ADCS International Limited πρώην Andreas C. Demetriades Consulting Services Ltd ν. Κώστα Κουτσοφτίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 2047/2012, 30/4/2014

(9)(n) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ζητούν απόρριψη της αγωγής λόγω παράληψης συνέχισης της διαδικασίας. Τα γεγονότα που αναφέρονται στην αίτηση και στην ένορκη δήλωση του εναγόμενου 1 που συνοδεύει την αίτηση, τα οποία προκύπτουν και από τον φάκελο της δικογραφίας είναι μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Μετά την παραπομπή της υπόθεσης/Αίτησης Κ13/2009 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου και αφού η υπόθεση έλαβε τον πιο πάνω αριθμό, το Δικαστήριο στις 12.6.2013, όρισε την υπόθεση για οδηγίες την 27.6.2012 ημερομηνία κατά την οποία έδωσε οδηγίες όπως οι ενάγοντες καταχωρήσουν την έκθεση απαίτησης τους εντός 30 ημερών. Παρελθούσης της πιο πάνω προθεσμίας και ενώ δεν καταχωρήθηκε η έκθεση απαίτησης των εναγόντων, οι εναγόμενοι καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση στις 4.10.

1. Μετά την καταχώρηση και επίδοση της πιο πάνω αίτησης προς τους ενάγοντες, οι ενάγοντες καταχώρησαν στο Πρωτοκολλητείο και τοποθετήθηκε στον φάκελο της υπόθεσης στις 7.11.2013 την έκθεση απαίτησης τους, την οποία όμως, οι αιτητές απορρίπτουν ως εκπρόθεσμη και επιμένουν στην αίτηση τους (σχετικό είναι το πρακτικό του δικαστηρίου ημερομηνίας 18.11.2013). Ενόψει της πιο πάνω δήλωσης των συνηγόρων των αιτητών, οι καθ΄ων η αίτηση ζήτησαν χρόνο για καταχώρηση ένστασης πράγμα που έπραξαν στις 4.2.2014, αφού προηγουμένως, καταχώρησαν και μονομερή αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης ώστε η έκθεση απαίτησης τους να θεωρείται εμπρόθεσμη. Η πιο πάνω μονομερής αίτηση παρέμεινε και εκκρεμεί προς εξέταση ενόψει των ζητημάτων που εγείρονται με την υπό κρίση αίτηση αλλά και ως άμεσα συνδεμένη και συνυφασμένη με αυτή. Ο εναγόμενος 1 υποστηρίζει με την ένορκη του δήλωση ότι: «το Δικαστήριο έχει εξουσία να διατάξει απόρριψη της παρούσας αγωγής καθότι οι Ενάγοντες παρέλειψαν να λάβουν τα αναγκαία και λογικά μέτρα για την προώθηση και αποπεράτωση της σε λογικό διάστημα ή και λόγω εσκεμμένων ενεργειών των Εναγόντων που φαίνονται από τον φάκελο της υπόθεσης και από όσα ανέφερα ανωτέρω, και είχαν σαν αποτέλεσμα την αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην εκδίκαση των αγωγή, κατά παράβαση των συνταγματικών και άλλων δικαιωμάτων μας, αφού μεταξύ άλλων καθίστατο αδύνατη η διεξαγωγή μιας δίκαια δίκης». «Ως εκ των πιο πάνω, θεωρώ δίκαιο όπως απορριφθεί η παρούσα αγωγή λόγω παράλειψης συνέχισης της διαδικασίας και για τον λόγο ότι καθιστά κατάχρηση της διαδικασίας και λόγω του ότι πάρα μόνο ταλαιπωρία και ζημία έχει προκαλέσει σε εμένα και την Εναγόμενη 2» Η ένσταση των εναγόντων περιλαμβάνει του ακόλουθους λόγους ένστασης: Η αίτηση στερείται ουσιαστικού και νομικού ερείσματος. Η αίτηση είναι καταχρηστική. Οι ισχυρισμοί που προβάλλουν οι Αιτητές για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι αδικαιολόγητοι και/ή μη επαρκείς και δεν μπορούν να γίνουν δεκτοί από το Σεβαστό Δικαστήριο. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, θα επιφέρει επιπτώσεις ως επίσης και θα δημιουργήσει αδικία και θα δημιουργήσει κώλυμα στην ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Θα επηρεάσει το δικαίωμα του Ενάγοντα να ακουστεί, ιδιαίτερα εφόσον έχει καλή υπεράσπιση. Η αίτηση παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας και τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και/ή ανεπίτρεπτη και/ή αντίθετη των Διαδικαστικών Κανονισμών και της πρακτικής του Δικαστηρίου. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμους και/ή των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας Με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση των εναγόντων, επαναλαμβάνονται οι λόγοι της ένστασης καθώς και τα γεγονότα της υπόθεσης. Επίσης η ενόρκως δηλούσα αναφέρει μεταξύ άλλων ότι: «.Η Έκθεση Απαίτησης, χωρίς καμία ηθελημένη αδιαφορία, καταχωρήθηκε στις 07/11/2013 εκ παραδρομής, αβλεψίας και λάθους στο σύστημα που μας ενημερώνει για τις προθεσμίες καταχώρησης, του οποίου μιας από τις χειρίστριες είμαι εγώ» «
2. Το λάθος αυτό διαπιστώθηκε όταν λάβαμε την αίτηση των Εναγομένων με την οποία εξαιτούνται όπως η αγωγή υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο απορριφθεί λόγω παράλειψης συνέχισης της διαδικασίας. Εντός σύντομου χρονικού διαστήματος, από την επίδοση της αίτησης απόρριψης, ελέχθηκε το σύστημα που ενημερώνει για τις προθεσμίες, εξετάστηκε ο φάκελος των Εναγόντων, ετοιμάστηκε ειδοποίησης αλλαγής ονόματος των Εναγόντων και καταχωρήθηκε η Έκθεση Απαίτησης». Κατά την ακρόαση της αίτησης, οι συνήγοροι των διαδίκων παρουσίασαν γραπτώς τις αγορεύσεις τους θέτοντας η κάθε πλευρά τα επιχειρήματα της ενώπιον του Δικαστηρίου για την αποδοχή της αίτησης από την μια και από την άλλη τους λόγους που συνηγορούν στην απόρριψη της αίτησης. Ο συνήγορος των αιτητών κύριο επιχείρημα είχε την καθυστέρηση στην καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης και στην δικαιολογία που δόθηκε για αυτή με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των εναγόντων. Ο συνήγορος των καθ ών η αίτηση, με αναφορά σε νομολογία επί του θέματος, εισηγείται ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει καθότι έστω και εκπρόθεσμα η έκθεση απαίτησης έχει καταχωρηθεί. Τα όσα αναφέρουν οι συνήγοροι διαδίκων στις αγορεύσεις τους λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο στο σύνολο τους χωρίς ανάγκη επανάληψης. Σχετική αναφορά γίνεται πιο κάτω και όπου αυτό κριθεί σκόπιμο και αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.26 Θ.1 προβλέπει τα σχετικά με την παράλειψη καταχώρησης έκθεσης απαίτησης και το δικαίωμα του εναγόμενου όπως αποταθεί, σε μια τέτοια περίπτωση, στο Δικαστήριο και να ζητήσει απόρριψη της αγωγής με έξοδα. Στην προκειμένη περίπτωση, έχοντας κατά νου το ιστορικό της υπόθεσης, το οποίο αναφέρεται και πιο πάνω, οι ενάγοντες κακώς προβάλλουν τους λόγους ένστασης με αρ. 1, 2 και
3. Σύμφωνα με την πιο πάνω διαταγή, η οποία περιλαμβάνεται την νομική βάση της αίτησης των εναγομένων - αιτητών, οι εναγόμενοι είχαν κάθε δικαίωμα να αιτηθούν την απόρριψη της αγωγής εφόσον οι ενάγοντες δεν καταχώρησαν την έκθεσης απαίτησης τους εντός της προθεσμίας που όρισε το δικαστήριο και δεν αιτήθηκαν μέχρι τότε για παράταση του χρόνου. Σε ότι αφορά την τήρηση των προθεσμιών μέσα από την Νομολογία προκύπτουν οι ακόλουθες αρχές: Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Όπου τίθενται προθεσμίες για την λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα το συμφέρον της δικαιοσύνης. Οι χρονικές προθεσμίες που καθορίζονται από το Δικαστήριο και τους δικονομικούς κανόνες έχουν ως απώτερο σκοπό την όσο το δυνατό ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Εκεί όμως που η αυστηρή εφαρμογή των χρονικών προθεσμιών μπορεί να αποβεί άδικη για ένα από τους διάδικους, οι δικονομικοί κανόνες παρέχουν την ευχέρεια παράτασης μίας χρονικής προθεσμίας νοουμένου ότι μία τέτοια παράταση είναι δικαιολογημένη κάτω από τις περιστάσεις (βλ. Τhas Maritime Co Ltd και Στέλιος Ρήγας κα Α.Α.Δ 1 (Α) σελ 643). Κάθε διάδικος μπορεί πριν από την πάροδο της προθεσμίας που καθορίζονται από του Δικονομικούς κανόνες αλλά και μετά από αυτή να υποβάλει αίτηση για την παράταση της (βλέπε Eleftheriades and another v. Mavrellis and another

(1985)1 CLR 440) Σχετική με την παράταση των προθεσμιών είναι η Δ.57 Θ. 2, η οποία προβλέπει τα εξής: "Ένα δικαστήριο ή Δικαστής θα έχει την εξουσία να επεκτείνει ή να μείωση τον χρόνο που καθορίζεται από αυτούς τους κανονισμούς ή ορίζεται από οιονδήποτε διάταγμα επεκτάσεως του χρόνου για να γίνει κάτι ή να αρχίσει κάποια διαδικασία, υπό τοιούτους όρους (αν υπάρχουν) που το δίκαιο της περίπτωσης θα απαιτεί και οιαδήποτε τέτοια επέκταση του χρόνου μπορεί μετά την λήξη του χρόνου που ορίστηκε ή επετράπηκε νοουμένου ότι όταν ο χρόνος για την παράδοση οιουδήποτε δικογράφου ή εγγράφου ή καταχώρησης οιασδήποτε ενόρκου δηλώσεως, απαντήσεως ή εγγράφου ή τελέσεως οιασδήποτε πράξεως ή καθωριστεί οπό οιονδήποτε των κανονισμών ή από οιανδήποτε οδηγία ή διάταγμα του Δικαστηρίου ή Δικαστού, τα έξοδα οιασδήποτε αιτήσεως για παράταση του τοιούτου χρόνου και οιουδήποτε διατάγματος θα καταβάλλονται από τον διάδικο που κάμνει την τοιαύτη αίτηση εκτός αν το Δικαστήριο ή Δικαστής διατάξει διαφορετικά". Σε ότι αφορά την εφαρμογή και την εμβέλεια της Δ.26 Θ. 1 το δικαστήριο έχει την εξουσία και την ευχέρεια να πράξει ότι θεωρεί δίκαιο, είτε να αποδεχτεί την αίτηση απόλυτα είτε με την επιβολή όρου στην άλλη πλευρά που να παρέχει διέξοδο στην απόρριψη (βλ. Pryer v. Smith

(1977)1 All E.R. 218 και Samuels v. Linzi Dresses Ltd

(1980)1 All E.R. 803). Στην δεύτερη περίπτωση το δικαστήριο μπορεί να αποδεχτεί την αίτηση και να εκδώσει διάταγμα απόρριψης της απαίτησης εάν δεν καταχωρηθεί η έκθεση απαίτησης εντός του χρόνου που θα ορίσει. Στην υπό κρίση περίπτωση, η έκθεση απαίτησης καταχωρήθηκε με καθυστέρηση και μετά την καταχώρηση της παρούσας αίτησης ενώ εξήγηση για τους λόγους της παράλειψης των εναγόντων να το πράξουν εγκαίρως δίδεται με τις παρ. 9, 10 και 11 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση τους. Σε κάθε δε περίπτωση που παρατηρείται καθυστέρηση στην τήρηση των δικονομικών προθεσμιών ή προθεσμιών που δίδονται από το δικαστήριο θα πρέπει να δίδεται εξήγηση και δικαιολογία από τον διάδικο που παραλείπει να πράξει κάτι. Υπάρχουν δε περιπτώσεις που και αν ακόμα η εξήγηση ή η δικαιολογία δεν κριθεί ως επαρκής για το δικαστήριο αυτό το γεγονός δεν μπορεί να είναι καταλυτικής σημασίας ιδιαίτερα όταν συντρέχουν άλλοι σοβαροί και ουσιαστικοί λόγοι ώστε να παρατείνει τις τασσόμενες προθεσμίες. Στην κρινόμενη περίπτωση επικαλούνται οι ενάγοντες λάθος και παράλειψη των δικηγόρων τους ως προς την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης, γεγονός το οποίο έχουν αντιληφθεί μετά την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Από την υπόθεση Grand Metropolitan Co v. Evans (C.A)

