Favero General Trading Ltd ν. Γεράσιμος Βάττης κ.α., Αρ.Aγωγής: 3489/2013, 29/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A114 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ.Κουνίδου Ε.Δ. Αρ.Aγωγής: 3489/2013 Μεταξύ: Favero General Trading Ltd, από την Λεμεσό Ενάγοντες Και Γεράσιμος Βάττης, από την Πάφο Μαρίνος Βάττης, από την Πάφο Εναγομένων ----------------------- Ημερομηνία: 29 Μαΐου 2014 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κα Γιαβάσιη για κ. Ν. Καλλή Για τους Εναγόμενους - Καθ΄ων η Αίτηση: κα Θεμιστοκλέους για κ. Κ. Σιαηλή ----------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες με μονομερή αίτηση τους ημερομηνίας 5.112.2013, η οποία μετατράπηκε σε δια κλήσεως, μετά από διαταγή του Δικαστηρίου για επίδοση της, ζητούν την έκδοση διατάγματος με το οποίο να διατάσσονται οι εναγόμενοι όπως παύσουν να επεμβαίνουν παράνομα εντός του ακινήτου τους. Η αίτηση έχει ως νομική της βάσης, τις Δ.17 Θ.2-13, Δ.49 Θ.1- 3, 4 και 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, τον Περί Δικαστηρίων Νόμο, τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, τον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, το Σύνταγμα , την νομολογία το Κοινοδίκαιο, τις αρχές της επιείκειας και τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του διευθυντή των εναγόντων, Γιώργου Σιακόλα που υποστηρίζει την αίτηση, η ενάγουσα είναι δικαιούχος και/η νόμιμος κάτοχος και/ή έχει εμπράγματο δικαίωμα επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 8687, Σχ.:51, Τμήμα:30, τεμάχιο 337, το οποίο βρίσκεται στην τοποθεσία Μελεσιής - Ρουσπηλιός, στην κοινότητα Τίμη της επαρχίας Πάφου, δυνάμει συμφωνίας μίσθωσης με την Κυπριακή Δημοκρατία από 1.9.2008 μέχρι 31.08.
- Οι εναγόμενοι, οι οποίοι είναι οι ιδιοκτήτες και/ή νόμιμοι κάτοχοι ακινήτου που συνορεύει με το πιο πάνω τεμάχιο τους, από τον Αύγουστο του 2013 έχουν εγκαταστήσει και/ή έχουν τοποθετήσει εργαλεία και/ή σωρεία μπαλών αχύρου και/ή αντικείμενα που αφορούν την εργασία τους στο ακίνητο τους χωρίς την συγκατάθεση της ενάγουσας κατά τρόπο που παράνομα επεμβαίνουν στο τεμάχιο της. Η δε παράνομη επέμβαση καλύπτει 4300 τ.μ του ακινήτου και αφορά τους καλυμμένους χώρους του υπογείου της οικοδομής η οποίας ανεγείρεται εντός του ακινήτου. Πληροφορήθηκε και/ή αντιλήφθηκε την παράνομη επέμβαση στις 20.11.2013 οπότε και απαίτησε από τους εναγόμενους να σταματήσουν να επεμβαίνουν στο ακίνητο της ενάγουσα χωρίς αποτέλεσμα. Από τις 20.11.2013 είχε πολλές επαφές με διάφορους τρόπους με τους εναγόμενους με σκοπό την εξώδικη διευθέτηση του θέματος χωρίς όμως αποτέλεσμα. Παράλληλα λόγω σοβαρού προβλήματος που αντιμετωπίζει καθυστέρησε να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση. Παρά τις εκκλήσεις προς άρση της επέμβαση, οι εναγόμενοι αρνούνται να το πράξουν και συνεχίζουν να επεμβαίνουν παράνομα στο ακίνητο. Έχει ανατεθεί η εκτέλεση έργου στο ακίνητο και από την πιο πάνω συμπεριφορά των εναγομένων δεν δύναται να ολοκληρωθεί αυτή. Από την πιο πάνω επέμβαση, οι εναγόμενοι κερδίζουν καθότι επέκτειναν την φάρμα τους εντός αυτού και το εκμεταλλεύονται χωρίς να πληρώνουν ενοίκιο ενώ η ενάγουσα καταβάλλει προς την Κυπριακή Δημοκρατία για το μερίδιο όπου γίνεται η επέμβαση €5,000 μηνιαίως. Υποστηρίζει ο ενόρκως δηλών ότι η ενάγουσα έχει καλή υπόθεση και υφίσταται ζημιά και έξοδα από την παράνομη επέμβαση των εναγομένων. Επίσης, ότι εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα οι εναγόμενοι δεν θα σταματήσουν την επέμβαση και η ενάγουσα δεν θα μπορέσει να ολοκληρώσει την ανέγερση της οικοδομής την οποία άρχισε και για την οποία ήδη έχει δαπανήσει μεγάλο χρηματικό ποσό. Ως Τεκμήρια στην ένορκη του δήλωση επισυνάπτει o ενόρκως δηλών:
- Αντίγραφο της μίσθωσης του ακινήτου από την Κυπριακή Δημοκρατία στους ενάγοντες ημερ. 17.10.2008
- Έκθεση εκτίμησης ημερομηνίας 13.4.2009
- Βεβαίωση κατάθεσης αρχιτεκτονικών σχεδίων ημερ. 6.4.
- Επιστολή ημερ. 20.7.2009 προς τους ενάγοντες για πληρωμή καθυστερημένων ενοικίων. Οι εναγόμενοι καταχώρησαν γραπτή ένσταση στην έκδοση του διατάγματος, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εναγόμενου 1, ο οποίος, όπως αναφέρει, είναι εξουσιοδοτημένος και από τον εναγόμενο 2 να προβεί σε αυτή. Οι λόγοι της ένστασης της εναγόμενης είναι οι ακόλουθοι:
- Η αίτηση είναι γενική, αόριστη καταχρηστική και στερείται πραγματικού και νομικού ερείσματος.
- Η αίτηση δεν πληρεί τις προϋποθέσεις που προβλέπει ο Νόμος για την έκδοση του αιτούμενο διατάγματος.
- Η αιτήτρια δεν έχει αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
- Η αιτήτρια δεν έχει αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.
- Η ένορκη δήλωση επί της οποίας στηρίζεται η αίτηση για την έκδοση του ζητούμενου διατάγματος δεν περιλαμβάνει επαρκή στοιχεία ή γεγονότα που θα μπορούσαν να στηρίξουν την έκδοση του.
- Δεν φαίνεται πουθενά στην αίτηση και την ένορκη δήλωση της αιτήτριας το στοιχείο του κατεπείγοντος της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και τι κινδύνους ή απώλειες ή πιθανές ανεπανόρθωτες ζημιές θα υποστεί εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.
- Η Αιτήρια δεν έχει αποκαλύψει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ουσιώδη για την υπόθεση γεγονότα και συγκεκριμένα απέκρυψαν το γεγονός ότι ο εναγόμενος 1 τοποθέτησε τις μπάλες αχύρου εντός του ακινήτου με την άδεια και την ανοχή της αιτήτριας.
- Ο εναγόμενος 2 ουδεμία σχέση έχει με το ακίνητο, ούτε με ότι έχει τοποθετηθεί εντός του και ούτε είναι ιδιοκτήτης και/ή κάτοχος υποστατικού που συνορεύει με το ακίνητο της αιτήτριας.
- Η αιτήτρια με σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο σκοπίμως αποκρύβει από το Δικαστήριο ότι ο εναγόμενος 1 έχει συμφωνία για την τοποθέτηση των μπάλων αχύρου.
- Δεν υπάρχει αιτία αγωγής καθότι ο εναγόμενος 1 τοποθέτησε εντός του ακινήτου τις μπάλες αχύρου με τη σύμφωνο γνώμη της αιτήτριας.
- Η αιτήτρια δεν έχει αποδείξει την απουσία υπαλλακτικής θεραπείας στην παρούσα αίτηση.
- Δεν προβάλλεται ούτε καν ισχυρισμός στην αίτηση της αιτήτριας που να ικανοποιεί την προϋπόθεση του έχει θέσει η νομολογία για έκδοση προσωρινού διατάγματος, της πιθανότητας μη ικανοποίησης τυχόν εκδοθεισομένης τελικής απόφασης του Δικαστηρίου και ούτε κίνδυνος να μην μπορεί να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη μετά το τέλος της εκδίκασης της αγωγής.
- Η αιτήτρια με την αίτηση της ζήτησε ουσιαστικά από το Δικαστήριο να αποφασίσει την ουσία της αγωγής και δη να κρίνει ότι η τοποθέτηση των μπαλών αχύρου του εναγόμενου 1 στο ακίνητο ως παράνομη και να εκδώσει κατά επέκταση προσωρινό διάταγμα δια του οποίου να απαγορεύει στους καθ΄ων η αίτηση να επεμβαίνουν εντός τους επίδικου υποστατικού πράγμα αντίθετο με τις προϋποθέσεις που έθεσε η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος. 14 Η αιτήτρια με την αίτηση της ουσιαστικά ζήτησε από το Δικαστήριο να στερήσει το δικαίωμα ακρόασης από τους καθ΄ων η αίτηση επί της ουσίας της αγωγής στερώντας ουσιαστικά το δικαίωμα των καθ΄ων η αίτηση να ακουστούν. 15 Η αίτηση καταχωρήθηκε κακόπιστα, καταχρηστικά και εκδικητικά έχοντας ως μοναδικό σκοπό τη χρήση παρεμπίπτοντος διατάγματος που πιθανό να εκδίδετο από το Δικαστήριο ως μοχλό πίεσης. 16 Η αίτηση είναι άνευ αντικειμένου. Ο ενόρκως δηλών στην ένσταση, διαφωνεί και απορρίπτει το περιερχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση και αναφέρει τα ακόλουθα: Ο διευθυντής της ενάγουσας - αιτήτριας συμφώνησε και του παραχώρησε μέρος του επίδικου ακινήτου για την τοποθέτηση μπαλών αχύρου από τον Νοέμβριο μέχρι τον Απρίλιο του 2014 και για όσο καιρό θέλει καθότι δεν θα συνεχίζετο η ανέγερση του υποστατικού εντός του τεμαχίου που είχε εγκαταλειφθεί από τον
- Για την τοποθέτηση τους, ο διευθυντής της ενάγουσας δεν ζήτησε χρήματα καθότι αυτός είχε μεταφέρει ποσότητα κοπριάς στη γυναίκα του και τον γιό του χωρίς να πληρωθεί. Μετά την έγκριση και την σύμφωνη γνώμη του διευθυντή της ενάγουσας τοποθέτησε τις μπάλες αχύρου εντός του επίδικου οι οποίες κατέβαλαν έκταση περίπου 80 τ.μ του τεμαχίου. Στις 20.11.20013 ο διευθυντής της ενάγουσας του ζήτησε €20,000 για να παραμείνουν οι μπάλες λέγοντας του ότι αλλιώς θα του κινήσουν αγωγή. Λόγω της συμφωνίας που προηγήθηκε αρνήθηκε να καταβάλει το πιο πάνω ποσό, ενώ ο διευθυντής της ενάγουσας μετά από λίγες ημέρες, διαφοροποίησε το ποσό με καινούργια πρόταση για €10,000 όπου και πάλι αρνήθηκε απαντώντας του ότι μόλις είναι δυνατό θα μετακινήσει της μπάλες. Μετά την πιο πάνω συνάντηση, στις 6.12.2013 του επιδόθηκε η παρούσα αίτηση και στις 19.12.2013 η αγωγή διαπιστώνοντας προς έκπληξη του ότι στην αγωγή ως εναγόμενος 2 είναι και ο αδελφός του Μαρίνος Βαττής, ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με το εν λόγω ακίνητο αλλά ούτε και με το δικό του και τις μπάλες αχύρου. Είναι ισχυρισμός του ενόρκως δηλούντα ότι πριν την επίδοση της αγωγής στις 8.12.2013 μετάφερε όλες τις μπάλες αχύρου στο δικό του ακίνητο και καθάρισε το χώρο στον οποίο βρίσκονταν. Στην παρ. 5 της ένορκης του δήλωσης υπό στοιχεία α μέχρι και θ επαναλαμβάνει και εξειδικεύει τους λόγους της ένστασης προς απόρριψη της αίτησης Στην προκειμένη περίπτωση η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη επί τη βάση των ενόρκων δηλώσεων εφόσον καμία πλευρά δεν ασκήθηκε το δικαίωμα αντεξέτασης που της παρείχε η Δ.
- θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συνεπακόλουθα οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί στις ένορκες δηλώσεις αποτελούν το μαρτυρικό υλικό στο οποίο το δικαστήριο θα στηριχθεί κατά την εξέταση της αίτησης. Επιπλέον, οι συνήγοροι των διαδίκων παρουσίασαν γραπτώς τις αγορεύσεις τους προς υποστήριξη των θέσεων τους. Για σκοπούς συντομίας θα γίνει αναφορά στα σημαντικότερα σημεία της μαρτυρίας κατά την εξέταση της νομικής πτυχής του θέματος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει εξεταστεί και ληφθεί υπόψη οτιδήποτε έχει τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου. Κρίνω, παρά το γεγονός ότι έχουν επισημανθεί και τονιστεί αρκετά κατά την ακρόαση της αίτησης, τα οποία τονίζω ότι έχουν ληφθεί υπόψη, η αίτηση θα πρέπει να κριθεί με βάση ορισμένα ουσιαστικά κριτήρια και γεγονότα στα οποία θα επικεντρωθεί το δικαστήριο. Νομική πτυχή Το τεμάχιο για το οποίο οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι οι εναγόμενοι έχουν σε αυτό επέμβει αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής ως εκ τούτου η υπό κρίση αίτηση μπορεί να εξεταστεί υπό το φως το άρθρου 4 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Σύμφωνα με την Νομολογία (βλ. Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου,
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, οι πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 θα πρέπει να ικανοποιούνται ανεξάρτητα από τις πρόνοιες των άρθρων 4 και 5, εφόσον το άρθρο 32 έχει ευρύτερη εφαρμογή. Το άρθρο 32 του Ν. 14/60 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό ή παρεμπίπτον διάταγμα που θα κρίνει δίκαιο και πρόσφορο. Για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων τίθενται οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) Ο αιτητής θα πρέπει να αποδείξει ότι έχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. (β) Ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας κατά την ακροαματική διαδικασία της αγωγής και (γ) Ότι αν δεν εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο. Το άρθρο 32 έχει αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557, Acroprol Shipping Co Ltd v. Rossis
(1976)1 A.A.Δ. 38, Κωνσταντινίδης v. Μακρυγιώργου και άλλου
(1978)1 Α.Α.Δ. 585, M. & Μ. Transprort v. Εταιρείας Αστικών Λεωφορείων
(1981)1 Α.Α.Δ. 608, Hadjikyriakos Co Ltd v. United Biscuits (U.K.) Ltd
(1979)1 CLR 689, Jonitexo Ltd ν. Adidas
(1984)1 CLR 263, National Bank of Greece v. Moticia
(1987)1 A.A.Δ. 303, KOT v. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ΄΄Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152, Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd και Άλλων v. Παραλράμα Λτδ,
(1990)1 Α.Α.Δ. 1040, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)A.A.Δ. 788, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma. St. Ltd και άλλοι, Πολ. Εφ. 9636 και 9637 ημερ. 18/7/1996, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου,
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Σε όλες τις πιο πάνω υποθέσεις αναλύθηκαν, οι ουσιαστικές προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν για να δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου N.14/60 καθώς και ο τρόπος άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο αιτών την έκδοση προσωρινού διατάγματος είναι εκείνος που φέρει μέχρι τέλους τo βάρος της απόδειξης ότι υφίστανται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 (βλ. Χάρης Φεσσάς, Αίτηση 129/90
(1990)1 Α.Α.Δ. 704) και επιπρόσθετα στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ισχυρίζονται οι καθ΄ων η αίτηση, μεταξύ άλλων, ότι οι αιτητές δεν έχουν προβεί σε πλήρη και αληθινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων που σχετίζονται με την υπόθεση και εσκεμμένα απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα. Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι ένα πρόσωπο που εμφανίζεται ως διάδικος επιζητώντας την έκδοση ενός διατάγματος θα πρέπει να θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου όλα εκείνα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία μπορεί να επηρεάσουν τη δικαστική κρίση. Ιδιαίτερα σε μονομερείς αιτήσεις που παρουσιάζει η μια μόνο πλευρά, η υποχρέωση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία και επιφορτίζει τον αιτητή να παρουσιάσει όλα τα γεγονότα τα οποία βρίσκονται σε γνώση του, ακόμη και εκείνα τα οποία μπορεί να αποδειχτούν ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο (βλ. Γρηγορίου κ.ά ν. Χριστοφόρου κ.ά
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας (Αρ.2)
(2000)1 Α.Α.Δ. 1669). Το ζήτημα της απόκρυψης γεγονότων, εξ΄ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας και η έκταση της υποχρέωσης αποκάλυψης τέτοιων γεγονότων σε μονομερείς αιτήσεις, αναλύεται στην υπόθεση Σάββα (πιο πάνω). Το κρίσιμο στοιχείο που συνιστά και το κριτήριο, είναι η εξ αντικειμένου επιμέτρηση της σημασίας του γεγονότος που δεν έχει αποκαλυφθεί. Η παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση, θεωρείται είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και η σημασία της αποκάλυψης έγκειται στην αποστέρηση του δικαστηρίου γνώσης ουσιωδών γεγονότων για την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και ουσιώδες για τους σκοπούς αυτούς είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ΄ αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της ζητούμενης θεραπείας (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρης Χρίστου
(1998)1 ΑΑΔ 598, Κώστας Κυρισάββα ν. Χάρη Κίζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Εκεί που φαίνεται ότι κατά την αρχική έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων το Δικαστήριο μπορεί με βάση αυτό και μόνο το λόγο να αρνηθεί τη συνέχιση του ( βλ. Γενικός Εισαγγελέας (Νο2) ν. Σαββίδης
(1979)CLR 349, Brink's Mat Ltd v. Elcombe and Οthers
(1988)3 All E.R 188, που υιοθετήθηκαν στις υποθέσεις Χριστιάνα Στυλιανού ν. Ανδρέα Στυλιανού
(1992)1 ΑΑΔ 583 και Γρηγορίου κ.α ν. Χριστοφόρου κ.α
(1995)1 ΑΑΔ 248). Στην υπόθεση Γρηγορίου (πιο πάνω) αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι ύψιστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου». Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου το οποίο απάντα «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση». Στην προκειμένη περίπτωση, ασχέτως του εάν τελικά το δικαστήριο έδωσε οδηγίες προς επίδοση της αίτησης έτσι που η μονομερής αίτηση μετατράπηκε σε δια κλήσεως με αποτέλεσμα το αιτούμενο διάταγμα να μην εκδοθεί στην βάση μιας μονομερούς αίτησης, λαμβάνω υπόψη μου το γεγονός ότι επιδίωξη των αιτητών ήταν η έκδοση του στην βάση μονομερούς αιτήσεως και χωρίς να ακουστεί αρχικά η πλευρά των καθ΄ων η αίτηση. Συνεπώς αποκτά σημασία και στην προκειμένη η μη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχειών και γεγονότων της υπόθεσης στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Ο ενόρκως δηλών στην ένσταση, όπου να σημειωθεί δεν έχει αμφισβητηθεί, αφού δεν αντεξετάστηκε και ούτε προστάχθηκε προς τούτο αντίθετος ισχυρισμός και θέση, δηλώνει ότι υπήρξε συμφωνία για την τοποθέτηση των μπαλών αχύρου στο επίδικο ακίνητο, συμφωνία που έγινε με τον ίδιο και τον διευθυντή της ενάγουσας. Επίσης, σύμφωνα με την ενόρκως δηλούντα στην ένσταση σε κάποιο στάδιο μετά την τοποθέτηση τους, ο διευθυντής της ενάγουσας του ζήτησε χρήματα αλλά αυτός δεν συμφώνησε και στη συνέχεια μετακίνησε τις μπάλες αχύρου. Έχοντας ως δεδομένο αυτό το μαρτυρικό, θεωρώ ότι η αποκάλυψη αυτών των γεγονότων από την πλευρά του αιτητή κατά τον χρόνο που επιλαμβανόταν το Δικαστήριο της αίτησης που υποβλήθηκε μονομερώς, παρά το ότι τελικά μετατράπηκε σε δια κλήσεως και δεν εκδόθηκε το αιτούμενο διάταγμα, θα επιδρούσαν σημαντικά στην κρίση του, συνεπώς ακόμα και κάτω από αυτές τις περιστάσεις αυτή η συμπεριφορά καταλογίζεται ως είδος προσπάθειας εξαπάτησης του δικαστηρίου. Παρά την πιο πάνω διαπίστωση κρίνω ορθό όπως η αίτηση κριθεί στο σύνολο της και για αυτό προχωρώντας, για τους σκοπούς εξέτασης της ουσίας του αιτήματος έχω μελετήσει με προσοχή όλα τα ενώπιον μου στοιχεία υπό το φως των σχετικών αυθεντιών και αρχών. Διατηρώ βέβαια κατά νου τα όσα έχουν νομολογιακά καθιερωθεί, ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης της μαρτυρίας σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο της διαδικασίας. Όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Jonitexo Ltd ν. Adidas
(1984)1 CLR 263, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση του προσωρινού διατάγματος και οποιαδήποτε εξέταση της ενώπιον του μαρτυρίας με σκοπό την διεξαγωγή συμπερασμάτων, τα οποία ενδεχομένως να προκαταβάλουν τα τελικά συμπεράσματα ή να τα παραβλάψουν, πρέπει να αποφεύγεται. Αυτό δε γιατί το αρμόδιο Δικαστήριο για εξαγωγή τέτοιων συμπερασμάτων είναι το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου θα εκδικαστεί η κυρίως υπόθεση. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση: Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, επεξηγήθηκε σε πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι δεν υπάρχει λόγος να ερμηνεύεται ότι περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. (βλ. Odysseos v Pieris Estates πιο πάνω). Οι ενάγοντες αξιώνουν με την έκθεση απαίτησης τους επί γεγονότων που στοιχειοθετούν το αστικό αδίκημα της επέμβασης, διάταγμα για άρση της επέμβασης, σε ακίνητη περιουσία, επαναφορά του ακινήτου στην προτέρα αυτού κατάσταση, αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση και κατακράτηση περιουσίας, τιμωρητικές αποζημιώσεις, €5,000 ως μηνιαία ενοίκιο από τον Αύγουστο του 20013 μέχρι την άρση της επέμβασης, €500 εκτιμητικά έξοδα και €5,000 έξοδα καθαρισμού της επίδικης περιουσίας. Οι πιο πάνω θεραπείες περιστρέφονται γύρω από την θέση ότι η επέμβαση ήτο παράνομη. Εκείνο το οποίο προκύπτει, από το περιεχόμενο του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος είναι ότι αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και συνεπώς η πρώτη προϋπόθεση ικανοποιείται Πιθανότητα επιτυχίας Αναφορικά με την ύπαρξη «καλής αιτίας αγωγής» και την «πιθανότητα επιτυχίας» στην υπόθεση Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.α
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, λέχθηκαν τα εξής: «Είναι πάντως σαφές από τον επιθετικό προσδιορισμό ότι η αιτία αγωγής πρέπει να διακρίνεται από την ποιότητα της. Το ότι διατυπώνεται αιτία αγωγής δεν είναι από μόνο του αρκετό. Η αιτία αγωγής πρέπει να είναι καλή με την έννοια ότι, από άποψης ποιότητας συγκεντρώνει πιθανότητα επιτυχίας. Πρόκειται λοιπόν για προϋπόθεση όμοια με την αντίστοιχη στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960.» Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), η πιθανότητα στα πλαίσια επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον ενάγοντα να καταδείξει ότι έχει ορατή δυνατότητα επιτυχίας. Η έννοια της «πιθανότητας» επιτυχίας κατά την Odysseos, περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο για την απόδειξη σε αστικές υποθέσεις. Το Δικαστήριο εξετάζοντας αυτή την προϋπόθεση έχει υποχρέωση να εξετάσει χωρίς βέβαια να αποφασίσει οτιδήποτε σ΄αυτό το στάδιο, την ποιότητα ή ισχυρότητα της μαρτυρίας της υπόθεσης του ενάγοντα. Το επίπεδο με το οποίο θα κριθεί η μαρτυρία σ΄αυτό το στάδιο δεν είναι πολύ ψηλό. Σύμφωνα με την υπόθεση Κυτάλα (πιο πάνω), η μαρτυρία θα πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας για εξασφάλιση θεραπείας. Ενώ όπως λέχθηκε στην υπόθεση Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1 ΑΑΔ (Γ) 1980, επιτρέπεται μόνο πρωταρχική εξέταση της μαρτυρίας για σκοπούς συνεκτίμησης της αποδεικτικής δύναμης της κάθε πλευράς. Οι ενάγοντες μέσω της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση τους ισχυρίζονται ότι ουδέποτε δόθηκε άδεια στους εναγόμενους για την χρήση του ακινήτου τους. Ο εναγόμενος 1, μέσω της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση των εναγομένων, (μέχρι στιγμής δεν καταχωρήθηκε η έκθεση υπεράσπισης των εναγομένων) υποστηρίζει ότι υπήρξε προφορική συμφωνία για την τοποθέτηση των μπαλών αχύρου. Συνεπώς ο ισχυρισμός από την μια για την ύπαρξη επέμβασης αλλά και η παραδοχή με τον πιο πάνω τρόπο ότι έγινε χρήση από τον εναγόμενο 1 του ακινήτου των εναγόντων, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι με την απόρριψη της θέσης του εναγόμενου 1, οι ενάγοντες έχουν πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή τους έχοντας υπόψη και το ότι το Δικαστήριο δεν χρειάζεται και ούτε πρέπει να εξάξει οποιοδήποτε θετικό και/ή δεσμευτικό εύρημα ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα που περιστοιχίζουν τα πιο πάνω, απλά να διαπιστώσει αν οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 ικανοποιούνται. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά όπου επιτρέπει τη διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας επιτυχίας. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, καταλήγω πως είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας κατά την ακροαματική διαδικασία της αγωγής. Η επιτυχία του συνόλου των θεραπειών που οι ενάγοντες αξιώνουν δεν θεωρώ ότι θα πρέπει να απασχολήσουν το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο. Θεωρώ σκόπιμο όμως να αναφέρω ότι με βάση το Τεκμήριο Δ προκύπτει ότι το μηνιαίο ενοίκιο του ακινήτου είναι περίπου €1700, ενώ η έκθεση εκτίμησης με βάση την ημερομηνία που φέρει (13.4.2009) δεν έχει ετοιμαστεί για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας (βλ παρ. 13 της ένορκης δήλωσης στην αίτηση και παρ. 8 της έκθεσης απαίτησης). Παρά ταύτα, καταλήγω ότι και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60 ικανοποιείται. Κατάληξη η οποία δεν σημαίνει βέβαια ότι τα επίδικα θέματα, υπό το φως των γεγονότων και περιστάσεων καθώς και της μαρτυρίας που θα προσαχθεί κατά την δίκη δεν θα αποτελέσουν ζητήματα που θα παραμείνουν ζωντανά, για να αποφασιστούν από το Δικαστήριο το οποίο θα εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης. Τα διάφορα σημεία τα οποία έχουν εγείρει ως υπεράσπιση επί της ουσίας οι εναγόμενοι με την ένορκη δήλωση στην ένσταση θα κριθούν κατά την εκδίκαση της ίδιας της αγωγής δεν επηρεάζουν αλλά και ούτε επηρεάζονται με οποιοδήποτε τρόπο από την πιο πάνω διαπίστωση. Εξετάζοντας την τήρηση της τρίτης προϋπόθεσης, επισημαίνω ότι το Δικαστήριο σε αυτή την περίπτωση εξετάζει κατά πόσο με βάση τα ενώπιον του στοιχεία καθώς και των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθεί ή οριστικοποιηθεί το αιτούμενο διάταγμα. (βλ.Timberland Co v. Evans & Sons Ltd κ.α
(1998)1 Α.Α.Δ. (Β), Παναγίδου ν. Παναγίδου
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 396). Όπως τονίστηκε στην Odysseos (πιο πάνω) το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται στα πλαίσια της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 και συναρτάται με τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Αν η υπόθεση εκ της φύσεως της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων και ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η δυσκολία όμως υπολογισμού των αποζημιώσεων αυτών καθ΄ εαυτών, δεν οδηγεί κατ΄ανάγκη στο συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη (βλ. ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο όπως έχει λεχθεί στην Παπαστρατής ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231 και υιοθετήθηκε στην Κυρισάββα ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245, περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Στην ένορκη δήλωση των αιτητών δεν έχω εντοπίσει πουθενά να προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Οι μόνες αναφορές που γίνονται προς ικανοποίηση αυτής της προϋπόθεσης είναι στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης των αιτητών. Με βάση την εν λόγω παράγραφο θα πρέπει να θεωρήσω πως τα ακόλουθα, φαίνεται να αποτελούν τους λόγους που οι ενάγοντες πιστεύουν πως θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (α) ότι υφίστανται ζημιά και έξοδα. (β) ότι δεν θα μπορέσουν να ολοκληρώσουν στην ανέγερση της οικοδομής την οποία άρχισαν εντός του επίδικου και για την οποία έχουν ήδη δαπανήσει μεγάλο χρηματικό ποσό. Στην υπόθεση Κυρισάββα κ.α ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245), όπου ο εναγόμενος είχε ανεγείρει σε ακίνητο το οποίο διεκδικούσε και ο ενάγων, θεωρήθηκε ότι θα ήταν δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν η οικοδομή αφηνόταν να ολοκληρωθεί διότι θα αλλοιωνόταν ο χαρακτήρας του ακινήτου με την κατασκευή πεζοδρομίων, χώρων στάθμευσης, πρέμιξ κ.λ.π. Υπήρχαν συγκεκριμένα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου για ανεπανόρθωτη ζημιά που θα προκαλείτο στο κτήμα αν αφήνετο να προχωρήσει και να συμπληρωθεί η ανέγερση περιπτέρου εντός αυτού και ενώ το κτήμα τελούσε υπό αμφισβήτηση όσον αφορά την ιδιοκτησία του μεταξύ των διαδίκων. Στην προκειμένη περίπτωση, τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη άδειας οικοδομής. Το Τεκμήριο Γ, πρόκειται για βεβαίωση κατάθεσης αρχιτεκτονικών σχεδίων, τα οποία όπως αναφέρει έχουν προωθηθεί στα Αρμόδια Τμήματα για την έκδοση άδειας οικοδομής. Επιπρόσθετα η θέση του ενόρκως δηλούντα στην ένσταση είναι ότι στις 8.12.2013 έχει μετακινήσει τις μπάλες αχύρου στο δικό του τεμάχιο και καθάρισε το χώρο, θέση η οποία δεν έχει αμφισβητηθεί. Συνεπώς υπό τις περιστάσεις δεν έχω ικανοποιηθεί, παρά την αντιθέτου εκδοχή των αιτητών ότι συντρέχει και ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση δεν δικαιολογείται και απορρίπτεται Τα έξοδα της διαδικασίας, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων - καθ΄ων η αίτηση και εναντίον των εναγόντων - αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία όμως θα πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) .............. Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο