγουσας που αξιώνεται υπό τύπο αποζημιώσεων δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται. Σ' όσον αφορά τις υπόλοιπες αξιώσεις της Ενάγουσας για αεροπορικά εισιτήρια καθόδου της στην Κύπρο και επιστροφής της στην Αθήνα είτε πριν την επίδικη συμφωνία, είτε μετά εκ €4.517,60 (βλ. Κατάσταση - Τεκμήριο 17), πλέον €691,94 για ταξί (αποδείξεις - Τεκμήριο 30), εκτός του ότι δεν θεωρούνται ζημιές που προκύπτουν άμεσα από τον τερματισμό της επίδικης συμφωνίας, αφορούν σε ειδικές αποζημιώσεις που όχι μόνο πρέπει να καταγράφονται με λεπτομέρεια στις έγγραφες προτάσεις, αλλά θα πρέπει να αποδεικνύονται και με αυστηρότητα (βλ. Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239 και Μεταξάκης ν. Δήμου Λευκωσίας
(2003)1 Α.Α.Δ. 467). Σημειώνεται ότι οι ημερομηνίες των αποδείξεων των αεροπορικών εισιτηρίων που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 18 και 36, αρχίζουν από το Μάρτη του 2007 και καταλήγουν μέχρι το Νιόβρη του 2010 που αφορούν σε χρόνο πολύ μεταγενέστερο ακόμη και της καταχώρισης της αγωγής. Σ΄ όσον αφορά τις κατ' ισχυρισμό αποδείξεις για ταξί, μερικές δεν φέρουν καμία πληροφόρηση σε τι αυτές αφορούν, μια αναφέρεται σε διαδρομή από Λευκωσία, ενώ εντοπίζεται άλλη ημερ. 14.11.12 για διαδρομή από αεροδρόμιο Λάρνακας στην Πάφο, δηλαδή πολύ πρόσφατη. Επιπρόσθετα δεν προσφέρθηκε ικανοποιητική μαρτυρία ότι τα ταξίδια της στην Κύπρο ήταν για το συγκεκριμένο σκοπό, έχοντας κατά νου το μέρος της μαρτυρίας της ότι από το 1979 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου και διαμένει έκτοτε, ενώ επισκέπτεται πολύ συχνά την Κύπρο. Επιδίκαση οποιουδήποτε ποσού υπό μορφή τέτοιων εξόδων σίγουρα θα προσέκρουε στο πιο πάνω κανόνα απόδειξης των ειδικών ζημιών. Συνεπώς η πιο πάνω αξίωση δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται. Άνκαι το Δικαστήριο δεν έκρινε δεκτή την αξίωση για απώλεια εμπορικού κέρδους, εντούτοις δεν κρίνει δίκαιο όπως αποστερήσει από την Ενάγουσα των εξόδων στα οποία υπεβλήθη για απόδειξη της ζημιάς της. Γι' αυτό βρίσκω ότι η Ενάγουσα δικαιούται απόφασης για το ποσό των €2.300, ως έξοδα για την ετοιμασία της μελέτης του Δρουσιώτη (βλ. Τεκμήριο 31). Στη βάση της πιο πάνω ανάλυσης και ευρημάτων, είναι κατάληξη μου ότι η Ενάγουσα δικαιούται απόφασης για το συνολικό ποσό των €271.810,97 (δηλ. €261.000 διαφορά μεταξύ της ενοικιαστικής αξίας και του συμφωνηθέντος ενοικίου, €2.360 εκτιμητικά έξοδα, €6.150,97 προκαταβολική πληρωμή ενοικίων και €2.300 έξοδα μελέτης του Δρουσιώτη). Σ' όσον αφορά το τόκο επί των αποζημιώσεων θα πρέπει να γίνει μια διαφοροποίηση σε σχέση με το ποσό των €101.000 που, σύμφωνα με τον Πολυβίου, αντιπροσωπεύει το ενοικιαστικό συμφέρον του κέντρου για την περίοδο από 08/2013 μέχρι 08/2027. Κρίνω δίκαιο όπως ο νόμιμος τόκος επ' αυτού αρχίσει από σήμερα, ενώ για το υπόλοιπο ποσό των αποζημιώσεων από την καταχώριση της Αγωγής. Συνεπώς εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου για το ποσό των €271.810,97. Το ποσό των €101.000 θα φέρει νόμιμο τόκο από σήμερα, ενώ το υπόλοιπο ποσό της απόφασης, νόμιμο τόκο από την καταχώριση της αγωγής. Ο Εναγόμενος καταδικάζεται επίσης στην πληρωμή των δικηγορικών εξόδων της Ενάγουσας όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο με νόμιμο τόκο. (Υπ.) ............ Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΔΔ Subject: Civil / Other Actions / Final Αναφορά: (Προκαταβολική παράβαση συμφωνίας ενοικίασης) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο