A. Papapmiltiades (Constructions) Ltd. ν. Ειρήνης Ευσταθίου κ.α., Αριθμός Αγωγής :-2904/2009, 30/6/2014

A. Papapmiltiades (Constructions) Ltd. ν. Ειρήνης Ευσταθίου κ.α., Αριθμός Αγωγής :-2904/2009, 30/6/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A142 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αριθμός Αγωγής :-2904/2009 A. Papapmiltiades (Constructions) Ltd. και

1. Ειρήνης Ευσταθίου
2. Γεώργιου Ευσταθίου Αίτηση Τροποποίησης Ημερομηνίας 12/2/2014 Ημερομηνία :- Δευτέρα 30η Ιουνίου 2014 Για την Ενάγουσα - Καθ΄ ης η Αίτηση :- κα. Νάσια Παπακωνσταντίνου για Πανίκος Α. Λεωνίδου & Σια Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κα. Ζαχαρώ Σάββα Για τους Εναγόμενους 1 και 2 - Αιτητές :- κα. Μαρία-Άννα Στυλιανού για Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης και Συνεργάτες Δ. Ε. Π. Ε. Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κος. Χρύσανθος Μούδουρος Ενδιαμεση Αποφαση
3. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι εναγόμενοι 1 και 2 (στο εξής θα καλούνται οι "εναγόμενοι") αιτούνται τόσο τη τροποποίηση του δικογράφου τους όσο και τη προσθήκη των ίδιων συνεναγόμενων δια ανταπαιτήσεως. Η προηγούμενη αίτηση τους απορρίφθηκε από το Δικαστήριο στις 13/1/2014, δηλαδή περίπου ένα μήνα πριν από τη καταχώρηση της αίτησης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση. Εναντίον της απορριπτικής αυτής απόφασης καταχωρήθηκε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο η οποία όμως στη συνέχεια αποσύρθηκε. Εξού και βασικά στοιχεία μεταξύ των 17 συνολικά λόγων ένστασης εντός της ειδοποίησης περί πρόθεσης ένστασης της καθ΄ ης η αίτηση ενάγουσας είναι αυτά της κατάχρησης ως επίσης και η ύπαρξη δεδικασμένου ενώ υπάρχει επίσης και εισήγηση ως προς την ύπαρξη υπέρβασης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου.
4. Αναφορικά με τον πρώτο λόγο ένστασης διαπιστώνεται πως αυτός είναι πολύ γενικός ενώ η αναφορά σε νομοθεσία πολύ πιθανό να γίνεται εκ παραδρομής και η ενάγουσα να εννοεί την ισχύουσα νομολογία παρά την ισχύουσα νομοθεσία. Εν πάση περιπτώσει η γενικότητα αυτού του λόγου ένστασης είναι τέτοια έτσι ώστε να κρίνεται πως επαρκής εξέταση αυτού είναι δυνατό να επιτευχθεί μόνο εντός του πλαισίου της γενικότερης εξέτασης από το Δικαστήριο ως προς τη βασιμότητα της αίτησης.
5. Αναφορικά με τον δεύτερο λόγο ένστασης διατηρώντας υπόψη το περιεχόμενο και άλλων λόγων ένστασης διαπιστώνεται πως τόσο αυτός όσο και οι λόγοι ένστασης 5, 6 και 17 έχουν σχέση με τη θέση της ενάγουσας ως προς την ύπαρξη κατάχρησης σε σχέση με το αίτημα των εναγομένων. Συνεπώς αυτοί οι λόγοι ένστασης θα εξεταστούν μαζί ως ένα ενιαίο σύνολο ανεξάρτητα και από την ξεχωριστή διατύπωση τους. Παρομοίως η ενάγουσα συνδέει με την ένσταση της το θέμα της κατάχρησης με εισήγηση ως προς την ύπαρξη δεδικασμένου αναφορικά με το αίτημα των εναγομένων αλλά και υπέρβασης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου.
6. Η εξέταση της εισήγησης ως προς την ύπαρξη κατάχρησης ως βάση επί της οποίας η αίτηση να μην γίνει δεκτή από το Δικαστήριο προϋποθέτει ανασκόπηση της πρώτης αίτησης τροποποίησης ως επίσης και του αποτελέσματος αυτής. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και σε σχέση με την εισήγηση αναφορικά με την ύπαρξη δεδικασμένου. Σε μεγάλο βαθμό, όπως αυτά παρουσιάζονται στην ένσταση της ενάγουσας, διαπιστώνεται πως τα δύο θέματα της κατάχρησης και του δεδικασμένου είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους.
7. Οφείλω να επισημάνω πως η όλη προσέγγιση του Δικαστηρίου κατά την εξέταση της πρώτης αίτησης για τη τροποποίηση του δικογράφου των εναγομένων και για προσθήκη διαδίκων (στο εξής θα καλείται η «πρώτη αίτηση») ήταν ιδιαίτερα προσεχτική αλλά και περιορισμένης εμβέλειας καθώς το Δικαστήριο πρώτο, επικεντρώθηκε σε μία ιδιαίτερη πτυχή του θέματος γενικότερα της δυνατότητας τροποποίησης ενός δικογράφου, δηλαδή ως προς τη διατύπωση αυτού και του περιεχομένου του ενώ, δεύτερο, έκρινε ορθότερο αλλά και πιο δίκαιο όπως το θέμα της προσθήκης διαδίκων να μην εξεταστεί καθόλου. Η επιλογή αυτή του Δικαστηρίου δεν ήταν τυχαία αλλά εκ των προτέρων αναγνώριση της δυνατότητας καταχώρησης νέας αίτησης. Με απώτερο σκοπό βεβαίως την αποφυγή άσκησης δικαστικής κρίσης επί θεμάτων τα οποία δεν κρινόταν σκόπιμο όπως εξεταστούν εντός του πλαισίου εκδίκασης μίας αίτησης η οποία θα απορριπτόταν για τους λόγους τους οποίους αναφέρονται εντός αυτής αλλά και πιο κάτω εντός αυτής της απόφασης.
8. Αναφορικά με τη πρώτη επισήμανση υπενθυμίζω πως στην απόφαση ημερομηνίας 13/1/2014 (στο εξής θα καλείται η «πρώτη απόφαση») ένας ήταν ο βασικός λόγος επί του οποίου το Δικαστήριο βασίστηκε έτσι ώστε να απορρίψει την αίτηση των εναγομένων. Αυτός είχε σχέση με τη διατύπωση της προτεινόμενης τροποποίησης υπό την εξής έννοια. Κρίθηκε πως με την προτεινόμενη τροποποίηση εντός του δικογράφου των εναγομένων θα εισαγόταν μαρτυρία και όχι ισχυρισμοί. Διαπιστώθηκε επίσης η έλλειψη συνοπτικότητας ή περιληπτικής ουσιαστικά μορφής στην όλη διατύπωση της προτεινόμενης τροποποίησης. Δηλαδή η αίτηση δεν έγινε δεκτή όχι διότι το αίτημα των εναγομένων δεν κρίθηκε δικαιολογημένο για λόγους ουσίας (παραδείγματος χάριν, σε σχέση με το κατά πόσο αυτό ήταν αναγκαίο ή δικαιολογημένο με αναφορά στα επίδικα θέματα) αλλά εξαιτίας της προτεινόμενης διατύπωσης του δικογράφου.
9. Αναφορικά με τη δεύτερη επισήμανση το ίδιο το Δικαστήριο στην παράγραφο 31 της πρώτης απόφασης ρητά αναφέρει το εξής σε σχέση με το μέρος του αιτήματος το οποίο είχε σχέση με τη προσθήκη διαδίκων. Έχοντας υπόψη το συμπέρασμα του Δικαστηρίου ως προς το μέρος της αίτησης το οποίο είχε σχέση με την αιτούμενη τροποποίηση του δικογράφου των εναγομένων και λαμβάνοντας υπόψη το βαθμό στον οποίο αυτό ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με το μέρος το οποίο είχε σχέση με τη προσθήκη διαδίκων, κρίθηκε πως δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο όπως εξεταστεί το μέρος της αίτησης το οποίο είχε σχέση με τη προσθήκη διαδίκων.
10. Συνεπώς, πραγματικά όπως και να ιδωθεί η εισήγηση της ενάγουσας αναφορικά με την ύπαρξη είτε κατάχρησης είτε δεδικασμένου (διατηρώντας βεβαίως υπόψη το αντικείμενο της αίτησης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση) αυτή δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτή ως βάσιμη. Αντιθέτως το Δικαστήριο διαπιστώνει πως ούτε κατάχρηση προκύπτει από τη καταχώρηση της αίτησης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση αλλά ούτε και υπάρχει δεδικασμένο σε σχέση με το αίτημα των εναγομένων. Επιπλέον ούτε κατάχρηση είναι δυνατό να διαπιστωθεί σε σχέση με το γεγονός της καταχώρησης έφεσης στις 7/2/2014 εναντίον της πρώτης απόφασης διατηρώντας υπόψη την απόσυρση της έστω και εάν αυτή δεν είχε αποσυρθεί προ της καταχώρησης της αίτησης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση.
11. Θεωρώ ορθό και προς πληρέστερη αιτιολόγηση της απόφασης αναφορικά με τον πέμπτο λόγο ένστασης να προσθέσω σε σχέση με την εισήγηση ως προς την ύπαρξη υπέρβασης δικαιοδοσίας πως πραγματικά όπως και να ιδωθεί το όλο θέμα το Δικαστήριο δεν μπορεί να συμφωνήσει με τη θέση της ευπαίδευτης δικηγόρου της ενάγουσας ως προς το ότι η αίτηση υπό εξέταση με αυτή την απόφαση "...ισοδυναμεί με αναψηλάφηση της εκδίκασης της πρώτης αίτησης, έξω και πέρα από τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου". Θεωρώ πως τα όσα αναφέρονται πιο πάνω εξηγούν ακριβώς τους λόγους βάσει των οποίων το Δικαστήριο κρίνει πως δεν είναι δυνατό με κανένα τρόπο να γίνει δεκτή η θέση πως ουσιαστικά το Δικαστήριο ανεπίτρεπτα ενεργεί ως εφετείο του εαυτού του ελέγχοντας με οποιοδήποτε τρόπο την ορθότητα της πρώτης απόφασης. Το Δικαστήριο δεν έχει την οποιαδήποτε αμφιβολία αναφορικά με την ορθότητα της πρώτης απόφασης ενώ η παρούσα αίτηση εξετάζεται έχοντας ως βάση τα δικά της δεδομένα έστω και εάν αυτά συμπεριλαμβάνουν εν μέρει και το γεγονός της καταχώρησης και απόρριψης της πρώτης αίτησης. Ούτε και είναι δυνατό να γίνει δεκτή ως ορθή η εισήγηση της ευπαίδευτης δικηγόρου της ενάγουσας πως οι "...διαφοροποιήσεις μεταξύ της πρώτης αίτησης ... και της παρούσας αίτησης είναι ελάχιστες και μηδαμινές...". Αρκεί μία απλή σύγκριση μεταξύ του περιεχομένου των δύο αιτήσεων έτσι ώστε η εισήγηση αυτή να μην γίνει δεκτή. Επιπλέον υπενθυμίζω και τονίζω τη σημασία την οποία έχει ο βαθμός στον οποίο εξετάστηκε η πρώτη αίτηση και το όλο σκεπτικό βάσει του οποίου απορρίφθηκε η πρώτη αίτηση (βλ. σχετικά τις παραγράφους 6 και 7 αυτής της απόφασης).
12. Βεβαίως απομένει προς εξέταση γενικότερα το θέμα της αιτούμενης τροποποίησης όπως αυτό έχει διατυπωθεί με τη δεύτερη αίτηση των εναγομένων. Το Δικαστήριο θα εξετάσει το αίτημα των εναγομένων σε συνάρτηση με τους λόγους ένστασης της ενάγουσας.
13. Με τον τρίτο λόγο ένστασης εισηγείται η ενάγουσα πως οι εναγόμενοι με την αίτηση τους επιδιώκουν να εισαγάγουν μαρτυρία εντός του δικογράφου τους. Ο τέταρτος λόγος ένστασης θα μπορούσε να θεωρηθεί πως συνδέεται με τον τρίτο λόγο ένστασης καθώς σύμφωνα με αυτόν οι αιτούμενες τροποποιήσεις "...στερούνται συνοπτικότητας και/ή περιληπτικής μορφής στην όλη διατύπωση τους..." και η "...αρίθμηση και ... έκταση..." τους "...προκαλεί σύγχυση και αντίκειται στους θεσμούς πολιτικής δικονομίας". Σαφώς με αυτούς τους λόγους ένστασης η ενάγουσα παραπέμπει στα δύο βασικά συμπεράσματα του Δικαστηρίου στην πρώτη απόφαση.
14. Αναφορικά με αυτούς τους λόγους ένστασης διαπιστώνω πως οι εναγόμενοι έχουν λάβει υπόψη τους το περιεχόμενο της πρώτης απόφασης ως προς τη διατύπωση του αιτήματος τους με αυτή την αίτηση. Με στόχο ουσιαστικά να αποφύγουν ακριβώς τα όσα το Δικαστήριο διαπίστωσε στην πρώτη απόφαση του έτσι ώστε να οδηγηθεί σε συμπέρασμα απόρριψης της πρώτης αίτησης τροποποίησης. Θεωρώ ότι η προσπάθεια των εναγομένων ως προς την επίτευξη αυτού του στόχου είναι επαρκώς ικανοποιητική έτσι ώστε να παρέχεται η ευχέρεια στο Δικαστήριο να κρίνει πως οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης δεν ευσταθούν δίχως παράλληλα να κρίνεται αναγκαία η οποιαδήποτε επιπρόσθετη ανάλυση των συγκεκριμένων λόγων ένστασης.
15. Αναφορικά με τον όγδοο λόγο ένστασης διατηρώντας υπόψη τα δεδομένα της αγωγής ιδιαίτερα δε την αλλαγή των δικηγόρων των εναγομένων και τη δήλωση τους ευθύς εξ αρχής αφού ανέλαβαν το χειρισμό της αγωγής ως προς τη πρόθεση τους να εξετάσουν το ενδεχόμενο καταχώρησης αίτησης τροποποίησης (σχετικά είναι τα πρακτικά ημερομηνίας 26/3/2013 και 19/4/2013) αλλά και το γεγονός καταχώρησης της πρώτης αίτησης τροποποίησης - ως ένα σχετικό δεδομένο δηλαδή ανεξάρτητα και από την απόρριψη της - ως επίσης και τα όσα ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της αίτησης αναφέρει σχετικά, θεωρώ πως δεν υπάρχει υπέρμετρη ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση στη καταχώρηση της αίτησης ή πως οι εναγόμενοι αιτούνται τη προσθήκη ισχυρισμών και ανταπαίτησης η οποία θα μπορούσε να είχε γίνει σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά από τη καταχώρηση της αρχικής έκθεσης υπεράσπισης. Παράλληλα ασφαλώς δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί και το δεδομένο πως η δίκη της αγωγής δεν έχει ακόμη αρχίσει.
16. Σε σχέση με το πιο πάνω θέμα, αναφέρει συγκεκριμένα ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της αίτησης, δηλαδή ο εναγόμενος 2 (ο οποίος στο εξής θα καλείται ο "Ευσταθίου") πως μετά που οι εναγόμενοι είχαν αναθέσει το χειρισμό της υπόθεσης στον νυν δικηγόρο τους και αφού του είχαν αναφέρει όλες τις σχετικές λεπτομέρειες ο ίδιος τους συμβούλευσε πως η έκθεση υπεράσπισης τους η οποία καταχωρήθηκε στις 19/2/2010 από τους αρχικούς δικηγόρους τους, δεν περιείχε όλες τις θέσεις και όλα τα γεγονότα επί των οποίων στην πραγματικότητα στηριζόταν η υπεράσπιση τους. Επιπλέον οι εναγόμενοι είχαν στην κατοχή τους και πρόσφατες μελέτες εμπειρογνωμόνων τις οποίες δεν είχαν όταν καταχωρήθηκε η υπεράσπιση τους και βάσει των οποίων διαπιστώθηκαν σοβαρές κακοτεχνίες στην επίδικη οικοδομή. Επιπρόσθετα ο νυν δικηγόρος τους εξέφρασε την άποψη πως τα γεγονότα της υπόθεσης δικαιολογούν την έγερση ανταπαίτησης εναντίον τόσο της ενάγουσας όσο και του αρχιτέκτονα του έργου αλλά και συγκεκριμένου υπεργολάβου. Σύμφωνα δηλαδή με αυτή τη συμβουλή (βλ. σχετικά τις παραγράφους 1 και 4 της ένορκης δήλωσης) εισηγείται ο Ευσταθίου πως είναι απαραίτητο να προστεθεί η ανταπαίτηση αλλά επίσης να προστεθούν και οι εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενοι "...για λόγους οικονομίας της δίκης αλλά και για να διαπιστωθεί τυχόν ευθύνη του καθενός στο έργο". Τονίζει δε πως η αίτηση "...υποβάλλεται καλόπιστα χωρίς οποιαδήποτε καθυστέρηση και σκοπό έχει την προβολή μέσω της δικογραφίας όλων των γεγονότων και θέσεων μας έτσι ώστε να προβληθεί αποτελεσματικά και ουσιαστικά κατά την ακροαματική διαδικασία η υπεράσπιση και ανταξίωση μας" (παράγραφος 6). Βεβαίως παρά και την αναφορά του ως προς την ανυπαρξία καθυστέρησης στην επόμενη παράγραφο της ένορκης δήλωσης δικαιολογεί την ύπαρξη της οποιασδήποτε καθυστέρησης εξηγώντας πως αυτή οφείλεται στην επιθεώρηση της επίδικης οικοδομής και ετοιμασία σχετικών εκθέσεων από τους εμπειρογνώμονες. Αναφέρει δε σχετικές ημερομηνίες των τεκμηρίων τα οποία επισυνάπτει στην ένορκη δήλωση του.
17. Αναφορικά δε με τον ένατο λόγο ένστασης ο οποίος συμπλέκει την εισήγηση ως προς την εισαγωγή νέας βάσης υπεράσπισης σε βάρος των συμφερόντων και δικαιωμάτων της ενάγουσας και τη παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος της ενάγουσας για διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο διερωτώμαι πραγματικά πως η προσπάθεια η οποία καταβάλλεται από τους εναγομένους για την αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών να είναι δυνατό να κριθεί από το Δικαστήριο ως αιτία βάσει της οποίας να στοιχειοθετείται ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης. Το ίδιο διαπιστώνω αναφορικά με τον δέκατο λόγο ένστασης ως προς το ότι η απαίτηση την οποία οι εναγόμενοι ζητούν να συνεκδικαστεί με την παρούσα αγωγή θα ήταν ορθό και δίκαιο να εγερθεί μέσω ανεξάρτητης αγωγής εναντίον των προτιθέμενων εναγομένων εξ ανταπαιτήσεως. Αμφότεροι οι λόγοι ένστασης κρίνονται αβάσιμοι.
18. Επιπλέον σε σχέση με τον ένατο λόγο ένστασης η εισήγηση ως προς την εισαγωγή νέας βάσης υπεράσπισης κρίνεται αβάσιμη καθώς ουσιαστικά η βάση υπεράσπισης των εναγομένων παραμένει η ίδια. Διατηρώντας υπόψη δηλαδή τα όσα αναφέρονται στην υφιστάμενη έκθεσης υπεράσπισης. Παραδείγματος χάριν, η αναφορά στην παράγραφο 10 ως προς τη κατ' ισχυρισμό ευθύνη της ενάγουσας για κακοτεχνίες στην επίδικη οικοδομή αλλά και στο μερίδιο ευθύνης της για τους υπεργολάβους σε σχέση με τους οποίους αναμένονταν εκθέσεις εμπειρογνωμόνων. Θα συμφωνήσω με τη θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου των εναγομένων ως προς το ότι η δομή της υπόθεσης δεν αλλάζει και ότι απλώς ζητείται να τεθεί η υπεράσπιση ολοκληρωμένα σε συνδυασμό και με τις ανταξιώσεις των εναγομένων με διεύρυνση των στοιχείων των κακοτεχνιών και διεκδίκηση αποζημιώσεων.
19. Επιπλέον, σε σχέση με τον δέκατο λόγο ένστασης, διατηρώντας υπόψη τα κατ' ισχυρισμό γεγονότα στα οποία ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της αίτησης αναφέρεται σε συνάρτηση με βασική αρχή σύμφωνα με την οποία η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς αλλά επίσης και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών, κρίνω πως όντως θα ήταν πιο πρακτικό αλλά και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως τα θέματα τα οποία εγείρονται ακουστούν και εκδικαστούν στην ίδια αγωγή. Βασικό δεδομένο το οποίο δεν αμφισβητείται από την ενάγουσα είναι το γεγονός πως οι προτειθέμενοι εξ ανταπαιτήσεως διάδικοι ήταν στη μία περίπτωση υπεργολάβος στην επίδικη οικοδομή και στην άλλη ο αρχιτέκτονας του επίδικου έργου. Για τον δε υπεργολάβο ως ισχυρίζεται ο Ευσταθίου, με αναφορά στο αιτητικό μέρος της αίτησης, δηλαδή όπως αυτό είναι δυνατό να γίνει αντιληπτό, στο ίδιο το μέρος της αίτησης όπου παρατίθεται η αιτούμενη τροποποίηση, έφερε ευθύνη και η ενάγουσα σε σχέση με τις πράξεις ή παραλείψεις του κατά την εκτέλεση των εργασιών του. Ενώ ο δεύτερος προτιθέμενος εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος ως ο αρχιτέκτονας του έργου σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους οποίους οι εναγόμενοι επιδιώκουν να προσθέσουν στο δικόγραφο τους επέδειξε αμέλεια κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του ως ο επιβλέπων αρχιτέκτονας καθώς δεν επέβλεψε την οικοδομή ως έπρεπε και παρέλειψε να συντονίζει τόσο τον εργολάβο αλλά και τους υπεργολάβους κατά την εκτέλεση των εργασιών τους.
20. Διατηρώ υπόψη μου αναφορικά με το θέμα της αποφυγής της πολλαπλότητας των διαδικασιών σχετική νομολογία. Όπως αναφέρεται από τον Έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κραμβή Δ. στην απόφαση της Πολιτικής Έφεσης Aρ. 10214, ημερομηνίας 12/1/1999, Anna Latouf Agini v. Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος Α. Ε.