(1992)1 W.L.R. 1191, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Ρουβανιάς Λτδ κ.ά ν. Δημοκρατίας

(2000)3 Α.Α.Δ 191 , συνάγεται ως γενικός κανόνας ότι υπάρχει ταύτιση συμφέροντος μεταξύ του διαδίκου και του δικηγόρου του. Αυτό προκύπτει από το πιο κάτω απόσπασμα όπως λέχθηκε στην Ρουβανιάς: «Ο διάδικος δεν μπορεί, κατά κανόνα, να προβάλλει το λάθος, αμέλεια η παράλειψη του δικηγόρου του για να πετύχει την παράταση προθεσμιών ή την αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών. Θα αποτελούσε ένα εύσχημα τρόπο υπερφαλάγγισης των δικονομικών διατάξεων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα αυτά εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης και συνεπακόλουθα το κύρος μας. Μας ενισχύουν σε αυτή τη θέση, τα λεχθέντα στην υπόθεση, από την υπόθεση The Grand Metropolitan Nominee (No 2) Co Ltd v. Evans, The Times Law Reports May 15 1992: ¨The Court should not be astute to find excuses for such failure since obedience to orders of the court is the foundation on which its authority is founded¨ Σύμφωνα με την νομολογία (βλέπε Σταυρινή Κολλάτου ν. Κυριάκου Παναγιώτου Πολιτική Έφεση 11478 ημερομηνίας 30.6.2003), το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου να εγκρίνει την παράταση των προθεσμιών που τίθενται είτε από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είτε από διαταγή του δικαστηρίου για την λήψη διαδικαστικών μέτρων. Στην αποτίμηση των συμφερόντων της Δικαιοσύνης, προέχει η διασφάλιση δίκαιης δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκάτερου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεση του, όσο και με την διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση της δίκαιης δίκης. Κάθε απόκλιση από αυτούς πρέπει να δικαιολογείται, γίνεται αποδεκτή, εφόσον δεν αντιστρατεύεται τα θέσμια της δίκαιης δίκης, ως η περίπτωση της ηθελημένης αδιαφορίας για την μη τήρηση τους. Τα συμφέροντα του αντιδίκου που αξαιτείται την παράταση, λαμβάνονται υπόψη, όλως ιδιαίτερα, ο πιθανός επηρεασμός των ουσιαστικών, καθώς και των δικονομικών του δικαιωμάτων. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για την επίτευξη δίκαιης δίκης. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δίκαιης δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Στην προκειμένη περίπτωση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση δεν αποκαλύπτεται οποιοδήποτε γεγονός που να αποκαλύπτει δυσμενή επηρεασμό οιουδήποτε ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος των καθ΄ων η αίτηση, οι δε ισχυρισμοί που προβάλλει ο ενόρκως δηλών στις παρ. 14 και 15 της ένορκης του δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση κρίνονται ως γενικοί. Κατά την άποψη μου η αποδοχή της αίτησης θα ισοδυναμούσε με άρνηση και στέρηση του δικαιώματος των εναγόντων να ακουστούν. Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ενόψει και της καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης, πως είναι ορθό η αίτηση να απορριφθεί και απορρίπτεται. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι γενεσιουργός αιτία της παρούσας διαδικασίας αποτέλεσε η μη συμμόρφωση των καθ΄ων η αίτηση με την διαταγή του δικαστηρίου για καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης τους, κάτι που έπραξαν μετά την καταχώρηση της, επιδικάζω τα έξοδα της παρούσας αίτησης υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ΄ων η αίτηση. Αυτά να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να τεθούν στο Δικαστήριο για έγκριση, θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. Σε ότι αφορά την αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης ημερ. 4.12.2013 αυτή υπό τις περιστάσεις εγκρίνεται και εκδίδεται διάταγμα ως η παρ. Α της αίτησης, χωρίς διαταγή για έξοδα. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο