Green Air Mechanical Installations Ltd ν. Efim M. Malitikov, Αρ. Αγωγής: 723/13, 17/3/2014

(2)ένορκες δηλώσεις του Θεόδωρου Θεοδώρου, ημερ. 12.09.2013 και 25.11.2013, στις οποίες αναφέρονται τα ουσιαστικά γεγονότα, στα οποία βασίζεται. Η ένσταση Οι Καθ' ων η αίτηση, με γραπτή ένσταση, που καταχωρήθηκε στις 17.12.2013, αντικρούουν την προσπάθεια του αιτητή. Νομική βάση της ένστασης αποτελούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, θ.1-9, Δ.5, θ.1-10, Δ.33, θ.5, Δ.17, θ.10, Δ.57, Δ.44, Δ.64, Δ.39, ο Περί Δικαστηρίων Νόμος Ν.14/60, το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι συμφυείς εξουσίες, η νομολογία και η πρακτική του δικαστηρίου και υποστηρίζεται, σε σχέση με τα ουσιαστικά γεγονότα στα οποία βασίζεται, από ένορκη δήλωση του Χρίστου Μακαρίου, ημερ. 17.12.2013 και ένορκη δήλωση του Χάρη Αντωνίου, ημερ. 17.12.2013. Ακροαματική διαδικασία Η ακροαματική διαδικασία της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και στις γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων των διαδίκων, οι οποίοι, με νομική και ουσιαστική επιχειρηματολογία, υποστήριξαν την αποδοχή των εκατέρωθεν θέσεών τους. Νομική πτυχή Η Δ.17 Θ. 10 στην οποία ουσιαστικά στηρίζεται η παρούσα αίτηση έχει ως ακολούθως: «Where judgment is entered pursuant to any of the preceding rules of this Order, it shall be lawful for the Court in a proper case to set aside or vary such judgment upon such terms as may be just». Σε μετάφραση: «Οταν εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με τους προηγούμενους κανονισμούς αυτής της διάταξης, θα είναι νόμιμο για το δικαστήριο στην κατάλληλη περίπτωση να παραμερίσει ή να διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση με όρους που θα ήθελαν φανεί δίκαιοι». Είναι ξεκάθαρο από τη λεκτική ερμηνεία της ανωτέρω διάταξης, ότι το ζήτημα του παραμερισμού απόφασης, που εκδίδεται στην απουσία του εναγομένου, εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Οι αρχές που διέπουν τον παραμερισμό μιας απόφασης λόγω παράλειψης του εναγομένου να εμφανισθεί αποτέλεσαν το αντικείμενο πολλών Αγγλικών και Κυπριακών αποφάσεων. (βλ. Evans v. Bartlam [1937] All E.R 646, Kotsapas v. Titan Construction and Engineering Company

(1961)C.L.R.317, Christoforou v. Kyriakoulli

(1963)2 C.L.R. 159, Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, Mine and Quarry Services Ltd. v. Α. Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 Α.Α.Δ. 26, Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ. ν. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ.

(1997)1 Α.Α.Δ. 28. Γιωργαλλίδης v. Ταπελλογραφείου Κώστα Παύλου & Σία Λτδ

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1101). Στην Milouca Motor Trading Ltd. v. Κούρτης

(1997)1 Α.Α.Δ. 941 γίνεται μια εκτενής ανάλυση της σχετικής νομολογίας· υιοθετήθηκαν οι αρχές, όπως καθορίσθηκαν στην απόφαση Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, 210, που τονίζουν αφενός την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουσθεί και αφετέρου την ανάγκη διασφάλισης της άνευ προσκόμματος αποπεράτωσης της δίκης. Η γενική αρχή του δικαίου όπως προκύπτει από τις πιο πάνω αποφάσεις είναι ότι για να επιτύχει τον παραμερισμό μιας απόφασης ο αιτητής θα πρέπει να πείσει ότι έχει μια εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην απαίτηση που προβάλλεται εναντίον του. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη από τη μια την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουστεί και από την άλλη την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών διαδικασιών. Ομως η χωρίς ουσιαστικό λόγο παράλειψη του αιτητή να εμφανισθεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να πάρει έγκαιρα μέτρα για την ακύρωση της πρωτόδικης απόφασης μπορεί να αποτελέσει λόγο για την απόρριψη της αίτησης. (βλ. Mine and Quarry Services Ltd. v. Α. Γεωργίου (Μαύρου) και Milouca Motor Trading Ltd. v. Κούρτης (πιο πάνω)). Στην Salamis Shipping Services Ltd V Bata (Cyprus) Ltd

(2004)1 (Γ) ΑΑΔ 1767 επαναλήφθηκαν για μια ακόμη φορά τα κριτήρια με βάση τα οποία το δικαστήριο κατευθύνεται στην απόφασή του σε παρόμοιες αιτήσεις. Πιο συγκεκριμένα στη συγκεκριμένη απόφαση αναφέρεται ότι: «Ο Εναγόμενος για να επιτύχει παραμερισμό απόφασης, θα πρέπει να δείξει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση και να εξηγήσει τη μη εμφάνισή του στη διαδικασία, όπως και την όποια καθυστέρησή του να αποταθεί στο δικαστήριο για παραμερισμό της απόφασης. Το τι συνυπολογίζεται από το δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, διατυπώνεται στην υπόθεση Bush κ.α. V Γιαννή

(2001)1 Α.Α.Δ. 1342 ως εξής: (σελ. 1345-1346) «Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας για επαναφορά, την οποία παρέχει στο Δικαστήριο η Δ.17 Θ.10, εξουσία η οποία, όπως υποδείχθηκε στην Evans V Bartlam

(1937)2 All E.R. 646, δεν εντάσσεται σε οποιαδήποτε στεγανά, το Δικαστήριο κατευθύνει την προσοχή του σε δυο κυρίως παράγοντες. Ο ένας αφορά το κατά πόσο έχει εξηγηθεί η καθυστέρηση στην καταχώριση εμφάνισης και στην υποβολή της αίτησης για παραμερισμό, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι η επαναφορά δεν αντιστρατεύεται την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σε αυτό λαμβάνεται υπόψη τόσο η στάση του αιτητή όσο και η αναγκαιότητα οριστικής λήξης της αντιδικίας αφού interest republicae ut sit finis litium. Ο άλλος παράγοντας αναφέρεται στο κατά πόσο καταδείχθηκε εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην απαίτηση.»......». Εξέταση των κριτηρίων με την υπαγωγή τους στα ουσιαστικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης Στη συνέχεια της απόφασής μου θα προσπαθήσω να εξετάσω τα προαναφερθέντα κριτήρια, όπως αυτά προκύπτουν από τη νομολογία, με την υπαγωγή τους στα ουσιαστικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως αυτά προκύπτουν από τις ένορκες δηλώσεις, που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση, έτσι ώστε να διαφανεί ξεκάθαρα και να αιτιολογηθεί η τελική κρίση του δικαστηρίου. Απόδειξη εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμης υπεράσπισης Σε σχέση με το συγκεκριμένο κριτήριο οι ουσιαστικοί ισχυρισμοί του αιτητή προκύπτουν από τις παρ. 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30 και 31 της ένορκης δήλωσης του Θεόδωρου Θεοδώρου, ημερ. 12.09.2013. Η θέση των καθ' ων η αίτηση, όπως προκύπτει από τις παρ. 10 (Δ) και (Ε) της ένορκης δήλωσης του Χρίστου Μακαρίου, ημερ. 16.12.2013, σε σχέση με το συγκεκριμένο επίδικο ζήτημα, είναι ότι δεν έχει προσκομισθεί κάποιο αποδεικτικό στοιχείο, που να ενισχύει την προβαλλόμενη υπεράσπιση του αιτητή και ως εκ τούτου αυτή έχει παραμείνει μετέωρη. Το έργο του Δικαστηρίου σε αυτό το στάδιο εξικνείται στη διαπίστωση, με βάση τα ενώπιόν του στοιχεία, του εάν και κατά πόσο προκύπτει η ύπαρξη συζητήσιμης υπεράσπισης και δεν υπεισέρχεται στην ουσία της, με την έννοια ότι δεν αξιολογεί οποιαδήποτε αντικρουστική της υπεράσπισης μαρτυρία, που τυχόν προσάγεται (βλ. Νεάρχου V Χαραλάμπους

(1991)1 ΑΑΔ 954). Η κρίση του Δικαστηρίου είναι ότι οι ισχυρισμοί του αιτητή, ως καταγράφονται αναλυτικά στις παρ. 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30 και 31 της ένορκης δήλωσης του Θεόδωρου Θεοδώρου, ημερ. 12.09.2013, αποκαλύπτουν και συνιστούν, δίχως άλλο, την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης. Πέραν τούτου η θέση των καθ' ων η αίτηση ότι ο αιτητής είχε υποχρέωση, στο παρόν στάδιο, να αποδείξει τη συγκεκριμένη υπεράσπιση, με την προσκόμιση αποδεικτικών στοιχείων, προφανώς τεκμηρίων, απορρίπτεται, ως στερουμένη οποιουδήποτε δικονομικού και νομολογιακού ερείσματος. Παράλειψη εμφάνισης στο Δικαστήριο «Είναι γεγονός ότι το πιο σημαντικό στοιχείο σε αιτήσεις αυτής της μορφής είναι η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης. Οταν ένας διάδικος επιτύχει να αποδείξει ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση, καλύπτει ότι σχεδόν απαιτείται για τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία του. Ωστόσο, η απόδειξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης δεν είναι στοιχείο απόλυτα καθοριστικό για την επιτυχία της αίτησης και τον παραμερισμό της ερήμην εκδοθείσας απόφασης. Το δικαστήριο, διατηρεί την ευχέρεια να αρνηθεί το επανάνοιγμα της υπόθεσης όταν διαπιστώσει ότι η διαγωγή του διάδικου που εξαιτείται τον παραμερισμό της ερήμην εκδοθείσας απόφασης είναι τέτοια που πλήττει το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης. Αν διαπιστωθεί ότι η συμπεριφορά του αιτητή είναι ασυγχώρητα περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου του ή αδικαιολόγητα καθυστερεί ή ανεξήγητα παραλείπει να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία στην προώθηση αίτησης για παραμερισμό της απόφασης, αυτή η συμπεριφορά, που με άλλα λόγια συνιστά αδιαφορία, μπορεί να αποβεί παράγων αποτυχίας της αίτησης για παραμερισμό» (απόσπασμα από Siberia V Πουλλίκα

(2005)1(Β) ΑΑΔ 893). Τόσο από την ένορκη δήλωση του Θεόδωρου Θεοδώρου, ημερ. 25.11.2013, όσο και από την αγόρευση της ευπαίδευτης δικηγόρου του Αιτητή, προκύπτει ότι δεν αμφισβητείται ότι η επίδοση σε αυτόν του κλητηρίου εντάλματος στις 03.04.2013 είναι κανονική (regural), σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.5 Θ.1, 2

(1). Σκοπός της επίδοσης του κλητηρίου, όπως προκύπτει, τόσο από τη λεκτική, όσο και από τη νομολογιακή ερμηνεία της Δ.5, δεν είναι άλλος από την γνωστοποίηση στον εναγόμενο του γεγονότος της εγέρσεως αστικής διαδικασίας εναντίον του, από συγκεκριμένο ενάγοντα και με συγκεκριμένο περιεχόμενο, έτσι ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να εμφανισθεί στο Δικαστήριο και να την αμφισβητήσει. Αλλωστε, η μη παραλαβή του κλητηρίου από τον εναγόμενο, που οφείλεται στη δική του άρνηση ή απροθυμία να το παραλάβει, δεν συνιστά, σύμφωνα με τη Δ.5 Θ.1, 2

(1), προαπαιτούμενο για να καταστεί η επίδοση κανονική και ορθά, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, διότι, σε αντίθετη περίπτωση, η άσκηση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος του πολίτη για ελεύθερη και απρόσκοπτη πρόσβαση στο Δικαστήριο θα εξαρτιόταν και θα προαπαιτούσε, κατ' ουσία, και τη συναίνεση του αντιδίκου του, που, ούτε καν ως σκέψη, πολύ περισσότερο δε ως αποτέλεσμα, δεν χωρεί στο δικό μας νομικό πολιτισμό. Ενόψει της πιο πάνω διαπίστωσης το μόνο που απομένει να διερευνηθεί είναι το εάν και κατά πόσο η διαγωγή του αιτητή από τη χρονική στιγμή που έλαβε γνώση για την ύπαρξη της αγωγής (03.04.2013) μέχρι και την 12.09.2013, που καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση, συνιστά ασυγχώρητα περιφρονητική συμπεριφορά μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση, έτσι ώστε, παρόλο που ο ίδιος, κατά την κρίση πάντα του Δικαστηρίου, έχει επιτύχει να καταδείξει την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης, θα πρέπει να απορριφθεί το αίτημά του για επανάνοιγμα της υπόθεσης. Η πρώτη παρατήρηση που πρέπει να καταγραφεί, σε σχέση με αυτό το επίδικο ζήτημα, όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης, είναι ότι μπορεί η αίτηση παραμερισμού να καταχωρήθηκε στις 12.09.2013, όμως οι δικηγόροι, που εκπροσωπούσαν προηγουμένως τον αιτητή, όταν εμφανίσθηκαν στις 26.07.2013, στα πλαίσια της διαδικασίας έκδοσης διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, δήλωσαν ότι, αφενός μεν θα καταχωρούσαν αίτηση για αναστολή της διαδικασίας μεσεγγύησης και αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, κάτι που έπραξαν αυθημερόν και αφετέρου ότι προτίθεντο να καταχωρήσουν αίτηση για παραμερισμό της απόφασης. Με τη σύμφωνη γνώμη του δικηγόρου των Καθ΄ων η Αίτηση, το δικαστήριο, λόγω των δικαστικών διακοπών, αφενός μεν όρισε το ένταλμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου για οδηγίες στις 16.09.2013, αφετέρου έδωσε οδηγίες, όπως οι πιο πάνω αιτήσεις, ορισθούν την ίδια ημερομηνία ενώπιον του δικαστηρίου. Περαιτέρω συμφωνήθηκε όπως το ποσό των €21.100.-, το οποίο ήταν κατατεθειμένο στην Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ και το οποίο είχε δεσμευθεί με διάταγμα του δικαστηρίου, ημερ. 05.07.2013, παραμείνει δεσμευμένο μέχρι τότε. Από τα ανωτέρω είναι προφανές ότι η πρώτη αντίδραση του Αιτητή, δια των δικηγόρων του, στην έκδοση της δικαστικής απόφασης, καταγράφεται στις 26.07.2013, μόλις δυο

(2)μήνες μετά την έκδοσή της και τρείς

(3)μήνες περίπου μετά την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος. Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην παρ. 6 της ένορκης δήλωσης, ημερ. 25.11.2013, ο Αιτητής δεν αντιλήφθηκε τη σημασία του εγγράφου, που του επιδόθηκε στις 03.04.2013, διότι δεν ομιλεί και δεν διαβάζει την ελληνική γλώσσα, ώστε να αντιληφθεί, ότι επρόκειτο για κλητήριο ένταλμα μιας αγωγής εναντίον του. Περαιτέρω στην παρ. 7 της ίδιας ένορκης δήλωσης αναφέρεται ότι ο Αιτητής στο χρονικό διάστημα από τις 03.04.2013 μέχρι τις 26.07.2013, βρισκόταν στην Κύπρο την ημέρα που του έγινε η επίδοση (είχε έρθει στις 29.03.2013) και μέχρι την 07.04.2013, από την 23.04.2013 μέχρι την 16.05.2013, από την 01.06.2013 μέχρι την 12.06.2013, από την 22.06.2013 μέχρι την 23.06.2013 και από την 29.06.2013 μέχρι την 08.07.2013 και ότι στις ολιγοήμερες αυτές παραμονές του απασχολείτο κυρίως με επαγγελματικές του υποχρεώσεις και διέφυγε εντελώς από το μυαλό του η συγκεκριμένη υπόθεση. Εχοντας κατά νου όλα τα ανωτέρω και προσπαθώντας να εξισορροπήσω μεταξύ της αναγκαιότητας ορθής και σύντομης απονομής της δικαιοσύνης και οριστικής λήξης της αντιδικίας από τη μια και του δικαιώματος του αιτητή για παρουσίαση ενώπιον του Δικαστηρίου της υπεράσπισής του από την άλλη, αποφασίζω να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια προς την κατεύθυνση της έγκρισης του αιτήματος παραμερισμού της απόφασης, ενόψει του ότι δεν κρίνω ότι η συμπεριφορά του αιτητή, από την 03.04.2013, που του επιδόθηκε η αγωγή, μέχρι την 26.07.2013, που για πρώτη φορά εμφανίσθηκε μέσω των δικηγόρων του, στο δικαστήριο και εκδήλωσε την πρόθεσή του να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση, είναι ασυγχώρητα περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου του ή ότι αδικαιολόγητα καθυστέρησε ή ανεξήγητα παρέλειψε να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία στην προώθηση της παρούσας αίτησης. Κατάληξη Με το πιο πάνω σκεπτικό και ειδικότερα τις επιμέρους καταλήξεις μου, σε σχέση με τους παράγοντες, με τους οποίους εξετάζεται η βασιμότητα ή μη παρόμοιων αιτήσεων, κρίνω, ότι θα πρέπει να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια, δυνάμει της Δ.17 Θ. 10, προς την κατεύθυνση της έγκρισης της αίτησης. Συναφώς η αίτηση γίνεται αποδεκτή. Η απόφαση του Δικαστηρίου, ημερ. 20.05.2013, παραμερίζεται, εξαιρουμένου του μέρους της για τα δικηγορικά έξοδα, κάτι που άλλωστε εισηγείται στην αγόρευσή της, η ευπαίδευτη δικηγόρος του αιτητή. Ο αιτητής να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης και έκθεση υπεράσπισης εντός 21 ημερών από σήμερα. Περαιτέρω και λαμβάνοντας υπόψη τη θέληση και δυνατότητα του αιτητή, σε περίπτωση παραμερισμού της απόφασης, για παροχή ισόποσης με το ποσό της απόφασης τραπεζικής εγγύησης για εξασφάλιση του ποσού της απαίτησης (βλ. παρ. 37 Ε/Δ, ημερ. 12.09.2013), ο αιτητής διατάσσεται, όπως ταυτόχρονα με την καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης και της έκθεσης υπεράσπισής του, παράσχει προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση τραπεζική εγγύηση για το ποσό των 19.780.-, η οποία να παραμείνει σε ισχύ μέχρι την έκδοση της απόφασης στην παρούσα αγωγή. Οσον αφορά τα έξοδα της αίτησης, ακολουθώντας την πάγια νομολογία σε παρόμοιες υποθέσεις, επιδικάζονται υπέρ του καθ' ου η αίτηση και σε βάρος του αιτητή, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................................... Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Αίτηση παραμερισμού απόφασης που εκδόθηκε ερήμην - Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.17, θ.10) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο