Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Λεωνίδα Κίμωνος, υπό την ιδιότητά του ως Εκκαθαριστής της υπό διάλυση Εταιρείας SOTIRIS DIAKOU IOSIF LIMITED κ.

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τη Διαταγή 48, Κ. 2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, τη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και τις Σύμφυτες Εξουσίες των Δικαστηρίων και συνοδεύεται από την ακόλουθη ένορκη δήλωση, στην οποία εκτίθενται τα γεγονότα, που την υποστηρίζουν. «Εγώ η υποφαινόμενη Συλβάνα Νικολάου εκ Πάφου ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:

1. Είμαι η Εναγόμενη Νο 3 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και αιτήτρια στην αίτηση παραμερισμού ημερ. 11/09/
2. Εξ' όσων καλλίον προσωπικά γνωρίζω και πιστεύω και μετά από νομική συμβουλή που λαμβάνω από τον δικηγόρο μου ποιούμαι την παρούσα ένορκο δήλωση
3. Η παρούσα αγωγή καθώς και η αίτηση παραμερισμού της απόφασης που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή υπάγονται στη δικαιοδοσία του Ε.Δ. Πάφου κ. Κώστα Σατολιά.
4. Την 19/08/2013 έλαβα επιστολή από τους ενάγοντες με την οποία μου ανακοίνωναν ότι έχουν προχωρήσει στην εγγραφή ΜΕΜΟ επί της ακίνητης περιουσίας μου για εξασφάλιση τους εξ' εγγυήσεως χρέους μου στην αγωγή2312/
5. Αμέσως μόλις έλαβα την πιο πάνω επιστολή επισκέφθηκα τον δικηγόρο μου Κώστα Χ. Σιαηλή από την Πάφο και του έδωσα οδηγίες όπως άμεσα προβεί σε έρευνα αναφορικά με το ιστορικό της πιο πάνω υπόθεσης. Πράγματι ο δικηγόρος μου μετά από σχετικό έλεγχο που έκανε διαπίστωσε ότι οι Ενάγοντες προχώρησαν και εναντίον μου και εξασφάλισαν απόφαση. Μόλις δε ενημερώθηκα από το δικηγόρο μου αναφορικά με τα πιο πάνω του έδωσα αμέσως οδηγίες να καταχωρίσει άμεσα αίτηση για παραμερισμό της εν λόγω απόφασης, πράγμα το οποίο έκανε αφού στις 11/09/2013 καταχωρήθηκε αίτηση για παραμερισμό της απόφασης.
6. Κατά τη δικάσιμο ημερομηνίας 19/02/14 και κατά την αγόρευση του συνηγόρου μου όπως ο ίδιος μου ανέφερε ερωτήθηκε από τον Δικαστή κ. Κ. Σατολιά ποιαν απόφαση ζητά να παραμερίσει με την αίτηση του. Ο δικηγόρος μου απάντησε «Γιατί υπάρχουν πολλές αποφάσεις;» και τότε η συνήγορος των καθ' ου η αίτηση επενέβη στη συζήτηση και ανέφερε ότι η απόφαση τροποποιήθηκε. Ποτέ δεν έλαβα γνώση αίτησης για τροποποίηση της απόφασης ούτε εγώ ούτε ο δικηγόρος μου και ποτέ δεν μας επιδόθηκε η τροποποιηθείσα απόφαση.
7. Η συνήγορος των καθ' ων η αίτηση ζήτησε αναβολή κατά την πιο πάνω ημερομηνία για να αγορεύσει σε άλλη ημερομηνία καθότι όπως ανέφερε αυτά που ανέφερε ο δικηγόρος μου δεν τα περίμενε και της δόθηκε νέα ημερομηνία για να καταθέσει γραπτή αγόρευση στις 27/02/2014 πράγμα το οποίο και έπραξε και δόθηκε νέα ημερομηνία για να απαντήσει στην αγόρευση της ο συνήγορος μου, στις 10/03/
9. Ο συνήγορος μου μετά και τη λήψη της αγόρευσης της δικηγόρου των καθ' ων η αίτηση μου ζήτησε να περάσω από το γραφείο του για να με ενημερώσει για την υπόθεση και μου ανέφερε τα ανωτέρω και εγώ του ζήτησα όπως άμεσα προβεί σε λεπτομερή έλεγχο του φακέλου της υπόθεσης γιατί πραγματικά ένιωσα και νιώθω ότι το Δικαστήριο μεροληπτεί εις βάρος μου αφού το μόνο λάθος που έκανα ήταν να εμπιστευτώ τις διαβεβαιώσεις της Τράπεζας και να εκτεθώ και τώρα με τα όσα με πληροφόρησε ο δικηγόρος μου ότι λέχθηκαν φαίνεται ότι το Δικαστήριο επέτρεψε να γίνουν περαιτέρω διαδικασίες που με αφορούν εν αγνοία μου. Συν του γεγονότος ότι από τον αρχικό έλεγχο που ο δικηγόρος μου έκανε στο φάκελο διαπιστώθηκε ότι η αγωγή εναντίον μου καταχωρήθηκε χωρίς την ύπαρξη διοριστήριου από τους ενάγοντες για καταχώρηση αγωγής εναντίον και παρόλα αυτά ο ειρημένος Δικαστής προχώρησε και εξέδωσε απόφαση εναντίον μου.
10. Πράγματι ο δικηγόρος μου ως με έχει πληροφορήσει προέβηκε σε λεπτομερή έλεγχο του φακέλου και μου παρουσίασε τα έγγραφα τα οποία επισυνάπτω και τα οποία ομολογώ ότι μόλις τα είδα και με την ερμηνεία την οποία μου έδωσε ο συνήγορος μου ένιωσα αγανάκτηση και κλονισμό τη εμπιστοσύνης μου προς τη δικαιοσύνη και στο αμερόληπτο του συγκεκριμένου Δικαστή αφού τα έγγραφα φανερώνουν όχι συμπεριφορά ή πράξη Δικαστή αλλά συνηγόρου της Τράπεζας και κατάχρηση από μέρους του της εξουσίας που του έδωσε ο νόμος και της εμπιστοσύνης της Πολιτείας προς αυτόν
11. Η αίτηση για ακύρωση και/ή παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στη παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 11/09/2013 και η τελευταία τροποποίηση της απόφασης ημερομηνίας 05/10/2012 έγινε στις 23/09/2013 δηλαδή ενώ βρισκόμουν ήδη στη διαδικασία και μάλιστα με εκπροσώπηση δικηγόρου το Δικαστήριο ως με συμβουλεύει ο δικηγόρος μου και ως η ίδια αντιλαμβάνομαι με τα έγγραφα που είδα παράνομα, αυθαίρετα, παράτυπα, αντικανονικά και με τρόπο που δεικνύει πρόθεση προχώρησε στην τροποποίηση της εκδοθείσας απόφασης χωρίς να διατάξει επίδοση της αίτησης για τροποποίηση ως όφειλε και ως οι θεσμοί και η Νομολογία επιτάσσει και μάλιστα η τροποποίηση της απόφασης δεν έγινε για διόρθωση λάθους το οποίον ανάγεται αποκλειστικά στην διατύπωση ή «αποσκοπούσε στην εναρμόνιση του κειμένου της απόφασης με την καταφανή πρόθεση του Δικαστηρίου» αλλά το Δικαστήριο έκανε αυτό ακριβώς που δεν είχε δικαίωμα να κάνει, ανάπλασε την απόφαση και μάλιστα αυτό που συμπεριέλαβε - πρόσθεσε στην απόφαση δεν υπήρχε στις αξιούμενες θεραπείες και ούτε συμπεριλαμβανόταν στην Ένορκο Ομολογία που παρουσιάστηκε για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης.
12. Τροποποιήσεις επίσης της απόφασης έγιναν και άλλες χωρίς να ειδοποιηθώ προς τούτο ή έστω να μου επιδοθούν παρόλο που με επηρεάζουν αφού με συμβουλεύει ο Δικηγόρος μου αφορούσαν την Εναγόμενη Νο 1 της οποίας είμαι εγγυήτρια.
13. Ως με συμβουλεύει ο Δικηγόρος μου αλλά ως και η ίδια αντιλαμβάνομαι ακόμη και η κατάσταση λογαριασμού που κατατέθηκε για απόδειξη της υπόθεσης εναντίον μου είναι ελλιπέστατη καθότι σε αυτή πέραν από την αναγραφή ενός υπολοίπου εκ μεταφορά με ημερομηνία 30/6/2009, τίποτα δεν αναφέρει για το πώς προήλθε αυτό το ποσό αν έγιναν πληρωμές, τι τόκοι χρεώθηκαν κάτι που ο συγκεκριμένος δικαστής σε άλλες υποθέσεις ζητά και αρνείται να προχωρήσει σε έκδοση απόφασης όπως έχει κάνει τελευταία και στην υπόθεση με αρ. 1123/2013 την οποία χειρίστηκε το γραφείο του συνηγόρου μου όπου αρνήθηκε να δώσει χρόνο για καταχώρηση συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης αναφορικά με την κατάσταση λογαριασμού που κατατέθηκε για απόδειξη της υπόθεσης η οποία να σημειωθεί ήταν πολύ πιο αναλυτική από την ειρημένη κατάσταση που παρουσίασαν οι Ενάγοντες στην παρούσα υπόθεση (αντίγραφο επισυνάπτεται) και τους εξανάγκασε να την αποσύρουν.
14. Όλα τα ανωτέρω ορκίζομαι και λέγω ότι πραγματικά μου έχουν κλονίσει την πίστη για το αμερόληπτο του Κυρίου Κώστα Σατολιά και ενώπιον του θεωρώ ότι θα αδικηθώ και δεν θα τύχω δίκαιης και αμερόληπτης δίκης.
15. Ποιούμαι την παρούσα μου Ένορκη δήλωση προς τον σκοπό υποστήριξης αίτησης μου για εξαίρεση του ειρημένου δικαστή και για να τύχω αυτό που το ίδιο το σύνταγμα προστατεύει άρθρο 30.2». Η ένσταση Οι Καθ' ων η Αίτηση στις 03.04.2014 καταχώρησαν ένσταση με την οποία αντικρούουν την αίτηση και ζητούν την απόρριψή της. Οι συγκεκριμένοι λόγοι στους οποίους βασίζεται η ένταση είναι οι ακόλουθοι: «
16. Ότι η αίτηση για εξαίρεση έγινε κακή τη πίστη και προσβάλλει την αρχή της δίκαιας δίκης.
17. Ότι τα όσα δηλώνονται υπό της Αιτήτριας-Εναγομένης αρ. 3 είναι αοριστίες, αναλήθειες, υποθέσεις και λανθασμένα συμπεράσματα τα οποία είναι προσχηματικά.
18. Ότι η Αιτήτρια-Εναγομένη αρ. 3 αποκρύβει ουσιαστικά γεγονότα.
19. Ότι το γεγονός της αμεροληψίας διαφαίνεται και από την παραγρ. 3 της Ένορκης Δήλωσης της Αιτήτριας-Εναγομένης αρ.
21. Ότι το γεγονός της αμεροληψίας είναι εμφανές από την έγκριση των αιτημάτων αναβολής του δικηγόρου της Αιτήτριας Εναγόμενης αρ.
23. Ότι αναφορικά με το ζήτημα του διοριστήριου, αυτό αφορά ζήτημα του Πρωτοκολλητείου στο να επιτρέψουν την καταχώρηση της αγωγής.
24. Ότι η απόφαση εναντίον των εναγομένων αρ. 2 και αρ. 3 δόθηκε στις 5.10.12 μετά από αίτηση ημερ. 31.8.
26. Ότι έκτοτε έχουν γίνει οι εξής αιτήσεις για τις ακόλουθες τροποποιήσεις:- α) Αίτηση ημερ. 24.1.13 για προσθήκη της παραλειπόμενης λέξης «LIMITED» στον τίτλο της αγωγής. Στις 19.2.13 δόθηκε διάταγμα επιτρέπον την διόρθωση του τίτλου της αγωγής. β) Αίτηση ημερ.30.7.2013 για διόρθωση της απόφασης εναντίον των Εναγομένων αρ. 2 και 3 ημερ. 5.10.12 με την προσθήκη της ημερομηνίας από την οποία θα υπολογίζοντο οι τόκοι, ήτοι «από 3.11.2009 μέχρι εξοφλήσεως», και την έκδοση στις 23.9.13 του Διατάγματος. γ) Αίτηση ημερ. 21.1.14 επιτρέπουσα την αντικατάσταση του Εναγόμενου αρ. 1 Επίσημου Παραλήπτη με τον κ. Λεωνίδα Κίμωνος ως εκκαθαριστή της περιουσίας της εταιρείας Sotiris Diakou Iosif Limited και διάταγμα προς τούτοις ημερ. 14.2.
28. Ότι χρονολογικά και σύμφωνα με τα όσα αναφέρει η Ενόρκως Δηλούσα γνώριζε από τον έλεγχο του φακέλου την ύπαρξη των δύο πρώτων διαταγμάτων ως άνω α) και β) αλλά μετέπειτα και του γ) και δεν έκαναν τίποτα.
29. Ότι σε σχέση με την αίτηση ημερ. 30.7.13 και ορισθείσας στις 23.9.13, η μόνη διόρθωση αφορούσε προσθήκη ημερομηνίας που περιείχε η έκθεση απαίτησης για την ημερομηνία από την οποία ξεκινούν να υπολογίζονται οι τόκοι, με κατάσταση λογαριασμού είχε επισυναφθεί ως τεκμήριο αρ. 12 στην Ένορκο Ομολογία ημερ. 5.10.
31. Ότι η Αιτήτρια- Εναγόμενη αρ. 3 γνώριζε τις υποχρεώσεις και οφειλές της Εναγομένης αρ. 1, ως η εγγυήτρια και γραμματέας της Εναγομένης αρ.
33. Ότι η υπόθεση με αρ. 1123/13 στην οποία κάνει αναφορά στην ένορκη ομολογία, αυτή είναι άσχετη και ασύνδετη με την παρούσα υπόθεση. Οι διάδικοι δεν σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση.
34. Ότι ο ειρημένος Δικαστής δεν μεροληπτεί υπέρ της Ενάγουσας και Καθ' ης η Αίτηση, ότι τα διατάγματα δικαίως και νομότυπα εδόθησαν υπό του ειρημένου Επαρχιακού Δικαστή κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας.
35. Ότι αμφότεροι διάδικοι έτυχαν και όπως πιστεύω θα τύχουν μιας δίκαιας και αμερόληπτης δίκης και ότι η παρούσα αίτηση αξαίρεσης του ειρημένου Επαρχιακού Δικαστή είναι αδικαιολόγηση, περιττή και δεν έχει σχέση με την υπό εκδίκαση αναφορά αλλά ούτε και είναι εύνομη». Η ένσταση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Δικαστικούς Κανονισμούς Δ.35 Θ.18, Δ.48 Θ.1,2,3,4,8

(1)(ee) 2

(1), στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 21,29,31,32 και 42, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Δικαστικούς Κανονισμούς Δ.39, Δ.48 Θ.1-4, 8 & 9 και Δ.64, στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος, στο άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στις Γενικές Αρχές του Δικαίου (Νόμου), τη Νομολογία των Δικαστηρίων της Κύπρου και των Αγγλικών Δικαστηρίων και την πρακτική και τις συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου και συνοδεύεται από την ακόλουθη ένορκη δήλωση στην οποία εκτίθενται τα γεγονότα, που την υποστηρίζουν. «ΕΓΩ, ο υποφαινόμενος Ανδρόνικος Σταυρινού εκ Πάφου, εξ όσων κάλλιο γνωρίζω και πιστεύω και πληροφορούμαι ορκίζομαι και λέγω τα εξής:

1. Ότι είμαι υπάλληλος της Ενάγουσας εις την υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβώ εις την παρούσα ένορκο δήλωση και,
2. Ότι γνωρίζω προσωπικά τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα τόσο από τον χειρισμό του φακέλου της καθώς και της υπόθεσης στο τμήμα ανάκτησης χρεών όπου εργάζομαι μαζί με άλλους συναδέλφους μου. Για εκείνα που είναι νομικά ζητήματα έχω την συμβουλή της δικηγόρου μου κας Χρύσθιας Παπακλεοβούλου.
3. Ότι η αίτηση για εξαίρεση του Επαρχιακού Δικαστή κ. Κώστα Σατολιά έγινε κακή τη πίστη και προσβάλλει την αρχή της δίκαιας δίκης και πλήττει την ισόνομη και ισομερή αντιμετώπιση των διαδίκων.
4. Ότι τα όσα δηλώνονται στην ένορκη ομολογία της Αιτήτριας - Εναγομένης αρ. 3 είναι αοριστίες, αναλήθειες, υποθέσεις και λανθασμένα συμπεράσματα τα οποία είναι προσχηματικά. Ως εκ τούτου αρνούμαι πλήρως όλο το σχετικό περιεχόμενο της ένορκης ομολογίας της Συλβάνας Νικολάου που υποστηρίζει την αίτηση.
5. Ότι η Αιτήτρια/Εναγομένη αρ. 3 αποκρύβει γεγονότα. Έχοντας κάνει έρευνα στο φάκελο της υπόθεσης που διατηρούσε στα γραφεία της Ενάγουσας, έχω εντοπίσει επιστολή ημερ. 13.72012 η οποία απεσάλη μέσω τηλεομοιότυπου την ίδια μέρα ήτοι13.7.2012 στους δικηγόρους που χειρίζονται την υπόθεση Δικηγορικό Γραφείο Νίκος Παπακλεοβούλου πράγμα που έχω επιβεβαιώσει με την Άννα Κορακίδου Γιαβάσιη που προσυπογράφει την ρηθείσα επιστολή για το αληθές του περιεχομένου της επιστολής, με την οποία επιβεβαιώνεται ότι η πρόθεση της Αιτήτριας Εναγόμενης αρ. 3 ήταν να δεχθεί απόφαση με αναστολή δύο έτη και ότι τα όσα ισχυρίζεται στην αίτησή της αυτή όσο και στην αίτηση της για παραμερισμό της απόφασης ημερ. 11.9.13 είναι εκ των υστέρων σκευάσματα. Αντίγραφο της επιστολής βρίσκεται ήδη στο φάκελο του δικαστηρίου και έχει καταχωρηθεί ως Τεκμήριο αρ. 13 στην Ένορκο Ομολογία ημερ. 5.10.12 της κ. Χλόης Στυλιανού για απόδειξη της αίτησης δυνάμει της οποίας εκδόθηκε η απόφαση, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ώδε σημειούμενο ως Τεκμήριο «Α».
6. Ότι το γεγονός της αμεροληψίας και δίκαιας αντιμετώπισης των διαδίκων είναι εμφανές και από την ίδια ερώτηση του Ε.Δ. κ. Σατολιά που ρητά αναφέρεται στην παραγρ. 4 της Ένορκης Δήλωσης της Αιτήτριας / Εναγομένης αρ.
8. Ότι το γεγονός της αμεροληψίας και δίκαιας αντιμετώπισης των διαδίκων είναι εμφανές και στο γεγονός ότι η αίτηση παραμερισμού της απόφασης ημερ. 11.9.13 ορίστηκε για οδηγίες στις 31.10.13 και ακολούθως στις 27.2.14 για γραπτές αγορεύσεις. Ο δικηγόρος της Αιτήτριας / Εναγόμενης αρ. 3 αγόρευε προφορικά διατηρώντας το δικαίωμα να επανατοποθετηθεί στα όσα προέκυψαν κατά τη διάρκεια της ακρόασης, στις 10.3.14 υποβλήθηκαν γραπτές αγορεύσεις από την Καθ' ης η Αίτηση - Ενάγουσα, αλλά ο δικηγόρος της Αιτήτριας/Εναγόμενης αρ. 3 ζήτησε περαιτέρω χρόνο, όπως και του δόθηκε και η αίτηση επαναορίστηκε στις 28.3.
9. Αυτό και μόνο δείχνει ότι η πλευρά της Αιτήτριας/Εναγόμενης αρ. 3 έτυχε ίσης μεταχείρισης αναφορικά με την ισότητα των όπλων και όχι δυσμένειας.
10. Ότι αναφορικά με το ζήτημα του διοριστηρίου, αυτό αφορά ζήτημα του Πρωτοκολλητείου στο να επιτρέψουν την καταχώρηση της αγωγής.
11. Ότι όσον αφορά την έκδοση απόφασης αυτή εκδόθηκε εναντίον των εναγομένων αρ. 2 και αρ. 3 στις 5.10.12 μετά από αίτηση ημερ. 31.8.
13. Ότι έκτοτε έχουν γίνει οι εξής αιτήσεις για τις ακόλουθες τροποποιήσεις:- α) στις 24.1.13 καταχωρήθηκε η αίτηση της ίδιας ημερομηνίας για την τροποποίηση του τίτλου της αγωγής αφού παρατηρήθηκε γραφικό λάθος, απροσεξία στην αναγραφή του ονόματος της Εναγόμενης αρ. 1 Εταιρείας συνεπεία της παράληψης της λέξης «LIMITED» στον τίτλο της αγωγής. Στις 19.2.13 δόθηκε διάταγμα επιτρέπον την διόρθωση του τίτλου της αγωγής β) Κατόπιν στις 30.7.2013 έγινε αίτηση για διόρθωση της απόφασης εναντίον των Εναγομένων αρ. 2 και αρ. 3 ημερ. 5.10.12 ώστε να προστεθεί η ημερομηνία από την οποία θα υπολογίζοντο οι τόκοι, ήτοι «από 3.11.2009 μέχρι εξοφλήσεως» η οποία ορίστηκε στις 23.9.13 και συνεπώς εκδόθηκε σχετικό διάταγμα την ίδια ημερομηνία. γ) Αίτηση ημερ. 21.1.14 επιτρέπον την αντικατάσταση του Εναγόμενου αρ. 1 Επίσημου Παραλήπτη με τον κ. Λεωνίδα Κίμωνος ως εκκαθαριστή της περιουσίας της εταιρείας Sotiris Diakou Iosif Limited και διάταγμα προς τούτοις ημερ. 14.2.
15. Ότι εφόσον η αίτηση για παραμερισμό της απόφασης καταχωρήθηκε στις 11.9.13 και εφόσον η ίδια η Αιτήτρια/Εναγόμενη αρ. 3 στην Ένορκη Δήλωση της επίσης ημερ. 11.9.13 αναφέρει στην παράγραφο αρ. 5 της Ε.Δ. ότι ο δικηγόρος της έκανε έλεγχο του φακέλου, τόσο ο δικηγόρος της Αιτήτριας - Εναγομένης αρ. 3 όσο και η ίδια γνώριζαν την ύπαρξη των δυό διαταγμάτων ως άνω με τα οποία τροποποιήθηκε η απόφαση α) την πρώτη φορά για την προσθήκη της λέξης «LIMITED» στον τίτλο της αγωγής και την β) δεύτερη φορά για την προσθήκη ημερομηνίας στον υπολογισμό των τόκων, και μετέπειτα και του γ).
16. Ότι σε σχέση με την αίτηση ημερ. 30.7.13 και ορισθείσας 23.9.13, η μόνη διόρθωση αφορούσε την προσθήκη της ημερομηνίας στο αιτητικό της απόφασης αφού στο ίδιο το κλητήριο έγγραφο και έκθεση απαίτησης που το συνοδεύει στην παραγρ. 19 γίνεται ρητή αναφορά για την ημερομηνία από την οποία ξεκινούν να υπολογίζονται οι τόκοι και επιπρόσθετα σχετική κατάσταση λογαριασμού είχε επισυναφθεί ως τεκμήριο αρ. 12 στην Ένορκο Ομολογία ημερ. 5.10.12 της Χλόης Στυλιανού για απόδειξη της αίτησης δυνάμει της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται, σημειούμενο ως τεκμήριο «Β».
17. Ότι η Αιτήτρια-Εναγόμενη αρ. 3 γνώριζε πολύ καλά τις υποχρεώσεις και οφειλές της Εναγομένης αρ. 1, αφού εκτός από εγγυήτρια ήτο κατά τον ουσιώδη χρόνο και γραμματέας της Εναγομένης αρ. 1 ως φαίνεται και από το συνημμένο ώδε τεκμήριο «Γ» το οποίο επίσης βρίσκεται στο φάκελο του δικαστηρίου στην Ένορκο Ομολογία ημερ. 5.10.12 της κ. Χλόης Στυλιανού για απόδειξη της αίτησης δυνάμει της οποίας εκδόθηκε η απόφαση.
18. Ότι αναφορικά με την αναφορά στην υπόθεση με αρ. 1123/13, αυτή είναι άσχετη με την παρούσα υπόθεση, οι διάδικοι δεν σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση, ούτε η βάση της υπόθεσης που αναφέρεται έχει οποιαδήποτε συνάρτηση ή συσχέτιση με την παρούσα και η επίκληση της ως λόγος στον οποίο στηρίζει την πεποίθησή της η Αιτήτρια - Εναγόμενη αρ. 3 στερείται οποιουδήποτε νομικού ερείσματος.
19. Ότι ο ειρημένος Δικαστής επουδενεί λόγω μεροληπτεί υπέρ της Ενάγουσας και Καθ' ης η Αίτηση, ότι τα διατάγματα δικαίως και νομότυπα εδόθησαν υπό του ειρημένου Επαρχιακού Δικαστή κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας.
20. Ότι η πορεία της αγωγής μέχρι σήμερα και ειδικά σε σχέση με την αίτηση παραμερισμού της απόφασης καταδεικνύουν ότι αμφότεροι διάδικοι θα τύχουν μιας δίκαιας και αμερόληπτης δίκης και ότι η παρούσα αίτηση εξαίρεσης του ειρημένου Επαρχιακού Δικαστή είναι περιττή». Ακροαματική διαδικασία Η ακροαματική διαδικασία της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και στις αγορεύσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων των διαδίκων, οι οποίοι, με νομική και ουσιαστική επιχειρηματολογία, υποστήριξαν την αποδοχή των εκατέρωθεν θέσεών τους. Νομική πτυχή Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Κώστας Δημητρίου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφεση 25/2011, ημερομηνίας 29.3.13, η οποία υιοθέτησε την αρχή που διατυπώθηκε στην Helow (AP) v. Secretary of State and another

(2008)UKHL 62, η ύπαρξη προκατάληψης και μάλιστα φαινομενικής για την οποία προβάλλεται παράπονο, πρέπει να έχει έρεισμα σε αντικειμενικά στοιχεία. Η ουσία παραμένει ότι η θεώρηση εκ μέρους του παραπονούμενου ατόμου ως προς την ύπαρξη φαινομενικής προκατάληψης, θα πρέπει στο τέλος της ημέρας να είναι δυνατό να αιτιολογηθεί κατά αντικειμενικό τρόπο. Όπως έχει τεθεί και στην υπόθεση του ΕΔΑΔ Coeme and Others v. Belgium (judgment of 22 June 2000), Application No. 32492/96, paragraph 121: «In deciding whether there is a legitimate reason to fear that a court lacks independence or impartiality, the standpoint of the accused is important but not decisive (see, mutatis mutandis, the Hauschildt judgment . .». Το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Pal κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. σελ. 551 όπου στη σελ. 578 το Ανώτατο Δικαστήριο πρόσθεσε τα εξής: «Στην υπόθεση Saraiva de Carvalho v. Portugal (judgment of 22 April 1994, Series A No. 286-B p.38, paragraph 33), λέχθηκε ότι η διαπίστωση της αμεροληψίας υπόκειται σε ένα υποκειμενικό έλεγχο στη βάση της προσωπικής πεποίθησης του εκδικάζοντος Δικαστή και σε ένα αντικειμενικό έλεγχο που έγκειται στην παροχή επαρκών εγγυήσεων για την απόσβηση οποιασδήποτε νόμιμης αμφιβολίας ως προς τούτο.» Έχει πια εγκαθιδρυθεί στη συνείδηση όλων, σε σημείο που να μην χρειάζεται καν αναφορά σε νομικές αυθεντίες, ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα όπως η υπόθεση του δικαστεί δικαίως, δημοσίως από νόμιμο, ανεξάρτητο και αμερόληπτο Δικαστήριο. Η βασική αυτή αρχή κατοχυρώνεται τόσο στο Άρθρο 30

(2)του Συντάγματος όσο και στο Άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κωνσταντίνου

(2009)1 (Α) Α.Α.Δ. 761, 766). Οι Δικαστές δεν θα πρέπει να συναινούν σε αιτήματα εξαίρεσης τους χωρίς πραγματικό και ουσιαστικό λόγο γιατί αλλιώς θα φθάναμε στο ενδεχόμενο ο διάδικος να επιλέγει το Δικαστή που θα τον δικάσει. Το κριτήριο όπως επισημαίνεται και στις υποθέσεις Piersack v. Belgium

(1982)5 EHRR 169, De Cubber v. Belgium

(1984)7 EHRR 236 και Hauschildt v. Denmark

(1989)12 EHRR 266 είναι η διασφάλιση της διαφάνειας στη διαδικασία απονομής της δικαιοσύνης. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 268, το κριτήριο για την εξαίρεση δικαστή είναι η δημιουργία στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη που γνωρίζει τα γεγονότα, δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης δικαστή. Εικασίες μόνο, δεν είναι αρκετές. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Makrides v. Republic

(1984)3 C.L.R. 304 η ευαισθησία του Δικαστή, δεν αποτελεί τον οδηγό στη διαπίστωση κωλύματος, αλλά οδηγό συνιστά η σωστή εκτίμηση του δικαστικού καθήκοντος και ό,τι αυτό επιβάλλει. Παραίτηση από αυτό το καθήκον ενέχει ορατούς κινδύνους για την απονομή της δικαιοσύνης. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Makrides (ανωτέρω) και αργότερα στην Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ.α.

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 837, 843, ένας τέτοιος κίνδυνος είναι ότι θα φθάναμε κοντά στην αναγνώριση δικαιώματος στο διάδικο να επιλέγει το Δικαστή που θα τον δικάσει. Εικασίες και καχυποψίες μόνο, δεν είναι αρκετές (Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας

(1994)1 Α.Α.Δ. 268 και Αίτηση Φίλιππου Χ"Μάμα

(2007)1 (Β) 689). Εξέταση βασιμότητας αίτησης Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω νομικές αρχές, που διέπουν το υπό συζήτηση αίτημα, στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, διαπιστώνεται ότι: Η αιτήτρια βασίζει το αίτημά της στα ακόλουθα, κατ' ισχυρισμό της, γεγονότα: 1) Στο ότι το δικαστήριο προχώρησε και εξέδωσε απόφαση στην παρούσα υπόθεση, χωρίς να έχει καταχωρηθεί διοριστήριο για την έγερση της αγωγής εναντίον της αιτήτριας, 2) Στην παράνομη, αυθαίρετη, παράτυπη και αντικανονική ενέργεια του δικαστηρίου να τροποποιήσει και να αναπλάσει την απόφαση, ημερ. 05.10.2012, στα πλαίσια ex parte αίτησης, χωρίς να διατάξει επίδοση της αίτησης για τροποποίηση στην αιτήτρια, ως όφειλε και ως οι Θεσμοί και η Νομολογία επιτάσσουν, 3) Στο ότι έγιναν και άλλες τροποποιήσεις της απόφασης χωρίς να ειδοποιηθεί η αιτήτρια, οι οποίες παρόλο που αφορούσαν την Εναγόμενη 1 επηρέαζαν και την ίδια και 4) Στο ότι η κατάσταση λογαριασμού που κατατέθηκε για απόδειξη της υπόθεσης είναι ελλιπέστατη, αλλά παρόλα αυτά εκδόθηκε απόφαση, ενώ σε άλλη υπόθεση του δικηγόρου της αιτήτριας το δικαστήριο, παρόλο που κατατέθηκε πολύ πιο αναλυτική κατάσταση λογαριασμού, το δικαστήριο δεν επέτρεψε την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και εξανάγκασε το δικηγόρο της αιτήτριας να την αποσύρει. Όλα τα πιο πάνω, κατά τον ισχυρισμό της αιτήτριας, γεγονότα καταδεικνύουν έλλειψη αμεροληψίας του δικαστηρίου και κατάχρηση από μέρους του της εξουσίας που του έδωσε ο νόμος και της εμπιστοσύνης της πολιτείας προς αυτό. Οσον αφορά το ζήτημα της παράλειψης καταχώρησης διοριστηρίου (παρ. 1 ανωτέρω) για την καταχώρηση της αγωγής εναντίον της αιτήτριας είναι γνωστό ότι το δικαστήριο δεν εμπλέκεται στη διαδικασία καταχώρησης και σφράγισης μιας αγωγής. Παρά ταύτα, είναι γεγονός, ότι στην παρούσα υπόθεση στο διοριστήριο, το οποίο υπάρχει στο φάκελο της υπόθεσης, αναφέρονται τα ονόματα μόνο των άλλων τριών εναγομένων και όχι της αιτήτριας. Η παράλειψη αυτή άλλωστε αποτελεί και έναν από τους λόγους, που επικαλείται η αιτήτρια για τον παραμερισμό της απόφασης, που έχει εκδοθεί εναντίον της. Το γεγονός αυτό περιήλθε για πρώτη φορά στην αντίληψη του δικαστηρίου, κατά το στάδιο της αγόρευσης του ευπαίδευτου δικηγόρου της αιτήτριας. Εάν το δικαστήριο το είχε αντιληφθεί στο στάδιο της εξέτασης της ex parte αίτησης των αιτητών για την έκδοση απόφασης εναντίον της, λόγω της παράλειψής της να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης, είναι αυτονόητο ότι θα το είχε επισημάνει στη δικηγόρο των αιτητών και δεν θα είχε προχωρήσει στην έκδοση της απόφασης. Σε καμιά περίπτωση όμως αυτό το γεγονός δεν κρίνεται ότι καταδεικνύει οποιαδήποτε προκατάληψη και μεροληψία του δικαστηρίου σε βάρος της αιτήτριας. Για τον επιπρόσθετο λόγο, ότι αυτό είναι ένα ζήτημα που θα κριθεί στα πλαίσια της αίτησης παραμερισμού, όπου η ορθότητα της κρίσης του δικαστηρίου είναι δυνατό να ελεγχθεί με το κατάλληλο δικονομικό διάβημα. Οσον αφορά το ζήτημα της έκδοσης και των τροποποιήσεων της απόφασης (παρ. 2,3 και 4) ανωτέρω, το πρώτο που επισημαίνεται είναι, ότι αυτά τα, κατ' ισχυρισμό, γεγονότα δεν θίγονται στην αίτηση για παραμερισμό της απόφασης. Βεβαίως η αιτήτρια ισχυρίζεται, ότι για πρώτη φορά περιήλθαν σε γνώση της, μετά την αγόρευση του ευπαίδευτου δικηγόρου της στην αίτηση παραμερισμού και αφού ο ίδιος προέβη σε λεπτομερή έλεγχο του φακέλου της υπόθεσης. Όμως από το φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι ο ευπαίδευτος δικηγόρος της πριν από την καταχώρηση της αίτησης παραμερισμού και συγκεκριμένα στις 03.09.2013, ζήτησε με σχετική αίτησή του, και προφανώς στη συνέχεια εξασφάλισε, αντίγραφο του φακέλου της υπόθεσης, στο οποίο λογικά θα πρέπει να συμπεριλαμβανόταν και η αίτηση για διόρθωση και όχι τροποποίηση της απόφασης, που είχε καταχωρηθεί στις 30.07.2013 και είχε ορισθεί για τις 23.09.2013. Επομένως η αιτήτρια, εάν πράγματι ήθελε να εμφανισθεί σε αυτή την αίτηση και να ακουσθεί, θα μπορούσε κάλλιστα να το πράξει. Πέραν τούτου η συγκεκριμένη διόρθωση της απόφασης αφορούσε μόνο τον προσδιορισμό της ημερομηνίας από την οποία θα υπολογίζονταν οι τόκοι στο ποσό της απόφασης, η οποία προέκυπτε, τόσο από την παρ. 19 της έκθεσης απαίτησης, όσο και από το περιεχόμενο του Τεκ. 12, που επισυναπτόταν στην ένορκη δήλωση, που υποστήριζε την αίτηση. Το συγκεκριμένο διάταγμα ασφαλώς και αποκλειστικά «αποσκοπούσε στην εναρμόνιση του κειμένου της απόφασης με την καταφανή πρόθεση του δικαστηρίου» για προσδιορισμό της ημερομηνίας υπολογισμού των τόκων, εκτός εάν θεωρηθεί, ότι το δικαστήριο, κατά την έκδοση της απόφασης, δεν είχε πρόθεση να επιλύσει το συγκεκριμένο επίδικο ζήτημα. Οι άλλες δυο δια κλήσεως αιτήσεις για τροποποίηση του τίτλου της αγωγής ουδεμία σχέση είχαν με την αιτήτρια και δεν αφορούσαν ζητήματα ουσίας, καθώς η πρώτη αίτηση αφορούσε τροποποίηση του ονόματος της Εναγόμενης 1 με την προσθήκη σε αυτό της λέξης "Ltd" και η δεύτερη αντικατάσταση του Επίσημου Παραλήπτη, που ήταν ο αρχικός διαχειριστής της περιουσίας της Εναγόμενης 1 με το Λεωνίδα Κίμωνος, που διορίσθηκε στη συνέχεια. Σημειωτέον ότι οι αιτήσεις αυτές όχι μόνο επιδόθηκαν στα πρόσωπα που τα αφορούσαν, αλλά και ότι τα σχετικά διατάγματα εκδόθηκαν εκ συμφώνου. Οσον αφορά την αναφορά της αιτήτριας σε άλλη υπόθεση του ευπαίδευτου δικηγόρου της, το δικαστήριο δεν προτίθεται να τη σχολιάσει, παρά μόνο να επισημάνει το αυτονόητο, ότι η αναφορά αυτή προφανώς δεν εδράζεται σε προσωπική της γνώση και δεν εξωτερικεύει εντύπωση της ίδιας της αιτήτριας. Η ύπαρξη προκατάληψης συναρτάται με το εξ αντικειμένου διαφαινόμενο συμφέρον του Δικαστή στην έκβαση της υπόθεσης. Τέτοιο συμφέρον, σύμφωνα με τη νομολογία, αναφαίνεται οποτεδήποτε η σχέση του Δικαστή με το διάδικο ή προς επίδικο θέμα είναι τέτοια ώστε να στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η ύπαρξη του (βλ. Ex Pinochet Ugarte (No. 2)

(1999)1 ALL E.R. 577 (HL)). Δεν τίθεται τέτοιο θέμα στην παρούσα περίπτωση, ούτε εξάλλου τέθηκε τέτοια εισήγηση από την πλευρά της αιτήτριας. Πέραν τούτου, από τα γεγονότα, στα οποία στήριξε το αίτημά της, δεν προκύπτει συμπεριφορά του δικαστηρίου, που να κατατείνει, κατά αντικειμενικό τρόπο, σε ένα τέτοιο συμπέρασμα. Στην παρούσα περίπτωση είναι προφανές, ότι τυχόν εξαίρεση του δικαστηρίου, για τους λόγους που επικαλείται η αιτήτρια και οι οποίοι κρίθηκε, ότι είναι αβάσιμοι και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, θα ισοδυναμούσε με άρνηση επιτέλεσης του δικαστικού καθήκοντος. Συναφώς κρίνεται, ότι το δικαστήριο θα πρέπει καθηκόντως να ολοκληρώσει την εκδίκαση της αίτησης για παραμερισμό της απόφασης με την έκδοση της απόφασής του. Κατάληξη Με το πιο πάνω σκεπτικό η αίτηση απορρίπτεται. Παρόλο που, σύμφωνα με τον κανόνα της λογικής, τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, εντούτοις στην παρούσα περίπτωση, ενόψει της φύσης της αίτησης, δεν κρίνεται σκόπιμη η έκδοση οποιασδήποτε διαταγής. (Υπ.) ...................................... Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Αίτηση για εξαίρεση δικαστή) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο