Κωνσταντίνος Κλεοβούλου ως διαχειριστής της περιουσίας του Κλεόβουλου Παναγιώτου Χ"Κυριάκου (Τσαγγάρη) ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τη Δ.48 θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση του κ. Αιμίλιου Πιττοκοπίτη - Εναγόμενου 2, από την Πάφο, ημερ. 22.11.

1. Πολύ συνοπτικά ο κ. Πιττοκοπίτης ισχυρίζεται ότι κατά την ενασχόληση μου με τις Αγωγές αρ. 1530/11 και 2596/11 Ε.Δ. Πάφου, χωρίς να αναφέρεται σε συγκεκριμένη ημερομηνία, σε ερώτηση κάποιας Έλενας Σατράκη, προέβηκα σε αναφορές για εκπρόθεσμα πληρεξούσια έγγραφα που δακτυλόδειχναν την παρούσα υπόθεση. Αναφορά επίσης σε εκπρόθεσμα πληρεξούσια έγινε και στις 16.10.13 κατά την ενασχόληση του Δικαστηρίου με την παρούσα Αγωγή. Συγκεκριμένα στην ένορκη του δήλωση αναφέρεται σε ένα γενικό πληρεξούσιο έγγραφο ημερ. 18.3.67 με το οποίο κάποια ονόματι Ευφημία Παναγιώτου διόρισε ως αντιπρόσωπο της την αδελφή της για το σκοπό να προβεί στη συνέχεια σε μεταβίβαση ορισμένων ακινήτων της επ' ονόματι της αδελφής της τα οποία δεν είχαν τίτλο ιδιοκτησίας. Πρόταξε ότι οι Αγωγές 1530/11 και 2596/11 Ε.Δ. Πάφου είναι άσχετες με τα επίδικα θέματα της παρούσας Αγωγής, για τους λόγους που αναφέρει στην Ένορκη του Δήλωση και αφορούν στην ουσία της διαφοράς. Yποστηρίζει επίσης ότι ανέφερα κατά τη διαδικασία της Αγωγής αρ. 1530/11 στις 26.9.13 επί λέξει: «Ο καημένος τούτος ο άνθρωπος παραπονέθηκε ότι πάει και έρχεται και δεν τελειώνει η υπόθεση του» και διερωτάται γιατί ενώ η Αγωγή 5311/11 καταχωρήθηκε ένα χρόνο μετά την παρούσα Αγωγή, δεν χαρακτηρίστηκε «καημένος» και ο ίδιος. Είναι της άποψης ότι με την αναφορά μου σε πληρεξούσια έχω ήδη καταλήξει σε ευρήματα ότι το πληρεξούσιο στο οποίο κάμνει αναφορά στην ένορκη δήλωση του σχετίζεται με την παρούσα Αγωγή και ότι κάποιος Γεώργιος Κλεοβούλου αδικείται από την εξέλιξη της Αγωγής. Ο δικηγόρος του Εναγόμενου 1 άνκαι έφερε ένσταση στην αίτηση, δεν καταχώρισε ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης αφήνοντας το θέμα στην κρίση του Δικαστηρίου, ενώ ο Εναγόμενος 6 τον οποίον εκπροσωπούν οι ίδιοι δικηγόροι που εκπροσωπούν και τους Εναγόμενους 2, 3, 4 και 5 - Αιτητές δεν είναι ένας εκ των Αιτητών και ούτε έλαβε μέρος στη διαδικασία. Ο Ενάγοντας - Καθ'ου η Αίτηση είναι ο μόνος που καταχώρισε ειδοποίηση ένστασης στις 5.2.
2. Στην ένσταση του η οποία συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Γιώργου Κλεοβούλου, ημερ. 5.2.14 προβάλλει τους εξής λόγους: «(α) Τα γεγονότα φαίνονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. (β) Τα γεγονότα τα οποία αναφέρουν οι Αιτητές στην Ένορκη Δήλωση τους είναι αναληθή, παραπλανητικά και αστήρικτα και εν πάση περιπτώσει δεν δικαιολογούν την εξαίρεση του Δικαστηρίου. (γ) Αδίκως οι αιτητές ισχυρίζονται ότι δημιουργήθηκαν αμφιβολίες κατά πόσο η Πρόεδρος του Δικαστηρίου θα είναι αμερόληπτη. (δ) Το τι διαμείφθηκε φαίνεται στα πρακτικά του Δικαστηρίου τόσο στην παρούσα αγωγή όσο και στις αγωγές 1530/11 και 2596/11 Ε.Δ. Πάφου και δεν συνάγεται ότι το Δικαστήριο έχει καταλήξει ότι το πληρεξούσιο σχετίζεται με την παρούσα αγωγή και/ή ότι ο Γεώργιος Κλεοβούλου αδικείται καθ' οιονδήποτε τρόπο ως οι αιτητές ισχυρίζονται.» Στην ένορκη δήλωση του ο κ. Κλεοβούλου επαναλαμβάνει ουσιαστικά τους λόγους ένστασης τονίζοντας ότι ήταν παρών στο Δικαστήριο σε όλες τις δικασίμους τόσο της παρούσας Αγωγής, όσο και των άλλων δύο Αγωγών που αναφέρει ο κ. Πιττοκοπίτης στην ένορκη του δήλωση και ότι ουδέποτε δόθηκε η εντύπωση από το Δικαστήριο ότι είναι προκατειλημμένο υπέρ της μιας ή της άλλη πλευράς. Σ' όσον αφορά τα στοιχεία που παρέθεσε ο κ. Πιττοκοπίτης ότι συνιστούν λόγους εξαίρεσης του Δικαστηρίου και στα οποία στηρίζει την αίτηση του, ο κ. Κλεοβούλου τα χαρακτηρίζει ως αναληθή και παραπλανητικά και αποκυήματα της φαντασίας του. Η νομική βάση της ένστασης είναι ουσιαστικά η ίδια με εκείνη της αίτησης. Οι δικηγόροι των διαδίκων στις αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις θέσεις τους παραπέμποντας σε σχετική νομολογία. Προτού προχωρήσω με την εξέταση της ουσίας της αίτησης, κρίνω σκόπιμο όπως αναφερθώ πολύ συνοπτικά στο ιστορικό της υπόθεσης, όπως διαφαίνεται από το φάκελο της. Η παρούσα Αγωγή με την οποία ο Ενάγοντας αξιώνει απόφαση του Δικαστηρίου διατάττουσα τη μεταβίβαση επ' ονόματι του αριθμού ακινήτων, καθώς και την καταβολή προς αυτόν αποζημιώσεων, καταχωρήθηκε στις 17.11.10 σε Κλητήριο Ένταλμα Γενικώς Οπισθογραφημένο (Ο.2 R.1). Στις 12.9.11 καταχωρήθηκε η Έκθεση Απαίτησης στην οποία γίνεται εκτενής αναφορά σε μια σειρά γεγονότων και μεταβιβάσεων ακίνητης περιουσίας που ξεκινά από το 1912 με το θάνατο κάποιου Παναγιώτη Χ"Κυριάκου, τη νομιμότητα των οποίων αμφισβητεί ο Ενάγοντας. Στις 7.11.11 καταχωρήθηκε η Υπεράσπιση των Εναγομένων 2-6 ενώ του Εναγόμενου 1 καταχωρήθηκε στις 5.2.
3. Η Αγωγή ορίστηκε για πρώτη φορά για οδηγίες στις 2.4.13 και μετά στις 15.5.
4. Ακολούθησε στις 8.4.13 η καταχώριση αίτησης από πλευράς Εναγόμενου 1, όπως η προδικαστική του ένσταση που εγείρεται στην Υπεράσπιση εκδικαστεί πριν την ακρόαση της Αγωγής. Κατόπιν αριθμού αναβολών, η αίτηση ορίστηκε τελικά στις 20.9.13 γι' ακρόαση. Κατ' εκείνη την ημερομηνία, που ήταν και η πρώτη φορά που τέθηκε η υπόθεση ενώπιον μου, η αίτηση αναβλήθηκε για τις 16.10.13 με σκοπό να τοποθετηθούν οι δύο πλευρές ως προς τα γεγονότα επί των οποίων θα στηρίξουν την αίτηση και ένσταση τους. Δεν υπάρχει στο πρακτικό του Δικαστηρίου οποιαδήποτε αναφορά για την παρουσία διαδίκων. Στις 16.10.13 η δικηγόρος του Ενάγοντα ζήτησε όπως η Αίτηση και Αγωγή παραμείνουν για οδηγίες σε άλλη ημερομηνία γιατί σχετίζονται με τις Αγωγές 1530/11 και 2596/11 και υπήρχε πιθανότητα εξώδικης διευθέτησης τους. Ούτε και σ' αυτό το πρακτικό υπάρχει αναφορά για την παρουσία διαδίκων. Η άλλη πλευρά συμφώνησε με το αίτημα και το Δικαστήριο όρισε την Αγωγή και Αίτηση για την 1.11.13 για οδηγίες. Παρόντες σύμφωνα με το σχετικό πρακτικό του Δικαστηρίου την 1.11.13 ήταν ο Ενάγοντας και οι Εναγόμενοι 2-
5. Κατ' εκείνη την ημερομηνία, η δικηγόρος του Ενάγοντα ζήτησε όπως οριστεί η αίτηση για τις 9.12.13 που είχαν οριστεί οι άλλες δύο Αγωγές για συνολική μελέτη τους, αίτημα στο οποίο συμφώνησαν οι υπόλοιποι δικηγόροι των διαδίκων. Στις 9.12.13 η αίτηση του Εναγόμενου 1 ορίστηκε για ακρόαση για τις 27.1.14, κατόπιν επιμονής του δικηγόρου του Εναγόμενου 1 να ακουστεί επί της προδικαστικής του ένστασης. Τότε το Δικαστήριο ανέβαλε επ' αόριστο την Αγωγή μέχρι τελικής εκδίκασης και έκδοσης απόφασης επί της αίτησης του Εναγόμενου
6. Εν τω μεταξύ στις 22.11.13 καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση για εξαίρεση μου. Ουσιαστικά η αίτηση για εξαίρεση μου στηρίζεται, μεταξύ άλλων, σε περιστατικό, χωρίς αναφορά σε ημερομηνία, ότι σε κατ' ισχυρισμό ερώτηση του Δικαστηρίου σε κάποια Έλενα Σατράκη σε ποιά Αγωγή αυτή αναφέρετο με την απάντηση της ανέφερα επί λέξει: «Α!, αυτή με τα εκπρόθεσμα πληρεξούσια.». Εν πρώτοις δεν επισημαίνεται σε κανένα πρακτικό του Φακέλου για την παρουσία της Έλενας Σατράκη στο Δικαστήριο σε οποιαδήποτε δικάσιμο είτε στις 20.9.13, είτε στις 16.10.13 στην παρούσα ή οποιαδήποτε υπόθεση, ενώ οι Αγωγές 2596/11 και 1530/11, από τα πρακτικά των φακέλων στους οποίους είχα την ευκαιρία να ανατρέξω, δεν ήσαν ορισμένες στις 20.9.13 ή στις 16.10.
7. Ούτε επίσης υπάρχει η πιο πάνω κατ' ισχυρισμό αναφορά του Δικαστηρίου στο σχετικό πρακτικό. Η Σατράκη δεν εντοπίζεται επίσης να ήταν παρούσα στις 26.9.13 όταν ήταν ορισμένες οι άλλες δύο Αγωγές. Όπως δεν εντοπίζονται και οι άλλες φερόμενες αναφορές του Δικαστηρίου στα πρακτικά του φακέλου, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του κ. Πιττοκοπίτη. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Κώστας Δημητρίου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Πολ. Έφεση 25/2011 ημερομηνίας 29.3.13 η οποία υιοθέτησε την αρχή που διατυπώθηκε στην Helow (AP) v. Secretary of State and another

(2008)UKHL 62, η ύπαρξη προκατάληψης και μάλιστα φαινομενικής για την οποία προβάλλεται παράπονο, πρέπει να έχει έρεισμα σε αντικειμενικά στοιχεία. Η ουσία παραμένει ότι η θεώρηση εκ μέρους του παραπονούμενου ατόμου ως προς την ύπαρξη φαινομενικής προκατάληψης, θα πρέπει στο τέλος της ημέρας να είναι δυνατό να αιτιολογηθεί κατά αντικειμενικό τρόπο. Όπως έχει τεθεί και στην υπόθεση του ΕΔΑΔ Coeme and Others v. Belgium (judgment of 22 June 2000), Application No. 32492/96, paragraph 121: «In deciding whether there is a legitimate reason to fear that a court lacks independence or impartiality, the standpoint of the accused is important but not decisive (see, mutatis mutandis, the Hauschildt judgment..». Το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Pal κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ σελ. 551 όπου στη σελ. 578 το Ανώτατο Δικαστήριο πρόσθεσε τα εξής: «Στην υπόθεση Saraiva de Carvalho v. Portugal (judgment of 22 April 1994, Series A No. 286-B p.38, paragraph 33), λέχθηκε ότι η διαπίστωση της αμεροληψίας υπόκειται σε ένα υποκειμενικό έλεγχο στη βάση της προσωπικής πεποίθησης του εκδικάζοντος Δικαστή και σε ένα αντικειμενικό έλεγχο που έγκειται στην παροχή επαρκών εγγυήσεων για την απόσβηση οποιασδήποτε νόμιμης αμφιβολίας ως προς τούτο.» Έχει πια εγκαθιδρυθεί στη συνείδηση όλων, σε σημείο που να μην χρειάζεται καν αναφορά σε νομικές αυθεντίες, ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα όπως η υπόθεση του δικαστεί δικαίως, δημοσίως από νόμιμο, ανεξάρτητο και αμερόληπτο Δικαστήριο. Η βασική αυτή αρχή κατοχυρώνεται τόσο στο Άρθρο 30

(2)του Συντάγματος όσο και στο Άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κωνσταντίνου

(2009)1 (Α) ΑΑΔ 761, 766). Οι Δικαστές δεν θα πρέπει να συναινούν σε αιτήματα εξαίρεσης τους χωρίς πραγματικό και ουσιαστικό λόγο γιατί αλλιώς θα φθάναμε στο ενδεχόμενο ο διάδικος να επιλέγει το Δικαστή που θα τον δικάσει. Το κριτήριο όπως επισημαίνεται και στις υποθέσεις Piersack v. Belgium

(1982)5 EHRR 169, De Cubber v. Belgium

(1984)7 EHRR 236 και Hauschildt v. Denmark

(1989)12 EHRR 266 είναι η διασφάλιση της διαφάνειας στη διαδικασία απονομής της δικαιοσύνης. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας κ.α.

(1994)1 ΑΑΔ 268, το κριτήριο για την εξαίρεση δικαστή είναι η δημιουργία στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη που γνωρίζει τα γεγονότα, δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης δικαστή. Εικασίες μόνο, δεν είναι αρκετές. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Makrides v. Republic

(1984)3 CLR 304 η ευαισθησία του Δικαστή, δεν αποτελεί τον οδηγό στη διαπίστωση κωλύματος, αλλά οδηγό συνιστά η σωστή εκτίμηση του δικαστικού καθήκοντος και ό,τι αυτό επιβάλλει. Παραίτηση από αυτό το καθήκον ενέχει ορατούς κινδύνους για την απονομή της δικαιοσύνης. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Makrides (ανωτέρω) και αργότερα στην Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ.α.

(2003)1 (Β) ΑΑΔ 837, 843, ένας τέτοιος κίνδυνος είναι ότι θα φθάναμε κοντά στην αναγνώριση δικαιώματος στο διάδικο να επιλέγει το Δικαστή που θα τον δικάσει. Εικασίες και καχυποψίες μόνο, δεν είναι αρκετές (Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας

(1994)1 ΑΑΔ 268 και Αίτηση Φίλιππου Χ΄΄ Μάμα

(2007)1 (Β) 689). Ακόμη και να προέβη το παρόν Δικαστήριο στις κατ' ισχυρισμό δηλώσεις, που το Δικαστήριο απορρίπτει, δεν βλέπω με ποιό τρόπο οι φερόμενες αυτές γενικές και αόριστες αναφορές καταλήγουν στο συμπέρασμα που εξάγει ο κ. Πιττοκοπίτης. Δεν τέθηκε κανένα στοιχείο που να κατατείνει στην ύπαρξη της ισχυριζόμενης ή οποιασδήποτε προκατάληψης του Δικαστηρίου είτε υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς ή την εξαγωγή οποιωνδήποτε συμπερασμάτων. Σε κανένα δικόγραφο των διαδίκων στην παρούσα υπόθεση δεν γίνεται αναφορά σε πληρεξούσιο ή πληρεξούσια έγγραφα ή αν είναι εκπρόθεσμα ή όχι. Αναφορά σε κάποιο πληρεξούσιο φαίνεται να υπάρχει στον αρ. 25 στον Κατάλογο που επισυνάφθηκε στην Ένορκη Δήλωση Αποκάλυψης Εγγράφων από μέρους του Ενάγοντα, που μόνο κατά το τέλος της ακρόασης θα αξιολογηθεί μαζί με τον υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό και θα του αποδοθεί η ανάλογη σημασία. Το παρόν Δικαστήριο ουδέποτε επιλήφθη της παρούσας υπόθεσης στην απουσία είτε της μιας πλευράς είτε της άλλης. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι όταν σε μια από τις δικασίμους φωνήθηκε ο αριθμός κάποιας υπόθεσης από το δικηγόρο που εμφανίστηκε για τους Εναγόμενους 2-6 για να της επιληφθεί το Δικαστήριο, ηγέρθη κάποιος άγνωστος άντρας από το ακροατήριο και ζήτησε όπως το Δικαστήριο αναμένει την εμφάνιση της δικηγόρου του, η οποία ήταν απούσα, δηλώνοντας ότι ήταν επιθυμία του να μην αναβληθεί η υπόθεση του. Το Δικαστήριο θυμάται την περίπτωση γιατί ο άγνωστος άνδρας επέκρινε με έντονο ύφος το γεγονός ότι αναβάλλετο η υπόθεση του και δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί η διαδικασία της Αγωγής. Στη συνέχεια με την εμφάνιση της δικηγόρου του διεφάνη ότι ο άγνωστος ήταν πελάτης της κας Θεοφάνους και ενδιαφέρετο για την υπόθεση. Δεν αποκλείω να είναι ο κ. Κλεοβούλου, η ένορκη δήλωση του οποίου συνοδεύει την ένσταση. Τα πιο πάνω διαδραματίστηκαν εντός της αιθούσης του Δικαστηρίου και στην παρουσία του δικηγόρου των Εναγομένων 2-6 και του δικηγόρου του Εναγόμενου 1. Εκείνη που έλειπε ήταν η δικηγόρος του Ενάγοντα. Τα όσα αποδίδονται στο παρόν Δικαστήριο από τον κ. Πιττοκοπίτη θα πρέπει να έχουν έρεισμα σε αντικειμενικά στοιχεία που οι Εναγόμενοι 2-5 δεν κατάφεραν με την ένορκη δήλωση του κ. Πιττοκοπίτη, αλλά και με τα πρακτικά του Φακέλου να δώσουν στο Δικαστήριο. Σημειώνεται η αντίθετη θέση του Εναγόμενου 1, αλλά και η μη συμμετοχή του Εναγομένου 6 στην παρούσα διαδικασία, άνκαι εκπροσωπείται από τον ίδιο δικηγόρο με τους Αιτητές. Η ύπαρξη προκατάληψης συναρτάται με το εξ αντικειμένου διαφαινόμενο συμφέρον του Δικαστή στην έκβαση της υπόθεσης. Τέτοιο συμφέρον, σύμφωνα με τη νομολογία, αναφαίνεται οποτεδήποτε η σχέση του Δικαστή με το διάδικο ή προς επίδικο θέμα είναι τέτοια ώστε να στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η ύπαρξη του (βλ. Ex Pinochet Ugarte (No. 2)

(1999)1 ALL E.R. 577 (HL)). Το Δικαστήριο στο τέλος της δίκης θα προβεί σε αξιολόγηση όλης της δοθείσας μαρτυρίας και θα αποφασίσει στη βάση των αρχών της δικαιοσύνης. Αν με την τελική απόφαση του στην παρούσα υπόθεση εξαχθούν συμπεράσματα κατά τρόπο που να συνιστά κώλυμα για το παρόν Δικαστήριο η εκδίκαση οποιασδήποτε άλλης ή άλλων Αγωγών, είναι θέμα που θα αποφασιστεί μελλοντικά στον κατάλληλο χρόνο ακόμη και εξ ιδίας πρωτοβουλίας του Δικαστηρίου. Σημειώνεται ότι οι Αγωγές 1530/11 και 2596/11 που δεν είναι συνενωμένες μεταξύ τους ούτε και με την παρούσα είναι νεότερες χρονικά και βρίσκονται στο αρχικό στάδιο, εφόσον η ακρόαση είναι ορισμένη να ξεκινήσει στις 8.10.14 και 22.10.14 αντίστοιχα. Σημειώνεται ότι οι άλλες δύο Αγωγές αναβλήθηκαν για οδηγίες, κατόπιν κοινού αιτήματος των δικηγόρων των διαδίκων, από τις 26.9.13 που για πρώτη φορά ήχθησαν ενώπιον μου, σε τρεις περιπτώσεις για σκοπούς εξώδικης διευθέτησης. Η παρούσα Αγωγή δεν ήταν ποτέ ορισμένη για τις 26.9.13. Ενώπιον μου δεν υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο που να εμποδίζει το παρόν Δικαστήριο από το να συνεχίσει να επιλαμβάνεται της παρούσας υπόθεσης. Θα πρέπει το κριτήριο για εξαίρεση να είναι η δημιουργία δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης προκατάληψης από το Δικαστή στο μυαλό του μέσου εχέφρονα πολίτη ο οποίος γνωρίζει τα γεγονότα. Δεν είναι αρκετή η ύπαρξη εικασιών ή καχυποψίας ή η προσωπική άποψη ορισμένων από τους διαδίκους, όπως πιστεύω ότι συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση. Τυχόν εξαίρεση μου για τους λόγους που εισηγείται ο κ. Πιττοκοπίτης, που δεν κρίνω βάσιμους και ούτε ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, όπως έχουν τεθεί, θα ισοδυναμούσε με άρνηση μου να εκτελέσω το δικαστικό μου καθήκον. Συνεπώς θεωρώ σαφώς ότι επιβάλλεται να συνεχίσω να επιλαμβάνομαι της παρούσας υπόθεσης. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα-Καθ'ου η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων 2, 3, 4 και 5 - Αιτητών όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της Αγωγής. (Υπ.) ........... Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής. /ΔΔ Subject: Civil / Other Actions / Interim (Αναφορά: Αίτηση για εξαίρεση Δικαστή) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο