Alpha Bank Cyprus Ltd ν. COOKE SHEILA VAIR κ.α., Αρ. Αγωγής: 1571/12, 16/5/2014

(1)(α) - (δ),

(2),

(3), 8, 9, Δ.15 Θ.1-8, 9, Δ.16 Θ.1, 2, 3, 4, 5-8 και 9, Δ.39, Δ.48 Θ.1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, Δ.51 Θ.1, 2, 2Α, 3-5, 6, 7, στα άρθρα 2, 21

(1)(α) (β) (γ),

(3)(α) (β), 22

(4), 29

(1)(α-ε)

(2)(α-β), 30, 31, 32

(3)του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60ως έχει τροποποιηθεί, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, στους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς (Ε.Κ.) 44/01 και 1393/07, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 3 και 9, στις συμφυείς εξουσίες, νομολογία και πρακτική του Δικαστηρίου, ως επίσης στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τους Αιτητές οι Ενάγοντες δεν συμμορφώθηκαν με τις σχετικές διατάξεις του Νόμου, των σχετικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, των Ευρωπαϊκών Κανονισμών και του Συντάγματος ή απέτυχαν να συμμορφωθούν με ή να ικανοποιήσουν τις προϋποθέσεις με βάση τις οποίες εκδόθηκε το εν λόγω διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 3.10.2012 ή λόγω μη εξασφάλισης άδειας για υποκατάστατο επίδοση των ως άνω αναφερόμενων εγγράφων εκτός δικαιοδοσίας προς τους Εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 ή λόγω μη σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής ή λόγω μη επίδοσης τούτου προς τους Εναγόμενους 5 πριν την καταχώρηση της αίτησης δυνάμει της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 3.10.2012 ή λόγω έλλειψης άδειας ή δικαιοδοσίας ή κατά τόπο αρμοδιότητας του Δικαστηρίου ή διότι η όλη διαδικασία πάσχει εξ΄ υπαρχής ως άκυρη ή αντικανονική ή νόμω αβάσιμη ή άλλως πως. Κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης οι συνήγοροι των δύο πλευρών προχώρησαν σε αγορεύσεις χωρίς να ζητήσουν την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων στην αίτηση ή την ένσταση. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο όπως σημειωθεί ότι λόγω του ότι σύμφωνα με το κλητήριο ένταλμα η Εναγόμενη 5 είναι εταιρεία που εδρεύει στην Κύπρο (Πάφο) τότε το παρόν Δικαστήριο κέκτηται δικαιοδοσίας (κατά τόπον αρμοδιότητας) να εκδικάσει την παρούσα αγωγή έστω και αν η ενυπόθηκη ακίνητη ιδιοκτησία που αναφέρεται στο κλητήριο ένταλμα βρίσκεται στην Επαρχία Λεμεσού έχοντας υπόψη την επιφύλαξη που εισήχθη στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60μέσω του άρθρου 2 του Τροποποιητικού Νόμου 102

(1)/92 (βλ. Τσιακλίδης v. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 1031). Επομένως οι σχετικές εισηγήσεις της πλευράς των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4-Αιτητών περί έλλειψης κατά τόπον αρμοδιότητας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου δεν γίνονται δεχτές. Όπως επίσης προκύπτει από το φάκελο της παρούσας υπόθεσης η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στην Εναγόμενη 5 διενεργήθηκε την 22.5.2012 και επομένως οι σχετικές εισηγήσεις των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4 ότι δεν προηγήθηκε επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στην Εναγόμενη 5 πριν την αίτηση ημερομηνίας 18.6.2012 δυνάμει της οποίας εξεδόθη το διάταγμα ημερομηνίας 3.10.2012 δεν γίνονται δεκτές. Ούτε η θέση των Αιτητών ότι θα έπρεπε να γίνει σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος μπορεί να γίνει δεχτή. Κατ' αρχάς θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι ορθά δεν ζητήθηκε άδεια δια σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος ημερομηνίας 23.4.2012 αφού η Εναγόμενη 5 αναφέρεται ως εταιρεία που εδρεύει στην Κύπρο (βλ. Niki Cristoforou Cosmetics Ltd v. Στυλιανού κ.α.

(2005)1 (Α) Α.Α.Δ. 273, 279 και Larticom Co v. Detergenta Developments Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1121). Στην Τηλέτυπος Α.Ε. v. Mega Channel Management Ltd

(2004)1 (Γ) A.A.Δ. 1863, 1865, λέχθηκε ότι οι πρόνοιες της Δ.2 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας θα πρέπει να διαβάζονται σε συνδυασμό με αυτές της Δ.6 Θ.

1. Η Δ.2 Θ.2 προνοεί ότι: "
2. No writ of summons for service out of Cyprus, or of which notice is to be given out of Cyprus, shall be sealed without the leave of the Court or a Judge." (Σε μετάφραση:) «

(2)Κανένα κλητήριο ένταλμα για επίδοση εκτός Κύπρου, ή για το οποίο θα δοθεί ειδοποίηση εκτός Κύπρου, θα σφραγίζεται χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου ή Δικαστού.» Η Δ.6 Θ.1(θ) προνοεί ότι: "

1. Subject to section 15 of the Courts of Justice Law, Cap. 11, service out of the jurisdiction of a writ of summons or notice of a writ of summons may be allowed by the Court or a, Judge whenever- ................................... (h) any person out of Cyprus is a necessary or proper party to an action properly brought against some other person duly served in Cyprus." (Σε μετάφραση:) «
2. Τηρουμένων των διατάξεων του Περί Δικαστηρίων Νόμου επίδοση εκτός δικαιοδοσίας ενός κλητηρίου εντάλματος ή ειδοποίησης κλητηρίου εντάλματος μπορεί να επιτραπεί από το Δικαστήριο όταν: ............................... (θ) οιονδήποτε πρόσωπο εκτός Κύπρου είναι αναγκαίον να προστεθεί διάδικος σε αγωγή που ηγέρθει εναντίον άλλου προσώπου που του έγινε επίδοση κανονικά στην Κύπρο.» Κρίνω ακόμα ότι ούτε μετά την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στην Εναγόμενη 5 χρειάζεται σφράγιση του πριν από την επίδοση του στους Εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 αφού κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να υποστηρίζεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Συμφωνώ με τη θέση των Καθ' ων η Αίτηση ότι την καταχώρηση του κλητηρίου εντάλματος ακολουθεί η έκδοση πιστών αντιγράφων του τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για σκοπούς επίδοσης στους Εναγόμενους (Δ.2 Θ.11) ως επίσης ότι εάν σε περιπτώσεις επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας κλητήριου εντάλματος το οποίο δεν χρειαζόταν εξ αρχής να σφραγιστεί λόγω ύπαρξης ημεδαπού Εναγόμενου, χρειαζόταν εκ νέου άδεια για σφράγιση του κλητηρίου τότε θα οδηγούμασταν στην παραδοξότητα να κληθεί το Δικαστήριο να εγκρίνει τη σφράγιση εκ νέου για δεύτερη φορά, κλητηρίου εντάλματος το οποίο έχει ήδη νομότυπα σφραγισθεί, καταχωρηθεί και κρατηθεί σε ισχύ (Δ.2 Θ.12). Ούτε υπάρχει στην Κύπρο θεσμοθετημένη δυνατότητα έκδοσης παράλληλου κλητηρίου (concurrent writ) όπως προβλεπόταν στην Αγγλική Δικονομία. Επίσης το γεγονός ότι το Δικαστήριο επέτρεψε την επίδοση πιστού αντιγράφου του κλητηρίου εντάλματος και ειδοποίησης του (και μετάφραση τους) στους Εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 μέσω της διαδικασίας που προνοείται στους Κανονισμούς ΕΚ 44/01 και ΕΚ 1393/07 καθιστά αβάσιμο τον ισχυρισμό των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4-Αιτητών ότι δεν ζητήθηκε άδεια για υποκατάστατο επίδοση των ως άνω εγγράφων εκτός δικαιοδοσίας. Από τη μελέτη της ένορκης δήλωσης του Νικόλα Κουκούνη που συνοδεύει την αίτηση και της Κάκιας Χριστοδουλίδη που συνοδεύει την ένσταση[1] αποτελεί κοινό έδαφος ότι την 9.10.2013 επιδόθηκαν στους Εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 τα ακόλουθα έγγραφα: κλητήριο ένταλμα στα ελληνικά και αγγλικά, ειδοποίηση κλητηρίου στα ελληνικά και αγγλικά, αίτηση για ανανέωση του κλητηρίου εντάλματος ημερ. 18.2.2013 μετά της επισυνημμένης σ΄ αυτήν ένορκης δήλωσης ίδιας ημερομηνίας στα ελληνικά και αγγλικά, διάταγμα ανανέωσης κλητηρίου ημερ. 1.3.2013 στα ελληνικά και αγγλικά, αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας ημερομηνίας 18.6.2012 μετά της επισυνημμένης σ΄ αυτήν ένορκης δήλωσης ίδιας ημερομηνίας στα ελληνικά και αγγλικά, διάταγμα επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας ημερομηνίας 3.10.2012 στα Ελληνικά και στα Αγγλικά και τέλος ένορκη δήλωση της μεταφράστριας Δανάης Μάππη. Όλα τα υπόλοιπα ζητήματα τα οποία οι Εναγόμενοι 1, 2, 3, και 4-Αιτητές θέτουν στην αίτηση τους ως επίσης στην ένορκη δήλωση του Ν. Κουκούνη που τη συνοδεύει, έχουν αποφασιστεί στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.9.2013 στις Πολιτικές Εφέσεις Ε23/2013-Ε29/
3. Συγκεκριμένα η θέση ότι τα έγγραφα που επιδόθηκαν στους Εναγόμενους έχασαν την ιδιότητα τους καθότι ήσαν επισυνημμένα ως τεκμήρια στην ένορκη δήλωση της μεταφράστριας δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Όπως έχει λεχθεί στην πιο πάνω απόφαση: «Πρόκειται για τυπολατρική εισήγηση που έρχεται σε αντίθεση, όχι μόνο με το όλο πνεύμα του ΕΚ 1393/2007, αλλά και με τους δικούς μας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας. Σημασία έχει ότι τόσο το κλητήριο, όσο και η ειδοποίηση που αποτελούσαν τα εναρκτήρια έγγραφα της διαδικασίας, περιήλθαν σε γνώση των Εφεσιβλήτων.» Η θέση ότι τα μεταφρασμένα έγγραφα που επιδόθηκαν στους Εναγόμενους θα έπρεπε να είναι μεταφρασμένα από το Τμήμα Μεταφράσεων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Δημοκρατίας επίσης δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Κατ' αρχάς δεν εντοπίζεται οπουδήποτε μια τέτοια πρόνοια ή υποχρέωση. Περαιτέρω στην πιο πάνω απόφαση όπου οι μεταφράσεις δεν ήσαν από το πιο πάνω Τμήμα δεν κρίθηκαν ως ανεπαρκείς ή μη έγκυρες. Εξάλλου δεν μπορεί να τίθεται θέμα παραπλάνησης αφού οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 εμφανίστηκαν έγκαιρα ενώπιον του Δικαστηρίου. Η έγκαιρη εμφάνιση των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4 ενώπιον του Δικαστηρίου καθιστά ανεδαφικό και τον ισχυρισμό τους ότι τα επιδοθέντα έγγραφα θα έπρεπε να συνοδεύονται από επεξηγηματική επιστολή. Όπως αναφέρεται στην εν λόγω απόφαση: «Πουθενά στους εθνικούς διαδικαστικούς θεσμούς δεν υπάρχει πρόνοια για επίδοση επεξηγηματικής επιστολής. Η επεξηγηματική επιστολή παλαιότερα συνηθίζετο να αποστέλλεται ως θέμα καλής πρακτικής για να ενημερώνει σε απλή και κατανοητή γλώσσα το περιεχόμενο των εγγράφων σε αλλοδαπό εναγόμενο, ο οποίος ενδεχομένως τη στιγμή της παραλαβής των εγγράφων να μην είχε άμεση πρόσβαση σε υπηρεσίες δικηγόρου. Όμως με την είσοδο μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την εφαρμογή του ΕΚ 1392/2007 και την τυποποίηση των διαδικασιών, μια τέτοια επιστολή χωρίς να χάνει εντελώς την πρακτική της σημασία, δεν φαίνεται να είναι απόλυτα αναγκαία, εφόσον τα έγγραφα με τις μεταφράσεις τους, μιλούν από μόνα τους. .................. Όμως από τη στιγμή που ο Εφεσίβλητος εμφανίστηκε έγκαιρα ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου, τίποτε δεν προκύπτει που να είναι αρκετό για να οδηγήσει σε ακύρωση της επίδοσης.» Απομένει η θέση των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4-Αιτητών ότι ήτο αναγκαία η επίδοση της βεβαίωσης συμφώνως του παραρτήματος ΙΙ του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1393/07, κάτι που αποτελεί κοινό έδαφος ότι δεν έγινε. Το εδάφιο

(1)του άρθρου 8 του ΕΚ 1393/07 παρέχει στον παραλήπτη το δικαίωμα άρνησης παραλαβής εγγράφου ενώ το εδάφιο

(3)προβλέπει ότι η άρνηση παραλαβής λόγω μη μετάφρασης εγγράφων «μπορεί να θεραπευτεί» με την επίδοση και κοινοποίηση στον παραλήπτη του εγγράφου συνοδευόμενου από μετάφραση. Το λεκτικό της σχετικής βεβαίωσης όπως διατυπώνεται στην Ελληνική μετάφραση του παραρτήματος ΙΙ της ΕΚ1393/07 έχει ως εξής: «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΑΡΝΗΘΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ Το συνημμένο έγγραφο σας επιδίδεται ή κοινοποιείται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αρ. 1393/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στα κράτη μέλη δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις. Έχετε δικαίωμα να αρνηθείτε την παραλαβή της πράξης εφόσον δεν είναι συνταγμένη ή δεν συνοδεύεται από μετάφραση σε γλώσσα την οποία κατανοείτε ή στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του τόπου επίδοσης ή κοινοποίησης. Εάν επιθυμείτε να ασκήσετε αυτό το δικαίωμα, πρέπει είτε να δηλώσετε την άρνηση παραλαβής κατά τη χρονική στιγμή της επίδοσης ή κοινοποίησης απευθείας στο πρόσωπο που επιδίδει ή κοινοποιεί την πράξη, είτε να την επιστρέψετε εντός μιας εβδομάδας στη διεύθυνση που αναφέρεται κατωτέρω, δηλώνοντας ότι αρνείστε την παραλαβή της. ............................. ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ: Αρνούμαι να παραλάβω την πράξη διότι δεν είναι συνταγμένη ή δεν συνοδεύεται από μετάφραση σε γλώσσα την οποία κατανοώ ή στην επίσημη γλώσσα ή σε μια από τις επίσημες γλώσσες του τόπου επίδοσης ή κοινοποίησης. Κατανοώ την ακόλουθη/ες γλώσσα/ες. ............................» Το Ανώτατο Δικαστήριο στα πλαίσια των πιο πάνω Πολιτικών Εφέσεων Ε23/2013-Ε29/2013 έθεσε τα ακόλουθα ερωτήματα: «Το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο η επίδοση της τυποποιημένης Βεβαίωσης είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση ή κατά πόσο μπορεί να υπάρξουν εξαιρέσεις. Το δεύτερο ερώτημα που επίσης προκύπτει, είναι αν κριθεί ότι η επίδοση της Βεβαίωσης είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση, κατά πόσον η παράλειψη της στην προκειμένη περίπτωση συνιστά λόγο ακυρότητας της επίδοσης. Αν όχι, κατά πόσον η θεραπεία μπορεί να γίνει σύμφωνα με το πνεύμα του ΕΚ 1393/2007 με επίδοση στο δικηγόρο που εμφανίζεται υπό διαμαρτυρία, ο οποίος έχει αντίστοιχη υποχρέωση εκ μέρους των πελατών του να την παραλάβει ή θα πρέπει να γίνει με νέα επίδοση δυνάμει της διαδικασίας που προβλέπεται στον ΕΚ 1393/2007.» Όπως φαίνεται από την πιο πάνω απόφαση αλλά και από τη σχετική διαταγή του Ανωτάτου Δικαστηρίου παραπέμποντας σχετικό προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Δ.Ε.Ε.), το ερώτημα που έχει τεθεί είναι κατά πόσο η επίδοση της βεβαίωσης είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση. Συμφωνώ με τους δικηγόρους των Εναγόντων-Καθ΄ ων η αίτηση ότι το δικαίωμα άρνησης επίδοσης εγγράφων φαίνεται να συνδέεται με το κατά πόσον αυτά είναι συνταγμένα ή συνοδεύονται από μετάφραση σε κατανοητή γλώσσα ή στην επίσημη γλώσσα του τόπου επίδοσης, όπως όμως έχει τεθεί το ερώτημα από το Ανώτατο Δικαστήριο καθίσταται σαφές ότι η απάντηση στο ως άνω προδικαστικό ερώτημα από το Δ.Ε.Ε αφορά και την παρούσα υπόθεση η οποία δεν μπορεί να διαφοροποιηθεί από τις πιο πάνω πολιτικές εφέσεις. Όπως εξάλλου αναφέρεται στις πιο πάνω Πολιτικές Εφέσεις: «(.) τα εθνικά δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να ερμηνεύουν ευρωπαϊκή νομοθεσία, εκτός αν η επίδοση θεωρηθεί "acte clair". Κατά την κρίση μας η παρούσα περίπτωση δεν είναι τέτοια. ............. (.) δεν εναπόκειται σ΄ εμάς να αποφασίσουμε το θέμα τελεσίδικα αλλά στο ΔΕΕ στο οποίο θα πρέπει να αποστείλουμε προδικαστικό ερώτημα με παράκληση για επίσπευση της διαδικασίας εφόσον πρόκειται για διαδικαστικό θέμα από το αποτέλεσμα του οποίου εξαρτάται η πορεία όχι μόνο των υπό έφεση επτά υποθέσεων, αλλά και εκατοντάδων άλλων αγωγών που καταχωρίστηκαν από τους Εφεσείοντες και εκκρεμούν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου.» Συνεπεία των πιο πάνω καταλήγω όπως η διαδικασία στην παρούσα αγωγή ανασταλεί μέχρι την έκδοση απόφασης του Δ.Ε.Ε. και την πλήρη αποπεράτωση των Πολιτικών Εφέσεων Ε23/2013-Ε29/2013. Επομένως εκδίδεται διάταγμα ως ανωτέρω. Τα έξοδα επιφυλάσσονται μέχρι να επιληφθεί το Δικαστήριο εκ νέου της αίτησης μετά την απόφαση του Δ.Ε.Ε. και την πλήρη αποπεράτωση των Πολιτικών Εφέσεων Ε23/2013-Ε29/2013. (Υπ.) ................ Α. Ν. Κονής, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /ΑΜ [1] Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.2, Δ.5 Θ.1-10, Δ.6 Θ.1, 2, 4-9, Δ.16 Θ.1-5, 9-11, Δ.19 Θ.6, Δ.39, Δ.48 Θ.1-13, Δ.51, Δ.64, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 3 και 9, στους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς (Ε.Κ.) 44/01 και (Ε.Κ.) 1393/07, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, σε σχετική νομολογία καθώς και στο περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο