Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ ν. Αντώνιου Σπύρου Καρούνου κ.α., Αρ. Αγωγής: 3610/12, 21/3/2014

(1961)C.L.R.317, Christoforou v. Kyriakoulli

(1963)2 C.L.R. 159, Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, Mine and Quarry Services Ltd. v. Α. Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 Α.Α.Δ. 26, Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ. ν. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ.

(1997)1 Α.Α.Δ. 28. Γιωργαλλίδης v. Ταπελλογραφείου Κώστα Παύλου & Σία Λτδ

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1101). Στην Milouca Motor Trading Ltd. v. Κούρτης

(1997)1 Α.Α.Δ. 941 γίνεται μια εκτενής ανάλυση της σχετικής νομολογίας· υιοθετήθηκαν οι αρχές, όπως καθορίσθηκαν στην απόφαση Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, 210, που τονίζουν αφενός την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουσθεί και αφετέρου την ανάγκη διασφάλισης της άνευ προσκόμματος αποπεράτωσης της δίκης. Η γενική αρχή του δικαίου όπως προκύπτει από τις πιο πάνω αποφάσεις είναι ότι για να επιτύχει τον παραμερισμό μιας απόφασης ο αιτητής θα πρέπει να πείσει ότι έχει μια εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην απαίτηση που προβάλλεται εναντίον του. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη από τη μια την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουστεί και από την άλλη την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών διαδικασιών. Ομως η χωρίς ουσιαστικό λόγο παράλειψη του αιτητή να εμφανισθεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να πάρει έγκαιρα μέτρα για την ακύρωση της πρωτόδικης απόφασης μπορεί να αποτελέσει λόγο για την απόρριψη της αίτησης. (βλ. Mine and Quarry Services Ltd. v. Α. Γεωργίου (Μαύρου) και Milouca Motor Trading Ltd. v. Κούρτης (πιο πάνω)). Στην Salamis Shipping Services Ltd V Bata (Cyprus) Ltd

(2004)1 (Γ) ΑΑΔ 1767 επαναλήφθηκαν για μια ακόμη φορά τα κριτήρια με βάση τα οποία το δικαστήριο κατευθύνεται στην απόφασή του σε παρόμοιες αιτήσεις. Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται ότι: «Ο Εναγόμενος για να επιτύχει παραμερισμό απόφασης, θα πρέπει να δείξει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση και να εξηγήσει τη μη εμφάνισή του στη διαδικασία, όπως και την όποια καθυστέρησή του να αποταθεί στο δικαστήριο για παραμερισμό της απόφασης. Το τι συνυπολογίζεται από το δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, διατυπώνεται στην υπόθεση Bush κ.α. V Γιαννή

(2001)1 Α.Α.Δ. 1342 ως εξής: (σελ. 1345-1346) «Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας για επαναφορά, την οποία παρέχει στο Δικαστήριο η Δ.17 Θ.10, εξουσία η οποία, όπως υποδείχθηκε στην Evans V Bartlam

(1937)2 All E.R. 646, δεν εντάσσεται σε οποιαδήποτε στεγανά, το Δικαστήριο κατευθύνει την προσοχή του σε δυο κυρίως παράγοντες. Ο ένας αφορά το κατά πόσο έχει εξηγηθεί η καθυστέρηση στην καταχώριση εμφάνισης και στην υποβολή της αίτησης για παραμερισμό, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι η επαναφορά δεν αντιστρατεύεται την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σε αυτό λαμβάνεται υπόψη τόσο η στάση του αιτητή όσο και η αναγκαιότητα οριστικής λήξης της αντιδικίας αφού interest republicae ut sit finis litium. Ο άλλος παράγοντας αναφέρεται στο κατά πόσο καταδείχθηκε εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην απαίτηση.»......». Εξέταση των κριτηρίων με την υπαγωγή τους στα ουσιαστικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης Στη συνέχεια της απόφασής μου θα προσπαθήσω να εξετάσω τα προαναφερθέντα κριτήρια, όπως αυτά προκύπτουν από τη νομολογία, με την υπαγωγή τους στα ουσιαστικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως αυτά προκύπτουν από τις ένορκες δηλώσεις, που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση, έτσι ώστε να διαφανεί ξεκάθαρα και να αιτιολογηθεί η τελική κρίση του δικαστηρίου. Απόδειξη εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμης υπεράσπισης Σε σχέση με το συγκεκριμένο κριτήριο οι ουσιαστικοί ισχυρισμοί των αιτητών προκύπτουν από τις παρ. 14, 15, 16, 17, 18, 19 και 20 της ένορκης δήλωσης, που υποστηρίζει την αίτηση. Σύμφωνα με τους αιτητές, η επίδικη συμφωνία δανείου, ημερ. 07.02.2008, και η επίδικη συμφωνία εγγύησης, ημερ. 14.02.2008, είναι άκυρες, καθότι υπεγράφησαν από τους αιτητές, κατόπιν ψευδών ή ανακριβών δηλώσεων, που έγιναν προς τους αιτητές από υπαλλήλους-αντιπροσώπους των καθ' ων η αίτηση και ένεκα του ότι πριν από την υπογραφή των εν λόγω συμφωνιών οι καθ' ων η αίτηση δεν τους επεξήγησαν τους όρους των συμφωνιών και συνεπώς η υπογραφή τους δεν αποτελεί προϊόν της ελεύθερης βούλησής τους. Ενεκα της μεγάλης ανάγκης που είχε ο ενόρκως δηλών για να λάβει το δάνειο, οι καθ' ων η αίτηση τους επηρέασαν να υπογράψουν άμεσα τις επίδικες συμφωνίες ως είχαν, χωρίς να τους δώσουν οποιοδήποτε περιθώριο να διαπραγματευθούν τους όρους τους. Τους μόνους όρους που τους επεξήγησαν οι καθ' ων η αίτηση ήταν το ποσό του δανείου, το επιτόκιο που ίσχυε εκείνη την περίοδο και τον τρόπο και χρόνο αποπληρωμής του. Πέραν των πιο πάνω οι καθ' ων η αίτηση δεν τους είχαν επεξηγήσει, ως εκ του νόμου και του Κώδικα Ευρωπαϊκής Συμπεριφοράς όφειλαν, τις νομικές συνέπειες και τις επιπτώσεις που θα είχε στους αιτητές η σύναψη των συμφωνιών. Αντ' αυτού τους τις παρουσίασαν ως τυπικές και άνευ έννομου αποτελέσματος αφ' ης στιγμής θα λάμβαναν ως εξασφάλιση την υποθήκη με αρ. Υ823/2008 επί του διώροφου κτιρίου τους. Περαιτέρω οι καθ' ων η αίτηση δεν τους επέστησαν την προσοχή σε ουσιώδεις όρους των συμφωνιών, όπως μεταξύ άλλων στο γεγονός ότι το επιτόκιο αυξάνεται όποτε το θελήσουν αυτοί και ότι επί των καθυστερημένων ποσών θα χρεώνεται τόκος υπερημερίας αγνώστου ποσοστού με αποτέλεσμα να υπογράψουν τις συμφωνίες χωρίς τη δέουσα και εκ του νόμου επιβαλλόμενη υποχρέωση των καθ' ων η αίτηση να τους ενημερώσουν για τα πιο πάνω. Σύμφωνα με τους αιτητές, οι συμφωνίες περιέχουν παράνομους, ετεροβαρείς και καταχρηστικούς όρους, γεγονός το οποίο καθιστά τις συμφωνίες ακυρώσιμες και ανίσχυρες. Τέτοιοι όροι είναι (α) το μονομερώς δικαίωμα των καθ' ων η αίτηση να αυξάνουν όποτε θελήσουν το επιτόκιο (β) η αύξηση του επιτοκίου εν αντιθέσει με τις εκάστοτε συνθήκες της αγοράς και (γ) το μονομερές δικαίωμα των καθ' ων η αίτηση να τερματίζουν όποτε θελήσουν τη λειτουργία του επίδικου λογαριασμού δανείου και την αποστέρηση ίδιου δικαιώματος στους αιτητές σε περίπτωση παράβασης των όρων των επίδικων συμφωνιών από τους καθ' ων η αίτηση. Περαιτέρω, σύμφωνα με τους αιτητές, οι καθ' ων η αίτηση ουδέποτε τους έστειλαν καταστάσεις λογαριασμού ούτως ώστε να μπορούν να ελέγχουν τις διάφορες χρεωπιστώσεις που γίνονταν στο λογαριασμό και να ενημερώνονται για τον εκάστοτε τόκο που επιβάρυνε το λογαριασμό δανείου. Ως εκ τούτου και ένεκα του ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν ανταποκρίνονταν στις εκκλήσεις του ενόρκως δηλούντα να του αποστείλουν καταστάσεις λογαριασμών ο ενόρκως δηλών μετέβηκε περί τις αρχές Ιουλίου 2013 στο παράρτημα των καθ' ων η αίτηση στην Πάφο και ζήτησε όπως τον εφοδιάσουν με κατάσταση λογαριασμού. Μετά από έλεγχο διαπίστωσε ότι οι Ενάγοντες προέβησαν σε υπερχρεώσεις τόκων και σε άλλες παράνομες χρεώσεις κατανομαζόμενες ως έξοδά τους, με αποτέλεσμα τα ποσά για τα οποία έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον των αιτητών να μην είναι τα πραγματικά οφειλόμενα, να είναι λανθασμένα και να έχουν προκύψει από παράνομες υπερχρεώσεις τόκων, εξόδων και κεφαλαιοποιήσεων, ως επίσης και από τη χρέωση τόκου υπερημερίας τον οποίο οι καθ' ων η αίτηση δεν δικαιούνται για την περίοδο που τον χρέωσαν. Τέλος οι αιτητές ισχυρίζονται ότι δεν έχουν λάβει τις επιστολές, ημερ. 05.03.2012 και 20.08.2012, και ουδέποτε έχουν λάβει επιστολή τερματισμού από τους καθ' ων η αίτηση και ως εκ τούτου οι καθ' ων η αίτηση ουδέποτε τερμάτισαν νόμιμα και νομότυπα τη λειτουργία του λογαριασμού δανείου. Επίσης ουδέποτε κοινοποίησαν στους αιτητές τις αυξομειώσεις του επιτοκίου που βάρυνε το λογαριασμό δανείου, ούτε και πότε ξεκίνησε η χρέωση του τόκου υπερημερίας και με ποιο ποσοστό. Ως εκ τούτου η θέση τους είναι ότι τα ποσά για τα οποία εκδόθηκε η δικαστική απόφαση δεν κατέστησαν ποτέ πληρωτέα και απαιτητά και το ύψος του επιδικασθέντος τόκου είναι παράνομο. Η θέση των καθ' ων η αίτηση, όπως προκύπτει από τις παρ. 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 και 17 της ένορκης δήλωσης, που υποστηρίζει την ένσταση, είναι ότι οι ισχυρισμοί των αιτητών είναι ανυπόστατοι και αναληθείς και αποτελούν εκ των υστέρων κατασκευάσματα για να αποφύγουν τις ευθύνες τους και ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι, όπως εκτίθενται στην έκθεση απαίτησης και στις πιο πάνω παραγράφους της ένορκης δήλωσης. Το έργο του Δικαστηρίου σε αυτό το στάδιο εξικνείται στη διαπίστωση, με βάση τα ενώπιόν του στοιχεία, του εάν και κατά πόσο προκύπτει η ύπαρξη συζητήσιμης υπεράσπισης και δεν υπεισέρχεται στην ουσία της, με την έννοια ότι δεν αξιολογεί οποιαδήποτε αντικρουστική της υπεράσπισης μαρτυρία, που τυχόν προσάγεται (βλ. Νεάρχου V Χαραλάμπους

(1991)1 ΑΑΔ 954). Η κρίση του Δικαστηρίου είναι ότι οι ισχυρισμοί του αιτητή, ως καταγράφονται αναλυτικά στις παρ. 14, 15, 16, 17, 18, 19 και 20 της ένορκης δήλωσης, που υποστηρίζει την αίτηση, αποκαλύπτουν και συνιστούν, δίχως άλλο, την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης. Παράλειψη εμφάνισης στο Δικαστήριο «Είναι γεγονός ότι το πιο σημαντικό στοιχείο σε αιτήσεις αυτής της μορφής είναι η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης. Οταν ένας διάδικος επιτύχει να αποδείξει ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση, καλύπτει ότι σχεδόν απαιτείται για τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία του. Ωστόσο, η απόδειξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης δεν είναι στοιχείο απόλυτα καθοριστικό για την επιτυχία της αίτησης και τον παραμερισμό της ερήμην εκδοθείσας απόφασης. Το δικαστήριο, διατηρεί την ευχέρεια να αρνηθεί το επανάνοιγμα της υπόθεσης όταν διαπιστώσει ότι η διαγωγή του διάδικου που εξαιτείται τον παραμερισμό της ερήμην εκδοθείσας απόφασης είναι τέτοια που πλήττει το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης. Αν διαπιστωθεί ότι η συμπεριφορά του αιτητή είναι ασυγχώρητα περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου του ή αδικαιολόγητα καθυστερεί ή ανεξήγητα παραλείπει να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία στην προώθηση αίτησης για παραμερισμό της απόφασης, αυτή η συμπεριφορά, που με άλλα λόγια συνιστά αδιαφορία, μπορεί να αποβεί παράγων αποτυχίας της αίτησης για παραμερισμό» (απόσπασμα από Siberia V Πουλλίκα

(2005)1(Β) ΑΑΔ 893). Τόσο από την ένορκη δήλωση, που υποστηρίζει την αίτηση, όσο και από την αγόρευση του ευπαίδευτου δικηγόρου των αιτητών, προκύπτει ότι δεν αμφισβητείται ότι η επίδοση σε αυτούς του κλητηρίου εντάλματος στις 04.12.2012 είναι κανονική (regural), σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.5 Θ.1, 2

(1). Σκοπός της επίδοσης του κλητηρίου, όπως προκύπτει, τόσο από τη λεκτική, όσο και από τη νομολογιακή ερμηνεία της Δ.5, δεν είναι άλλος από την γνωστοποίηση στον εναγόμενο του γεγονότος της εγέρσεως αστικής διαδικασίας εναντίον του, από συγκεκριμένο ενάγοντα και με συγκεκριμένο περιεχόμενο, έτσι ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να εμφανισθεί στο Δικαστήριο και να την αμφισβητήσει. Ενόψει της πιο πάνω διαπίστωσης το μόνο που απομένει να διερευνηθεί είναι το εάν και κατά πόσο η διαγωγή των αιτητών από τη χρονική στιγμή που, σύμφωνα με την εκδοχή τους, έλαβαν γνώση για την ύπαρξη της αγωγής (αρχές Ιουλίου 2013) μέχρι και την 17.10.2013, που καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση, συνιστά ασυγχώρητα περιφρονητική συμπεριφορά μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων των καθ' ων η αίτηση, έτσι ώστε, παρόλο που ο ίδιοι, κατά την κρίση πάντα του Δικαστηρίου, έχουν επιτύχει να καταδείξουν την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης, θα πρέπει να απορριφθεί το αίτημά τους για επανάνοιγμα της υπόθεσης. Η εκδοχή των αιτητών, σε σχέση με το συγκεκριμένο επίδικο ζήτημα, όπως προκύπτει από τις παρ. 4,5,6,7,8,9,10,11 και 12 της ένορκης δήλωσης, που υποστηρίζει την αίτηση, είναι η ακόλουθη: Κατά την περίοδο, που επιδόθηκε η αγωγή στην αιτήτρια, Κατερίνα Χριστόδουλου Καρούνου, μητέρα του έτερου αιτητή, Αντώνιου Σπύρου Καρούνου, τόσο για την ίδια προσωπικά, όσο και για το γιό της, αυτή αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα σπονδύλου και πιο συγκεκριμένα κατάγματα σπονδύλου, τα οποία την κρατούσαν καθηλωμένη στο κρεβάτι με αφόρητους πόνους για την αντιμετώπιση των οποίων παρακολουθείτο από ιατρό του Νοσοκομείου και λάμβανε φαρμακευτική αγωγή. Τα πιο πάνω προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε κατά τον ουσιώδη χρόνο συνέτειναν στο να διαφύγει της προσοχής της η επίδοση των αγωγών και ξεχάστηκαν στο συρτάρι όπου τοποθετήθηκαν από την κοπέλα που τη βοηθούσε. Ενόψει των πιο πάνω γεγονότων δεν ήταν σε θέση να προβεί σε οποιαδήποτε διαβήματα για να διορίσει έγκαιρα δικηγόρο και ούτε ενημέρωσε το γιό της για την έγερση της αγωγής (σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό επισυνάπτεται στην ένορκη). Στις αρχές του Ιουλίου 2013 ο τελευταίος επισκέφθηκε το παράρτημα των καθ' ων η αίτηση στην Πάφο, προκειμένου να ζητήσει αναλυτική κατάσταση για το λογαριασμό του, αφού ποτέ δεν του απέστελλαν και για να καταβάλει κάποιο ποσό έναντι του δανείου. Κατά τη μετάβασή του εκεί πληροφορήθηκε από έναν υπαλληλο των καθ' ων η αίτηση για την έκδοση της απόφασης. Εκπληκτος αποτάθηκε αμέσως σε γνωστούς του για να του συστήσουν κάποιο δικηγόρο που ασχολείται με τέτοιου είδους υποθέσεις ούτως ώστε να τον συμβουλεύσει ανάλογα. Του σύστησαν τον κ. Κώστα Μελά από τη Λεμεσό, στον οποίο τηλεφώνησε και διευθέτησε συνάντηση μαζί του αρχές Ιουλίου 2013, στην οποία ενημερώθηκε για τα δικαιώματα και τις επιλογές που υπάρχουν σε τέτοιες περιπτώσεις και ο οποίος τον καθησύχασε ότι θα χειριζόταν την υπόθεση εντός σύντομου χρονικού διαστήματος. Για το σκοπό αυτό οι αιτητές του υπέγραψαν και διοριστήρια δικηγόρου (αντίγραφο επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση). Μετά πάροδο είκοσι ημερών περίπου και ένεκα του ότι δεν είχαν λάβει οποιοδήποτε νεότερο για την εξέλιξη της υπόθεσης προσπάθησε επανειλημμένως να επικοινωνήσει μαζί του και όταν αυτό κατέστη εφικτό του ανέφερε ότι λόγω φόρτου εργασίας που προέκυψε δεν μπορούσε να χειριστεί και να προωθήσει έγκαιρα την υπόθεση και τους παρέπεμψε στο δικηγορικό γραφείο Γ. Χ"Νεοφύτου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. για να τους βοηθήσει να προβούν σε όλα τα απαραίτητα διαβήματα για την ανατροπή της απόφασης. Περί τα τέλη Ιουλίου 2013 και μετά από τηλεφωνική διευθέτηση συνάντησης με τον κ. Χ"Νεοφύτου μετέβηκαν στο γραφείο του και τον ενημέρωσαν για τα περιστατικά της υπόθεσής τους. Ο κ. Χ"Νεοφύτου τους πληροφόρησε ότι είναι πρόθυμος να αναλάβει το χειρισμό της υπόθεσης και να ετοιμάσει για το σκοπό αυτό αίτηση παραμερισμού της απόφασης εντός των επόμενων ημερών καθότι, όπως τους πληροφόρησε, τέτοιου είδους αιτήσεις πρέπει να καταχωρούνται όσο πιο σύντομα γίνεται. Ενόψει του ότι ο κ. Χ"Νεοφύτου θα προέβαινε στην αίτηση παραμερισμού τους εξέδωσε το τιμολόγιο με αρ. 02989 για τα δικηγορικά του έξοδα, το οποίο ξόφλησαν την ίδια ημέρα (αντίγραφο του τιμολογίου και της απόδειξης πληρωμής επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση). Καθώς ανέμεναν από τον κ. Χ"Νεοφύτου να τους καλέσει για να υπογράψουν την ένορκη δήλωση που θα υποστήριζε την αίτηση παραμερισμού περί τα τέλη Ιουλίου 2013 επικοινώνησε μαζί τους και τους ανέφερε ότι τελικά δεν μπορεί να χειρισθεί την υπόθεσή τους και τους κάλεσε όπως μεταβούν στα γραφεία του για να τους επιστρέψει τα έγγραφα που του είχαν δώσει και τα χρήματα που πλήρωσαν. Ενόψει του πιο πάνω γεγονότος κατά την 01.08.2013 μετέβηκαν στα γραφεία του και παρέλαβαν τόσο το φάκελο της υπόθεσής τους όσο και τα χρήματα που είχαν καταβάλει για την ετοιμασία και προώθηση της αίτησης παραμερισμού (αντίγραφο σχετικής δήλωσης επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση). Ενόψει της πιο πάνω εξέλιξης περί τις αρχές Αυγούστου 2013 αποτάθηκαν σε ακόμα ένα δικηγορικό γραφείο και συγκεκριμένα του κ. Κορακίδη προκειμένου να αναλάβει το χειρισμό και προώθηση της υπόθεσής τους όμως ενόψει της διαφωνίας που είχαν ως προς τον τρόπο χειρισμού της δεν την ανέλαβε. Ως εκ τούτου και ενόψει του ότι μεσολάβησαν οι διακοπές του Αυγούστου αποτάθηκαν περί τα μέσα Σεπτεμβρίου 2013 στα γραφεία των υφιστάμενων δικηγόρων οι οποίοι τους διευθέτησαν συνάντηση στα γραφεία τους κατά την 26.09.2013. Εχοντας κατά νου όλα τα ανωτέρω και προσπαθώντας να εξισορροπήσω μεταξύ της αναγκαιότητας ορθής και σύντομης απονομής της δικαιοσύνης και οριστικής λήξης της αντιδικίας από τη μια και του δικαιώματος των αιτητών για παρουσίαση ενώπιον του Δικαστηρίου της υπεράσπισής τους από την άλλη, αποφασίζω να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια προς την κατεύθυνση της έγκρισης του αιτήματος παραμερισμού της απόφασης, ενόψει του ότι δεν κρίνω ότι η συμπεριφορά των αιτητών, ως έχει περιγραφεί ανωτέρω, είναι ασυγχώρητα περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων των αντιδίκων τους ή ότι αδικαιολόγητα καθυστέρησαν ή ανεξήγητα παρέλειψαν να κινηθούν με την πρώτη δυνατή ευκαιρία στην προώθηση της παρούσας αίτησης. Κατάληξη Με το πιο πάνω σκεπτικό και ειδικότερα τις επιμέρους καταλήξεις μου, σε σχέση με τους παράγοντες, με τους οποίους εξετάζεται η βασιμότητα ή μη παρόμοιων αιτήσεων, κρίνω, ότι θα πρέπει να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια, δυνάμει της Δ.17 Θ. 10, προς την κατεύθυνση της έγκρισης της αίτησης. Συναφώς η αίτηση γίνεται αποδεκτή. Η απόφαση του Δικαστηρίου, ημερ. 12.03.2013, παραμερίζεται, εξαιρουμένου του μέρους της για τα δικηγορικά έξοδα. Οι αιτητές να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης και έκθεση υπεράσπισης εντός 21 ημερών από σήμερα. Οσον αφορά τα έξοδα της αίτησης, ακολουθώντας την πάγια νομολογία σε παρόμοιες υποθέσεις, επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των αιτητών, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................................... Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Αίτηση παραμερισμού απόφασης που εκδόθηκε ερήμην - Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.17, θ.10) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο