Σαλίκο Κοσμίδης κ.α. ν. Κυπριακή Δημοκρατία διά του Γενικού Εισαγγελέα, Αρ. Αγωγής: 294/13, 30/7/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A168 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 294/13 Μεταξύ: Σαλίκο Κοσμίδης, από την Πάφο Ηλίας Κοσμίδης, από την Πάφο Αλέξανδρος Κελασίδης, από την Πάφο Λούκας Κεσίδης, από την Πάφο Εναγόντων και Κυπριακή Δημοκρατία διά του Γενικού Εισαγγελέα, Εναγόμενης Ημερομηνία: 30.7.14 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες / Αιτητές: κ. Χ. Φωτίου Για τον Εναγόμενο / Καθ' ου η αίτηση: κ. Στ. Ερωτοκρίτου (για να ακούσει την απόφαση η κα Σ. Κύρου) -------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Αφορμή για την έκδοση της παρούσης απόφασης αποτέλεσε αίτηση που υποβλήθηκε εκ μέρους των Εναγόντων / Αιτητών στις 4.4.13 με την οποία ζητείται (διατηρούνται η ορθογραφία και τα σημεία της στίξης): «Ακύρωση - Παραμερισμό - Διαγραφή - Απόρριψη της Ανταπαίτησης της εναγόμενης στην με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αγωγής». Ζητούνται, επίσης, τα έξοδα της αίτησης. Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στην Δ.27, θ.3, στα άρθρα 30(3Α) και 35 του Συντάγματος και στο άρθρο 6, παράγραφος 1 της Σύμβασης διά την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Η αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκο δήλωση. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση του Καθ' ου η αίτηση. Με επτά λόγους ένστασης οι οποίοι εκτίθενται στο σώμα της Ειδοποίησης σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διάταξης 48, θεσμός 4 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας ο Καθ' ου η αίτηση ενίσταται στην έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Η Ειδοποίηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση της Αννίτας Εθελοντή η οποία είναι έκτακτη γραφέας στο Επαρχιακό Γραφείο Πάφου της Νομικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας και δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στην βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την υπό κρίση αίτηση και την Ένσταση. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση επιχειρηματολόγησε υποστηρίζοντας την θέση του διαδίκου που εκπροσωπεί σε αντίθεση με τον κύριο Φωτίου ο οποίος δεν αγόρευσε. Όπως προκύπτει από τον φάκελο της υπόθεσης οι Αιτητές με την αγωγή τους αξιώνουν από τον Καθ' ου η αίτηση: Γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις για παράνομη σύλληψη και κράτηση Γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις για βασανισμό Γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις για ταπείνωση και εξευτελισμό Γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις για την κακοδικία την οποία τους υπέβαλε η Κατηγορούσα Αρχή στην ποινική υπόθεση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου με αριθμό 9886/08 και στην στέρηση του δικαιώματος δίκαιης δίκης. Επιπλέον, οι τρεις από αυτούς και, συγκεκριμένα οι Ενάγοντες 1-3, αξιώνουν γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις για παράνομο τραυματισμό και ο Ενάγων 2 το ποσό των Ευρώ 365,73 σεντ ως ειδικές αποζημιώσεις για ζημιά που προκλήθηκε στο αυτοκίνητό του. Οι Αιτητές αξιώνουν επίσης τόκο και έξοδα. Τα γεγονότα τα οποία είναι απαραίτητα για σκοπούς κατανόησης της υπό κρίση αίτησης είναι τα ακόλουθα. Στις 13.7.08 και περί ώρα 02:00 π.μ. οι Ενάγοντες 1-3 ανακόπησαν από αστυνομικούς της Τροχαίας Πάφου στην οδό Αγαπήνωρος. Αμέσως μετά την ανακοπή οι πιο πάνω αστυνομικοί επιτέθηκαν και τραυμάτισαν τους Ενάγοντες 1-3 καθώς και τον Ενάγοντα 4 όταν ο τελευταίος κάλεσε τους αστυνομικούς να σταματήσουν να κτυπούν τους Ενάγοντες 1-3. Ακολούθως, οι αστυνομικοί συνέλαβαν παράνομα τους Αιτητές και τους έθεσαν υπό κράτηση. Αρχικά τους οδήγησαν στο κτήριο που στεγάζεται η Τροχαία Πάφου και εν τέλει τους οδήγησαν στα κρατητήρια του Κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Πάφου. Την ίδια ημέρα και μετά την απελευθέρωσή τους οι Ενάγοντες 1-3 επισκέφθηκαν το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου και διαπιστώθηκαν τα τραύματά τους. Οι αστυνομικοί είναι υπάλληλοι της Κυπριακής Δημοκρατίας η οποία και ενάγεται διά του Γενικού Εισαγγελέα ως υπεύθυνη «για τις πράξεις και παραλείψεις των υπαλλήλων και αρχών της Δημοκρατίας». Με την Υπεράσπισή του ο Καθ' ου η αίτηση προβάλει μια διαφορετική εκδοχή ως προς τα διαδραματισθέντα κατά το πρωινό της 13.7.08 και, μεταξύ άλλων, ισχυρίζεται τα ακόλουθα: οι αστυνομικοί που ενεπλάκησαν στην ανακοπή του οχήματος του οποίου επέβαιναν οι Ενάγοντες 1-3 είναι οι ακόλουθοι: (α) Αστ 5479, Κυριάκος Νικολάου, (β) Αστ 2716, Λοίζος Λοίζου, (γ) Αστ. 5398, Ζήνωνας Αντωνίου, και (δ) Αστ 1888, Χριστόδουλος Λαμπριανίδης μετά την ανακοπή του πιο πάνω οχήματος οι πιο πάνω αστυνομικοί δέχθηκαν επίθεση από τους Αιτητές ως αποτέλεσμα της οποίας ήταν να υποστούν τις ακόλουθες σωματικές βλάβες: ο Αστ 5398, εκδορές δεξιού τραχηλικής χώρας και δεξιού πηχέους, ο Αστ 2716, εκδορές πηχείων και ερυθρότητα τραχηλικής χώρας, ο Αστ. 5479, εκδορές αριστερού και δεξιού πηχέως κοιλιακής χώρας και πλάτης και ο Αστ 1888, οίδημα δεξιάς άκρας χείρας. Με την Ανταπαίτησή του ο Καθ' ου η αίτηση αξιώνει γενικές αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες που υπέστησαν οι τέσσερεις πιο πάνω αστυνομικοί. Η Διάταξη 27, θεσμός 3 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας επί της οποίας στηρίζεται η υπό κρίση αίτηση διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο δύναται να διατάξει την διαγραφή οποιουδήποτε δικογράφου για τον λόγο ότι αυτό δεν αποκαλύπτει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα ή απάντηση και σε κάθε τέτοια περίπτωση ή στην περίπτωση που η αγωγή ή η υπεράσπιση καταδεικνύεται από τα δικόγραφα να είναι κακόπιστη και ενοχλητική το Δικαστήριο δύναται να διατάξει την αναστολή ή την απόρριψη της αγωγής ή να εκδώσει απόφαση αναλόγως όπως θεωρήσει δίκαιο». Ο πιο πάνω θεσμός είναι πανομοιότυπος με τον θεσμό 4 της Διάταξης 25 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών. Σύμφωνα με το Αγγλικό σύγγραμμα Annual Practice (Ετήσια Πρακτική) του 1958 η εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο με τον πιο πάνω κανονισμό ασκείται μόνο σε εμφανείς και ξεκάθαρες περιπτώσεις και αφού το Δικαστήριο ικανοποιηθεί, ότι δεν υπάρχει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα ή ότι η διαδικασία είναι κακόπιστη και ενοχλητική (frivolous and vexatious). Η εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από τον πιο πάνω θεσμό ασκείται μόνο στις περιπτώσεις όπου δεν χωρεί αμφιβολία. Η διαγραφή δικογράφου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο (Βλ. In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 ΑΑΔ 246, Nur Celik Sanayi Ve Ticaret A.A. κ.α. ν. Το Πλοίο Marwa M κ.α.
(2003)1 ΑΑΔ 1159 και Nagle v. Feilden
(1966)1 All E R 689). Δεν διατάσσεται διαγραφή δικογράφου εκτός αν αυτό είναι τόσο ανυπόστατο (demurrable) ώστε να μην δύναται να διασωθεί ούτε με διαταγή για τροποποίησή του (Βλ. σελίδα 574 υπό τον τίτλο: «Scope of this Rule»). Είναι σημαντικό να αναφερθεί, ότι αίτηση δυνάμει του πιο πάνω θεσμού μπορεί να υποβληθεί πριν την καταχώρηση της Υπεράσπισης, όχι, όμως, πριν την παράδοση της Έκθεσης Απαίτησης, στην περίπτωση που η αίτηση αφορά στην Έκθεση Απαίτησης. Πριν την παράδοση της Έκθεσης Απαίτησης δεν μπορεί να διαταχθεί αναστολή της διαδικασίας δυνάμει του πιο πάνω Κανονισμού. Και αυτό είναι λογικό και αναμενόμενο, αφού όταν γίνεται επίκληση του πιο πάνω θεσμού δεν επιτρέπεται η προσαγωγή μαρτυρίας και το θέμα κρίνεται από το Δικαστήριο μόνο υπό το φως των ισχυρισμών που εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης (Βλ. Annual Practice του 1958, σελ. 575 υπό τους τίτλους: «Application» και «No reasonable cause of action») ή οποιοδήποτε άλλου δικογράφου. Προκύπτει από τα πιο πάνω, ότι ο υπό συζήτηση κανονισμός εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που ένα δικόγραφο κρινόμενο και ιδωμένο μέσα από τους ισχυρισμούς και μόνο που εκτίθενται σε αυτό είτε δεν αποκαλύπτει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα, είτε αποκαλύπτει μια διαδικασία, απαίτηση ή υπεράσπιση, καταπιεστική και ενοχλητική (frivolous and vexatious). Στο ίδιο σύγγραμμα στην σελίδα 575 υπό τον τίτλο: «No reasonable cause of action» αναφέρεται ότι αφ' ης στιγμής η Έκθεση Απαίτησης αποκαλύπτει κάποιο αγώγιμο δικαίωμα ή εγείρει κάποιο ζήτημα κατάλληλο για να αποφασισθεί από τον Δικαστή ή τους ενόρκους δεν δικαιολογεί διαγραφή της το γεγονός ότι η υπόθεση του ενάγοντα είναι αδύνατη ή ότι πιθανόν να μην πετύχει. Στο εν λόγω σύγγραμμα παρατίθενται με αναφορά σε υποθέσεις διάφορες περιπτώσεις στις οποίες η Έκθεση Απαίτησης διαγράφηκε και η αγωγή απορρίφθηκε. Μεταξύ άλλων, αναφέρονται οι ακόλουθες περιπτώσεις: (α) αγωγής που προσέκρουε στην αρχή του δεδικασμένου, (β) αγωγής για σύμβαση στην οποία φαινόταν ξεκάθαρα ότι δεν υπήρχε σύμβαση μεταξύ των διαδίκων ή (γ) η σύμβαση δεν ήταν έγκυρη κατά τον νόμο, (δ) αγωγής με την οποία αξιωνόταν θεραπεία σε βάση η οποία δεν αποτελούσε την βάση για την θεραπεία εκείνη, (ε) αγωγής στην οποία αξιωνόταν θεραπεία που το Δικαστήριο δεν είχε την εξουσία να παραχωρήσει, (στ) αγωγής για δυσφήμηση στην οποία η Έκθεση Απαίτησης απεκάλυπτε ότι η δημοσίευση που είχε γίνει ήταν απόλυτα προνομιούχα. Σύμφωνα με τον πρώτο λόγο ένστασης η υπό κρίση αίτηση είναι γενική, αόριστη, επιπόλαιη και ενοχλητική καθότι δεν προσδιορίζονται οι λόγοι για τους οποίους ζητείται η διαγραφή της ανταπαίτησης. Συναφής είναι και ο έκτος λόγος ένστασης σύμφωνα με τον οποίο δεν παρατίθενται λόγοι που να υποστηρίζουν το αίτημα. Θα διαφωνήσω και με τις δύο πιο πάνω θέσεις. Στην Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση αναφέρεται ρητά ότι οι Αιτητές ζητούν την απόρριψη της ανταπαίτησης, μεταξύ άλλων, γιατί αυτή δεν αποκαλύπτει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα. Στην υπό κρίση αίτηση είναι γεγονός ότι δεν αναφέρεται ρητά ο λόγος για τον οποίο υποβάλλεται το αίτημα. Είναι, όμως, εμφανές ότι το αίτημα αφορά στην ένσταση που πιο πάνω αναφέρεται με δεδομένο ότι (α) στην Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση οι Αιτητές επιφύλαξαν το δικαίωμα τους να καταχωρήσουν αίτηση για απόρριψη της Ανταπαίτησης για τον λόγο ότι αυτή δεν αποκαλύπτει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα, (β) στο σώμα της υπό κρίση αίτησης αναφέρεται ότι τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η υπό κρίση αίτηση βασίζονται στα ήδη καταχωρηθέντα δικόγραφα και (γ) ο θεσμός 3 της Διάταξης 27 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας στον οποίο βασίζεται η υπό κρίση αίτηση προνοεί ρητά για διαγραφή δικογράφου όταν αυτό δεν αποκαλύπτει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα. Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω πως οι πιο πάνω λόγοι ένστασης δεν ευσταθούν. Σύμφωνα με τον τρίτο λόγο ένστασης η εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο από τους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας είναι μόνο για αποκλεισμό ανταπαίτησης και όχι για διαγραφή, παραμερισμό, απόρριψη ή ακύρωση της. Δεν θα συμφωνήσω ούτε με την πιο πάνω θέση. Κρίνω ότι η υπόθεση Χριστόδουλος Πελετιές ν. Fayek Ataya
(1990)1 ΑΑΔ 535, στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση, δεν είναι σχετική. Στην πιο πάνω υπόθεση ο ενάγων / εφεσίβλητος υπέβαλε αίτηση στην βάση της Δ.21, θ.10 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας για αποκλεισμό και διαγραφή των ανταπαιτήσεων του εναγόμενου / εφεσείοντα σε καθεμιά από τις 4 εναντίον του εκκρεμούσες αγωγές. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απεδέχθη τις αιτήσεις και απέκλεισε και διέγραψε τις ανταπαιτήσεις. Το Εφετείο σημείωσε ότι στην βάση του πιο πάνω θεσμού το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία διαγραφής, αλλά μόνο αποκλεισμού των ανταπαιτήσεων. Από την πιο πάνω απόφαση προκύπτει ότι με την Διάταξη 21, θεσμό 10 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας δίδεται στο Δικαστήριο η εξουσία να αποκλείσει και όχι να διαγράψει ή να παραμερίσει ή να απορρίψει ή να ακυρώσει ανταπαίτηση. Η υπό κρίση αίτηση δεν βασίζεται, όμως, στον πιο πάνω θεσμό. Βασίζεται στον θεσμό 3 της Διάταξης 27 ο οποίος παρέχει ρητά στο Δικαστήριο την εξουσία να διαγράψει οποιοδήποτε δικόγραφο όταν αυτό δεν αποκαλύπτει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα. Συνεπώς η Διάταξη 21, θεσμός 10 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας και η υπόθεση που πιο πάνω μνημονεύεται δεν μπορούν να αποτελέσουν απάντηση στο αίτημα. Ακολουθεί ότι ο πιο πάνω λόγος ένστασης δεν ευσταθεί. Σύμφωνα με τον πέμπτο λόγο ένστασης τυχόν έγκριση της αίτησης θα επηρεάσει ανεπανόρθωτα την υπόθεση του Καθ' ου η αίτηση γιατί ο τελευταίος θα στερηθεί της δυνατότητας να προσκομίσει μαρτυρία για απόδειξη ουσιωδών και βασικών ισχυρισμών του που βρίσκονται στην Υπεράσπιση. Και με αυτόν τον λόγο ένστασης θα διαφωνήσω. Σημειώνεται ότι καμία περαιτέρω ανάλυση του πιο πάνω λόγου δεν γίνεται είτε στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, είτε στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνήγορου του Καθ' ου η αίτηση. Κρίνω ότι ό,τι μόνο χρειάζεται να λεχθεί είναι ότι η ανάγκη για απόδειξη ουσιωδών γεγονότων δεν δικαιολογεί την έγερση μιας ανταπαίτησης η οποία δεν αποκαλύπτει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα. Υπό το φως των πιο πάνω ούτε αυτός ο λόγος ένστασης ευσταθεί. Με τον δεύτερο λόγο ένστασης προβάλλεται η θέση ότι δεν συντρέχει λόγος, ούτε οι προϋποθέσεις για ακύρωση, παραμερισμό, διαγραφή ή απόρριψη της ανταπαίτησης. Με τον τέταρτο λόγο ένστασης προβάλλεται η συναφής θέση ότι η ανταπαίτηση «περιέχει λογικό δικαίωμα και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι μηδαμινή και/ή ενοχλητική ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να την απορρίψει και/ή να την αναστείλει». Στην υπό εξέταση περίπτωση είναι γεγονός ότι τα γεγονότα τα οποία εκτίθενται στην Υπεράσπιση στοιχειοθετούν το αστικό αδίκημα της επίθεσης. Δικογραφείται, άλλωστε, ότι οι αστυνομικοί δέχθηκαν επίθεση από τους Αιτητές συνεπεία της οποίας τραυματίσθηκαν και υπέστησαν σωματικές βλάβες. Εκεί, όμως, που χωλαίνει κατά την κρίση μου, αλλά και κατά την κρίση των Αιτητών, η ανταπαίτηση είναι στο ότι αν και η Κυπριακή Δημοκρατία ευθύνεται για πράξεις ή παραλείψεις των υπαλλήλων της και υπό την ιδιότητά της αυτή μπορεί να ενάγεται μέσω του Γενικού Εισαγγελέα, στην προκειμένη περίπτωση δεν νομιμοποιείται να εγείρει ανταπαίτηση υπέρ και προς όφελος των αστυνομικών. Το αγώγιμο δικαίωμα παρέχεται μόνο στα πρόσωπα που κατ' ισχυρισμό δέχθηκαν την επίθεση από τους Αιτητές και υπέστησαν σωματική βλάβη και όχι στον Καθ' ου η αίτηση, ο οποίος καμία επίθεση δεν δέχθηκε και ως εκ τούτου κανένα αγώγιμο δικαίωμα δεν έχει εναντίον των Αιτητών για αποζημιώσεις στην βάση του αστικού αδικήματος της επίθεσης. Αγώγιμο δικαίωμα έχουν τα πρόσωπα εναντίον των οποίων διεπράχθη η ισχυριζόμενη επίθεση και όχι ο Καθ' ου η αίτηση. Υπό το φως των πιο πάνω μοιραία οι πιο πάνω λόγοι ένστασης όπως και ο έβδομος λόγος ένστασης σύμφωνα με τον οποίο «η ανταπαίτηση εδράζεται στην βάση πραγματικών γεγονότων της Έκθεσης Υπεράσπισης» δεν ευσταθούν. Κρίνω ότι η ανταπαίτηση δεν αποκαλύπτει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα. Συνακόλουθα η υπό κρίση αίτηση εγκρίνεται και η Ανταπαίτηση διαγράφεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων 1-4 / Αιτητών και εναντίον του Εναγόμενου / Καθ' ου η αίτηση όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Διαγραφή Ανταπαίτησης Subject: Civil / Other Actions / Interim cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο