Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. 1. Λεωνίδα Κίμωνος, υπό την ιδιότητά του ως Εκκαθαριστής της υπό διάλυση Εταιρείας SOTIRIS DIAKOU IOSIF LIMITED

(1)(ee) 2

(1), Δ.39, Δ.48, θ.1-4, 8 και 9 και Δ.64, ο Περί Δικαστηρίων Νόμος Ν.14/60άρθρα 21,29,31,32 και 42, οι Γενικές Αρχές του Δικαίου (Νόμου), η Νομολογία των Δικαστηρίων της Κύπρου και των Αγγλικών Δικαστηρίων, και η Πρακτική και οι Συμφυείς Εξουσίες των Δικαστηρίων και υποστηρίζεται, σε σχέση με τα ουσιαστικά γεγονότα στα οποία βασίζεται, από ένορκη δήλωση του Ανδρόνικου Σταυρινού, ημερ. 10.01.2014. Ακροαματική διαδικασία Η ακροαματική διαδικασία της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και στις γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων των διαδίκων, οι οποίοι, με νομική και ουσιαστική επιχειρηματολογία, υποστήριξαν την αποδοχή των εκατέρωθεν θέσεών τους. Νομική πτυχή Η Δ.17 Θ. 10 στην οποία ουσιαστικά στηρίζεται η παρούσα αίτηση έχει ως ακολούθως: «Where judgment is entered pursuant to any of the preceding rules of this Order, it shall be lawful for the Court in a proper case to set aside or vary such judgment upon such terms as may be just». Σε μετάφραση: «Οταν εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με τους προηγούμενους κανονισμούς αυτής της διάταξης, θα είναι νόμιμο για το δικαστήριο στην κατάλληλη περίπτωση να παραμερίσει ή να διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση με όρους που θα ήθελαν φανεί δίκαιοι». Είναι ξεκάθαρο από τη λεκτική ερμηνεία της ανωτέρω διάταξης, ότι το ζήτημα του παραμερισμού απόφασης, που εκδίδεται στην απουσία του εναγομένου, εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Οι αρχές που διέπουν τον παραμερισμό μιας απόφασης λόγω παράλειψης του εναγομένου να εμφανισθεί αποτέλεσαν το αντικείμενο πολλών Αγγλικών και Κυπριακών αποφάσεων. (βλ. Evans v. Bartlam [1937] All E.R 646, Kotsapas v. Titan Construction and Engineering Company

(1961)C.L.R.317, Christoforou v. Kyriakoulli

(1963)2 C.L.R. 159, Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, Mine and Quarry Services Ltd. v. Α. Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 Α.Α.Δ. 26, Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ. ν. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ.

(1997)1 Α.Α.Δ. 28. Γιωργαλλίδης v. Ταπελλογραφείου Κώστα Παύλου & Σία Λτδ

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1101). Στην Milouca Motor Trading Ltd. v. Κούρτης

(1997)1 Α.Α.Δ. 941 γίνεται μια εκτενής ανάλυση της σχετικής νομολογίας· υιοθετήθηκαν οι αρχές, όπως καθορίσθηκαν στην απόφαση Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, 210, που τονίζουν αφενός την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουσθεί και αφετέρου την ανάγκη διασφάλισης της άνευ προσκόμματος αποπεράτωσης της δίκης. Η γενική αρχή του δικαίου όπως προκύπτει από τις πιο πάνω αποφάσεις είναι ότι για να επιτύχει τον παραμερισμό μιας απόφασης ο αιτητής θα πρέπει να πείσει ότι έχει μια εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην απαίτηση που προβάλλεται εναντίον του. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη από τη μια την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουστεί και από την άλλη την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών διαδικασιών. Ομως η χωρίς ουσιαστικό λόγο παράλειψη του αιτητή να εμφανισθεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να πάρει έγκαιρα μέτρα για την ακύρωση της πρωτόδικης απόφασης μπορεί να αποτελέσει λόγο για την απόρριψη της αίτησης. (βλ. Mine and Quarry Services Ltd. v. Α. Γεωργίου (Μαύρου) και Milouca Motor Trading Ltd. v. Κούρτης (πιο πάνω)). Στην Salamis Shipping Services Ltd V Bata (Cyprus) Ltd

(2004)1 (Γ) ΑΑΔ 1767 επαναλήφθηκαν για μια ακόμη φορά τα κριτήρια με βάση τα οποία το δικαστήριο κατευθύνεται στην απόφασή του σε παρόμοιες αιτήσεις. Πιο συγκεκριμένα στη συγκεκριμένη απόφαση αναφέρεται ότι: «Ο Εναγόμενος για να επιτύχει παραμερισμό απόφασης, θα πρέπει να δείξει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση και να εξηγήσει τη μη εμφάνισή του στη διαδικασία, όπως και την όποια καθυστέρησή του να αποταθεί στο δικαστήριο για παραμερισμό της απόφασης. Το τι συνυπολογίζεται από το δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, διατυπώνεται στην υπόθεση Bush κ.α. V Γιαννή

(2001)1 Α.Α.Δ. 1342 ως εξής: (σελ. 1345-1346) «Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας για επαναφορά, την οποία παρέχει στο Δικαστήριο η Δ.17 Θ.10, εξουσία η οποία, όπως υποδείχθηκε στην Evans V Bartlam

(1937)2 All E.R. 646, δεν εντάσσεται σε οποιαδήποτε στεγανά, το Δικαστήριο κατευθύνει την προσοχή του σε δυο κυρίως παράγοντες. Ο ένας αφορά το κατά πόσο έχει εξηγηθεί η καθυστέρηση στην καταχώριση εμφάνισης και στην υποβολή της αίτησης για παραμερισμό, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι η επαναφορά δεν αντιστρατεύεται την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σε αυτό λαμβάνεται υπόψη τόσο η στάση του αιτητή όσο και η αναγκαιότητα οριστικής λήξης της αντιδικίας αφού interest republicae ut sit finis litium. Ο άλλος παράγοντας αναφέρεται στο κατά πόσο καταδείχθηκε εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην απαίτηση.»......». Εξέταση βασιμότητας αίτησης Το δικαστήριο κρίνει, ότι πριν από την εξέταση των προαναφερθέντων κριτηρίων, όπως αυτά προκύπτουν από τη νομολογία, με την υπαγωγή τους στα ουσιαστικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, προέχει η εξέταση του ζητήματος που τίθεται με την αίτηση και εξειδικεύεται στην παρ. 6(β) της ένορκης δήλωσης που την υποστηρίζει και αφορά τη νομική υπόσταση της απόφασης. Στη συγκεκριμένη παράγραφο η αιτήτρια ισχυρίζεται, ότι η επίδικη απόφαση «πάσχει από ακυρότητα και παρατυπία και κακώς εκδόθηκε, καθότι από έλεγχο που έκανε ο δικηγόρος της αναφορικά με την πιο πάνω υπόθεση διαπίστωσε ότι οι καθ' ων η αίτηση εξασφάλισαν την ειρημένη απόφαση χωρίς να έχουν σχετικό διοριστήριο ενάγοντα πράγμα που πλήττει ουσιαστικά τη νομική υπόσταση της πιο πάνω απόφασης. Περαιτέρω είναι φανερό ότι δεν ακολουθήθηκαν οι σχετικοί Περί Δικαστηρίων Διαδικαστικοί Κανονισμοί για την έγκυρη και νομότυπη καταχώρηση της ειρημένης αγωγής στοιχείο που μολύνει όλη την περαιτέρω διαδικασία που ακολούθησε». Το επιχείρημα, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνεται το δικαστήριο, είναι ότι η παράλειψη καταχώρησης διοριστηρίου ενάγοντος, κατά το χρόνο καταχώρησης και σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος εναντίον της αιτήτριας, καθιστά τη διαδικασία που ακολούθησε, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης της επίδικης απόφασης, άκυρη. Στην αγόρευσή του ο ευπαίδευτος δικηγόρος της αιτήτριας υποστήριξε ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν νομιμοποιούνταν να καταχωρήσουν την αγωγή εναντίον της αιτήτριας, χωρίς σχετικό διοριστήριο. Η ευπαίδευτη δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση αναφέρει, σχετικά με το ζήτημα αυτό στη γραπτή αγόρευσή της, ότι πράγματι, ως έχει διαπιστωθεί από το φάκελο του δικαστηρίου το σημείωμα εμφάνισης δεν περιλαμβάνει την αιτήτρια. Είναι όμως αναγκαίος διάδικος στην παρούσα αγωγή, αφού είναι ενυπόθηκος οφειλέτης και ως εκ τούτου η παράλειψη καταχώρησης του διοριστηρίου (στο κείμενο της αγόρευσης γίνεται αναφορά, προφανώς εκ παραδρομής, σε σημείωμα εμφάνισης) έγινε εκ παραδρομής και/ή ενδεχόμενα γιατί καταχωρήθηκε στη Γενική Αίτηση, με την οποία επιτράπηκε στους καθ' ων η αίτηση να καταχωρήσουν την αγωγή εναντίον του Επίσημου Παραλήπτη ως παραλήπτη διαχειριστή της περιουσίας της Εναγόμενης

1. Περαιτέρω εισηγείται, ότι η αιτήτρια όφειλε να καταχωρήσει αίτηση με την οποία να ζητά τον παραμερισμό της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος και της απόφασης που ακολούθησε στηριζόμενη στη Δ.2 θ.
2. Και μάλιστα όφειλε να το έπραττε εντός ευλόγου χρόνου από την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος. Στα πλαίσια της παρούσας αίτησης δεν μπορεί να εκδοθεί τέτοια διαταγή, καθώς με την αίτηση ζητείται ο παραμερισμός της απόφασης, δυνάμει της Δ.17, θ.10, και δεν ζητείται και παραμερισμός του κλητηρίου εντάλματος, ούτε γίνεται αναφορά στη Δ.2, θ.
3. Είναι γεγονός, ότι από το φάκελο της υπόθεσης προκύπτει, ότι, κατά την καταχώρηση και σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος, στο διοριστήριο που καταχωρήθηκε δεν συμπεριλαμβάνεται το όνομα της αιτήτριας. Η αγωγή καταχωρήθηκε εναντίον τεσσάρων εναγομένων (με εναγόμενη 3 την αιτήτρια) και στο διοριστήριο καταγράφονται τα ονόματα μόνο των άλλων τριών εναγομένων. Η δικονομική διάταξη, που ρυθμίζει την καταχώρηση του διοριστηρίου από τον ενάγοντα, είναι η Δ.2, θ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί, ότι: «
4. No writ with a claim relating to more than two pounds shall, when the plaintiff lives in Cyprus, be sealed when presented by an advocate unless accompanied by a retainer in writing in Form 4 attested, where the plaintiff is illiterate, by a registrar, certifying officer, or two competent witnesses not being advocates' clerks : ......................................». Και σε μετάφραση: «Κανένα κλητήριο ένταλμα με απαίτηση μεγαλύτερη των δυο λιρών θα, όταν ο ενάγων κατοικεί στην Κύπρο, σφραγίζεται όταν παρουσιάζεται από δικηγόρο εκτός αν συνοδεύεται από έγγραφο τύπο διοριστηρίου στον τύπο 4 και πιστοποιημένο, όταν ο ενάγων είναι αναλφάβητος από πρωτοκολλητή, πιστοποιούντα υπάλληλο, ή δυο ικανούς μάρτυρες οι οποίοι να μην είναι δικηγορικοί υπάλληλοι». Από το λεκτικό της πιο πάνω δικονομικής πρόνοιας καθίσταται προφανές ότι είναι επιτακτικής φύσεως. Το ερώτημα βεβαίως που προκύπτει είναι ποιες είναι οι συνέπειες σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με αυτή, όπως στην προκείμενη περίπτωση. Στην Eleni Charalambous v. Vyronos Anastopoulos, C.A. 7103, ημερ. 15.04.1988, αποφασίσθηκε ότι παράλειψη καταχώρησης διοριστηρίου εντός του χρόνου που προνοείται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας ισοδυναμεί με τη διαπίστωση ότι ο συνήγορος δεν έχει εξασφαλίσει οδηγίες από το συγκεκριμένο διάδικο. Σύμφωνα με τη Δ.2, θ.14 ο χρόνος καταχώρησης του διοριστηρίου είναι ο χρόνος σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος. Συναφώς, στη βάση των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, το δικαστήριο κρίνει, ότι η παράλειψη καταχώρησης του διοριστηρίου για την έγερση αγωγής εναντίον της αιτήτριας, κατά το χρόνο σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος της παρούσας αγωγής στις 02.07.2012, στη μόνη διαπίστωση που μπορεί να οδηγήσει είναι, ότι οι δικηγόροι των αιτητών την καταχώρησαν χωρίς να έχουν εξασφαλίσει οδηγίες από αυτούς. Εστω και εάν το δικαστήριο δεχόταν ότι οι δικηγόροι των αιτητών είχαν εξασφαλίσει οδηγίες και ότι το σχετικό διοριστήριο δεν καταχωρήθηκε εκ παραδρομής, όπως είναι η εισήγηση της ευπαίδευτης δικηγόρου τους, το γεγονός είναι ότι μέχρι σήμερα δεν καταχώρησαν οποιοδήποτε τέτοιο διοριστήριο, έστω και εκ των υστέρων, ούτε, εάν θεωρούσαν, ότι επρόκειτο για παρατυπία, που μπορούσε να διορθωθεί με τη Δ.64, καταχώρησαν σχετική αίτηση ή υπέβαλαν αίτημα για την άρση της, παρόλο που το συγκεκριμένο ζήτημα είναι γνωστό σε αυτούς τουλάχιστον από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Περαιτέρω, με δεδομένη την απουσία του διοριστηρίου, σε περίπτωση που το δικαστήριο δεν παραμερίσει την επίδικη απόφαση θα εξακολουθήσει να υφίσταται η απόφαση εναντίον της αιτήτριας, η οποία θα εδράζεται σε μια αγωγή, που οι δικηγόροι των αιτητών δεν είχαν οδηγίες να καταχωρήσουν. Κατά συνέπεια κρίνεται ότι, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, η πιο φρόνιμη επιλογή για το δικαστήριο είναι ο παραμερισμός της απόφασης, ως εξ' υπαρχής άκυρης, εφόσον είναι το αποτέλεσμα μιας αγωγής, για την έγερση της οποίας οι αιτητές δεν είχαν δώσει σχετικές οδηγίες. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης είναι περιττή η ενασχόληση του δικαστηρίου με τους υπόλοιπους παράγοντες, με τους οποίους εξετάζεται η βασιμότητα παρόμοιων αιτήσεων. Κατάληξη Με βάση το ποιο πάνω σκεπτικό η αίτηση γίνεται αποδεκτή. Η απόφαση του Δικαστηρίου, ημερ. 05.10.2012, παραμερίζεται. Οσον αφορά τα έξοδα,, λαμβάνοντας υπόψη το λόγο παραμερισμού της απόφασης και αποδεχόμενος τη σχετική εισήγηση του ευπαίδευτου δικηγόρου της αιτήτριας, δεν εκδίδω καμιά διαταγή. (Υπ.) ...................................... Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Αίτηση παραμερισμού απόφασης που εκδόθηκε ερήμην - Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.17, θ.10) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο