Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Μάριου Φωτίου, Αρ. Αγωγής: 733/13, 3/4/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A67 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Σατολιά, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 733/13 Τράπεζα Κύπρου Λτδ Ενάγοντες V Μάριου Φωτίου Εναγόμενου __________ 03.04.2014 Για τον αιτητή: κ. Αννα Γεωργίου για Ανδρέας Ι. Καρύδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. (για να ακούσει απόφαση κ. Λεωνίδας Νεοφύτου) Για τους καθ' ων η αίτηση: κ. Ελπίδα Κνέκνα για Ν. Παπαθεοχάρους & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Απόφαση στην αίτηση, ημερ. 10.01.2014 Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 07.03.2013 σε ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. Στις 25.09.2013 οι ενάγοντες (καθ' ων η αίτηση στην παρούσα αίτηση) καταχώρησαν αίτηση για έκδοση διατάγματος για την υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στον πατέρα του εναγόμενου, Ανδρέα Φωτίου, το οποίο εκδόθηκε στις 15.10.
- Όπως φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης, το κλητήριο ένταλμα, μαζί με αντίγραφο του διατάγματος για την υποκατάστατη επίδοση επιδόθηκαν στον πατέρα του εναγόμενου στις 27.11.
- Αντικείμενο της παρούσας απόφασης αποτελεί η προσπάθεια του αιτητή, Γιώργου Φωτίου, να παραμερίσει (set aside) (α) την επίδοση, ημερ. 27.11.2013 και (β) το διάταγμα για την υποκατάστατη επίδοση, ημερ. 15.10.2013 και να επιτύχει (γ) την απόρριψη της αγωγής και (δ) την αναστολή της διαδικασίας, με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης (στο εξής θα αποκαλείται «η αίτηση»). Η αίτηση Η αίτηση στηρίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.5, Δ.5Β, Δ.9 θ.10, Δ.27, θ.1,2,3, Δ.39, θ.1-8, θ.48, Δ.48 θ.1,2,3 και Δ.64, θ.1,2,3,4 και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του αιτητή, ημερ. 08.01.2014, στην οποία αναφέρονται τα ουσιαστικά γεγονότα, στα οποία βασίζεται. Η ένσταση Οι Καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν να καταχωρήσουν ένσταση στην αίτηση, παρόλο που για αυτό το σκοπό τους δόθηκε χρόνος από τις 03.02.2014 μέχρι τις 26.03.
- Ακροαματική διαδικασία Η ακροαματική διαδικασία της αίτησης διεξήχθη στη βάση της ένορκης δήλωσης, που υποστηρίζει την αίτηση, και στις γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων των διαδίκων, οι οποίες, με νομική και ουσιαστική επιχειρηματολογία, υποστήριξαν την αποδοχή των εκατέρωθεν θέσεών τους. Εξέταση νομικής βασιμότητας αίτησης Εχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων δικηγόρων των διαδίκων και κρίνω ότι το πρώτο ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει το δικαστήριο είναι εάν η Δ.48, θ.8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, παρέχει δικαίωμα στον αιτητή να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση και να ζητήσει την ακύρωση του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος για υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος, ημερ. 15.10.2013. Και αυτό, διότι η επίλυση αυτού του ζητήματος είναι καθοριστική για την τύχη της αίτησης στο σύνολό της, καθώς για να εξετασθεί η δυνατότητα έκδοσης του διατάγματος με αρ. (Α) και συνακόλουθα του διατάγματος με αρ. (Δ) της αίτησης, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η προηγούμενη ακύρωση του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης (S.P.P. Projects Limited v. Integral Equipment Sarl
(1993)1 Α.Α.Δ. 762). Αυτό προκύπτει και από την αγόρευση της ευπαίδευτης δικηγόρου του αιτητή. Από την ίδια αγόρευση προκύπτει επίσης ότι η θεραπεία με αρ. (Γ) της αίτησης έχει εγκαταλειφθεί. Στο σημείο αυτό οφείλω να επισημάνω, ότι το γεγονός, ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση, δεν σημαίνει ότι δεν είχαν δικαίωμα να ακουστούν και να καταχωρήσουν γραπτή αγόρευση, όπως και έπραξαν, με οδηγίες του δικαστηρίου. Αλλωστε η μη καταχώρηση ένστασης δεν εξυπακούει και έλλειψη πρόθεσης εμφάνισης για διατύπωση οποιασδήποτε θέσης, όσον αφορά, είτε την ίδια την παράλειψη καταχώρησης ένστασης, είτε την εν γένει πορεία της αίτησης (Μιχαήλ και άλλος v. Α/φοί Πούλλου Λτδ (Αρ.2)
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 684). Η ευπαίδευτη δικηγόρος του αιτητή, στην αγόρευσή της, εισηγείται, ότι ο αιτητής νομιμοποιείται στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης, στη βάση της Δ.48, θ.8
(4)και της Δ.39, θ.2 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το επιχείρημα είναι ότι η Δ.48, θ.8
(4)παρέχει την ευχέρεια στο δικαστήριο να παραμερίσει προηγούμενο διάταγμά του, το οποίο εκδόθηκε μονομερώς. Στη Δ.39, θ.2 διευκρινίζεται, ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις ένας ενόρκως δηλών μπορεί να ορκισθεί αναφορικά με γεγονότα, τα οποία δεν δύναται να αποδείξει με δική του προσωπική γνώση, νοουμένου, ότι αποκαλύπτει την πηγή των γνώσεών του. Υπό το φως των προνοιών του πιο πάνω θεσμού και εν όψει του ότι ο αιτητής αναφέρει τις πηγές της γνώσης του αναφορικά με τα γεγονότα τα οποία εκθέτει στην ένορκη δήλωσή του, οπότε και ήταν ορθό να ορκισθεί και να υποστηρίξει με τη μαρτυρία του την αίτηση. Επομένως η αίτηση καταχωρήθηκε νομότυπα από τον αιτητή, που ήταν δεόντως εξουσιοδοτημένος να το πράξει από τον Ανδρέα Φωτίου, ο οποίος αναφέρεται στο διάταγμα. Η ευπαίδευτη δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση, στη δική της αγόρευση, εισηγείται, με αναφορά σε σχετική νομολογία, ότι η Δ.48, θ.8
(4)δεν παρέχει δικαίωμα σε οποιοδήποτε τρίτο να υποβάλει αίτηση δια κλήσεως για παραμερισμό, ακύρωση ή τροποποίηση διατάγματος, που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση, αλλά μόνο στο πρόσωπο που επηρεάζεται ή νομιμοποιείται (locus standi). Η εμβέλεια της Δ.48, θ.8
(4)εκτείνεται και έξω από τη σφαίρα της παρ. 1 του καν. 8 της Δ.48. Οι περιπτώσεις, οι οποίες προβλέπονται από τη Δ.16, θ.9 και Δ.10, θ.7 αποτελούν εκφάνσεις της γενικότερης αρχής, η οποία ενσωματώνεται στη Δ.48, κ.8
(4). Σύμφωνα με το επιχείρημα, στην παρούσα αίτηση, η μόνη σχέση του αιτητή με τον εναγόμενο είναι αυτή των αδελφών. Καμιά άλλη ιδιότητα δεν υπάρχει μεταξύ τους. Καμιά επίσης άλλη σχέση δεν έχει ο Ανδρέας Φωτίου με τον εναγόμενο πέραν της σχέσης πατέρα υιού. Το γεγονός ότι το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε, ως παραδέχεται στην ένορκη δήλωσή του ο αιτητής, στην οικία του Ανδρέα Φωτίου, δεν αποτελεί, ούτε συνιστά ικανοποιητικό λόγο για να κριθεί και να ενταχθεί στα πρόσωπα που παρέχεται η δυνατότητα από τη Δ.48, κ.8
(4)να αποταθούν στο δικαστήριο ως επηρεαζόμενα για ακύρωση ή διαφοροποίηση διατάγματος, που εκδόθηκε μονομερώς. Τα θέματα που θίγονται από τον αιτητή και σχετίζονται με την επίδοση της αγωγής αποτελούν ζητήματα μεταξύ των εναγόντων και του εναγόμενου στην αγωγή και κανένα συμφέρον έχει ο αιτητής στα πλαίσια της αγωγής επί τούτων. Στην Κουή v. Χριστοδούλου
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 401 λέχθηκε ότι η Δ.48, θ.8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν παρέχει δικαίωμα, σε τρίτα πρόσωπα (μη διαδίκους), γενικά, υποβολής αίτησης δια κλήσεως, με σκοπό την ακύρωση ή την τροποποίηση ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος, το οποίο εκδόθηκε σε διαδικασία, στην οποία τα τρίτα πρόσωπα δεν είναι διάδικοι. Οι λέξεις «any person» (οποιοδήποτε πρόσωπο) στη Δ.48, θ.8
(4)δεν καλύπτουν πρόσωπα, για τα οποία δεν έχει καταχωρηθεί οποιαδήποτε αίτηση για συνένωση τους ως διάδικους, σε διαδικασία στην οποία τα επίδικα θέματα είναι ανοικτά (Δέστε: Heli-Air (Egypt) J.S.C. v. Drescher
(1988)1 C.L.R. 234). Στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση της Brainpedia Holdings Ltd
(2010)1(Γ) Α.Α.Δ. 1713 διευκρινίσθηκε, ότι τα αποφασισθέντα σην Κουή (ανωτέρω) δεν καταργούν τη δυνατότητα παρέμβασης στη διαδικασία. Απλά, για την υποβολή αίτησης παραμερισμού διατάγματος, που εκδόθηκε μονομερώς, τίθεται, ως προϋπόθεση, η προηγούμενη υποβολή αίτησης συνένωσης του προσώπου, που ισχυρίζεται, ότι επηρεάζονται τα συμφέροντά του. Στην Κουή (ανωτέρω), της οποίας τα γεγονότα προσομοιάζουν με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου υποβλήθηκε αίτηση, από την εφεσείουσα, για παραμερισμό και ακύρωση διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης της αγωγής, στην οποία, μετά από μονομερή αίτηση του ενάγοντα-εφεσίβλητου, εκδόθηκε διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης της αγωγής, στη μητέρα του εναγόμενου, αιτήτρια στην προαναφερόμενη αίτηση και εφεσείουσα στην έφεση. Μετά την έκδοση του προαναφερόμενου μονομερούς διατάγματος και την επίδοση της αγωγής στην εφεσείουσα αυτή καταχώρησε την προαναφερόμενη αίτηση, βασιζόμενη στις Δ.Δ. 5, 5Α, 6 και 48 Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου. Ο εφεσίβλητος, ενάγων στην προαναφερόμενη αγωγή, και καθ' ου η αίτηση στην αίτηση, καταχώρησε ένσταση, στην αίτηση, επικαλούμενος έντεκα διαφορετικούς λόγους για τους οποίους ζητούσε την απόρριψη της αίτησης. Ο κυριότερος λόγος ήταν ότι η αιτήτρια-εφεσείουσα δεν είχε δικαίωμα και δεν νομιμοποιείτο στην καταχώρηση της αίτησης, εφόσον δεν ήταν διάδικος, ούτε και είχε οποιοδήποτε συμφέρον στην υπόθεση. Το πρωτόδικο δικαστήριο, αφού ανέλυσε τη νομική πτυχή της υπόθεσης και ιδιαίτερα τη Δ.5 και Δ.48, θ.8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι δεν παρέχεται δικαίωμα υποβολής αίτησης, δια κλήσεως, με σκοπό τον παραμερισμό διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο (εκτός των διαδίκων), αλλά μόνο στα πρόσωπα που επηρεάζονται, από το εκδοθέν διάταγμα και νομιμοποιούνται να το πράξουν. Στην προκείμενη περίπτωση η μόνη σχέση της αιτήτριας-εφεσείουσας με τον εναγόμενο ήταν αυτή της μητέρας με γιό, η ίδια η εφεσείουσα, στην ένορκη δήλωσή της, ανέφερε, ότι δεν αντιπροσώπευε τον εναγόμενο γιό της, τα επίδικα θέματα της αγωγής δεν είχαν οποιαδήποτε σχέση με την εφεσείουσα και επομένως, το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα, πως η εφεσείουσα δεν είχε οποιοδήποτε συμφέρον στα πλαίσια της αγωγής. Άρα δεν ήταν επηρεαζόμενο πρόσωπο ή πρόσωπο που νομιμοποιείτο στην υποβολή της αίτησης παραμερισμού. Κατά συνέπεια απέρριψε την αίτηση, με έξοδα σε βάρος της αιτήτριας-εφεσείουσας. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, με το ακόλουθο σκεπτικό: «1. Η Δ.48, θ.8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στην οποία βασίστηκε η εφεσείουσα για την υποβολή της προαναφερόμενης αίτησης της, δεν παρέχει δικαίωμα, σε τρίτα πρόσωπα (μη διαδίκους), γενικά, υποβολής αίτησης δια κλήσεως με σκοπό την ακύρωση ή την τροποποίηση ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος το οποίο εκδόθηκε σε διαδικασία στην οποία τα τρίτα πρόσωπα δεν είναι διάδικοι. Οι λέξεις «any person» (οποιοδήποτε πρόσωπο) στη Δ.48, θ.8
(4)δεν καλύπτουν πρόσωπα για τα οποία δεν έχει καταχωρηθεί οποιαδήποτε αίτηση για συνένωση τους ως διάδικους, σε διαδικασία στην οποία τα επίδικα θέματα είναι ανοικτά (Δέστε: Heli-Air (Egypt) J.S.C. v. Drescher
(1988)1 C.L.R. 234).
- Η Δ.35, θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία αφορά στις εφέσεις, αντιστοιχεί στην Δ.58, θ.1 των Θεσμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας, που ήταν σε ισχύ την 1.1.1954, ημερομηνία κατά την οποία οι περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί, Κεφ. 12, οι οποίοι αντικατέστησαν τους προηγούμενους θεσμούς, τέθηκαν σε εφαρμογή στην Κύπρο με τον περί Δικαστηρίων Νόμο του 1953 (Ν. 40/53). Όπως επεξηγείται στο Annual Practice του 1956, στη σελ. 1244, τα πρόσωπα που δικαιούνται να εφεσιβάλουν μια απόφαση είναι οι διάδικοι. Πρόσωπα που δεν είναι διάδικοι μπορούν, με άδεια η οποία παραχωρείται κατόπιν μονομερούς αιτήσεως προς το Εφετείο, να εφεσιβάλουν μια απόφαση ή διάταγμα που επηρεάζουν τα συμφέροντα τους. Εκτεταμένη αναφορά στην παλιά Αγγλική Διαταγή 58, θ.3 των Αγγλικών Θεσμών γίνεται και στο Annual Practice του 1960, στη σελ.
- Εκεί αναφέρεται επίσης ότι δικαίωμα έφεσης έχουν οι διάδικοι καθώς και πρόσωπα στα οποία έχει επιδοθεί ειδοποίηση της απόφασης ή του διατάγματος που εκδόθηκε, καθώς επίσης και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, το οποίο εξασφάλισε την άδεια του Εφετείου και το οποίο θα μπορούσε να καταστεί διάδικος στην αγωγή αν η αγωγή του επιδιδόταν. Επεξηγείται επίσης ότι η άδεια του Εφετείου δίδεται στις περιπτώσεις που το πρόσωπο, μη διάδικος, αποδεικνύει, εκ πρώτης όψεως, ότι είναι πρόσωπο ενδιαφερόμενο, παραπονούμενο (aggrieved) ή δυσμενώς επηρεασθέν από την απόφαση ή το διάταγμα (Δέστε: Cyprus Asbestos Mines Co. Ltd
(1990)1 Α.Α.Δ. 49). 3. Η απόφαση στην υπόθεση George D. Counnas & Sons Ltd v. Union Lebanese etc.
(1977)1 C.L.R. 271 και οι αποφάσεις που αναφέρονται σ' εκείνη την υπόθεση και τις οποίες επικαλέστηκε η εφεσείουσα προς υποστήριξη των θέσεών της είναι ουσιωδώς διαφορετικές από την παρούσα υπόθεση. Στην υπόθεση Counnas (ανωτέρω,) αλλά και στις αποφάσεις που αναφέρονται εκεί, είχε γίνει επίδοση της αγωγής σε κατ' ισχυρισμό αντιπρόσωπο στην Κύπρο, των αλλοδαπών εναγομένων, και την αίτηση για παραμερισμό του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης είχαν υποβάλει οι αλλοδαποί εναγόμενοι, ενεργούντες μέσω του εν Κύπρω φερόμενου ως αντιπροσώπου τους. Άλλες υποθέσεις στις οποίες αναφέρθηκε η εφεσείουσα αφορούν σε περιπτώσεις ασφαλιστικών εταιρειών οι οποίες έχουν, εκ του νόμου, απορρέον καθήκον να καλύψουν τη ζημιά του εναγομένου και οι οποίες υποκαθίστανται ουσιαστικά στη θέση και στα δικαιώματα του ίδιου του εναγόμενου. Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις των Ασφαλιστικών Εταιρειών, ο κανόνας πρακτικής είναι ότι, μόνον οι διάδικοι έχουν δικαίωμα να καταχωρίσουν παρεμπίπτουσες αιτήσεις και αν ασφαλιστική εταιρεία επιθυμεί κάτι τέτοιο, πρέπει να το κάμει χρησιμοποιώντας το όνομα του ασφαλισμένου-πελάτη της και διαδίκου στην αγωγή (Δέστε: Murfin v. Ashbridge & Martin [1941] 1 All E.R. 231). 4. Στην παρούσα υπόθεση η εφεσείουσα δεν υπέβαλε ποτέ οποιαδήποτε αίτηση για να καταστεί διάδικος στην πρωτόδικη διαδικασία αλλά ούτε και εξασφάλισε οποιαδήποτε άδεια του Εφετείου για να καταχωρήσει την παρούσα έφεση, στην οποία μάλιστα τροποποίησε τον τίτλο της πρωτόδικης διαδικασίας χωρίς να έχει προβεί σε οποιοδήποτε δικονομικό διάβημα. Η μόνη σχέση της με τα όσα συνέβησαν πρωτοδίκως είναι ότι εκδόθηκε μονομερώς, από το πρωτόδικο δικαστήριο, διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης της αγωγής στην ίδια, για λογαριασμό του εναγόμενου γιού της ο οποίος βρίσκεται στο εξωτερικό. Δεν θεωρούμε, υπό τις περιστάσεις, ότι η αιτήτρια είχε δικαίωμα καταχώρισης αίτησης παραμερισμού του μονομερούς διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης, δυνάμει της Δ.48, θ.8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπως ορθά αποφάσισε το πρωτόδικο δικαστήριο, και επίσης δεν θεωρούμε ότι η εφεσείουσα, χωρίς την εκ των προτέρων εξασφάλιση οποιασδήποτε άδειας, είχε δικαίωμα να καταχωρήσει την παρούσα έφεση στην οποία μάλιστα άλλαξε, αυθαίρετα, και τον τίτλο» (βλέπε σχετικά και Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία (Δημόσια) Λτδ v. Λόντου, Πολιτική Εφεση αρ.: 146/2009, ημερ. 25.04.2012). Στην προκείμενη περίπτωση, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, ο αιτητής είναι αδελφός του εναγόμενου και υιός του Ανδρέα Φωτίου, που είναι το πρόσωπο, στο οποίο διατάχθηκε να επιδοθεί το κλητήριο ένταλμα, με το διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης, ημερ. 15.10.2013. Από το φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι το πρόσωπο αυτό δεν έχει υποβάλει, πριν από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, αίτηση συνένωσης του ως διαδίκου, την οποία θα μπορούσε να υποβάλει, σε περίπτωση, που θεωρούσε, ότι επηρεάζονται οποιαδήποτε συμφέροντά του από την έκδοση του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης. Το γεγονός, ότι στην ένορκη δήλωση, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι ενεργεί ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του πατέρα του Ανδρέα Φωτίου, δεν διαφοροποιεί τα πράγματα, καθώς, ούτως ή άλλως, αιτητής στην παρούσα αίτηση είναι ο ίδιος προσωπικά και αυτό είναι προφανές από το σώμα της αίτησης. Συναφώς κρίνεται ότι ο αιτητής δεν είναι επηρεαζόμενο πρόσωπο ή πρόσωπο που νομιμοποιείται στην υποβολή της παρούσας αίτησης, μέσα στην έννοια της Δ.48, θ.8
(4). Κατάληξη Με το πιο πάνω σκεπτικό η αίτηση απορρίπτεται, ως νομικά αβάσιμη. Τα έξοδα της αίτησης, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση και σε βάρος του αιτητή, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................................... Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Αίτηση για παραμερισμό διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης, της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος και για απόρριψη της αγωγής - Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, θ.8
(4)- Ερμηνεία λέξεων «any person» (οποιοδήποτε πρόσωπο) στη Δ.48, θ.8
(4)) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο